114/26] - 2052.: "Smugi"

"Smugi"

Agnieszka Janiszewska

„los zsyła nam w życiu jeszcze jedną, 

czasem ostateczną szansę, 

by spróbować jeszcze coś w nim naprawić.”

Dziś bez problemu możemy wyjeżdżać za granicę czy to turystycznie, czy to do pracy lub stypendia i nikogo to nie dziwi. Jednak jeszcze nie tak dawno, zanim wstąpiliśmy do Unii Europejskiej zagraniczny wyjazd był dla wielu osób czymś wyjątkowym, często wręcz nieosiągalnym marzeniem. To właśnie w takich realiach osadzona jest powieść „Smugi”, która nie tylko trafnie oddaje atmosferę tamtych czasów, ale przede wszystkim opowiada o ludzkich losach, trudnych wyborach i konsekwencjach decyzji, które potrafią wpływać na całe życie.

Akcja powieści rozgrywa się w latach 80. XX wieku, gdy zagraniczne wyjazdy nie były powszechną szansą na rozwój, lecz budziły lęk i sprzeczne emocje. Dla Olgi Janickiej wyjazd jej córki Igi oznacza utratę kontroli nad nią i zagrożenie dla rodzinnej stabilności. Mimo sprzeciwu matki Iga decyduje się wyjechać do Belgii. Tam stopniowo uczy się samodzielności, studiuje kierunek zgodny z własnymi zainteresowaniami, poznaje kulturę i styl życia odmienne od tego, który znała w Polsce. Zachwyca się Brukselą i Leuven, w którym mieszka, odkrywa nowe smaki i możliwości.

Przypadkowe spotkanie z kuzynką, Chantal Faberge, ujawnia istnienie przemilczanych więzi i konfliktów, o których rodzice nigdy nie chcieli mówić. Iga zaczyna odkrywać kolejne warstwy rodzinnych tajemnic, sięgające wydarzeń z lat 50. XX wieku. Po powrocie do Polski konfrontuje rodziców z niewygodną prawdą. Misternie budowany przez lata wizerunek rodziny rozpada się, odsłaniając bolesne decyzje, zaniechania i uczucia, które nigdy nie miały szansy w pełni zaistnieć.

Pani Agnieszka Janiszewska ma płynny ale zbyt opisowy styl pisania, co jest charakterystyczne dla jej powieści. Często bywa tak, że na początku nie nakreśla wyraźnie sytuacji, nie podaje imion rozmówców. Wszystko ujawnia się później, więc musimy cierpliwie podążać za kolejnymi słowami. Nie pisze emocjonalnie, lecz raczej spokojnie, krok po kroku przedstawiając sytuację, poglądy osób, ich niektóre wydarzenia z przeszłości, które poznajemy w rozdziałach z narracją Igi. Jej opowieść została wyróżniona kursywą i podana jest w pierwszej osobie, co ma odróżniać od pozostałego tekstu. Jednak na początku czułam dezorientację, bo nie wiedziałam kto opowiada o opisanych wydarzeniach i w jakim czasie. Zabrakło mi więc wyraźnych oznaczeń zamiast zasady „Domyśl się”. Iga opowiada w nich o rodzinie, o sobie i wydarzeniach, zarówno tych obecnych, jak i z przeszłości. Przeplatają się one z rozdziałami pisanym w trzeciej osobie, gdy mamy plan ogólny, dotyczący wszystkich osób i ich odczuć. Nie widziałam tu uzasadnienia takiego podziału, gdyż równie dobrze wyglądałoby wszystko, gdyby całość była w narracji trzecioosobowej.

Powieść bardzo trafnie oddaje mentalność społeczną lat 80. XX wieku — podejście do rodziny, roli kobiety oraz wyraźnie zarysowane różnice pokoleniowe. Szczególnie, jeżeli chodzi o wyjazdy zagraniczne. Tu prym wiedzie matka Igi, która ma ścisłe, ograniczone poglądy na świat. Traktuje córkę jak małe dziecko, a nie dorosłą kobietę. Nadopiekuńcza matka, nadmiernie skupiona na bezpieczeństwie córki, ukształtowała w Idze postawę pełną lęku, niepewności i skłonności do wycofywania się. Jako dorosła kobieta bohaterka ma trudność z wyrażaniem własnego zdania — zarówno w relacjach z innymi ludźmi, jak i przede wszystkim wobec rodziców, których opinia przez lata wydawała się jedyną słuszną. Dopiero wyjazd z Polski staje się dla niej momentem przełomowym, pozwalającym spojrzeć na rzeczywistość z innej perspektywy. Choć nie pozbywa się całkowicie swoich obaw, zaczyna stopniowo budować własną niezależność i tożsamość.

Jednym z mankamentów książki są zbyt długie, opisowe rozdziały, zwłaszcza na początku. Część z nich koncentruje się wokół tych samych wątków, co może zniechęcać czytającego. Długie fragmenty pozbawione dialogów zawierają dużą ilość informacji, co spowalnia tempo czytania i wymaga skupienia, zwłaszcza przy śledzeniu skomplikowanych powiązań rodzinnych. Z czasem jednak okazuje się, że wiele z tych szczegółów ma znaczenie i znajduje swoje uzasadnienie w dalszej części powieści.

Powieść „Smugi” wyraźnie pokazuje, że przeszłość nie jest zamkniętym rozdziałem, lecz czymś, co stale wpływa na teraźniejszość bohaterów. Przekonują się, że nie jest łatwo uwolnić się od dawnych ran, pogodzić się ze zmianami oraz zaakceptować konsekwencje przeszłych wyborów.

Tytułowe „smugi” doskonale oddają sens tej historii — niczym długie ślady ciągną się za bohaterami wydarzenia sprzed lat, odciskając piętno na ich decyzjach, emocjach i relacjach, mimo upływu czasu. W centrum opowieści znajdują się przede wszystkim ludzkie losy, trudne życiowe wybory, konsekwencje nie zawsze trafnych decyzji oraz emocje, które kształtują bohaterów przez całe lata. To także opowieść o miłości, która rzadko bywa prosta i często prowadzi bardzo krętymi ścieżkami.

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem 

Wydanie: Pierwsze

Data premiery: 03.06.2026 r.

Ilość stron: 512

Wymiary: 130x210 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

ISBN: 978-83-8423-581-2

Wydawca: Zaczytani

Moja ocena: 5/6

113/26] - 2051.: „Skuteczne sposoby na nadciśnienie tętnicze”

„Skuteczne sposoby 

na nadciśnienie tętnicze”

Naturalne metody i medyczne wskazówki na obniżenie wysokiego ciśnienia tętniczego, które mogą uchronić przed zawałem serca i udarem mózgu

Visite

„Jeśli niczego nie zmienisz, 

nic się nie zmieni.”

Nadciśnienie nie bez powodu nazywane jest „cichym zabójcą”. Przez długi czas może nie dawać żadnych wyraźnych objawów, a mimo to stopniowo obciąża serce i uszkadza naczynia krwionośne. Wiele osób dowiaduje się o problemie dopiero podczas rutynowych badań albo wtedy, gdy pojawiają się pierwsze poważniejsze dolegliwości. Właśnie dlatego warto sięgnąć po książkę „Skuteczne sposoby na nadciśnienie tętnicze”, gdyż uświadamia, na co zwrócić uwagę, ale też jak dbać o siebie, by uniknąć tego problemu.

Książka została napisana przez zespół lekarzy, ekspertów medycyny i dziennikarzy naukowych, którzy razem tworzą popularny program niemiecki o zdrowiu pt.: „Visite” i taka nazwa widnieje jako twórcy poradnika. Od pierwszych stron przekazują jasny punkt widzenia, uważając, że nie musimy wprowadzać od razu do swego życia ogromnych zmian. Są zwolennikami małych, ale sukcesywnych kroków, które stopniowo będą pozytywnie wpływać na nasz organizm. Ich sposób przedstawiania kolejnych zagadnień jest bardzo przystępny, konkretny, bez zbędnego rozpisywania się i bez stosowania trudnych pojęć.

Autorzy przekazują wszystko to, co powinniśmy wiedzieć o nadciśnieniu tętniczym opisując jak się ono rozwija, jakie są przyczyny jego powstawania i jakie ryzyko ze sobą niesie, gdy zbyt późno go zauważymy. Proponują między innymi test sprawdzający, czy jesteśmy w grupie ryzyka związanego z nadciśnieniem. Nie jest to wprawdzie diagnoza, a jedynie stanowią wskazówkę, na ile możemy być narażeni na tę dolegliwość. W pytaniach bowiem można dostrzec pewne informacje, które powinniśmy wprowadzić do swego życia na stałe.

Publikacja ma wyraźnie dwie części, mimo że są w niej dziewięć rozdziałów. Pierwsza z nich to typowy teoretyczny materiał ujęty zajmujący jedynie 43 strony. w krótkich, prostych i przejrzystych rozdziałach, w których jest pełno koloru, ramek, schematów, wypunktowań i rzetelnej wiedzy. Pozostałe 111 stron wypełniają praktyczne porady, wskazówki i przede wszystkim przepisy kulinarne

Szczególnie spodobało mi się to, że książka nie straszy czytelnika. Oczywiście autorzy nie pomijają faktu, że nieleczone nadciśnienie może prowadzić do bardzo poważnych konsekwencji, takich jak zawał serca czy udar mózgu, ale nie budują wokół tego atmosfery lęku. Zamiast tego motywują do działania i pokazują, że wiele zależy od nas samych.

Jednym z ciekawszych fragmentów były dla mnie informacje dotyczące prawidłowego pomiaru ciśnienia. Wydaje się, że to bardzo prosta czynność, a jednak okazuje się, że wiele osób popełnia błędy, które mogą zafałszowywać wyniki. Zaskoczyło mnie między innymi to, że nawet pełny pęcherz może wpłynąć na wysokość ciśnienia. To właśnie takie drobne, ale bardzo praktyczne informacje sprawiają, że książkę czyta się z dużym zainteresowaniem.

Dużo miejsca poświęcono również diecie. Nie są to jednak typowe, ogólnikowe porady w stylu „jedz zdrowo i ogranicz sól”. Autorzy podają konkretne przykłady produktów, które wspierają pracę serca i układu krążenia. Dowiedziałam się między innymi, jak korzystny wpływ mogą mieć buraki, jagody, owies, siemię lniane czy napar z hibiskusa. Bardzo przydatnym dodatkiem są także gotowe przepisy, które pokazują, że zdrowe jedzenie wcale nie musi być nudne ani skomplikowane.

Na uwagę zasługują również ćwiczenia izometryczne, którym poświęcono osobny rozdział. Przyznam, że wcześniej niewiele o nich wiedziałam, dlatego z zainteresowaniem przeczytałam, w jaki sposób mogą wspierać obniżanie ciśnienia. Dużą zaletą jest to, że są to ćwiczenia łagodne i bezpieczne, które można wykonywać samodzielnie w domu, nawet bez specjalnego przygotowania.

Bardzo ważnym elementem książki jest także temat stresu. Żyjemy w ciągłym pośpiechu i często nie zdajemy sobie sprawy, jak bardzo odbija się to na naszym organizmie. Autorzy przypominają, że przewlekły stres ma ogromny wpływ na ciśnienie krwi i proponują proste sposoby na jego ograniczenie. Szczególnie zainteresował mnie opis japońskich leśnych kąpieli, które pokazują, że czasami najprostsze rozwiązania mogą okazać się bardzo skuteczne.

Doceniam również odpowiedzialne podejście autorów do naturalnych metod wspierania organizmu. Kilkakrotnie podkreślają oni, że dieta, zioła czy aktywność fizyczna są bardzo ważnym elementem terapii, ale nie zastępują konsultacji lekarskiej. To bardzo istotne przypomnienie, zwłaszcza w czasach, gdy wiele osób szuka szybkich i cudownych sposobów na rozwiązanie problemów zdrowotnych.

„Skuteczne sposoby na nadciśnienie tętnicze” to bardzo dobrze przygotowany, rzetelny i przede wszystkim praktyczny poradnik. Uważam, że jest to poradnik nie tylko dla osób starszych, ale dla każdego, bez względu na wiek. Nawet jeżeli nie mamy takiego problemu, warto mimo wszystko poznać przedstawioną przez autorów wiedzą, by dowiedzieć się, jak dbać o zdrowie, by uniknąć kłopotów zdrowotnych. Książka zawiera także wiele praktycznych dodatków, takich jak testy oceny ryzyka, wskazówki dotyczące wizyty u lekarza czy porady pomagające ograniczyć spożycie soli. Dzięki temu nie jest to tylko zbiór teorii, ale prawdziwy przewodnik, który można wykorzystać w codziennym życiu.

Egzemplarz książki otrzymałam w ramach współpracy z portalem 

Wydanie: I

Data premiery: 08.05.2026r.

Data premiery niemieckiej: 05.03.2025r.

Ilość stron: 160

Okładka: miękka

Wymiary: 145 x 205 mm

Tytuł oryginału: Gesund mit Visite – Bluthochdruck: Wie Sie zu hohe Werte dauerhaft Semkę

Tłumaczenie: Krystyna Wójcik

ISBN: 978-83-8429-127-6

Wydawnictwo: Vital

Moja ocena: 6/6

Próbny post

To jest post nietypowy, bo próbny, który po jakimś czasie zniknie, ale pisze go dlatego, gdyż ostatnio miałam problem typu: niektóre osoby nie widziały mnie na swojej liście czytelniczej. Jeżeli mnie widzicie, dajcie znać. 

112/26] - 2050.: "Miliarderzy z klanu Hardych" - Tom II - "Między miłością a nienawiścią".

"Między miłością a nienawiścią"

Cykl: Miliarderzy z klanu Hardych

Tom drugi

Shain Rose

„Kiedy ktoś chce czegoś w życiu, 

musi o to walczyć.”

Są osoby, które łatwiej spełniają oczekiwania innych, niż otwarcie walczą o własne marzenia i potrzeby. Taka właśnie jest bohaterka, książki "Między miłością a nienawiścią", która należy do serii "Miliarderzy z klanu Hardych". W pierwszej części pt.: "Między zobowiazaniem a zdradą" poznaliśmy historię Declana Hardy'ego i Everly Milton, których losy połączył nietypowy testament ojca bohaterki. Teraz autorka skupia się na kolejnych postaciach: Clarze Milton, przybranej siostrze Everly, oraz Dominicu Hardym, najstarszym z braci. 

Fabuła rozpoczyna się od chwili, gdy Clara odbiera wyniki badań lekarskich. Wiemy, że dzieje się coś niepokojącego, ale autorka na początku nie zdradza, z jaką chorobą mierzy się bohaterka. O tym dowiadujemy się później i ten temat staje się jednym z wątków, które nabierają dodatkowego, ważnego znaczenia. Pokazuje ile można poświęcić dla miłości. Zanim do tej miłości dojdzie, bohaterowie muszą pokonać najpierw przeszkody, jakie rodzą się wskutek testamentu.  

Dominic jest cenionym architektem, który odnosi liczne sukcesy zawodowe. Jego projekty zawsze wzbudzają duże zainteresowanie, a obecnie pracuje nad prestiżowym przedsięwzięciem – luksusowym kurortem Pacific Coast Resort. Problem pojawia się w momencie, gdy okazuje się, że zgodnie z testamentem ojczyma Clary, ma ona stać się częścią tego projektu. 

Zmarły Carl Milton traktował braci Hardych jak własnych synów, dlatego również oni zostali uwzględnieni w testamencie i byli jego partnerami biznesowymi w przedsięwzięciach związanych z hotelarstwem i firmą HART. Jako najstarszemu z rodzeństwa Dominicowi powierzył odpowiedzialne zadanie  otwarcia Pacific Coast Resort. Ma on  otrzymać końcowy projekt, udziały oraz zarządzanie ośrodkiem, ale pod jednym warunkiem – musi włączyć cukiernię Clary do całego przedsięwzięcia. Dla Dominica to prawdziwy cios, ponieważ całkowicie burzy jego wcześniejsze plany.

Sześć miesięcy później obserwujemy, że ich współpraca nie należy do najłatwiejszych. Oboje mają odmienne charaktery i własne wizje przyszłości. Dodatkowo na horyzoncie pojawia się była narzeczona Dominica, co jeszcze bardziej komplikuje sytuację. W pewnym momencie Hardy wpada na pomysł, aby Clara udawała jego dziewczynę i tym samym ostudziła zapędy jego  byłej partnerki. W zamian kobieta będzie mogła prowadzić swoją cukiernię w kurorcie. Nie dzieje się to jednak od razu – wcześniej śledzimy rozwój ich relacji, wspólną pracę nad projektem oraz coraz lepiej poznajemy oboje bohaterów.

„Między zobowiązaniem a nienawiścią” to jedna z tych historii, przy których można naprawdę miło spędzić czas. Z przyjemnością śledziłam losy bohaterów, obserwowałam rozwój ich relacji i stopniowo odkrywałam ich charaktery. Każdy kolejny rozdział pozwalał lepiej ich poznać i zrozumieć motywy, którymi się kierują. Bardzo podobało mi się to, że autorka stopniowo buduje napięcie między Clarą i Dominikiem. Ich relacja nie rozwija się zbyt szybko, dzięki czemu wydaje się bardziej naturalna i wiarygodna. To historia oparta na motywach współpracy, udawanego związku oraz przeciwieństw, które stopniowo zaczynają się do siebie przyciągać.

Pani Shain Rose ma bardzo lekki i przyjemny styl pisania, dzięki czemu książkę czyta się szybko i bez większego wysiłku. Dużym atutem jest również narracja prowadzona naprzemiennie z perspektywy obojga bohaterów. Dzięki temu można lepiej wczuć się w ich emocje, spojrzeć na te same wydarzenia z dwóch różnych punktów widzenia i przekonać się, jak często pochopnie wyciągane wnioski mijają się z tym, co naprawdę myśli druga osoba.

Fabuła opiera się na popularnym motywie enemies to lovers, czyli od nienawiści do miłości, oraz na udawanym związku. Są one ujęte w nowy sposób, dzięki czemu nie miałam wrażenia, że czytam kolejną, podobną historię. Atutem jest niewątpliwie ekspresyjny rozwój sytuacji, dialogi, która wypadają bardzo naturalnie, wyłaniające się sekrety, a przede wszystkim transformacja Carli. Dominic wydawał się apodyktyczny, ale poznając jego punkt widzenia, zmieniłam zdanie o nim. Okazało się, że swoich zachowaniem pragnie wyzwolić w dziewczynie wolę walki o swoje.  Autorka w umiejętny sposób oddaje emocje targające bohaterami, ich wątpliwości, frustrację, rodzące się uczucia i wewnętrzne rozterki. . Pojawiające się sceny romantyczne i erotyczne zostały przedstawione z wyczuciem i dobrze komponują się z całą historią. To sprawia, że łatwo zaangażować się w ich historię i kibicować im od samego początku.

Recenzja tomu I "Między zobowiązaniem a zdradą"

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem

Wydanie: I
Data premiery wersji polskiej: 12.05.2026r.
Data premiery wersji oryginalnej: 26.03.2024r.
Ilość stron: 420
Oprawa: miękka ze skrzydełkami
Wymiary: 140x205 mm
Tytuł oryginału: Between Love and Loathing
Tłumacz: Marta Piotrowicz-Kendzia
ISBN 978-83-8335-818-5

Wydawnictwo Zysk i S-ka

Moja ocena: 6/6

111/26] - 2049.: "Cypryjskie meze"

"Cypryjskie meze"

Jolanta Kosowska

„Życie jest za krótkie na dyrdymały. 

Warto je spędzić po swojemu, 

realizując plany i własne marzenia.”

Powieści o odkrywaniu rodzinnych tajemnic i poszukiwaniu własnej tożsamości od lat cieszą się dużą popularnością. Czasami przypadkowo odnalezione zdjęcie, stary dokument czy pozornie nieistotna pamiątka potrafią stać się początkiem niezwykłej podróży w głąb rodzinnej historii. Poszukiwanie własnych korzeni to nie tylko odkrywanie faktów z przeszłości, ale także próba zrozumienia siebie i odpowiedzi na pytanie, jak wydarzenia sprzed wielu lat wpływają na kolejne pokolenia. Właśnie wokół tego motywu została zbudowana powieść „Cypryjskie meze”, w której rodzinne tajemnice splatają się z dramatycznymi wydarzeniami z historii Cypru, prowadząc bohaterkę do odkrycia prawdy o sobie i swoich bliskich.

Historia rozpoczyna się we Wrocławiu, gdzie mieszka Hanka Kubacka. Od dziesięciu lat, po śmierci ukochanego męża Konrada, samotnie mierzy się z codziennymi problemami, co szczególnie widać w dniu, w którym ją poznajemy – pełnym niepowodzeń i trudnych emocji.

Wsparciem dla Hanki jest jej córka Ewelina - studentka historii sztuki, zafascynowana Grecją i Cyprem, gdzie niedawno przebywała w ramach programu Erasmus. Zachwycona wyspą namawia matkę na wyjazd, który miałby pomóc jej nabrać dystansu i na nowo cieszyć się życiem. Zanim jednak dowiemy się, czy Hanka przyjmie tę propozycję, narrację przejmuje Ewelina, cofając się o cztery miesiące. I właśnie wtedy rozpoczyna się główny wątek powieści – odkrywanie własnych korzeni.

Opiekując się osiemdziesięcioletnią panią Zofią, przygotowującą się do przeprowadzki do Gdańska, Ewelina odnajduje fotografię z 1974 roku przedstawiającą Warosię – dawny luksusowy kurort, dziś opuszczoną dzielnicę Famagusty i symbol podziału Cypru. Wśród pamiątek znajduje również menu z restauracji „Narodziny Afrodyty”. Niechętnie wracająca do przeszłości pani Zofia opowiada jej historię kilkuletniej Eleni, cypryjskiej dziewczynki, którą opiekowała się w 1974 roku.

Ten wątek pokazuje okoliczności, które doprowadziły do tego, że Ewelina zaplanowała wyjazd na Cypr. Początek w ogóle na to nie wskazywał. Wydawało się, że to Hanna będzie główną bohaterką i wokół niej będzie się wszystko toczyć, a tymczasem przez większą część powieści uwaga skupia się na Ewelinie i jej pobycie na Cyprze, gdzie próbuje rozwiązać zagadkę związaną z menu z Warosi oraz małej dziewczynki Eleni.

To kolejna powieść pani Jolanty Kosowskiej, która wraz z opowiadaną historią, zabiera nas w kolejny region Europy, pokazując jego uroki, historię, ludzi, obyczaje i krajobrazy. Z jej napisanymi opowieściami byłam już w Chorwacji (, w Portugalii ("Szalone Porto"), we Włoszech ("Wielkie włoskie wakacje" i "Déjà vu"), na Maderze ("Madeira") i w Pradze ("Sobie pisani"). Tym razem miejscem akcji jest urokliwy Cypr, ale nie jest on jedynie  pięknym tłem. Wpleciona w fabułę tragiczna przeszłość kraju, która wciąż żyje w ludzkiej pamięci.

Początek wskazywał raczej na typowy romans w Cyprem w tle, ale to, jak potoczyła się ona dalej, wyszło całości na plus. Tutaj Cypr jest tłem, ale o innym charakterze. Autorka przekazuje ciekawostki na temat Cypru, prawa tam panującego, potraw i zwyczajów, ale przede wszystkim dramatycznych wydarzeń, jaki miały miejsce w 1974 roku. To dzieje, o których nie każdy wie, a przecież wówczas była to tragedia wielu mieszkańców wyspy.

Czytałam tę książkę z zainteresowaniem, gdyż autorka potrafi swoim stylem przyciągnąć uwagę oryginalnym rozwojem sytuacji. Czyni to w bardzo przystępnym i płynnym stylu, zarówno pod względem konstrukcji fabuły, jak i sposobu prowadzenia narracji. Snuje swoją opowieść spokojnie i konsekwentnie, stopniowo wprowadzając kolejne wątki dotyczące zarówno teraźniejszości, jak i wydarzeń z przeszłości. Nie ma tu wprawdzie nagłych zwrotów akcji, ale jest w niej zdarzeń, które zaskakują, pokazując zawiłość ludzkich losów.

Powieść została napisana z wykorzystaniem narracji pierwszoosobowej. Początkowo historię poznajemy z perspektywy Hanny Kubackiej, jednak po pewnym czasie głos przejmuje jej córka Ewelina, która cofa się o cztery miesiące i opowiada o wydarzeniach poprzedzających ich spotkanie. Taki zabieg narracyjny pozwala stopniowo odkrywać kolejne tajemnice i lepiej zrozumieć powiązania między bohaterami

Tytuł powieści „Cypryjskie meze” można odczytywać nie tylko dosłownie, jako nawiązanie do lokalnej kuchni i kultury, ale też jako znaczenie symboliczne. Meze to bowiem zbiór wielu małych dań, z których każde smakuje inaczej, a dopiero razem tworzą pełnię doświadczenia. Podobnie skonstruowana jest historia opowiedziana w tej powieści, gdzie z pozoru oddzielne losy, wspomnienia, niedopowiedzenia i fragmenty przeszłości stopniowo układają się w spójną opowieść o rodzinie, tożsamości i bolesnych doświadczeniach sprzed lat. Inne znaczenie wybrzmiewa na koniec tej historii, że cypryjskie meze to jak wspomnienie wszystkich naszych bliskich, tych, którzy byli i tych którzy wciąż są z nami. Każdy z nich wnosi do naszego życia swoją własną historię, która z naszą tworzy wspólną całość. Jedno bez drugiego nie mogłoby istnieć.

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem

Wydanie: I
Data premiery: 26.05.2026r.

Ilość stron: 264

Wymiary: 130x210 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

ISBN: 978-83-8423-579-9

Wydawca: Zaczytani

Moja ocena: 5/6

110/26] - 2048 .: "Brudne tajemnice"

"Brudne tajemnice"

Disha Bose

„Perfekcyjne życie często bywa fasadą

skrywającą najmroczniejsze tajemnice”

Właśnie w powyższym zdaniu kryje się cała prawda o świecie, gdyż łatwo uwierzyć w wykreowany obraz idealnego życia, zwłaszcza gdy oglądamy go z perspektywy osób stojących z boku. Taka jest już ludzka natura, że niektóre sprawy trzymamy tylko dla siebie i nie lubimy się nimi dzielić. Widać to na przykładzie mediów społecznościowych, czy wizerunkach celebrytów lub instagramerów, którzy  pokazują nam swoją dobrą stronę życia. Czasami jednak prawda bywa zupełnie inna, a za zamkniętymi drzwiami mogą kryć się samotność, rozczarowanie, niespełnione oczekiwania i problemy, o których nikt nie chce mówić głośno. Książka "Brudne tajemnice" otwiera drzwi do przestrzeni trzech kobiet, które na pierwszy rzut oka wydają się prowadzić zwyczajne, uporządkowane życie, ale wystarczy wejść choć o krok głębiej, by zobaczyć, jak wiele w nim pęknięć.

Ciara to kobieta, którą wszyscy podziwiają. Pokazuje światu w swoich podcastach życie, które wygląda na idealne. Jej dom jest zawsze uporządkowany, dzieci uśmiechnięte, a mąż oddany. Wszystko wygląda jak z katalogu, ale od pierwszych stron czuć, że ta idealność jest zbyt gładka, zbyt dopracowana, by mogła być prawdziwa. Autorka nie zdejmuje tej maski od razu; pozwala dostrzegać drobne rysy, niepokojące sygnały, które z czasem układają się w obraz pełen napięcia i emocjonalnych pęknięć.

Drugą bohaterką jest Mishti, z którą Ciara ma dobre relacje, ale i one okazują się być nie do końca szczere i lojalne. Mishti  żyje w zaaranżowanym małżeństwie i próbuje odnaleźć się w obcym kraju. Jest niepewna siebie, samotna, spragniona akceptacji, więc patrzy na Ciarę jak na wzór i jedyną osobę, która ją rozumie. Ich relacja jest jednocześnie wzruszająca i niepokojąca, bo opiera się na idealizacji, która nie ma prawa przetrwać konfrontacji z rzeczywistością. Im bardziej Mishti zbliża się do Ciary, tym wyraźniej widać, że ta przyjaźń jest asymetryczna, pełna niedopowiedzeń i subtelnych manipulacji.

Trzecia kobieta to Lauren, której Ciara nie lubi i widać, że z wzajemnością. Lauren zmaga się z odrzuceniem i oceną innych matek. Jej związek i sposób wychowywania dzieci nie mieszczą się w lokalnym kanonie „ideału”, a ona sama próbuje balansować między potrzebą bycia sobą a presją dopasowania się do oczekiwań otoczenia. W jej historii autorka świetnie pokazuje, jak destrukcyjna potrafi być potrzeba akceptacji i jak łatwo można zatracić siebie, próbując sprostać cudzym standardom.

Powieść „Brudne tajemnice” została zakwalifikowana jako  thriller/sensacja/kryminał, ale bliżej jej do literatury obyczajowo – psychologicznej,  której odnaleźć można wymienione elementy, ale nie są one przeważające. To bardziej powieść obyczajowa z dramatycznym tłem. Z pewnością wywołuje wiele emocji i sprawia, że pojawia się ciekawość, co właściwie się stało, że jedna z bohaterek ponosi śmierć w swoim domu. Fabuła bardziej skupia się , który na ludziach i relacjach między nimi, niż na rozwiązaniu tajemnicy śmierci Ciary. 

Autorka pokazuje przede wszystkim świat pozorów, w którym idealne rodziny, piękne domy i uśmiechy skrywają problemy, o których nie mówi się głośno. Każda z bohaterek jest w związku, ale każdy z tych związków wygląda inaczej i boryka się z innymi problemami. Z czasem okazuje się, że nic nie jest takie, jak wydawało się na początku.

Pani Disha Bose prowadzi tę opowieść odsłaniając kolejne warstwy powoli, niemal niepostrzeżenie, dzięki czemu każdy drobny szczegół zaczyna nabierać znaczenia.  Prowadzi narrację w sposób, który pozwala bez problemu zanurzyć się w psychologii postaci. Nie ma tu nagłych zwrotów akcji ani dynamicznej fabuły. Napięcie budowane jest subtelnie, poprzez emocje, relacje, drobne gesty i słowa, które z czasem nabierają nowego znaczenia. 

Powieść ma konstrukcję klamrową. Wydarzenia otwierające historię znajdują swoje wyjaśnienie dopiero pod koniec, a wszystko, co dzieje się pomiędzy, pokazuje, jak wiele tajemnic skrywają bohaterowie i jak skomplikowane są łączące ich relacje. Po prologu rozgrywającym się 29 i 30 września akcja cofa się o miesiąc. Dopiero wtedy poznajemy wydarzenia prowadzące do tragedii. Autorka stopniowo odsłania sekrety bohaterów i ich partnerów, nie spiesząc się z odpowiedziami. Dzięki temu napięcie budowane jest powoli, ale skutecznie.

Zaskoczona byłam że powieść "Brudne tajemnice" jest debiutem pani Dishy Bose i uważam go za bardzo udany.  W sposób przemyślany opowiada nam o tym, jak  bardzo potrafimy wierzyć w cudze pozory i jak trudno przyznać się do własnych słabości. Autorka z niezwykłą konsekwencją pokazuje, jak bardzo można się pomylić, patrząc na cudze życie z zewnątrz, i jak wiele bólu potrafi kryć się pod powierzchnią codzienności.

Książkę przeczytałam w tamach współpracy z wydawnictwem

Wydanie: I

Data premiery: 17.03.2026r.

Data premiery wersji oryginalnej: 23.01.2024r.

Ilość stron: 384

Wymiary: 140x205 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Tytuł oryginału: Dirty Laundry

Tłumaczenie: Marta Faber

ISBN 978-83-8335-802-4

Wydawnictwo: Zysk i S-ka

Moja ocena: 5/6

109/26] - 2047 .: "Frivola Puella"

"Frivola Puella"

Hector Kung

"Mądrzy ludzie przejawiają pokorę i dlatego więcej słuchają, 

a zdecydowanie mniej mówią."

Co byście powiedzieli, gdyby pewnego dnia ktoś przyszedł do Waszego domu, albo raczej wtargnął i zażądał frywolnej lub inaczej mówiąc lubieżnej dziewczyny? Być może padła by odpowiedź taka, jaką udzielił pytającemu bohater książki „Frivola Puella”, że jego chata, to nie burdel. A potem otrzymuje dwa potężne ciosy. To jednak nie koniec jego kłopotów, gdyż okazuje się, że tego samego szukają jeszcze inne osoby nienastawione do niego przyjaźnie. Nawet policji nie można ufać, a najgorsze jest to, że nikt nie tłumaczy mu o co chodzi z tą frywolną dziewczyną.

Thomas Kraft wypada bardzo wiarygodnie. To człowiek, którego łatwo sobie wyobrazić. Nie jest herosem, detektywem ani człowiekiem o wyjątkowych zdolnościach. Nie reaguje jak bohater kina akcji, nie ma gotowych odpowiedzi na każdą sytuację i często po prostu próbuje zrozumieć, co się wokół niego dzieje. Właśnie dlatego jego historia angażuje emocjonalnie bardziej niż wiele thrillerów opartych wyłącznie na sensacji. To zwykły, wycofany introwertyk, który ma już dość świata i marzy o jednym – żeby wreszcie żyć po swojemu, z dala od presji, hałasu i nieustannego pędu. Do tej prowadził do tej pory spokojne życie budując ludziom dobrze zaprojektowane bunkry. Razem ze swoim przyjacielem, prowadził firmę budowlaną, która odnosiła sukcesy i przynosiła spore dochody. Niestety, wspólnik, razem z rodziną ponieśli śmierć i właśnie od ceremonii ich pogrzebu zaczyna się fabuła książki. Nie spodziewał się, że los zafunduje mu takie "atrakcje". 

Jego dotychczasowe życie poznajemy przez pierwsze kilkadziesiąt stron w formie opisowej i to było dla mnie trochę nużące, bo brakowało jakiejś akcji i dynamiki. Jednak warto było pokonać ten pierwszy, dłuższy rozdziała, gdyż potem tempo wydarzeń zdecydowanie przyspiesza. Dzieje się to od momentu, gdy ktoś demoluje dom Krafta, a my wraz z bohaterem zaczynamy zadawać sobie coraz więcej pytań. 

Autor nie wykłada wszystkich kart na stół od razu i to jest dużym atutem powieści. Tajemnica rozwija się stopniowo, a atmosfera niepewności i zagrożenia towarzyszy nam przez większą część książki. Miałam też poczucie bezpośredniego uczestniczenia w wydarzeniach razem z Thomasem, gdyż, wszystko jest pokazane z jego punktu widzenia.  

Jedno staje się pewne: Frywolna Dziewczyna nie jest kobietą.

„Frivola Puella” okazała się dla mnie interesującym thrillerem z psychologicznym aspektem i sensacyjnym podłożem. Historia Thomasa Krafta wciąga przede wszystkim atmosferą niepokoju i poczuciem, że za każdym kolejnym wydarzeniem kryje się coś więcej, niż początkowo się wydaje. To intrygująca opowieść o człowieku, który chciał po prostu spokojnie żyć, a zamiast tego znalazł się w samym centrum wydarzeń, nad którymi nie miał żadnej kontroli. To bardziej powieść sensacyjna z psychologicznym podłożem, niż typowy thriller. Pod powierzchnią sensacyjnej fabuły kryją się także bardziej uniwersalne tematy. Książka porusza kwestie samotności, wyobcowania i potrzeby ucieczki od świata. Pokazuje, jak kruche mogą być nasze plany i jak łatwo stać się pionkiem w rozgrywce prowadzonej przez innych. Uświadamia że czasami bywa tak, że próbujemy odciąć się od świata, ale świat nie zawsze zamierza zostawić nas w spokoju.

Książkę przeczytałam w tamach współpracy z wydawnictwem

Wydanie: I

Data premiery: 13.04.2026r.

Ilość stron: 338

Wymiary: 130x210 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami
ISBN: 978-83-8423-395-5

Wydawca: Novae Res

Moja ocena: 5/6

108/26] - 2046.: "Emigrantka"

 

"Emigrantka"

Weronika Ilska

"Nie wyjeżdża się z kraju bez powodu,

 czasem wyjeżdża się, by przeżyć."

Dziś emigracja nikogo już nie dziwi — stała się częścią współczesnego świata, codziennością wpisaną w ludzkie wybory i potrzeby. A jednak u jej podstaw zawsze leży pragnienie zmiany: ucieczka od tego, co boli, albo poszukiwanie przestrzeni, w której można zacząć wszystko od nowa. Emigrantka Weroniki Ilskiej opowiada właśnie o takim pragnieniu — o próbie odnalezienia siebie na nowo i o cieniu dawnych wydarzeń, który nie przestaje towarzyszyć bohaterce nawet setki kilometrów od rodzinnego domu. Zmiana kraju, języka i otoczenia nie zawsze oznacza uwolnienie się od przeszłości. Niektóre wspomnienia podróżują razem z nami, ukryte głęboko w pamięci, czekając na moment, by ponownie dojść do głosu. "Emigrantka"   Weroniki Ilskiej jest właśnie historią o takim zmaganiu – o próbie odnalezienia siebie na nowo i o cieniu dawnych wydarzeń, który nie przestaje towarzyszyć bohaterce nawet setki kilometrów od rodzinnego domu.

Niektóre miasta mają w sobie magię, która pozwala uwierzyć, że wszystko można zacząć od nowa. Dla Liny takim miejscem staje się Barcelona – miasto artystów, marzycieli i ludzi poszukujących wolności. Jednak nawet wśród rozgrzanych słońcem ulic i gwaru bohemy przeszłość potrafi upomnieć się o swoje. "Emigrantka"  to nastrojowa opowieść o miłości, emigracji i sekretach, które potrafią zmienić całe życie.

Pani Weronika Ilska przenosi nas do Barcelony lat dwudziestych XX wieku, tworząc opowieść, która zachwyca zarówno klimatem epoki, jak i emocjonalną głębią. To historia Liny – kobiety próbującej odnaleźć spokój po bolesnych doświadczeniach z Drohobycza, która w tętniącej życiem stolicy Katalonii szuka nie tylko nowego początku, lecz także samej siebie. Na tle barwnego świata katalońskiej bohemy autorka kreśli opowieść o wolności, miłości i tożsamości, a jednocześnie o pamięci, która nie pozwala o sobie zapomnieć.

Barcelona, do której trafia Lina, pulsuje sztuką, muzyką i twórczą swobodą. U boku charyzmatycznego artysty Diego bohaterka poznaje środowisko pełne barw, emocji i możliwości, które pozwala jej spojrzeć w przyszłość z ostrożną nadzieją. Ilska z niezwykłą plastycznością odmalowuje atmosferę miasta – czytelnik niemal czuje zapach rozgrzanych słońcem ulic, słyszy gwar kawiarni i obserwuje artystyczną elitę, która spotyka się, tworzy i dyskutuje do późnych godzin nocnych. To świat, w którym łatwo się zanurzyć i równie łatwo zatracić.

Przełomem w życiu Liny okazuje się spotkanie z Michaiłem Pietrowiczem Wołkońskim, rosyjskim emigrantem, którego własna przeszłość również naznaczona jest bólem i tajemnicami. Ich relacja od początku jest delikatna, krucha, a jednocześnie intensywna. Michaił doskonale zdaje sobie sprawę, że jego uczucia mogą przynieść Linie więcej cierpienia niż ukojenia. Ona z kolei wciąż zmaga się z traumami, od których tak bardzo chciała uciec. Tajemnice, które ich otaczają, pozornie ich dzielą, lecz z czasem stają się nicią splatającą ich losy w sposób nieuchronny.

Na drodze rodzącego się uczucia stają jednak nie tylko sekrety z przeszłości. Ważną rolę odgrywają również społeczne podziały i uprzedzenia obecne w barcelońskiej socjecie. Nie wszyscy patrzą przychylnie na to, że rosyjski emigrant obdarza uczuciem Polkę. Narastające napięcia sprawiają, że Lina i Michaił muszą walczyć nie tylko o swoje szczęście, lecz także o prawo do samodzielnego decydowania o własnym życiu. 

Pani Ilska subtelnie, ale wyraziście pokazuje, jak pochodzenie i konwenanse potrafią wpływać na najbardziej intymne wybory. Zgrabnie łączy w powieści wątki obyczajowe i historyczne, tworząc opowieść o emigracji, pamięci i próbie uwolnienia się od ciężaru przeszłości. 

"Emigrantka" to historia ludzi, którzy szukają swojego miejsca w świecie, a jednocześnie zmagają się z tym, co zostawili za sobą. To także opowieść o miłości wystawionej na próbę przez tajemnice, społeczne oczekiwania i wydarzenia, od których nie sposób całkowicie uciec.

Jednym z najmocniejszych elementów powieści jest jej warstwa językowa. Autorka posługuje się barwnym, literackim stylem, pełnym subtelnych metafor i porównań, które nadają narracji miękkości i poetyckiego rytmu. Jej proza płynie jak muzyka i mieni się jak światło na tafli wody. Emocje bohaterów materializują się w dźwiękach, fakturach i obrazach – jak w zdaniach:

„Brzęk szkła zabrzmiał między nimi jak niedopowiedziane słowa.”

„Cisza słów szeleściła między nimi jak jej sztuczny jedwab.”

Esencję stylu pisarki stanowi umiejętność oddania słowami to, co ważne. Ona nie opisuje uczuć wprost, lecz je maluje, pozwalając nam poczuć napięcie, delikatność czy niepokój w sposób niemal zmysłowy. Czasami wystarczy jedno słowo, zdanie, by zrozumieć, co chce nam przekazać. Jej proza ma w sobie coś z impresjonizmu literackiego – sceny są jak migotliwe obrazy uchwycone w półtonach, wrażeniach i ulotnych gestach.

To styl elegancki, miękki, zanurzony w emocjach, a jednocześnie niezwykle świadomy. Pani Weronika Ilska potrafi jednym zdaniem zbudować atmosferę, drugim odsłonić psychologiczny niuans, trzecim przenieść czytelnika w czasie i przestrzeni. Jej język otula, koi i pozwala poczuć się w świecie bohaterów w pełni.

To wszystko sprawiło, że zanurzyłam się w tej historii niczym w relaksującej, aromatycznej kąpieli. Świat hiszpańskiej bohemy, pełen pasji, sztuki i twórczej swobody, wciągnął mnie od pierwszych stron i nie pozwalał się od siebie oderwać. To jedna z tych książek, które pozwalają na chwilę zapomnieć o codzienności i całkowicie zatracić się w wykreowanym świecie.

"Emigrantka" to jedna z tych powieści, które pozwalają na chwilę oderwać się od codzienności i całkowicie wejść do wykreowanego świata, pięknego, minionego i klimatycznego. 

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z ONA CZYTA i wydawnictwem

Wydanie: I
Data premiery: 17.06.2026r.
Ilość stron: 448
Wymiary: 135x205 mm
Okładka: miękka ze skrzydełkami
ISBN 978-83-8441-351-7
Wydawnictwo: Filia
Moja ocena: 6/6

[107/26] - 2045.: "Focus Love"

"Focus Love"

A.P Mist

„Życie jest sumą podejmowanych 

przez nas decyzji”

Współczesne społeczeństwo wciąż zbyt często okazuje brak tolerancji wobec tego, co odbiega od przyjętych „ideałów”. Jednym z najbardziej bolesnych przykładów jest podejście do osób z nadwagą, które nierzadko stają się obiektem ocen, żartów i wykluczenia. Zamiast zrozumienia i akceptacji, spotykają się z krytyką i etykietowaniem, które potrafi na długo zniszczyć ich poczucie własnej wartości. Właśnie ten trudny i wciąż aktualny problem staje się tłem dla historii przedstawionej w „Focus Love”, pokazując, jak głęboko słowa i zachowania innych mogą wpłynąć na życie człowieka.

Gdy pięć lat temu osiemnastoletnia wówczas Hazel Bryant wyjeżdżała z rodzinnego Ferry Pass była zupełnie inną osobą. Zarówno fizycznie, jak i mentalnie. Od dziecka czuła się źle w swoim środowisku, bo od zawsze była pośmiewiskiem wśród rówieśników, a nawet tzw. „najbliższych” osób, zwłaszcza brata i jego kumpli. I to tylko dlatego, że miała problem z nadwagą. Jedynym, który zawsze stawał w jej obronie był Caleb Vanzo, ale wówczas ona tego nie dostrzegała. Nie wiedziała też, że dla niego jest najpiękniejszą osobą na ziemi, gdyż on widział nie tylko jej zewnętrzny wygląd, ale też charakter i piękno wewnętrzne.

Teraz, po kilku latach nieobecności, postanawia wrócić do Ferry Pass. To już jednak nie jest ta sama Hazel, co kiedyś. Nosi w sobie pamięć dni, gdy jako dziecko wciąż była szykanowana. Nie potrafi wyjść ze swojej strefy żalu i niechęci wobec tych, którzy ją wówczas niszczyli. Nawet wobec Caleba trudno jej od razu okazywać jakiekolwiek pozytywne uczucia. On jednak nie poddaje się zbyt łatwo, bo widzi, że wraz ze zmianą wizerunku, dziewczyna zatraca prawdziwą siebie.

Piękna okładka książki „Focus Love” przywołuje na myśl jakąś kolejną opowieść o miłości, jakich wiele. Nic bardziej mylnego, bo pani Mist potrafi pisać zarówno o uczuciach, jak i problemach, które borykają bohaterów. Porusza zawsze jakieś trudne tematy, więc i tym razem tak się stało. Pod swoją pisarską lupę wzięła tym razem problem otyłości, z którą zmaga się Hazel. 

Dziewczyna przez prawie całe życie była widziana tylko przez to, jak wygląda. Ludzie śmiali się, mówili złośliwe rzeczy, a ona czuła się gorsza od innych. Nie potrafiła zaakceptować siebie. Patrzyła na swoje odbicie w lustrze, ale nie widziała siebie, lecz patrzyła  tak, jak patrzyli na nią inni. Ten problem w książce budzi najwięcej uczuć, ponieważ pokazuje, jak bardzo słowa i zachowania ludzi mogą zmienić młodą osobę.

„Focus Love” skłania do refleksji nad tym, jak wielką odpowiedzialność ponosimy za słowa kierowane do innych ludzi. To przejmująca opowieść o konsekwencjach wieloletniego odrzucenia, o zaburzonym postrzeganiu własnego ciała oraz o tym, jak trudno odbudować poczucie własnej wartości, gdy przez większość życia słyszało się, że nie jest się wystarczająco dobrym. 

Autorka pokazuje, że zmiana wyglądu nie jest w stanie automatycznie uleczyć starych ran. Choć bohaterka wraca do Ferry Pass odmieniona zewnętrznie, nadal nosi w sobie ból, poczucie krzywdy i brak zaufania do ludzi. To bardzo ważny przekaz, ponieważ uświadamia, że kompleksy i traumy nie znikają wraz z utratą kilogramów. Najtrudniejsza walka toczy się bowiem w ludzkiej głowie i sercu.

Nie jest to zatem zwykła historia o miłości, lecz przede wszystkim opowieść o psychicznym cierpieniu, które sprawiało, że dziewczyna czuła się źle w swoim ciele. Autorka w bardzo mocny sposób przekazuje, jak nadwaga oraz brak akceptacji ze strony innych może wpłynąć na życie. 

Książka zachwyca nie tylko swoim wyglądem, które zrobiło na mnie dobre wrażenie od pierwszej strony, ale też całkowicie wniknęłam w emocje bohaterów. Szczególnie jeżeli chodzi o Hazel, której  historia uświadamia, że najgłębsze blizny często pozostają niewidoczne dla innych.  Trudno pozostać obojętnym wobec tego, jak ona się czuje, jak bardzo nie wierzy w siebie i trudno jej zaufać komukolwiek. Blizny pozostawione przez brak akceptacji mogą być niewidoczne dla oka. Autorka napisała historię, pokazującą, że ciało może się zmienić, ale serce potrzebuje znacznie więcej czasu, by przestać krwawić. To poruszająca opowieść, która przypomina, że prawdziwe piękno nigdy nie powinno być mierzone powierzchownością, zewnętrznym wizerunkiem, lecz tym, kim jesteśmy jako ludzie.

Książkę przeczytałam w tamach współpracy z wydawnictwem

Wydanie: I
Data premiery: 26.04.2026r.
Ilość stron: 326
Okładka: miękka ze skrzydełkami
ISBN ISBN: 978-83-8290-939-5
Wydawnictwo: WasPos
Moja ocena: 6/6

[106/26] - 2044.: "Na cienkiej tafli uczuć"

"Na cienkiej tafli uczuć"

Sandra Banaszewska

„nad uczuciami nie da się zapanować”

Romanse sportowe od lat cieszą się niesłabnącą popularnością, ponieważ dostarczają czytelnikom wielu emocji i intensywnych przeżyć. W przypadku książki "Na cienkiej tafli uczuć" dodatkowym atutem jest połączenie sportowego świata z uniwersytecką rzeczywistością, co tworzy idealne tło dla rozwijającej się historii miłosnej. Niestety, nie wszystko mi tutaj zagrało...

Poznajemy Octavię Lincolm, studentkę prawa, której największym marzeniem jest kariera w świecie prawniczym. Dziewczyna za wszelką cenę próbuje odciąć się od środowiska zawodowego sportu, z którym związana jest od najmłodszych lat. Skrzętnie ukrywa swoje rodzinne powiązania, nie chcąc, by nowo zawierane znajomości wynikały jedynie z faktu, że jej ojciec i brat są rozpoznawalnymi sportowcami. Skupiona na studiach i realizacji wyznaczonych celów nie planuje angażować się w żadne romantyczne relacje. Wszystko komplikuje się jednak w chwili, gdy na jej drodze staje Vincent Williams – pewny siebie kapitan uniwersyteckiej drużyny hokejowej, będący uosobieniem wszystkiego, czego Octavia stara się unikać. Ich pierwsze spotkanie trudno zaliczyć do udanych, a wzajemna niechęć zdaje się przekreślać szansę na porozumienie. Los ma jednak wobec nich inne plany i z czasem chłodny dystans zaczyna ustępować miejsca coraz silniejszym uczuciom.

Ogromnie nie lubię wystawiać krytycznych opinii i staram się robić to rzadko, bo zdaję sobie sprawę, że ktoś włożył w swoją pracę czas, energie i na pewno serce oczekując, że dzieło zostanie dobrze przyjęte. Nie mam zastrzeżeń do pomysłu, ale do realizacji. O ile sama historia miała swoją interesujący pomysł, to jednak moja wrażliwość na pewne niedociągnięcia została wystawiona na próbę.

To co zawsze mnie irytuje w stylu pisania, a jest częste u debiutantów i w tej powieści także miało to miejsce, to określanie osób poprzez ich kolor włosów. Przykłady: „Rudowłosa jest typem imprezowiczki” „Czarnowłosy zaplata ręce na klatce piersiowej” „Szatyn klepie go po ramieniu” „Zerka na bruneta” Przy ilości postaci, jakie występują w tej historii, można mieć kolorowy mętlik głowy. Nie wiedziałam już kto jaki kolor ma włosów, kto do kogo mówi, patrzy czy robi coś tam.

Druga sprawa, to sama bohaterka, jest po prostu wredną zołzą, a do tego czasami sama sobie zaprzecza, mówiąc, że nie lubi imprezować, a jest na nie jednej tego typu rozrywce. Ciągle mówi, że nie lubi sportowców, a przyczyny, które podaje nie były dla mnie przekonujące. Było też tak, że na jednej stronie (str.68) bohaterka nas informuje: „Jeśli chodzi o wygląd, to nie jest w moim typie, bo od zawsze preferowałam brunetów”, A kilkadziesiąt stron póżniej (str. 123), stwierdza: „Vincent idealnie wpasowuje się w mój typ faceta” i że „Od zawsze miała słabość do blondynów”.

Kolejna rzecz, to wulgaryzmy i to nie w dialogach, lecz po prostu w narracji Octavii. Nie rażą mnie, jeżeli są uzasadnione w użyciu, gdyż niektóre sceny, czy środowiska nie posługują się grzecznościowymi zwrotami. Tutaj Octavia co chwilę rzuca jakimś przekleństwem, zupełnie niepasującym do kontekstu i zbędnym. Nie wiem, co takim stylem autorka chciała osiągnąć, ale efekt jest taki, że stworzyła bohaterkę prostacką, wredną, niesympatyczną i arogancką. Być może teraz jest taki wzorzec zachowania dziewczyn, bo wyraźnie Vincent i jego koledzy są zafascynowani Octavią.

Denerwowało mnie także ciągłe używanie słowa „chłopacy” zamiast „chłopcy” lub ewentualnie „chłopaki”. Nie jest to wprawdzie niepoprana forma ale brzmi fatalnie.

Dodatkowo akcja rozwija się bardzo powoli, a autorka niemal każde zachowanie bohaterów szczegółowo tłumaczy i usprawiedliwia, zamiast pozwolić czytelnikowi samodzielnie wyciągać wnioski. W efekcie książka jest przeładowana wewnętrznymi przemyśleniami i dygresjami, które odciągają uwagę od głównych wydarzeń i niepotrzebnie spowalniają tempo narracji. Zdarzały się momenty, w których trudno było mi odnaleźć się w toku wydarzeń.

Liczyłam na emocjonalną opowieść ze sportem w tle, pełną rywalizacji, przygotowań do zawodów i osobistych rozterek bohaterów. Tymczasem otrzymałam historię dziewczyny, która nieustannie podkreśla, jak bardzo cierpi z powodu dorastania w rodzinie sław sportowych, i jak bardzo nie lubi sportowców. Od początku ustawia się negatywnie do nowo poznanej osoby, tylko dlatego, że jest on hokeistą.

Powieść „Na cienkiej tafli uczuć” mogłaby być wciągająca, gdyby nie powyższe zabiegi. Trudno czytało mi się tę historię, która sama w sobie była ciekawa, ale zyskałaby na atrakcyjności w innym sposobie pisania. 

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem

 

Wydanie: I

Data premiery: 14.04.2026r.

Ilość stron: 468

Okładka: miękka

Wymiary: 130x210 mm

ISBN: 978-83-8423-414-3

Wydawnictwo: Novae Res

Moja ocena: 3/6