[97/26] - 2035.: "Życie za życie"

"Życie za życie"

Aneta Kisielewska

„Ludzie to podglądacze i naśladowcy, 

mają w naturze powielanie 

i kopiowanie pomysłów innych.”

Czasami jedna decyzja zmienia wszystko. W przypadku bohaterek książki "Życie za życie" miała wpływ na losy trzech kobiet. 

Trzydziestoczteroletnia Diana prowadzi lajf „Żyj dobrze”, który cieszy się ogromną popularnością, o czym świadczy duża ilość obserwujących jej profil. W nim reprezentuje świat pokazując swoje życie, które wydaje się być idealnym. Ten medialny wizerunek nie ma nic wspólnego z tym co jest w rzeczywistości. Kobieta zdaje sobie sprawę, że nie zawsze będzie mogła w ten sposób zarabiać, więc potrzebuje zmian. Jej marzeniem jest stworzyć własną markę modową. Jej dodatkową pracą jest prezentowanie pogody w  jednej z warszawskiej telewizji i te dojazdy zaczynają ją męczyć. Chętnie już dawno by się przeprowadziła do stolicy, gdyby nie jej mąż Błażej, który nie chce słyszeć o tym pomyśle. Innym zarzewiem konfliktu jest także pragnienie posiadania dziecka, ale z kolei Diana nie zamierza spełnić jego marzenia. 

Matką chciałaby zostać druga z bohaterek – Julia, która jest ambitną dziennikarką. Jej znajomość z Dianą zaczyna się od propozycji wywiad do artykułu, która ma się ukazać w magazynie „Dama”. Trzecia bohaterka, to Kaja, która pochodzi z ubogiej, wielodzietnej wiejskiej rodziny. Jej dzieciństwo było naznaczone utartymi schematami zachowania, pijaństwem i przemocą. Wiedziała, że jej jedyną drogą ku wyzwoleniu się z tego środowiska jest edukacja. Mimo wielu przeszkód udaje jej się wyjechać do Krakowa, jednak szybko okazało się, że nie wszystkie marzenia można od razu spełnić. Pewnego dnia poznaje Huberta, który wydaje się spełniać oczekiwania dziewczyny, która jest przekonana, że trafiła na właściwego mężczyznę.

„Życie za życie” to kolejna powieść pani Anety Kisielewskiej, która mocno wryła mi się w pamięć. Napisała wciągający dramat obyczajowy  z wątkiem kryminalnym, a nawet psychologicznego thrillera z dobrze zarysowanym kobiecym trio. Ich   historia od początku zapowiada emocjonalne zderzenie planów i pragnień z brutalną rzeczywistością. Już sam blurb sugeruje powieść opartą na kontrastach: sława kontra samotność, pragnienie macierzyństwa kontra bezsilność, ucieczka do „lepszego życia” kontra toksyczna relacja. 

Dużym atutem jest atmosfera, w której odnajdujemy kwestie wzięte z życia. Niektóre z nich poruszane są dosyć często, ale tutaj autorka ujęła to w odmienny sposób. Motywy przemocy, tajemnic i trudnych wyborów niosą ze sobą ciężki bagaż emocjonalny. Jednocześnie opis nie zdradza zbyt wiele, więc pozostawia miejsce na napięcie i stopniowe odkrywanie sekretów bohaterek.

„Życie za życie” to powieść obyczajowa z elementami dramatu społecznego, naznaczona  intensywną, momentami bolesną i zaskakującą fabułą opartą na bardzo życiowych lękach i pragnieniach. Jest w niej smutek, strach, rozczarowania, które towarzyszą nam podczas czytania o dążeniu do spełniania marzeń, codziennych dylematach, nie zawsze szczęśliwych niespodziankach od życia. 

Pani Aneta Kisielewska opowiedziała nam historię działającą na wyobraźnię, pokazując, że nie zawsze możemy każdemu zaufać, a nasze marzenia nie zawsze realizują się, tak jakbyśmy tego chcieli.

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem 

Wydanie: I
Data premiery: 17.03.2026r.
Ilość stron: 420
Okładka: miękka
Wymiary: 140x205 mm
ISBN 978-83-8335-808-6
Wydawnictwo: Zysk i S-ka
Moja ocena: 5/6

[96/26] - 2034.: „Muza rockmana” Tom I

„Muza rockmana”

Tom pierwszy

Penelope Ward

„Nigdy nie opieraj całego poczucia wartości 

na czymś ulotnym.”

Do tej pory wszystkie książki pani Penelopy Ward zawsze miały u mnie wysokie noty, zarówno te, które były pisane w duecie z Vi Keland, jak i samodzielnie. Nic zatem dziwnego, że sięgnęłam po jej kolejną powieść, mimo niezbyt zachęcającej okładki. A ponieważ - tak jak mówi przysłowie - nie ocenia się książki po okładce i w tym przypadku to się sprawdziło, bo dzięki temu poznałam kolejną fascynującą historię zawartą w książce „Muza rockmana”

Emily Applewood ma dwadzieścia dwa lata i całe życie przed sobą, ale też, mimo tak młodego wieku, wiele trudnych, wręcz traumatycznych doświadczeń za sobą. To doprowadziło ją do tego, że pewnego dnia przyjeżdża na kalifornijską pustynię z osobistych powodów, o których nawet ona nie wie, dlaczego tutaj się znalazła. Widocznie przywiodło ją tu przeznaczenie, bo właśnie w tym miejscu znajduje się studio popularnego zespołu rockowego, który poszukuje asystentki trasy koncertowej. Niczego nieświadoma Emily zostaje omyłkowo uznana za kandydatkę do tej pracy i ku swemu zaskoczeniu, otrzymuje ją. Jest to dla niej o tyle niesamowite, gdyż  nie zna żadnego przeboju zespołu „Delirious Jones”, ani żadnego przedstawiciela grupy. 

Los sprawił, że jeszcze tego samego dnia poznaje Tristana Daltreya — trzydziestoośmioletniego wokalistę zespołu i prawdziwą legendę rocka. Oczywiście ona nie ma na początku pojęcia, kim jest mężczyzna o chrapliwym głosie i z tatuażami na ciele. Tristan jest przyzwyczajony do powierzchownych relacji i życia w blasku reflektorów, Emily szybko zwraca jego uwagę swoją naturalnością, wrażliwością i siłą charakteru.

W trakcie czteromiesięcznej trasy koncertowej ich relacja stopniowo się pogłębia. Wspólne podróże, koncerty i długie rozmowy sprawiają, że między bohaterami rodzi się silne uczucie, któremu oboje próbują się opierać. Emily skrywa jednak sekret mogący zniszczyć wszystko, co zaczęło ich łączyć. Kiedy prawda zaczyna wychodzić na jaw, sytuacja wymyka się spod kontroli, a dziewczyna nagle znika z życia Tristana.

„Muza rockmana” to romans muzyczny z motywem trasy koncertowej, dużą różnicą wieku i tajemnicą z przeszłości. Fabuła skupia się na relacji między młodą Emily Applewood a rockmanem Tristanem Daltreyem. Oboje mają swoje sekrety, o których nie chcą nikomu mówić, jednak ich coraz bliższa znajomość sprawia, że stopniowo ujawniają sobie to, co skrywa ich przeszłość. Autorka wrzuca nas w akcję od pierwszych stron, bez zbędnych opisów i tłumaczeń. Dopiero stopniowo, dzięki naprzemiennej narracji pierwszoosobowej, poznajemy motywacje Emily i jej przeszłość.

Po tytule spodziewać można by się było, że powieść będzie tętniła muzyką, ale tak nie jest. Akcja dzieje się wokół trasy koncertowej, zaglądamy za kulisy przygotowań, poznajemy problemy zespołu, sposób spędzania przez nich czasu i oczywiście obserwujemy rozwój relacji między głównymi bohaterami. Nie ma jednak tego, co sprawia, że muzykę czujemy, że wypełnia tło fabuły.

„Muza rockmana” to powieść obfitująca w wiele sytuacji, które wywołują emocjonalną paletę,  sprawiając, że wniknęłam w fabułę całkowicie. Historia Emily i Tristana pełna jest wzruszających momentów, sekretów i stopniowo budowanego napięcia oraz nieoczekiwanych zwrotów akcji, które sprawiają, że trudno oderwać się od lektury. Pani Penelope Ward po raz kolejny stworzyła bohaterów z krwi i kości, prawdziwych, z wadami i zaletami, z bagażem trudnych doświadczeń, traumami, dzięki czemu całość porusza nasze zmysły i serca. Polubiłam zarówno Emily, jak i Tristana, ale też pozostałych ludzi z ekipy zespołu. 

Epilog wskazuje, że będzie kontynuacja, ale z innymi głównymi bohaterami. Niektóre zalążki przyszłych tematów pojawiają się w trakcie czytania, bo w tle rozgrywają się różne sprawy związane z innymi osobami z zespołu. Liczę więc, że wydawnictwo szybko wyda kolejne części serii, która odsłoni więcej sekretów chłopaków z zespołu „Delirious Jones”.

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem

Wydanie: I

Data premiery: 14.04.2026r.

Data premiery oryg.: 24.08.2024r.

Ilość stron: 288

Wymiary: 140x208 mm

Okładka: miękka

ISBN Książki drukowanej: 978-83-289-2399-7

Tytuł oryginału: „The Rocker's Muse”

Tłumaczenie: Paulina Więcek

Wydawnictwo: Editio Red

Moja ocena: 6/6

[95/26] - 2033.: "Spadek z duchami"

„Spadek z duchami”

Urszula Bendkowska

„żyć trzeba pełną gębą, gdyż mamy zbyt mało czasu, tu na ziemi, by poznać liczne jej uroki.”

Wiele osób marzy o niespodziewanym spadku i to najlepiej takim, który odmieni życie i pozwoli rozpocząć wszystko od nowa. Jednak w przypadku bohaterek powieści „Spadek z duchami” los przygotował znacznie bardziej skomplikowaną niespodziankę. Spadek po… żyjącej ciotce, nawiedzony pałac i seria tajemniczych wydarzeń sprawiają, że zamiast spokojnego życia pojawiają się chaos, intrygi i kłopoty.

Pewnego dnia na rodzinę Wiewiórskich padł blady strach. I to nie ze względu jakiegoś zagrożenia, ale ze względu na list, który otrzymali od ciotki Adelajdy Ziółko. Jej nazwisko doskonale współgra z jej osobowością, bo pomysły kobiety zawsze przyprawiają bliskich o palpitacje serca. I do takiej sytuacji doszło znowu, bo nikt nie ma odwagi otworzyć białej koperty leżącej na stole. Ciotka Adelajda bowiem jest znana z szalonych pomysłów, które nikomu nie przyniosły jeszcze pożytku, a tylko komplikowało życie. Jej mottem jest żyć pełną gębą, bo zbyt krótko jesteśmy na tej ziemi, by poznać wszystkie uroki tego świata. I teraz też matka, ojciec i dwie dorosłe córki Agata i Julka, podchodzą z dużą ostrożnością do zamkniętej koperty. Gdy w końcu po dłuższej debacie rodzinnej ojciec wyjął z niej zapisaną kartkę, okazało się, że ciotka zostawia im w spadku domek na wsi, a konkretnie w Kreptowicach, a ona wylatuje ze swoim nowopoznanym guru ulatuje w świat, by spełniać swoje marzenia. Sprawy w swoje ręce biorą Agata i Julka, które nie spodziewają się, że jadąc na wieś obejrzeć podarowany domek, przeżyją niezapomnianą przygodę.

Tytuł sugeruje historię z elementami horroru, więc gdybym tylko na to zwróciła uwagę, to nie sięgnęłabym po tę książkę. Z błędu wyprowadził mnie opis i treść powieści, gdyż okazało się, że jest to komedia kryminalna. Okazało się, że bliżej jej do kryminalnej komedii, niż do powieści grozy. To raczej pełna wdzięku historia z nutą sensacji, romansu i paranormalnych motywów, nastawiona przede wszystkim na dobrą zabawę.

Autorka świetnie wykorzystała różne gatunki sprawnie łącząc je ze sobą, dzięki czemu nie jest to przytłaczająca, a wręcz przeciwnie, można poczuć momentami adrenalinę emocji. Lekki styl autorki sprawia, że książkę czyta się z ciekawością tego, co jeszcze się wydarzy.

„Spadek z duchami” to książka, która miała swoją premierę dwa lata temu i była debiutem pani Urszuli Bendkowskiej. Mam nadzieję, że nie poprzestanie ona tylko na tej powieści, bo potrafi tworzyć wciągające, nietypowe historie. Autorka udowadnia że komedia kryminalna może być nie tylko zabawna ale też pełna emocji i nieoczywistych refleksji oraz zakrętów akcji. To humor inteligentny, ale nieprzesadzony, dzięki czemu książkę czyta się z przyjemnością.

Największą siłą powieści jest humor, który opiera się na komizmie sytuacyjnym, ale też na zabawnych dialogach. Zwłaszcza dyskusje między siostrami często wywoływały u mnie tzw. parsknięcia śmiechem. Dwie główne bohaterki, które stopniowo przekraczają granice własnych zasad moralnych, są jednocześnie zabawne, nieporadne i zaskakująco autentyczne. Ich decyzje bywają irracjonalne, ale właśnie to napędza fabułę. To duet, który świetnie się ze sobą uzupełnia, mimo że są jak ogień i woda.

„Spadek z duchami” to powieść, która świetnie nadaje się na relaksujący wieczór, mimo że w tytule jest mowa o duchach. Autorka odpowiednimi słowami stworzyła odpowiedni klimat, dając poczucie niepokoju i lęku. Dużym atutem powieści jest galeria wyrazistych postaci. Każdy wydaje się coś ukrywać, a wzajemne intrygi i niedopowiedzenia skutecznie utrudniają odkrycie prawdy. Są tu dziwni sąsiedzi, ludzie związani z ciotką oraz ci, którzy pojawiają się niespodziewanie i robią jeszcze większy zamęt. Wszyscy razem malują barwny świat, który tętni życiem. Rozmowy między nimi są ciekawe, pełne żartu. Często śmieszą, bo ludzie się nie rozumieją, wszystko można czytać na dwa sposoby, a szybkie odpowiedzi potrafią zaskoczyć. Autorka pokazuje, że człowiek w sytuacji presji potrafi posunąć się dalej, niż sam by przypuszczał, a granice dobra i zła bywają płynne, gdy w grę wchodzą emocje, strach i niepewność. I właśnie dlatego, mimo w ostatecznym rozrachunku okazuje się, że bardziej należy się bać ludzi niż duchów.

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z autorką

Wydanie: I

Data premiery: 31.05.2024r.

Ilość stron: 344

Okładka; miękka

Wymiary: 205 x 145 mm

ISBN 978-83-971091-0-0

Wydawca: Empik Selfpublishing

Moja ocena: 5/6

[94/26] - 2032.: "Sen na grzbiecie żółwia"

"Sen na grzbiecie żółwia"

Paweł Nosa

„przypadki bywają najdokładniej 

zaplanowane przez los”

W każdym z nas drzemie wewnętrzne dziecko, które wymaga naszej uwagi. Zbiera ono doświadczenia od początku naszego życia i przechowuje je w najskrytszych zakamarkach naszej duszy. To nasze wewnętrzne dziecko wpływa na sposób, w jaki budujemy relacje, reagujemy na odrzucenie, przeżywamy samotność czy postrzegamy samych siebie. Choć z biegiem lat tłumimy jego głos pod ciężarem obowiązków, oczekiwań i społecznych ról, ale ono nigdy całkowicie nie znika. Czeka, aż poświęcimy nu swoją uwagę, a do tego potrzebna nam jest odwaga. Opowiadanie pt.: „Sen na grzbiecie żółwia” w niezwykle subtelny sposób przypomina, że zrozumienie własnego wewnętrznego dziecka bywa pierwszym krokiem do odzyskania spokoju, poczucia własnej wartości i emocjonalnego ukojenia.

Bohaterką książki jest Zuzia, która rodzi się jako wcześniak, a to okazuje się być momentem kluczowym dla jej dalszego życia. Pierwsze kilka lat to dla Rodziców trudny czas, gdyż dziewczynka często choruje i wymaga zwiększonej troski. Okazało się to dla Mamy i Taty trudnym wyzwaniem i próbą dla ich związku. Niestety, tej lekcji życiowej nie zdali. Często dochodziło między nimi do kłótni i jak to pięknie ujął autor: "Słowa roztrzaskiwały się w powietrzu; słowa, które kiedyś potrafiły pieścić delikatnie i żarem tęsknoty, teraz zostały przewrócone na drugą stronę i rozsiewały trujące oblicze", a "Dom się zmieniał, a pusta cisza, która z każdym dniem bardziej gęstniała, dusiła mnie i w jakiś nieokreślony sposób odgradzała od tętniących intensywnym życiem rówieśników"

Tytuł książki „Sen na grzbiecie żółwia” mnie zaintrygował, tak jak opis na okładce. Są zapowiedzią czegoś zarazem mitycznego, sennego, jak i delikatnego. Żółw od zawsze kojarzony jest z długowiecznością, mądrością, stabilnością i ochroną, a to sugeruje, że opowieść może dotykać tematów związanych z poszukiwaniem własnego miejsca w świecie, który kruszy się pod ciężarem samotności i niewypowiedzianych emocji.

Zuza żyje w przekonaniu, że jest niedoskonała i jakby niedokończona, gdyż urodziła się za wcześnie. naznaczona błędem pośpiechu narodzin. Jej ukochanym towarzyszem jest pluszowy żółw, którego otrzymała od Babci. Ona zawsze jej powtarzała: „Zaśnij skarbie. Sen to najlepsze lekarstwo” W pewnym momencie przenosimy się wraz z bohaterką w świat snu, w którym wraz z ogromnym żółwiem rusza w podróż poprzez krainy złożone z tego, czego nie dostrzegała w swoim życiu.

I tu muszę dodać, że ta chwila nie została jasno opisana, bo następuje ona, gdy Zuza ma już 18 lat. I nie ma chociażby króciutkiego wprowadzenia, że we śnie ma ona sześć lat.  To jedno z moich zastrzeżeń (żeby nie było za słodko). Drugim jest zakończenie, które pozostawia wprawdzie wiele dla naszej wyobraźni, ale ja wolę bardziej klarowne finały, tak, bym nie miała wątpliwości, co się wydarzyło.

„Sen na grzbiecie żółwia” to krótka, skondensowana, kameralna, metaforyczna opowieść o samotności, poszukiwaniu własnej wartości i wewnętrznej przemianie. Autor prowadzi najpierw nakreśla nam życie Zuzi, jej stan emocjonalny i psychiczny, który dzieje się w realnym świecie. Nie ma imion, poza imieniem dziewczynki, nie ma te z wymienionego miejsca akcji. Jest Mama, Tata, Babcia i są przede wszystkim nakreślone dosyć wyraźnie emocje bohaterki. Cała historia jest jakby ściśnięta na 129 stronach. Biorąc pod uwagę, że jest to wydanie w małym formacie i czcionką o normalnej wielkości, jest to krótkie opowiadanie, ale treściwe. Nie ma w nim zbędnych słów, czy rozwlekania jakiegoś tematu. Do tego autor używa bardzo ładnego, literackiego języka, który skłaniający do uważniejszego czytania, zatrzymywania się nad znaczeniami i emocjami ukrytymi między słowami. Dzięki temu książka ma niezwykle intymny, melancholijny, refleksyjny i mistyczny klimat.

Pan Paweł Nosa robi to w sposób czarujący i barwny, opisując wydarzenia, emocje, ludzi i świat wnikając w naszą wyobraźnię. Tworzy narrację pełną poetyckich metafor i emocjonalnych obrazów, w której słowa nabierają materialnego ciężaru, cisza potrafi dusić, a emocje przenikają przestrzeń niczym żywe organizmy. To język wymagający uważności — skłaniający do wolniejszego czytania, zatrzymywania się nad znaczeniami i emocjami ukrytymi między słowami. Dzięki temu książka ma niezwykle intymny i melancholijny klimat.

„Sen na grzbiecie żółwia” to opowieść, która zaprasza do tego, by każdego dnia przystanąć na chwilę i zapytać siebie: co jest mi potrzebne, żeby żyć pełniej i spokojniej? Ta historia przypomina nam, że każdy z nas ma czas, gdy świat jest zbyt trudny. Czasem coś boli, czasem nie widzimy światła. Ale to właśnie wtedy jest szansa na zmianę. W tych dniach nasze wewnętrzne dziecko, choć wciąż czuje ból, może pokazać nam drogę, jak się uleczyć. Musimy być delikatni dla siebie, patrzeć uważnie i być gotowi, by szczerze spojrzeć w głąb siebie.

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z autorem

Wydanie: I
Data premiery: 01.12.2025r.
Ilość stron: 136
Okładka: miękka
Wymiary: 190 x 13o mm
ISBN: 978-83-978316-0-5
Wydawnictwo: Self publishing
Moja ocena: 5/6

[93/26] - 2031.: "Błękitne koperty"

"Błękitne koperty"

Marta Jednachowska

„Nasze problemy nigdy nie są wyodrębnione, zawsze są częścią nas samych”

Często szukamy znaków i rad, które powiedzą nam, co robić. Chcemy wierzyć, że ktoś inny wie więcej o przyszłości i pomoże nam nie popełnić błędu. Ale to my sami musimy wybrać i ponieść skutki tego, co zrobimy, o czym przekonała się bohaterka książki  „Błękitne koperty” , 

Bohaterką jest dwudziestoośmioletnia Łucja, kobieta, która pozornie ma wszystko, by czuć się szczęśliwą. Ma uporządkowane życie: jest młoda, zdrowa, ukończyła studia graficzne i pracuje w renomowanym wydawnictwie, gdzie tworzy ilustracje do książek dla dzieci. Mieszka z narzeczonym, którego kocha z wzajemnością. Nie mają problemów finansowych. A jednak poznajemy ją w momencie, gdy siedzi w gabinecie psychoterapeutycznym. A jednak zdiagnozowano u niej zaburzenia lękowe z napadami paniki. Od roku przyjmuje leki przeciwdepresyjne, lecz nie widać żadnej poprawy. Łucja zmaga się z wewnętrznymi problemami: często czuje się źle, doświadcza nieuzasadnionego lęku, budzi się zmęczona, nie czuje się bezpieczna ani w tłumie, ani samotnie w domu. Pojawiają się też halucynacje — ma wrażenie, że dzieją się rzeczy, które nie mają miejsca. Objawy te skutecznie odbierają jej spokój i możliwość normalnego funkcjonowania.

Główna akcja rozgrywa się w roku 2025, ale co pewien czas cofamy się w przeszłość, by poznać epizody związane z tajemniczymi listami – zawsze w błękitnej kopercie, które Łucja otrzymuje odkąd skończyła dwanaście laty. Każdy list zaczyna się od słów „Droga Lucy!”, co początkowo wzbudza zdziwienie zarówno dziewczynki, jak i nasze, bo przecież bohaterka ma na imię Łucja. Każdy list podpisany jest „Przyjaciółka” i wydaje się, że pisząca osoba wie o adresatce wszystko, nawet to, co wydarzy się w ciągu najbliższego roku.

„Błękitne koperty” to druga samodzielna książka tej pisarki, po tym jak zadebiutowała powieścią „Toskański ślub”, który sygnowała tylko swoim nazwiskiem, już bez współudziału pani Jolanty Kosowskiej. Okazało się, że świetnie sobie radzi w tworzeniu fascynujących historii i podobnie jest z jej najnowszą opowieścią.

Pani Marta Jednachowska ma styl skłaniający do czytania, gdyż opowiada historię lekko, płynnie, wciągający oraz spójny styl i ciekawy pomysł na fabułę. Pomysł jest oryginalny z zaskakującymi zwrotami akcji i ważnymi zagadnieniami wziętymi z życia. Akcja biegnie dosyć wartko, nie ma nudnych opisów, bo nawet wewnętrzne dylematy bohaterki wzbudzają emocje.  Wątek listów przepowiedniami i wskazówkami nadaje całości nieco tajemniczości i wzbudza ciekawość i jest istotnym elementem powieści.

Autorka w interesujący sposób kreśli portret bohaterki, odsłaniając jej problemy, relacje rodzinne, związek z narzeczonym oraz sposób, w jaki postrzega własne życie. Konstrukcja fabuły opiera się na sesjach terapeutycznych, podczas których bohaterka, mówiąc w pierwszej osobie, stopniowo ujawnia swoją historię.  Zamiast rozbudowanych opisów, informacje o bohaterce pojawiają się naturalnie w dialogach z terapeutką. Wychodzą przy tym różne kwestie i problemy, w tym zagadnienie toksycznej relacji, w której ofiara nie dostrzega zagrożenia dla własnej wolności. Bardzo trafnie autorka ukazuje sposób myślenia osoby uwikłanej w związek z partnerem o narcystycznych cechach, jej zachowania, postawy oraz to, jak długo po zerwaniu w umyśle pozostają utrwalone schematy.

Istotnym elementem fabuły jest także wątek listów z przepowiedniami, które nadają historii tajemniczości i wzbudzają ciekawość. Zawarte w nich wskazówki i mądrości podkreślają, że niezależnie od tego, czy ktoś próbuje przewidzieć naszą przyszłość, ostateczne decyzje zawsze należą do nas. Bohaterka początkowo traktuje listy jako ograniczenie swojej woli, choć w rzeczywistości są one jedynie radami – w przeciwieństwie do działań Przemka, który faktycznie tę wolę tłamsi. Z czasem bohaterka zaczyna dostrzegać manipulacje narzeczonego, a odkrycie drugiego dna relacji z Przemkiem okazuje się szczególnie zaskakujące.

Historia pochłonęła mnie od początku swoją wciągającą, pełną wydarzeń fabułę, ale też skłaniającą do przemyśleń. W listach bowiem zawartych jest wiele mądrych słów i wskazówek, które dla Łucji stanowiły rodzaj wskazówek  i dobrych rad, które ona nie raz traktuje jak ograniczenie jej woli. Ciekawe, że widzi to w listach, a nie dostrzega manipulacji i ograniczeń ze strony otaczających ją osób. 

"Błękitne koperty" to opowieść o tym, jak można odzyskać kontrolę nad sobą. Autorka stworzyła historię, która ciekawi nie tylko zagadką błękitnych listów. Opisała też trudne relacje i pokazuje, jakie mogą być skutki złych decyzji i manipulacji. Pisze łatwo i prosto, przez co można zanurzyć się w jej słowa i śledzić emocje bohaterki. 

Muszę przyznać, że z dużą ciekawością podążałam ku końcowi, szczególnie chcąc poznać wyjaśnienie tajemnicy listów. W pierwszej chwili zakończenie wydało mi się dziwne, wręcz bezsensowne — jakby niczego nie wyjaśniało, jakby było mało przekonujące. Spodziewałam się logicznego, klarownego rozwiązania. Jednak po głębszym zastanowieniu i analizie tego, o czym opowiada autorka, sens listów stał się dla mnie jasny. Razem z bohaterką odkrywamy prawdę o tym co jest dla nas ważne. 

Nikt nie kocha nas tak, jak my sami, bo  najważniejszą osobą zawsze w naszym życiu jesteśmy my sami. Łucja uświadamia sobie, że razem z nią, w każdej sytuacji była ktoś, kto kochał ją najbardziej bez względu na wszystko. Jest nią ona sama, zawsze wierna sobie. Nie jest to powiedziane wprost, a jednocześnie stanowi najważniejszą odpowiedź, jaką niesie ta historia.  Bez względu na to, czy ktoś nam przewiduje przyszłość, czy nie, zawsze to my podejmujemy decyzje i jesteśmy odpowiedzialni za to, co dzieje się w naszym życiu. 

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem 

Wydanie: I

Data premiery: 22.04.2026r.

Ilość stron: 286

Wymiary: 130x210 mm

Liczba stron: 286

ISBN: 978-83-8423-448-8

Wydawnictwo: Novae Res

Moja ocena: 5/6

[92/26] - 2030.: „Zdarzyło się w Bagiennym Lesie”

„Zdarzyło się w Bagiennym Lesie”

Małgorzata Rogala

„Czas tak szybko mija, ci, których kochamy,

odchodzą i później zostaje tylko żal.”

Są takie wspomnienia, które nie dają spokoju, mimo że człowiek stara się o nich zapomnieć. Przeszłość potrafi wrócić w najmniej oczekiwanym momencie - w snach, w krótkich błyskach obrazów, w uczuciu, którego nie można nazwać. Z takim ciężarem żyje Julia Lemańska, bohaterka powieści "Zdarzyło się w Bagiennym Lesie". Jej życie w Warszawie wydaje się poukładane, ale pod tą pozorną stabilnością kryje się coś, co od lat domaga się uwagi. Coś, co nie pozwala jej odetchnąć pełną piersią.

Julia Lemańska jest pisarką, której powieści cieszą się popularnością. Mają w sobie mrok, który przyciąga czytelników. Nikt nie wie, że przelewa ona na papier swoje przeżycia związane z wydarzeniami sprzed piętnastu lat. To wówczas opuściła swoją rodzinną miejscowość o nazwie Bagienny Las w atmosferze dramatycznych wydarzeń, o których niektórzy mieszkańcy do dziś nie zapomnieli.

Dziś mieszka w Warszawie z nastoletnim synem Wiktorem. Ze względu na rodzinne sprawy jest zmuszona podjąć decyzję, która odmieni los ich obojga. Powrót do Bagiennego Lasu ma być dla niej próbą odzyskania kontroli nad własnym życiem i zmierzenia się z ludźmi, którzy wciąż obwiniają ją o dawne tragedie. Kobieta liczy, że znajome miejsca pomogą jej odblokować wspomnienia, które od lat powracają jedynie w postaci niepokojących snów. Nie zdaje sobie jednak sprawy, że w miasteczku mieszka ktoś, kto przez lata żył w przekonaniu, że jego sekret jest bezpieczny. Ktoś, dla kogo powrót Julii oznacza zagrożenie. Ten wątek został skutecznie ukryty wśród wielu innych spraw tak, że niemal do chwili odkrycia prawdy miałam wątpliwości co do osoby winnej dawnej zbrodni.

Przeprowadzka Julii w rodzinne strony uruchamia lawinę zdarzeń i konfrontacji z ludźmi, którzy pamiętają ją inaczej, niż ona pamięta siebie. Każda rozmowa, wspomnienie, koszmar senny odsłania fragment układanki, której bohaterka nie potrafi jeszcze złożyć. Razem z nią odkrywamy tę historię razem z nią, krok po kroku, bez gotowych odpowiedzi. Autorka prowadzi narrację trzecioosobową z perspektywy kilku osób, więc możemy poznać nie tylko punkt widzenia Juli, ale też mieszkańców Bagiennego Lasu.

Istotnym wątkiem jest też syn bohaterki – Wiktor, który nie może pogodzić się z decyzją matki o przeprowadzce. To dla niego kara i sytuacja wzbudzająca u niego złość i bunt. Wiktor jest przedstawicielem typowego nastolatka: zbuntowanego, impulsywnego, zapatrzonego w telefon, gry komputerowe i grupę znajomych, którzy są dla niego całym światem. Kiedy Julia oznajmia mu, że muszą się przeprowadzić, jego świat rozpada się na kawałki. Bagienny Las jawi mu się jako koniec wszystkiego, co znał i lubił. Ten wyjazd okazuje się dla niego intensywną, emocjonalną lekcją życia, która mu uzmysławia, co naprawdę jest ważne i kto jest dla niego wsparciem.

"Zdarzyło się w Bagiennym Lesie" to powieść wielowarstwowa: thriller, dramat rodzinny i opowieść o dojrzewaniu splecione są w jedną, wciągającą i niepokojącą narrację. Autorka prowadzi naszą uwagę przez świat pełen sekretów, przemilczeń i społecznych osądów, jednocześnie pokazując jak trudno jest uciec od tego co zostało kiedyś zepchnięte w cień.

Mimo że fabuła obfituje w wiele wydarzeń, nie pędzi z zawrotną szybkością. Wręcz przeciwnie, rozwija się spokojnie, od czasu do czasu wzburzając jedynie nasze emocje, które znacząco narastają w ostatniej części powieści. Pani Rogala umiejętnie i stopniowo podsycha narastające poczucie zagrożenia, które znajduje swoje apogeum pod koniec powieści.

Finał stanowi mocne zwieńczenie całej historii. Odpowiedzi pojawiają się stopniowo, ale nie odbierają opowieści atmosfery niepokoju i emocjonalnego ciężaru, który towarzyszy bohaterom od początku. Ma ona charakter obyczajowy z elementami thrillera, kryminalnej zagadki z przeszłości, a nawet romansu. Jest więc takim miksem, który nie nuży, ale podsyca ciekawość i sprawia, że chcemy poznać kolejne wydarzenia.

Na uwagę zasługują również ciekawe wątki, wyraziste postacie oraz tajemnice, które stopniowo odsłaniają kolejne fragmenty przeszłości. Pani Małgorzata Rogala zadbała, by wszystkie elementy układanki złożyły się w całość pozostawiając refleksja nad tym, jak bardzo może skomplikować się życie pod wpływem jednego wydarzenia i jak długo człowiek potrafi nosić w sobie konsekwencje dawnych decyzji.

Egzemplarz książki otrzymałam w ramach współpracy z portalem 

Wydanie: I

Data premiery: 25.03.2026r.

Ilość stron: 320

Okładka: usztywniona

Wymiary: 221 x 142 mm

ISBN 978-83-8430-171-5

Wydawnictwo: Skarpa Warszawska

Moja ocena: 6/6

[91/26] - 2029.: "Nienapisane"

"Nienapisane"

Anna Bichalska

"Wszechświat Ci sprzyja. 

Pamiętaj! 

Musisz w to tylko troszeczkę uwierzyć."

W świecie, w którym komunikujemy się głównie krótkimi wiadomościami, emotikonami i skrótami, coraz łatwiej zapomnieć, jak wielką siłę mogą mieć słowa — te zapisane, wypowiedziane, ale także te, które przez lata pozostają niewypowiedziane. Czasem jedno zdanie potrafi zbudować bliskość, innym razem pozostawia ślad na długo, nawet jeśli nigdy nie zostało wypowiedziane na głos. Właśnie wokół takich emocji i przemilczeń zbudowana jest powieść "Nienapisane", w której autorka opowiada subtelną, melancholijna historia o samotności, traumach, relacjach i o tym, jak bardzo drugi człowiek potrafi zmienić nasze życie.

Główną bohaterką powieści jest Joanna to pisarka zmagająca się z twórczym kryzysem i własnymi lękami. To kobieta zamknięta w sobie, unikająca ludzi i najlepiej czująca się w samotności, która daje jej poczucie bezpieczeństwa. Jej ironiczny humor i cięte riposty są jedynie sposobem na ukrycie kruchości oraz niepewności. Autorka bardzo wiarygodnie pokazuje jej wewnętrzne zagubienie, lęk przed światem i trudność w otwieraniu się na innych.

Przeciwieństwem Joanny jest Janka — starsza od niej sąsiadka pełna ciepła, energii i optymizmu. Choć sama nosi w sobie trudne wspomnienia, nie zamyka się na ludzi i potrzebuje bliskości oraz rozmowy. Między obiema kobietami rodzi się relacja oparta na codzienności, drobnych gestach i stopniowo budowanym zaufaniu. Ich znajomość rozwija się spokojnie i naturalnie, bez sztucznego dramatyzmu, dzięki czemu wydaje się wyjątkowo autentyczna.

Ważnym elementem powieści jest również historia Hanki, którą poznajemy w prologu. Była to przyjaciółka Janki, która zmarła dwa lata przed obecnymi wydarzeniami. Do niej należał kiedyś dom kupiony przez Joannę. Przyjaciółki  wymieniały między sobą listy, mimo że mieszkały obok siebie i wrzucały do czerwonej skrzynki zamontowanej przy ich posesji. To właśnie słowa  wypowiedziane, zapisane i przemilczane odgrywają w tej książce szczególną rolę. Autorka pokazuje, jak bardzo mogą wpływać na człowieka, budować bliskość, ale też pozostawiać ślady na długo.

Opowieść zawarta w książce „Nienapisane” należy do tych, w których jedna historia łączyła się drugą, jakby była historią w historii. Autorka prowadzi narrację na kilku płaszczyznach czasowych, stopniowo odsłaniając losy różnych bohaterów. Rozdziały poświęcone Hannie przenoszą nas kilkadziesiąt lat wstecz i pokazują wydarzenia, które odcisnęły piętno na kolejnych pokoleniach. 

Z kolei Joanna ma zwyczaj zapisywania swoich myśli w folderze zatytułowanym (nie)napisane.doc. I tak zatytułowane są rozdziały, w których poznajemy przeszłość Joanny ukazane w narracji trzecioosobowej, podobnie jak losy Hanki. Fragmenty te pojawiają się w osobnych rozdziałach i pozwalają lepiej poznać jej przeszłość, traumy oraz doświadczenia, które ukształtowały osobowość dorosłej kobiety. Ten zabieg narracyjny pozwala poznać ją lepiej, zrozumieć jej postępowanie i postrzeganie siebie.

Miałam już okazję poznać twórczość pani Anny Bichalskiej przy okazji powieści „Po tamtej stronie lasu”, która na długo zapisała się w mojej pamięci. Fabuła książki "Nienapisane" tylko utwierdziła mnie w przekonaniu, że autorka potrafi z niezwykłą wrażliwością opowiadać o zawiłych ludzkich losach, o tym, co nas kształtuje i jak bardzo walczymy z własnymi ograniczeniami. 

Autorka stworzyła poruszającą i wielowarstwową opowieść, w której z dużą subtelnością łączy przeszłość z teraźniejszością. To historia o kobiecej solidarności, samotności i potrzebie bliskości, napisana z ogromnym ciepłem oraz empatią. Książka skłania do refleksji nad ludzkimi losami, nad tym, co nas kształtuje i jak wielkie znaczenie mają ludzie pojawiający się na naszej życiowej drodze.

Książkę przeczytałam, dzięki współpracy 

z Bonito.pl i serwisem Dobre Chwile

Wydanie: I
Data premiery: 11.02.2026r.
Ilość stron: 416
Wymiary: 145 x 215 mm
Oprawa: miękka ze skrzydełkami
ISBN 978-83-291-2036-4
Wydawnictwo: HarperCollins Polska
Moja ocena: 6/6

[90/26] - 2028.: "Niania dla sąsiadów"

"Niania dla sąsiadów"

cykl „Reverse harem romance”

Lily Gold

„To nie papierek tworzy rodzinę”

Miłość potrafi przyjść w najróżniejszych formach. Czasem serce zaczyna bić szybciej na widok jednej konkretnej osoby, a czasem los lubi skomplikować sprawy i sprawić, że uczucia rozkwitają jednocześnie do kilku… Miłość przychodzi w różny sposób i formach. Najczęściej serce bije mocniej na widok jednej konkretnej osoby, czasami jednak los potrafi wszystko skomplikować i sprawić, że uczucia rodzą się jednocześnie do kilku ludzi naraz. W przypadku bohaterki książki "Niania dla sąsiadów" są to trzej niesamowicie atrakcyjni sąsiedzi, którzy nagle muszą odnaleźć się w zupełnie nowej roli — opiekunów małej dziewczynki.

Bethany Ellis potrafi uspokoić każde płaczące dziecko, zaopiekować się nim troskliwie i umiejętnie, gdyż jest zawodową nianią. To bohaterka, którą łatwo polubić. Nie jest typem złośnicy, lecz rozważną, inteligentną, miłą dziewczyną, dziewczyna znalazła się w trudnym momencie życia. Ma empatyczne podejście do dzieci, wie, jak się nimi zaopiekować, jak pomóc i uspokoić. Od roku pozostaje jednak bez pracy, gdyż agencja dla opiekunek, która ją zatrudniała, zbankrutowała. Brak zatrudnienia i kończące się oszczędności sprawiają, że desperacko szuka zajęcia. Na szczęście los stawia na jej drodze trzech sąsiadów: Jack'a, Cyrusa i Sebastiana, którzy niespodziewanie zostają opiekunami półrocznej Camilli.

Pewnego dnia panowie otrzymują nosidełko z półroczną dziewczynką o imieniu Camilla wraz z notatką: „Do chłopaków spod numeru 5A: Gratulacje. Macie dziecko” podpisaną przez Anishę, z którą kiedyś tworzyli nietypową relację. Okazuje się, że nie tylko dziecko potrzebuje opieki, ale trzej przystojni sąsiedzi, gdyż żaden z nich nie ma pojęcia, jak postępować z jak zająć się niemowlęciem. Do tego dochodzi problem, który z nich jest ojcem, bo że na pewno jeden z nich, to jest pewne. Ich układ szybko nabiera rumieńców.

Ten motyw wprowadza do fabuły dynamikę, a trzech zagubionych mężczyzn próbujących odnaleźć się w roli ojców wypada zabawnie, ale też uroczo. Z czasem okazuje się, że panowie wzbudzają u Beth niespodziewane emocje, które wykraczają daleko poza zwykłą sympatię, a jej uporządkowany świat zaczyna niebezpiecznie przyspieszać. Bethy coraz bardziej przywiązuje się zarówno do uroczej dziewczynki, jak i zauważa, że coraz bardziej traci głowę, dla swoich pracodawców. W pewnym momencie jedno staje się jasne: Ma dość bycia dziewczyną z sąsiedztwa.

Książka należy do cyklu „Reverse harem romance”, w ramach której w wersji angielskiej ukazało się pięć tomów. W Polsce rok temu ukazała się „Faking with Benefits”, a w tym roku „Niania dla sąsiadów”. Każda z części stanowi osobną historię z zupełnie nowymi bohaterami, więc można je czytać niezależnie i bez chronologii. Cechą charakterystyczna jest to, że we wszystkich historiach jest to opowieść o relacjach 3+1, czyli ich trzech, a ona jedna. Z tego względu powieść jest pełna erotycznych, zmysłowych scen, na które trzeba się przygotować. Nie są one jednak odrażające, a wręcz przeciwnie, napisane bardzo zmysłowo, dając obraz tego, jakie emocje i wrażenia przy tym towarzyszą. Nie jest ona nastawiona jedynie na tego rodzaju klimat, bo porusza wiele ważnych, trudnych tematów. Każdy bowiem z bohaterów ma swoje trudne przeżycia, skrywa sekrety i nie o wszystkich swoich doświadczenia chce opowiadać. To dodaje powieści głębi i sprawia, że książka nie jest tylko romansem erotycznym ale też obyczajowym. Dodam jedynie, że najbardziej skomplikowaną osobowością okazał się Sebastian, któremu matka przypięła w dzieciństwie łatkę agresywnej osobowości.

„Niania dla sąsiadów” to lekki, pełen humoru, podszyty erotycznym klimatem, emocjonalny romans, który od pierwszych stron wciąga nietypowym pomysłem. Lily Gold po raz kolejny udowadnia, że potrafi tworzyć historie pełne chemii między bohaterami, a jednocześnie nadać im ciepły, momentami wręcz rodzinny klimat.

Największą siłą książki są relacje między bohaterami. Każdy z mężczyzn ma inny charakter i wnosi do historii coś wyjątkowego, dzięki czemu nie są jedynie „kopiami” typowych romantycznych bohaterów. Autorka dobrze pokazuje rozwijające się uczucia, żwietnie nakreśla atmosferę namiętności, buzujących uczuć, ale też pokazuje wzajemne wsparcie oraz stopniowe budowanie zaufania. Chemia między Bethany a jej pracodawcami jest wyraźnie wyczuwalna, a romantyczne sceny są odważne, ale nie przytłaczają całej fabuły.

Dużym atutem powieści jest również humor. Chaos związany z opieką nad niemowlęciem, nieporadne próby odnalezienia się w nowej rzeczywistości i słowne przepychanki bohaterów sprawiają, że książkę czyta się bardzo szybko i z uśmiechem na twarzy. Jednocześnie autorka przemyca temat samotności, potrzeby bliskości i odnalezienia własnego miejsca.

„Niania dla sąsiadów” to bardzo dobrze napisana powieść erotyczna, która mimo wykorzystania znanych motywów wyróżnia się świeżym podejściem i lekkością. Lily Gold stworzyła historię pełną emocji, subtelności i zmysłowości, zachowując przy tym odpowiedni balans między romantyzmem a namiętnością. Autorka umiejętnie buduje chemię między bohaterami, opisując ich relacje w sposób naturalny i pełen wyczucia, bez przesadnej dosadności czy wulgarności. Dzięki temu książka ma w sobie zarówno delikatność i ciepło, jak i wyraźne emocjonalne napięcie. To idealna propozycja dla fanów romansów reverse harem i historii, w których obok namiętności pojawia się również ciepło rodzinnej atmosfery, ale też poważne problemy. To lekka, wciągająca i bardzo komfortowa lektura, która dostarcza zarówno emocji, jak i dobrej zabawy. Ja bawiłam się przy niej świetnie i mam nadzieję, że wydawnictwo zdecyduje się na wydanie kolejnych części serii.

Recenzja tomu "Faking With Benefits"

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem

 

Wydanie: I

Data premiery: 07.04.2026r.

Data premiery oryginału: 08.06.2021r.

Ilość stron: 448

Wymiary: 140x205 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Tytuł oryginalny: Nanny for the Neighbors

Tłumaczenie: Katarzyna Krawczyk

ISBN: 978-83-8335-806-2

Wydawnictwo: Zysk i S-ka

Moja ocena: 6/6