[136/26] - 2074.: „Wyrwana z przepaści”

„Wyrwana z przepaści”

Irene Sturm

„Uderzenie się goi wcześniej czy później, 

ale słowa na długo pozostają w pamięci…”

Czasami już sam tytuł książki podpowiada, jakiej historii możemy się spodziewać. „Wyrwana z przepaści” brzmi jak opowieść o walce z przeciwnościami losu, bólu, ale także nadziei na lepsze jutro. Z takim nastawieniem rozpoczęłam lekturę najnowszej książki Irene Sturm.

Jarka swoje dotychczasowe życie poświęciła nauce, więc gdy dostała propozycję pozostania na uczelni jako pracownik naukowy, nie wahała się ani chwili. Po obronie habilitacji dostała możliwość wyjazdu do Stanów Zjednoczonych w ramach wymiany naukowej.  Wkrótce do kraju za wodą lecą pozostałe bohaterki, ale każda z innego powodu.

„Wyrwana z przepaści” to spokojna, niespieszna opowieść o kobietach, które po życiowych zawirowaniach próbują odnaleźć własną drogę i zbudować dla siebie bezpieczną przyszłość. Autorka skupia się na losach trzech spokrewnionych bohaterek sióstr Orszi i Nerysy oraz ich kuzynki o imieniu Jarka. 

Powieść ma  kameralny charakter i właściwie jest opowiadaniem, gdyż nie jest zbyt obszerna.  Liczy sobie zaledwie 100 stron, ale wydrukowana małą czcionką sprawia, że jest dużo tekstu. Pani  Irene Sturm nie stawia w niej na spektakularne zwroty akcji, lecz na ukazanie tego, czego doświadczyły bohaterki i jak potoczyły się ich losy dalej. Robi to w specyficzny sposób, dla mnie nieco chaotyczny i zbyt suchy, bez emocji. Tytuł wskazuje na jakąś poruszającą historię, bardziej dramatyczne sceny, wgłębienie się w psychikę, ale nic z tych elementów nie było wyczuwalne. Raczej wszystko przebiega w formie przedstawienia wydarzeń poprzez rozmowy między Jarką i Orszi, oraz listy wysyłane do Orszi przez Nerysę. 

Niestety, po lekturze pozostał u mnie niedosyt i muszę przyznać, że książka mnie rozczarowała. Tytuł „Wyrwana z przepaści” sugeruje historię pełną silnych emocji, trudnych doświadczeń i wewnętrznych przemian bohaterek. Spodziewałam się opowieści, która pozwoli mi głębiej wejść w ich świat i lepiej zrozumieć to, co przeżyły. Tymczasem emocje zostały nakreślone bardzo oszczędnie, przez co trudno było mi w pełni zaangażować się w ich losy.

Autorka nie poświęca też wiele miejsca opisom. Brakuje szerszego wprowadzenia do poszczególnych sytuacji, a informacje o bohaterkach są podawane bardzo skąpo. Właściwie nie wiemy, jak wyglądają, ile mają lat ani wielu innych szczegółów, które pomogłyby lepiej je poznać. Wszystko zostało przedstawione w bardzo oszczędnej formie, co sprawiło, że nie potrafiłam nawiązać z bohaterkami bliższej więzi.

Dodatkowo zmieniająca się narracja wprowadzała pewne poczucie nieuporządkowania. Przeskoki między narracją pierwszo- i trzecioosobową nie zawsze były dla mnie płynne, przez co momentami lektura stawała się trudniejsza w odbiorze. Liczyłam na bardziej emocjonalną, dopracowaną pod względem psychologicznym historię, która pozwoliłaby mi mocniej przeżyć losy bohaterek. Niestety tym razem nie znalazłam w tej opowieści tego, czego oczekiwałam.

Miałam już okazję przeczytać jedną książkę pani Irene Sturm pt. „Malachitowy bursztyn”, w której dominującym elementem były dialogi. Teraz jest podobnie, bo to one są osią fabuły z których wysnuwa się historia o trzech kobietach, które pragną po prostu być szczęśliwe.  

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z w wydawnictwem

Wydanie: I

Data premiery: 29.04. 2026

Ilość stron 104

Okładka: miękka

Wymiary: 148 x 210 mm

ISBN 978-83-8011-615-3

Wydawnictwo WFW

Moja ocena: 3/6

[135/26] - 2073.: "Tam, gdzie prowadzi serce" - Tom II

"Tam, gdzie prowadzi serce"

Tom drugi

Eliza Nowak

„Czasem, mimo obietnic, jakie sobie składamy, 

życie stawia przed nami wyzwania, na które nie jesteśmy gotowi.

Nadzieja potrafi być jedynym światłem w najciemniejszych chwilach. To właśnie ona prowadzi bohaterkę przez wydarzenia drugiego tomu trylogii „Tam, gdzie prowadzi serce”. Gdy wszystko wskazuje na to, że straciła ukochanego, a przyszłość staje pod znakiem zapytania, bohaterka kurczowo trzyma się wiary, że prawda w końcu wyjdzie na jaw.

To, co miało być początkiem wspólnego życia, zamienia się w koszmar. Po wydarzeniach, które wstrząsnęły nie tylko uczestnikami rejsu po Adriatyku, ale także czytelnikami, Emilia Miaris musi zmierzyć się z bólem, strachem i niepewnością jutra. Do tego okazuje się, że Maksymilian Brand znika bez śladu i nikt nie wie, co się z nim dzieje. Odpowiedzi wydają się coraz bardziej niedostępne, a Emili pozostaje jedynie czekanie i walka o swoje bezpieczeństwo, ale przede wszystkim walka nie tylko o własne bezpieczeństwo, ale przede o przyszłość nienarodzonego dziecka. Na szczęście nie jest w tej sytuacji sama. Poza rodziną i przyjaciółmi ma nieoczekiwane wsparcie od komisarza policji Aleksandra Jaworskiego, który okazuje się być jej dawnym szkolnym kolegą. W pewnym momencie w ręce Emilii trafia tajemniczy przedmiot pozostawiony przez Maksa, a wraz z nim pojawia się nadzieja na odkrycie prawdy. Każdy kolejny trop prowadzi jednak do jeszcze większych zagadek, a niebezpieczeństwo zdaje się podążać jej śladem.

Drugi tom „Tam, gdzie prowadzi serce” rozpoczyna się dokładnie w miejscu, w którym autorka pozostawiła nas po dramatycznym finale pierwszej części. Emilia staje przed najtrudniejszą próbą w swoim życiu – musi odnaleźć się w rzeczywistości naznaczonej stratą, lękiem i nieustannym zagrożeniem. Zniknięcie Maksymiliana uruchamia lawinę wydarzeń odsłaniających kolejne sekrety rodziny Brandów. Wraz z bohaterką podążamy śladem tajemniczych wskazówek, próbując odkryć, co naprawdę wydarzyło się tamtej tragicznej nocy. To historia pełna emocji, rodzinnych tajemnic, niebezpieczeństw i walki o prawdę, od której trudno się oderwać.

W tej części nie ma typowego romansu, ponieważ Maks jest nieobecny przez większość fabuły. Pozostaje obecny jedynie we wspomnieniach, rozmowach i myślach Emilii. Pierwszej odsłonie ich historii towarzyszyła miłość, zrodzona z początkowej niechęci, natomiast w drugiej jej części wyłaniają się tajemnice, ale przede wszystkim pojawia się nadzieja. Wybrzmiewają też lęk o ukochanego, obawy o przyszłość oraz troska o nienarodzone dziecko. Nie bez powodu na okładce widnieją serce i kompas – to dwa symbole stanowiące klucz do odkrycia tego, co Maks próbował przekazać bez słów.

W trudnych chwilach bohaterkę wspierają rodzice, matka Maksa, przyjaciele – Róża i Bruno – oraz policjant Aleksander Jaworski, który okazuje się jej dawnym szkolnym kolegą. Głównym motywem tej części jest zagadka zniknięcia Maksa. Czytelnik wie dokładnie tyle samo co Emilia, ponieważ narracja, podobnie jak w pierwszym tomie, prowadzona jest wyłącznie z jej perspektywy. Autorka skupia się na jej wewnętrznych przeżyciach, tym, co myśli i co robi, jakie podejmuje decyzje. Dziewczyna próbuje odnaleźć się w nowej rzeczywistości i stara się nie poddawać złym nastrojom. Dzięki temu łatwo podzielać jej niepewność i niepokój o los ukochanego. Nie poznajemy również działań innych bohaterów, w tym policji. O postępach śledztwa dowiadujemy się jedynie z dialogów i fragmentarycznych informacji przekazywanych przez Brunona oraz Jaworskiego.

Książkę czyta się bardzo szybko, mimo że fabuła jest bardziej opisowa niż w pierwszym tomie. Opisy nie pełnią jednak funkcji zwykłych wypełniaczy stron. Niosą ze sobą istotne informacje, budują atmosferę i pozwalają lepiej zrozumieć emocjonalny stan Emilii.

Wyraźnie widać, że autorka od początku ma przemyślany plan na całą historię i nie zamierza zbyt szybko odkrywać wszystkich kart. Umiejętnie dawkuje informacje, podsyca ciekawość i sprawia, że nieustannie chcemy poznać prawdę. Po raz kolejny pozostawia czytelnika z wieloma pytaniami i niemałym mętlikiem w głowie. Choć częściowo spodziewałam się takiego rozwoju wydarzeń, jestem bardzo ciekawa, w jaki sposób autorka połączy wszystkie wątki i wyjaśni je w trzecim tomie. Mam zatem nadzieję, że finałowa część ukaże się szybko, ponieważ po takim zakończeniu trudno cierpliwie czekać na ciąg dalszy.

Na koniec dodam jeszcze, że dla swoich czytelników autorka przygotowała małą niespodziankę. Skanując kod QR umieszczony na okładce, można posłuchać piosenki pojawiającej się w powieści. Mam jednak pewne zastrzeżenie, gdyż. tekst piosenki pojawia się w fabule po angielsku i nie ma informacji o jego tłumaczeniu, które znajduje się na końcu książki. Moim zdaniem takie oznaczenie dałoby możliwość poznania tekstu tym, którzy nie znają języka angielskiego. Słowa zawarte w piosence współbrzmią z tym, co czuje bohaterka, więc byłby lepszy efekt emocjonalny. Dzięki temu można by w pełni odczuć znaczenie słów już w trakcie lektury.

Recenzja tomu pierwszego

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z autorką i wydawnictwem

Wydanie: Pierwsze

Data premiery: 28.05.2026r.

Ilość stron: 340

Wymiary: 130x210mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

ISBN: 978-83-68604-58-0

Wydawca: Wydawnictwo Postępu

Moja ocena: 5/6

[134/26] - 2072.: "Pani Zwycięstwa"

"Pani Zwycięstwa"

Paweł Fleszar

„przypadek może ci odmienić całe życie”

Zanim zaczęłam czytać „Panią Zwycięstwa”, niewiele wiedziałam o historii pucharu zwanego "Złota Nike". To legendarne trofeum mistrzostw świata w piłce nożnej, przyznawane zwycięzcom Mundialu przez czterdzieści lat. Przedstawiało boginię zwycięstwa Nike i przez dekady było symbolem największego piłkarskiego triumfu. Jego losy mogłyby posłużyć za scenariusz sensacyjnego filmu, gdyż do dziś nie wiadomo,  gdzie obecnie się znajduje.  Podczas II wojny światowej trofeum ukrywano przed okupantami, w 1966 roku zostało skradzione w Londynie i odnalezione dzięki przypadkowi oraz psu o imieniu Pickles, a po kolejnej kradzieży w Brazylii w 1983 roku zaginęło bez śladu. Nic więc dziwnego, że właśnie wokół tej tajemnicy pan Paweł Fleszar postanowił zbudować oś swojej powieści pt.: „Pani Zwycięstwa”, której okładka przedstawia to zaginione trofeum. Zanim jednak dojdziemy wraz z bohaterami do momentu, gdy zaczyna ono odgrywać istotną rolę w ich losach, poznajemy Maćka i Karolinę, których życie odmieniło pewne przypadkowe zdarzenie.

Wszystko zaczyna się w kwietniu 2004, gdy podczas spaceru nad Wisłą Maciej i Karolina natrafiają na ciało z poderżniętym gardłem, a przypadkowe odkrycie wciąga ich w międzynarodową intrygę, której stawką jest bezcenny artefakt. W trakcie podążania za kolejnymi odkrywanymi przez nich śladami, dowiadują się, że nieboszczyk miał na klatce piersiowej niezwykły tatuaż.

Dwanaście lat później Maciek próbuje żyć dalej, gdy poznaje charyzmatyczną Agnieszkę, zawodniczkę drużyny siatkarskiej, z którą wkrótce łączą go uczuciowe więzy. Nie jest mu dane cieszyć się szczęściem, gdyż wkrótce powraca sprawa sprzed lat i demony przeszłości nie pozwalają mu o sobie zapomnieć.

„Pani Zwycięstwa” to powieść wielowątkowa złożona z kilku gatunków: kryminału, sensacji i romansu, chociaż nie jest to element dominujący. Bohaterowie wciąż wpadają w kłopoty i wówczas akcja jest ciekawa i dynamiczna. Natomiast są też przestoje, dłuższe rozmowy i informacje o piłce, zawodnikach, zespołach piłkarskich, meczach i oczywiście Mundialu. Pojawia się też siatkówka, którą ja wolę od piłki nożnej, ale to ta druga dyscyplina zdecydowanie wiedzie tu prym.

Pan Fleszar wykazał się przy tym imponującą wiedzą na temat piłki nożnej i jej historii. W powieści znalazło się wiele ciekawostek oraz odniesień do autentycznych wydarzeń ze świata futbolu, ale również pokazują pasję autora do tej tematyki. Sportowe wątki zostały dopracowane, a liczne ciekawostki i historyczne odniesienia sprawiają, że fabuła zyskuje dodatkową głębię. Dzięki temu nawet osoby niezainteresowane na co dzień futbolem mogą znaleźć tu wiele interesujących informacji. Mnie jednak bardziej interesowała sprawa słynnego trofeum, które w pewnym momencie zaczyna być bardziej odczuwalna.

„Pani Zwycięstwa” jest czwartą powieścią Pawła Fleszara, którą miałam okazję przeczytać. Wszystkie poznałam w formie e-booków i każda z nich wyróżniała się ciekawym pomysłem oraz wciągającą fabułą. Tym razem jednak potrzebowałam więcej czasu, aby w pełni zaangażować się w historię. Najbardziej interesował mnie wątek związany ze Złotą Nike tymczasem przez sporą część książki pozostaje on na dalszym planie, ustępując miejsca rozbudowanym rozważaniom i informacjom dotyczącym piłki nożnej. Taką sprawą, która również była interesująca, ale zbyt słabo wyeksponowana, dotyczyła siostry Agnieszki, o której ona wspomina mimochodem, ale też związek między nią i Maćkiem. Tym, jak potoczyły się losy tej relacji i wyjaśnienia niektórych zdarzeń, byłam nieco zawiedziona i skołowana. Zabrakło mi bardzie dynamicznej akcji, szybszych zwrotów sytuacyjnych i  dopiero w końcowych rozdziałach akcja nabiera takiego tempa, jakiego oczekiwałam od początku. Pojawia się więcej napięcia, ekspresji i zwrotów akcji, ale zaraz potem jest nieoczekiwany koniec, jakby nie wszystko jeszcze wybrzmiało w tej fabule. Zakończenie ma charakter otwarty, jakby nagle przerwanej akcji, pozostawiając nam pole na domysły dotyczące ciągu dalszego sceny. 

Mimo tych zastrzeżeń „Pani Zwycięstwa” pozostaje interesującym połączeniem kryminału, sensacji i sportowej historii opartej na autentycznej legendzie. To książka dla osób, które lubią, gdy fikcja literacka splata się z prawdziwymi wydarzeniami, a tajemnice sprzed lat prowadzą do odkryć mających wpływ na współczesność.  

Wydanie: I

Data premiery: 17.06.2026r.

Ilość stron: 368

Okładka: miękka

Wymiary wersji drukowanej: 205 x 104 mm

E-book PDF 2,15 MB

ISBN: 978-83-8250-654-9

Wydawca: Ringier Axel Springer

Moja ocena: 4/6

zdjęcie z profilu autora na FB Paweł Fleszar

[133/26] - 2071.:"96 pytań"

"96 pytań"

Kinga Ludwikowska

„Widzenie prawdy to początek wolności”

Kilka dni temu opowiadałam Wam o książce „Zmysły - Twoje ukryte moce”, w której pani Kinga Ludwikowska przybliżała nam funkcje naszych darach, którymi jesteśmy obdarzeni od urodzenia. Doskonałym uzupełnieniem do tej publikacji jest książka pt.: „96 pytań”, w której autorka zaprasza nas do głębokiej refleksji i wejrzenia w siebie w sposób nietypowy. Zamiast słów proponuje rodzaj medytacji nad postawionym pytaniem podczas wypełniania kolorami rysunku znajdującego się na całej stronie. Zgodnie z tytułem - tych pytań jest 96 i tyle same ilustracji do kolorowania. Nie ma przy tym jednego sposobu pracy nad nimi. Można poświęcić swój czas na jedno zagadnienie i związany z nim rysunek lub wybrać sobie taki temat, który aktualnie nas nurtuje.

Pytania zostały podzielone na dwa zestawy tematyczne. Pierwszy, zajmujący większą część książki to zagadnienia egzystencjalne dotyczące tożsamości wartości, emocji, relacji i sensu życia.  Drugi - krótszy zawiera tzw. pytania kreatywne dotyczące wyobraźni, zabawy myślą i abstrakcyjnych koncepcji. 

Na rynku wydawniczym jest duża ilość poradników dotyczących rozwoju duchowego i osobistego, literatury motywującej, która ma nas zachęcić do pracy nad sobą i kreowania życia. Jednak z reguły bywa tak, że po przeczytaniu ich treść pozostaje nieprzepracowana, albo wykorzystana jedynie częściowo. Pani Kinga Ludwikowska proponuje zupełnie inne podejście – mniej słów, więcej czynów. Poprzez kolorowanie czarno-białych obrazków możemy skupić się na konkretnym aspekcie naszego życia, który nam sprawia kłopot, albo nad sprawą, która nas nurtuje. Możemy też najpierw przeczytać zamieszczone nad grafiką pytanie i myśląc o nim, zacząć zapełniać kolorami ilustrację. Każda ilustracja to narzędzie, dzięki któremu możemy się wyciszyć, uspokoić umysł i zanurzyć się w swoim świecie.

Autorka zachęca, by zapisywać swoje myśli, by potem je przeanalizować i wyciągnąć wnioski. Nie jest ważne, czy znajdziemy właściwą odpowiedź, gdyż chodzi o odkrycie tego, co nam umyka na co dzień, co pragnie zwrócić na siebie nasza uwagę. To pierwszy krok do zmiany i stworzenia przestrzeni dla ruszenia do przodu, by wiedzieć, co chcemy osiągnąć i w jaki sposób żyć.

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z autorką

Wydanie: I

Data premiery: 10.10.2025r.

Ilość stron: 106

Okładka: miękka

Wymiary:

ISBN: 978-83-977649-3-4

Wydawca: Kinga Ludwikowska

Moja ocena: 6/6

[132/26] - 2070.: "Chłopaki z Radości" Tom II - "Sztuka zemsty"

"Sztuka zemsty"

Seria: Chłopaki z Radości

Tom drugi

Gosia Lisińska

„Czasami musisz robić to, co musisz.”

Miłość ma różne oblicza i dociera do serca na wiele sposobów. Czasem pojawia się nagle, od pierwszego spojrzenia, nie raz potrzebuje czasu, by dojrzeć, a bywa, że dopiero jakieś dramatyczne zdarzenie uświadamia, że osoba będąca obok od dawna znaczy dla nas więcej, niż chcieliśmy przed sobą przyznać. Czasami bowiem trzeba stanąć w obliczu tragedii, by miłość połączyła dwoje osób. Tak zadziało się z bohaterami książki „Sztuka zemsty”, w której los po raz kolejny wystawia bohaterów na próbę, zmuszając ich do zmierzenia się nie tylko z niebezpieczeństwem, ale także z własnym sercem.

Moja przygoda z grupą przyjaciół z warszawskiej Radości zaczęła się od drugiego tomu „Sztuka wybaczania”, więc nie wiem, jak potoczyły się losy bohaterów pierwszego tomu „Sztuka zabijania”. Z blubra wiem jedynie, że była w nim historia Zbyszka Nowaka i Olki Jasiak, która wówczas była córką miliardera. Nie stanowi to jednak większego problemu podczas lektury, ponieważ autorka zadbała o komfort czytelnika. Już na początku książki znajduje się krótki spis bohaterów wraz z informacją, kim są i jakie relacje ich łączą.

Poza tym każda część dotyczy innej pary i na niej skupiamy swoją uwagę. Łącznikiem są trzej przyjaciele z jednego podwórka: Zbyszek Nowak, Rysiek Piekarczyk i Paweł Deczkowski, a także pewien policjant z Interpolu Antek (Anthony)Paul, która zaskarbił sobie moją sympatię. Nawet większą niż Rysiek, który wskutek pewnych wydarzeń utrzymuje dystans wobec Kasi Wojtas, choć od lat darzy ją głębokim uczuciem. Nie przeszkadza mu to jednak w przelotnych relacjach z innymi kobietami.

Istotnym wątkiem pozostaje postać płatnego zabójcy Simona Trentona, człowieka, który ze swojej profesji uczynił niemal sztukę. Wszystko planuje z niezwykłą precyzją, a jego działania prowadzą do dramatycznych wydarzeń, w wyniku których Rysiek Piekarczyk i Olka Jasiak trafiają do szpitala. Zanim dowiadujemy się, co zdarzyło się potem, najpierw pani Lisińska opowiada o tym, co wydarzyło się do tego momentu, skupiając się na postaciach Ryśka i Kaśki. Narracja prowadzona z trzecioosobowej perspektywy pozwala na śledzenie ich przeżyć, ale też innych osób, chociaż są one tłem dla nich, ich rola jest nie mniej ważna.

Autorka stworzyła przy tym barwną galerię bohaterów, których od lat łączy przyjaźń, lojalność i wspólnie przeżyte doświadczenia. To właśnie relacje między nimi są jednym z najmocniejszych elementów powieści. Z dużym wyczuciem wniknęła też w uczucia swoich bohaterów, ukazując ich rozterki, lęki, nadzieje i pragnienia. Dzięki temu możemy łatwiej się z nimi zintegrować, obserwować ich działania i perypetie. Zbyszek, Rysiek i Paweł zawsze mogą na siebie liczyć niezależnie od okoliczności. Ich wieloletnia przyjaźń została przedstawiona w sposób wiarygodny i naturalny. Nawet gdy między bohaterami dochodzi do nieporozumień lub trudnych rozmów, widać, że fundamentem ich relacji pozostaje wzajemne wsparcie i oddanie.

Dodatkowego dramatyzmu historii nadaje postać Simona Trentona, który mimo upływu czasu wciąż stanowi realne zagrożenie dla bohaterów. Jego obecność wyczuwalna jest niemal przez cały czas, a świadomość, że może uderzyć w najmniej spodziewanym momencie, skutecznie podtrzymuje napięcie. Jakby tego było mało, nie jest on jedyną osobą, która zaburza spokój, ale też swoim czynem uświadamia, ile Rysiek i Kasia dla siebie znaczą. W jej otoczeniu pojawia się bowiem ktoś jeszcze, kto kieruje się własnymi motywami i może zagrozić jej szczęściu. Dzięki temu autorka umiejętnie splata wątek romantyczny z sensacyjnym, sprawiając, że czytelnik z jednakowym zainteresowaniem śledzi zarówno rozwój relacji między bohaterami, jak i niebezpieczeństwa, które na nich czyhają.

Na koniec wspomnę jeszcze, że seria jest wznowieniem wydania sprzed kilku lat. Tom pierwszy „Sztuka zabijania” ukazał się w 2021 roku z niezbyt zachęcającą okładką. Jego wznowienie miało miejsce w 2023 roku ze znacznie bardziej ładniejszym frontem. Natomiast tom drugi w pierwszej wersji z 2022 roku miał atrakcyjniejszą okładkę i w porównaniu do obecnej edycji, bardziej mi się podobała. Ciekawa jestem okładki tomu trzeciego, która nie wymaga zmian, bo wizerunek bohatera kolejnej części serii doskonale wpisuje się w moje wyobrażenie o nim. 

Piszę o tym, gdyż aspekt wizualny ma dla mnie znaczenie i często jest czynnikiem zwracającym moją uwagę na książkę. Natomiast bardzo się cieszę, że autorka zdecydowała się na wznowienie serii „Chłopaki z Radości” gdyż bardzo spodobał mi się styl, w jakim prowadzi ona uwagę czytelnika. Po lekturze drugiego tomu pt. „Sztuka zemsty”, bez znajomości tomu pierwszego, mogę stwierdzić, że potrafi budować napięcie, pisać o emocjach i uczuciach, relacjach międzyludzkich, co sprawia, że od książki trudno się oderwać. Miłość w jej ujęciu ukazana została w ekscytujący sposób, z dylematami, które mają znamiona autentyczności. Wprawdzie uważam, że Rysiek i Kasia sami sobie robili problemy i niepotrzebnie unikali tematu swoich uczuć, ale z drugiej strony mieli czas, by zrozumieć jak ważni są dla siebie.

Bo prawdziwa miłość potrafi czekać latami na swój czas, ale zawsze warto pamiętać, że nie każdy dostaje od losu nieskończenie wiele szans. Czasem jedno wydarzenie wystarczy, by uświadomić sobie, jak kruche jest życie i jak łatwo można stracić to, co najcenniejsze.

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z autorką

Wydanie: I

Data premiery: 08.07.2026r.

Ilość stron: 318

Wymiary: 137 x 203 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

ISBN: 978-83-975332-2-6

Wydawca: Com-net-fox

Moja ocena: 6/6

[131/26] - 2069.: "Stąd nie ma wyjścia"

"Stąd nie ma wyjścia"

Karolina Kasprzak – Dietrich

„Są takie osoby, które zapominamy i takie, 

o których nie chcemy pamiętać do końca życia.”

Nie każdy potrafi zostawić przeszłość za sobą. Czasem upokorzenia, odrzucenie i poczucie krzywdy zamiast z czasem blednąć, narastają, zatruwając myśli i emocje. Wystarczy jeden impuls, by pielęgnowana latami uraza przerodziła się w obsesję, a obsesja w chęć zemsty. Powieść pt. „Stąd nie ma wyjścia” pokazuje, jak cienka bywa granica między skrzywdzonym człowiekiem a bezwzględnym mordercą.

W 2007 roku w Gnieźnie dochodzi do serii brutalnych morderstw. Śledztwo koncentruje się wokół tajemniczego metalowego pręta w kształcie cyfry siedem, a kolejne ofiary okazują się mieć wspólną przeszłość – wszystkie uczęszczały do tej samej klasy w IV LO. W sprawę coraz mocniej angażuje się młody policjant Oliwier Kondziołka, który sam był jej uczniem. Wraz z postępem dochodzenia granica między jego życiem zawodowym a osobistym zaczyna się zacierać, a dawne szkolne relacje i skrywane tajemnice nabierają kluczowego znaczenia.

Od pierwszych stron aż po finał autorka skutecznie zwodzi czytelnika, umiejętnie gmatwając śledztwo i podrzucając kolejne tropy. Zastosowany podział narracji dodatkowo potęguje napięcie. Losy Oliwiera Kondziołki poznajemy z perspektywy trzecioosobowej, zarówno to, co dzieje się obecnie, ale też są retrospekcje z przeszłości. To młody policjant z trzyletnim stażem w gnieźnieńskiej komendzie, który właśnie otrzymał awans oficerski. Jest skuteczny, skrupulatny i potrafi trafnie analizować ludzkie zachowania. Jednocześnie pozostaje introwertykiem stroniącym od trwałych relacji, co wpływa na jego kontakty z otoczeniem, zwłaszcza z natarczywą koleżanką z pracy, Matyldą.

Drugą perspektywę stanowi pierwszoosobowa narracja mordercy. Poznajemy jego przeszłość, szkolne doświadczenia i motywy, które doprowadziły go do realizacji planu zemsty. Na jego liście znajdują się osoby odpowiedzialne za prześladowanie go w czasach liceum. Dwie z nich już zginęły, a kolejne są obserwowane przez sprawcę. Ostatnim celem pozostaje Oliwier Kondziołka.

Akcja rozgrywa się w dwóch płaszczyznach czasowych, pierwsza ma miejsce w 2007, natomiast druga cofa nas w czasie do 1997 roku, by poznać warunki kształtowania się umysłu i osobowości bohaterów. Dzięki temu autorka stopniowo odsłania psychologiczny portret mordercy pozwala lepiej zrozumieć źródła jego obsesji. Nie ma tu ekspresyjnej akcji, lecz raczej wszystko dzieje się w spokojnym tonie. Mimo to jest wyczuwalne napięcie, gdy poznajemy plany mordercy. Jego tożsamość jest przez pewien czas skrywane, ale z czasem wytypować, kim może on być. Początkowo można odnieść wrażenie, że mamy do czynienia z klasycznym kryminałem, jednak pani Kasprzak - Dietrich szybko udowadnia, że ma własny, oryginalny pomysł na tę historię. Można ją uznać za kryminał z warstwą psychologiczną, w którą autorka wgłębia się dosyć mocno. Wchodzimy niemal w umysł zarówno mordercy, jak i Oliwiera, śledzą kolejne wydarzenia prowadzące do zaskakującego finału.

Powieść „Stąd nie ma wyjścia” została wydana w formie e-booka, ale autorka ma w planach wydanie papierowe. To już dziewiąta jej powieść, którą miałam okazję przeczytać i po raz kolejny autorka zaskoczyła mnie nieoczywistymi rozwiązaniami fabularnymi oraz mocno zaakcentowaną warstwą psychologiczną, stanowiącą jeden z największych atutów tej historii. W niesztampowy sposób przebiega cała fabuła, a całkowite zaskoczenie czekało mnie na finałowych stronach, gdy autorka wprowadza totalne zawirowanie wprowadzające zupełnie inne spojrzenie na całość.

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z autorką

Wydanie: I

Data premiery: 09.02.2026r.

Ilość stron: 304

Rozmiar ebook EPUB 20.47 Mb, 

Mobi 33.12Mb, Pdf 6.92Mb

ID produktu: 1711050735

Wydawnictwo E-bookowo

Moja ocena: 5/6

[130/26] - 2068.: "Pechowe wakacje"

"Pechowe wakacje"

Agnieszka Łepki

"Każdy człowiek może odwrócić swój los"

Planując urlop lub jakąkolwiek przerwę w codziennych zadaniach pragniemy relaksu, bezstresowego odpoczynku i beztroskiego czasu. Coraz częściej decydujemy się na odległe, nie raz egzotyczne kraje, gdzie pogoda jest gwarantowana o każdej porze roku. Na takie klimaty liczyli bohaterowie powieści „Pechowe wakacje", którym już od początku nie wszystko układało się bezproblemowo.

Amanda i Denis Bagińscy są małżeństwem od ponad 20 lat. Mają dwudziestotrzyletniego syna Karola, z którym wciąż są problemy, mimo że już jakiś czas temu opuścił rodzinny dom. Małżonkom nie układa się idealnie. Mają za sobą pewne sprawy, które mimo wszystko nie spowodowały ich rozpadu, jednak mimo to wciąż są razem, a czasami można mieć wrażenie, że żyją osobno. To właśnie wtedy Denis wpada na pomysł zorganizowania wakacji na Filipinach, na urokliwej wyspie Panglao. Jego żona, Amanda, od początku wyraża swoje obiekcje, ale ostatecznie ulega namowom męża. To pierwsza z par, która bierze udział w wyprawie, która została zaplanowana na 1 marca.

Do ich grona dołączają Diana i Tobiasz Kijankowie, których obecność jest częściowo uzasadniona znajomością języka angielskiego. Niespodziewanie dołączają do nich również Gerard Matulnik i jego znacznie młodsza partnerka, Bianka – sąsiedzi Kijanków.

Taki zestaw złożony z sześciu różnych charakterów to zapowiedź kłopotów, które Amanda przeczuwa od samego początku. Gdyby posłuchała swojej intuicji, być może nic by się nie wydarzyło. Jej przemyślenia pod tym kątem, ale już z pewnej perspektywy czasu, poznajemy w pierwszy rozdziale, gdy wyraźnie widać, że ta wyprawa nie mogła się udać, bo wszystkie okoliczności zdawały się wskazywać na ciążące nad tym projektem fatum. Co się wydarzyło, dowiadujemy się, cofając o kilka miesięcy, gdy pojawia się pomysł podróży na Filipiny.

Często tak jest, że ignorujemy niektóre sygnały, które wyraźnie wskazują, że lepiej sobie coś odpuścić, z czegoś zrezygnować, zmienić plany, bo nie jest to dobry moment na realizację. A tak, mimo niepokojących znaków, sześć osób rusza ku swemu przeznaczeniu na niemal drugi koniec świata.

Narracja prowadzona jest z perspektywy trzech kobiet, więc poznajemy ich widzenie rzeczywistości, ich myśli o innych osobach i o wydarzających się sytuacjach. To pokazuje, że nie zawsze wizerunek, który jest pokazywany światu jest taki, jaki jest w rzeczywistości. Widać to doskonale na przykładzie Bianki, która wydaje się głupiutką, słodką idiotką, ale gdy opowiada nam o sobie, okazuje się, że jest zupełnie inną osobą.

To moje czwarte spotkanie z powieściami pani Agnieszki Łepki i równie udane, jak poprzednie. Zawsze porusza w nich tematy międzyludzkich relacji, związków pokazując szeroki wachlarz osobowości i związanych z tym psychologicznych portretów. Autorka po raz kolejny udowadnia, że potrafi trafnie obserwować ludzkie zachowania i przekładać je na wiarygodne historie. Jej bohaterowie nie są idealni, popełniają błędy, kierują się emocjami i nie zawsze podejmują rozsądne decyzje, dzięki czemu wydają się bardzo prawdziwi. To właśnie ten psychologiczny aspekt powieści najbardziej przyciąga uwagę i sprawia, że losy bohaterów angażują coraz bardziej. Im dalej podążałam przez kolejne perypetie bohaterów, tym bardziej wciągała mnie ta historia. Panowie tworzą tutaj tło, gdyż nie wiemy dokładnie, co myślą. Jedynie w dialogach poznajemy ich wrażenia. Natomiast doskonale zostały wykreowane postacie kobiece, ich wątpliwości, emocje i sposób widzenia otoczenia.

Wbrew temu, co sugeruje okładka utrzymana w letnim klimacie, nie jest to historia lekka, słodka i przewidywalna. Jedynie niektóre sytuacje, reakcje i zachowania można było się spodziewać, ale całość toczy się tak, że można być zaskoczonym w rozwoju fabuły. Szczególnym i całkowitym zaskoczeniem był finał tej historii, którego takiego obrotu się nie spodziewałam.

Im dalej podążałam za bohaterami i ich kolejnymi perypetiami, tym mocniej wciągała mnie ta historia. Mężczyźni pozostają tutaj nieco w cieniu, ponieważ nie poznajemy bezpośrednio ich myśli ani punktu widzenia. Możemy ich oceniać jedynie przez pryzmat dialogów oraz obserwacji kobiet. To właśnie postacie kobiece zostały wykreowane najpełniej. Autorka bardzo dobrze oddała ich emocje, wątpliwości, rozterki oraz sposób postrzegania otaczającej rzeczywistości.

Wbrew temu, co sugeruje okładka utrzymana w letnim klimacie, nie jest to historia lekka, słodka i przewidywalna. Owszem, niektórych sytuacji czy zachowań bohaterów można się domyślić, jednak fabuła rozwija się w taki sposób, że potrafi niejednokrotnie zaskoczyć. Szczególnie finał okazał się dla mnie całkowitym zaskoczeniem. Nie spodziewałam się takiego obrotu wydarzeń, dlatego zakończenie zrobiło na mnie duże wrażenie.

Dodatkowym atutem powieści jest możliwość poznania Filipin, które nie są jedynie egzotycznym tłem dla wydarzeń. Autorka wplata w fabułę liczne opisy miejsc, lokalnej kultury, zwyczajów i codziennego życia mieszkańców, dzięki czemu możemy poczuć atmosferę tego odległego zakątka świata.

Pani Agnieszka Łepki po raz mnie nie zawiodła i po raz kolejny dostarczyła mi lektury, od której trudno było się oderwać. Otrzymałam nie tylko interesującą historię o relacjach między ludźmi, ale także możliwość odbycia literackiej podróży na Filipiny. To powieść pełna emocji, niełatwych wyborów, ludzkich słabości i zaskoczeń. Oprócz ciekawej fabuły złożonej z kilku wątków, skłania również do refleksji nad ludzką naturą, podejmowanymi przez nas decyzjami oraz nad przeznaczeniem, którego sygnały nie zawsze można zignorować.

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem 

Wydanie: I

Data premiery: 23.06.2026r.

Wymiary: 145 x 205

Ilość stron: 304

Okładka: Miękka

ISBN 978-83-68742-37-4

Wydawnictwo: Replika

Moja ocena: 5/6

[129/26] - 2067.: "Wyspy spokoju czyli jak pięknie być sobą"

"Wyspy spokoju

czyli jak pięknie być sobą"

Beata Książek

„Zaufaj. Odkrywaj. Działaj. Dla siebie.

To jedyny klucz do bycia kobietą swoich marzeń”

Tak zachęca pani Beata Książek w swojej pierwszej książce „Wyspy spokoju czyli jak pięknie być sobą”. Pisze w niej we wstępnej części, że jest kobietą, która lubi poznawać to, co gra ludziom w duszy. Prowadzi zajęcia i warsztaty z jogi, medytacji i uważności, pomagając innym uświadamiać sobie swój potencjał. Na bazie własnych doświadczeń oraz pracy z samą sobą i klientami, zaprasza do pogłębionej refleksji i spojrzenia na siebie.

Na początku napisała, że ta książka to bardzo osobista podróż przez jej życie. Miała w nim swoje wzloty i upadki, zachwyty i rozczarowania. Przeszła długą drogę od zalęknionej, niepewnej siebie małej dziewczynki, przez czas nastoletniego buntu, po kobietę ambitną, zdeterminowaną, a potem prestiżową dyrektorkę oddziałów. Dusze poetki odkryła w sobie mając 45 lat, a niektóre z jej wierszy uzupełniają treść publikacji. Gdy miała 50 lat została nauczycielką jogi została mając 50 lat, a teraz, mając prawie sześćdziesiątkę na karku, napisała książkę. To pokazuje, że nie ma ograniczeń wiekowych dla poznawania siebie, rozwijania się, odkrywanie swojego potencjału i pasji.

„Miejsce mocy to wszystko, co mogę zrobić dla siebie, by prawdziwie wypocząć, zregenerować siły, naładować baterie. To miejsca i działania magiczne, bo magicznie przywracają nas do ogólnego dobrostanu, a nie wymagają wielkich nakładów pieniędzy, czasu ani organizacji. Tak trudno nam w dzisiejszym świecie prawdziwie odpocząć – ciągle jesteśmy atakowani milionem rozmaitych bodźców. Dlatego poznaj swoje miejsca mocy i korzystaj z nich tak często, jak możesz i potrzebujesz. Tylko ty wiesz, co cię ładuje i koi.”

Proponuje, byśmy zatrzymali się na chwilę, uwolnili od codziennych dylematów, spraw i obowiązków, które wywołują u nas jedynie stres. Przekonuje, że wystarczy tylko chwila, by dostrzec to, czego do tej pory nie widzieliśmy, by po prostu zwrócić uwagę na siebie. zastanowienia się nad tym, co jest dla nas ważne i odkrywaniu miejsca, gdzie chcielibyśmy być. Zachęca do zrobienia pierwszego kroku razem z nią, wraz z jej tekstami i prezentowanymi narzędziami do pracy z samym sobą. Wszystko po to, byśmy osiągnęli wewnętrzny spokój i czerpali radość z tego, co niesie życie. Wybór od czego zaczniemy i w jakim tempie należy do nas.

Poradnik ma charakter praktyczny z niewielką ilością treści teoretycznej, który wypełniają techniki mindfulness i refleksje pomagające odnaleźć równowagę wewnętrzną. Przedstawia propozycje różnych technik, praktyk i ćwiczeń wierząc, że to otworzy nasze serce. Skupia się na budowaniu odporności psychicznej i akceptacji samego siebie. Porównuje tę pracę do bukietu pachnących kwiatów, które – pielęgnowane odpowiednio, rozwijają się.

„Wyspy spokoju, czyli jak pięknie być sobą” to inspirująca publikacja, która może stać się codziennym przewodnikiem na drodze do większego spokoju, radości i spełnienia. Autorka zaprasza czytelnika w wyjątkową podróż po wyspach refleksji, uważności i wewnętrznej harmonii. Dzieląc się swoimi spostrzeżeniami, ćwiczeniami oraz przemyśleniami, zachęca do odkrywania własnego potencjału, troski o ciało, wyciszania umysłu i rozwijania kreatywności. Książka pomaga dostrzegać piękno codziennych chwil, głębiej poznawać siebie oraz czerpać radość z życia tu i teraz.

Bo bycie sobą jest jednym z najcenniejszych doświadczeń, jakie możemy przeżyć. 

Na koniec jeszcze jeden fragment, który doskonale pasuje, jako podsumowanie książki:

„Przeszłość to już historia. Im więcej czasu mija, tym bardziej – przez nasze emocjonalne zabarwienie – staje się opowieścią jak z bajek tysiąca i jednej nocy, a nie faktem. Przyszłość, zależnie od nastawienia, bywa naszą zmorą – przepełnioną strachem i niepewnością. Może też być wypełniona marzeniami , a czasem mrzonkami o innym, lepszym życiu – gdzieś tam, z kimś innym, w innej pracy, fryzurze.

A życie, prawdziwe i żywe, jest tu. W tej chwili. Tylko w bieżącej chwili udaje się nam je dotknąć, poczuć, posmakować, docenić. Łap te chwile, bo to one nadają sens życiu.”

 

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem 

Wydanie: I

Data premiery: 05.05.2026r.

Ilość stron: 190

Wymiary: 148 x 210 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

ISBN 978-83-8011-535-4

Wydawca: Warszawska Firma Wydawnicza

Moja ocena: 6/6

[128/26] - 2066.:"Zmysły - Twoje ukryte moce"

"Zmysły - Twoje ukryte moce"

Kinga Ludwikowska

"To od nas zależy, czy stworzymy wewnętrzną przestrzeń

pełną miłości i akceptacji, czy zapełnimy ją

niekończącą się krytyką i wątpliwościami".

Na co dzień rzadko zastanawiamy się nad tym, jak wiele zawdzięczamy naszym zmysłom. Wzrok pozwala nam podziwiać otaczający świat, słuch wychwytuje ulubione dźwięki, a smak i węch sprawiają, że zwykły posiłek może stać się prawdziwą przyjemnością. Dotyk z kolei daje poczucie bliskości i bezpieczeństwa. Korzystamy z nich nieustannie, często całkowicie automatycznie. W codziennym pośpiechu niewiele uwagi poświęcamy temu, jak odbieramy rzeczywistość i jak wiele informacji dostarczają nam nasze zmysły. Być może właśnie dlatego coraz częściej szukamy sposobów na zwolnienie tempa i większą uważność. Temu zagadnieniu poświęcona jest książka „Zmysły – Twoje ukryte moce”.

Już od pierwszych stron widać, że autorka postawiła przede wszystkim na praktykę. Treści teoretycznych nie ma tu wiele. Każdy rozdział rozpoczyna się krótkim wprowadzeniem, który pozwala lepiej zrozumieć dane zagadnienie, ale też stanowi punkt wyjścia do dalszej pracy. Najwięcej miejsca zajmują ćwiczenia, pytania skłaniające do refleksji, afirmacje oraz różnego rodzaju zadania związane z relaksem, wyciszeniem i uważnością.

Nie jest to zatem publikacja, którą można przeczytać w jeden wieczór i odłożyć na półkę. To raczej książka do przepracowania, do której warto wracać regularnie i korzystać z niej we własnym tempie. Jej głównym celem jest rozwijanie uważności, lepszego poznawania siebie oraz bardziej świadomego doświadczania świata za pomocą zmysłów.

Ciekawym zagadnieniem jest materiał dotyczący  „Super-zmysłu”, który tworzą nasze słowa i myśli. To właśnie od nich zaczyna się cała podróż przez książkę. Taki wybór może początkowo zaskakiwać, ale im dalej zagłębiamy się w lekturę, tym bardziej staje się zrozumiały. W końcu to sposób, w jaki myślimy o sobie i świecie, wpływa na to, jak odbieramy codzienne doświadczenia. Dopiero po tym wstępie autorka przechodzi do pięciu klasycznych zmysłów: wzroku, słuchu, dotyku, smaku i węchu.

Każdy rozdział poświęcony jest jednemu z nich. Konstrukcja wszystkich części jest podobna, dzięki czemu książka jest przejrzysta i łatwa w odbiorze. Na początku autorka przybliża charakter danego zmysłu, dzieli się własnymi doświadczeniami i pokazuje, jaką rolę odgrywa on w jej życiu. Następnie przechodzimy do ćwiczeń. Jest ich naprawdę dużo i są bardzo różnorodne. Niektóre zachęcają do obserwacji własnych reakcji, inne do skupienia się na chwili obecnej lub świadomego przeżywania codziennych sytuacji.

Podobało mi się to, że książka nie narzuca żadnego tempa pracy. Nie ma tutaj poczucia, że wszystko trzeba wykonać od razu. Wręcz przeciwnie – autorka zachęca, by zatrzymać się przy tych ćwiczeniach, które w danym momencie wydają się najbardziej potrzebne lub interesujące. Dzięki temu każdy może korzystać z publikacji na swój sposób.

Na końcu każdego rozdziału znalazło się miejsce na własne notatki, przemyślenia i obserwacje. To niewielki dodatek, ale dobrze wpisuje się w charakter książki. Pokazuje, że nie chodzi tu wyłącznie o przeczytanie kolejnych stron, ale przede wszystkim o osobiste doświadczenie i refleksję.

W całej publikacji znajdziemy aż 260 ćwiczeń,  800 pytań oraz 300 afirmacji. To ogrom materiału, który sprawia, że z książką można pracować przez wiele tygodni, a nawet miesięcy. Nie jest to więc lektura na jeden weekend, lecz raczej towarzysz dłuższej podróży w głąb siebie. Ja spędziłam przy niej aktywnie czas, gdyż prezentowane ćwiczenia zachęcają do ich wykorzystania i wypróbowania na sobie tego, o czym pisze autorka.

„Zmysły – Twoje ukryte moce” to propozycja przede wszystkim dla osób zainteresowanych rozwojem osobistym, uważnością i pracą nad własnymi emocjami. Osoby oczekujące rozbudowanych analiz naukowych czy psychologicznych mogą odczuć pewien niedosyt, ponieważ teoria schodzi tutaj na dalszy plan. Jeśli jednak ktoś szuka praktycznych ćwiczeń i inspiracji do bardziej świadomego przeżywania codzienności, znajdzie tu wiele wartościowych treści.

To spokojna, pozytywna książka, która przypomina o czymś bardzo prostym, a jednocześnie często zapominanym – że świat można odkrywać nie tylko poprzez wiedzę i analizę, ale także poprzez własne zmysły. Czasem wystarczy na chwilę się zatrzymać, by dostrzec znacznie więcej, niż wydawało nam się do tej pory.

Ciekawym uzupełnieniem jest publikacja "96 pytań", której recenzja TUTAJ

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z autorką i jej wydawnictwem

Wydanie: I

Data premiery: 28.10.2025r.

Ilość stron: 284

Okładka: miękka

Wymiary: 225 x 150 mm

ISBN 978-83-977649-1-0

Wydawca: Kinga Ludwikowska

Moja ocena: 6/6

[127/26] - 2065.: "Asfaltowa pustynia"

To kolejna książka, którą przeczytałam w 2025 roku w ramach współpracy z serwisem Dobre Chwile i księgarnią Bonito.

"Asfaltowa pustynia"

S.A. Cosby

„Błąd jest nauczką, chyba że 

popełnisz ten sam dwa razy”

Wielu ludzi podkreśla, że rodzina jest dla nich najważniejsza i są gotowi zrobić dla niej niemal wszystko. Podobnie myśli bohater książki „Asfaltowa pustynia", którego życie zmusza, by faktycznie pokazał, co jest w stanie dokonać, by utrzymać swoją żonę i dzieci. 

Beauregard „Bug” Montage to postać złożona, pełna sprzeczności: były przestępca, mistrz kierownicy, obecnie mechanik, mąż i ojciec, który próbuje wieść uczciwe życie. Ale świat, w którym żyje, nie nagradza uczciwości. Próbuje od jakiegoś czasu ułożyć swoje życie zapominając o przeszłości i jest przekonany,  że w końcu to mu się udało.  Prowadzi skromny warsztat samochodowy w Shepherd’s Corner w stanie Wirginia i jak dotąd wszystko zaczęło się w końcu układać. Niestety, pojawienie się konkurencji w niedalekim Precision  odbiera mu klientów, a życie rodzinne generuje coraz więcej kosztów. Na biurku Beauregarda rosną wciąż rachunki, pojawiają się różne konieczne wydatki, więc grozi mu utrata miejsca pracy. Jego rodzinna sytuacja nie jest łatwa, do tego dochodzą zaległości za czynsz i z opieką nad matką, która przebywa w ośrodku rekonwalescencyjnym w Lake Castor. I w tym momencie pojawia się Ronnie Sessions – dawny znajomy, narkoman i zawodowy przestępca, który kiedyś wciągnął Buga w feralną robotę. To miał być prosty plan: napad na sklep jubilerski, w którym tymczasowo przechowywane będą diamenty warte pół miliona dolarów. Bug wie, że to niebezpieczne, ale osiemdziesiąt tysięcy dolarów mogłoby rozwiązać jego problemy.

„Asfaltowa pustynia” to powieść, która nie pozostawia obojętnym na to, co dzieje się na jej kartach. To powieść mocna, twarda w swoim wyrazie, typowo z męskim spojrzeniem na rzeczywistość.  Widziana oczami człowieka, który dla rodziny jest gotów zrobić niemal wszystko. Autor serwuje nam historię, która pulsuje od emocji, napięcia i moralnych dylematów. Napisana tak, że trudno przewidzieć, co się w niej wydarzy za chwilę. Spodziewać się można jedynie tego, że na pewno nie wszystko pójdzie tak, jak bohater sobie planuje.

Pan S.A. Cosby ma szczególny sposób pisania, który od razu stawia przed nami jakiś konkretny obraz. Pisze z rozmachem, ale bez zbędnych ozdobników. Jego styl jest szybki, brutalny, emocjonalny. Książka płynie bez przestojów, a każda scena ma znaczenie. Autor doskonale buduje napięcie, a sceny akcji są dynamiczne i realistyczne. Jednocześnie potrafi zatrzymać się na chwilę, by pokazać rozdzierające serce momenty, jakąś szczególną sytuację, która poruszyła Buga, czy refleksję nad życiem naznaczonym społecznymi uprzedzeniami  rasowymi i łatką przestępcy.  Robi to bardzo sugestywnie, wyraźnie i często dosadnie, nadając powieści mocnego, twardego charakteru z ,typowo z męskim spojrzeniem na rzeczywistość. Narracja jest prowadzona w trzeciej osobie, ale większość fabuły obserwujemy czami człowieka, który dla rodziny jest gotów zrobić niemal wszystko. 

To historia, która nie wciąga od razu, ale to się zmienia wraz z pojawieniem się w życiu bohatera, ludzi z przeszłości. Przestoje są najczęściej związane z przemyśleniami bohatera i jego wspomnieniami z przeszłości, gdy przybliża nam siebie, ludzi, których spotyka i wydarzenia, które wpłynęły na to, kim jest teraz. To pozwala poczuć, jaką trudną drogę przeszedł i ile może stracić, gdy popełni błąd podejmując ryzykowne propozycje. Pojawienie się ludzi związanych z jego niezbyt chlubną przeszłością sprawia, że od tego momentu bardziej jest to powieść akcji, niż obyczajowa. 

„Asfaltowa pustynia” łączy w sobie elementy sensacyjne powiązane z kryminalnymi wątkami, ale też wyraźnie zaznacza się country noir, który nadaje całości specyficznego, nieco przytłaczającego i pesymistycznego nastroju. Pan Cosby bez zbędnych słów pokazuje też jak łatwo wpaść z powrotem w stare schematy i uciec od przeszłości. Nie jest łatwo być dobrym człowiekiem, gdy wszystko wokół się temu sprzeciwia.

Wydanie: I

Data premiery: 25.09.2024r.

Data premiery amerykańskiej: 14.10.2020r.

Ilość stron: 328

Wymiary: 135 x 210 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Tytuł oryginalny: Blacktop Wasteland

Tłumaczenie: Jan Kraśko

ISBN: 978-83-8380-047-9

Wydawnictwo: Agora

Moja ocena: 4/6