[98/26] - 2036.: "Przerwane linie serca" Tom I

„Przerwane linie serca”

Tom pierwszy

Magdalena Artomska-Białobrzeska

„Życie nie jest łatwe i proste. 

Obfituje w dziesiątki ślepych uliczek i szalonych zakrętów.”

„Stara miłość nie rdzewieje” – to powiedzenie zna chyba każdy. Nie zawsze jednak zastanawiamy się, ile jest w nim prawdy. Powieść „Przerwane linie serca” pokazuje, że nawet po wielu latach można wrócić do osoby, która kiedyś była całym naszym światem. To historia o niewygasłych uczuciach, niewyjaśnionych sprawach i szansie na naprawienie błędów przeszłości.

Piotr Hajs jest byłym senatorem, który odszedł z polityki 10 lat temu. Wówczas wybuchła afera związana z nim i Agnieszką Skok, z którą miał dziecko, Weronikę. Został skompromitowany przez prasę, która zamieściła pewne zdjęcia stawiające go w złym świetle. Teraz ona jest mężatką, nazywa się Agnieszka Skok - Wtyka i pała do niego czystą nienawiścią. Jednak gdy ich drogi po latach znów się krzyżują, nie potrafi zignorować powracających wspomnień. Okazuje się że  czują to, co kiedyś. ale wracają dawne emocje i niedokończone sprawy. Wokół nich toczą się gry, w których liczy się władza. Pojawia się więc dużo napięcia oraz sekretów, ale też odżywają dawne uczucia.

Agnieszka jest dziś żoną profesora Tomasza Wtyki, ale trudno nazwać ich relację szczęśliwym małżeństwem. Żyją bardziej obok siebie niż razem. Tomasz skupia się głównie na pracy naukowej, a ona czuje się coraz bardziej samotna i niedostrzegana. Widać, że brakuje jej bliskości, rozmowy i zwykłego zainteresowania. Dlatego moment, w którym ponownie spotyka Piotra, od razu wywołuje lawinę emocji.

Ich relacja nie jest przesłodzona ani idealna. Dużo między nimi napięcia, pretensji i niewypowiedzianych emocji, ale właśnie dzięki temu wypada to wiarygodnie. Dialogi brzmią naturalnie, a ich wspólne sceny naprawdę potrafią wzbudzać emocje. To właśnie wątek relacji bohaterów jest tutaj najważniejszy. Polityka, tajemnice i różne układy pojawiają się w tle, ale nie dominują fabuły.

Kiedy zaczęłam „Przerwane linie serca”, byłam przekonana, że czeka mnie historia mocno związana z polityką i różnymi zakulisowymi układami. Prolog właśnie to sugeruje – pojawia się wiceminister Artur Blaga, problematyczna umowa z Włochami, tajne badania, a do tego Piotr Hajs, były senator uwikłany przed laty w skandal obyczajowy. Wszystko ma dość tajemniczy klimat i naprawdę zapowiada bardziej polityczny thriller niż romans. Jednak podążając za kolejnymi wydarzeniami, okazało się, że bliżej jest w niej do tego drugiego gatunku literackiego. Z politycznej intrygi przechodzimy bowiem do historii bardzo emocjonalnej, skupionej przede wszystkim na relacjach i uczuciach. 

Dużym atutem jest też styl pisania, dzięki której książkę pochłania się szybko, bo język jest lekki, a sceny nie są niepotrzebnie przeciągane, chociaż nie brakuje dłuższych teksów opisowych. Bardzo dobrze wypada też naprzemienna narracja, która pozwala zajrzeć zarówno do głowy Agnieszki, jak i Piotra. Dzięki temu łatwiej zrozumieć ich emocje i to, co nimi kieruje.

Nie znaczy to jednak, że wszystko działa idealnie. Najwięcej zastrzeżeń mam do scen erotycznych, zwłaszcza tej pierwszej. Wypadła trochę nienaturalnie, schematycznie i nie do końca pasowała do tego, jak wcześniej budowano napięcie między bohaterami. Później jest już lepiej, ale początek pod tym względem trochę mnie wybił z rytmu.

Mimo kilku schematów typowych dla romansów, zaangażowałam się w tę historię i z ciekawością śledziłam ją do końca. Szczególnie mocno wybrzmiewa w niej motyw drugiej szansy, który pokazuje, że prawdziwa miłość nie znika tak po prostu. Nawet po latach wciąż żyje w sercu i gdy pojawi się nadzieja na rozkwit, budzi się na nowo. 

„Przerwane linie serca” to pierwsza część tej serii, na co wskazuje epilog. Wprawdzie historia Agnieszki i Piotra została doprowadzona do końca, ale wraz z tym motywem zawiązuje się nowa, równie obiecująca opowieść, którą poznamy z pewnością w tomie drugim.

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem 

Wydanie: I

Data premiery: 24.04.2026r.

Ilość stron: 258

Okładka: miękka

Wymiary: 130x210 mm

ISBN: 978-83-8423-515-7

Wydawnictwo: Novae Res

Moja ocena: 5/6

Zimny, piękny maj - bogaty czytelniczo

Maj był w przeważającej części zimnym miesiącem, ale intensywnym, zarówno pod względem wydarzeń, jak i czytelniczym, bo przeczytałam aż  26 książek przeczytanych. Niestety, z braku czasu, gdyż zawsze dzień kończy się mi za szybko, powstało tylko 20 recenzji, czyli jeszcze 6 książek oczekuje na moją opinię.

W maju wygrałam kosmetyki w konkursie zorganizowanym przez ADRASTEJA

Są świetne! Pięknie pachną i działają na skórę.

Poza tym - maj to czas wycieczek szkolnych, więc miałam co robić, jako przewodnik turystyczny.

Był też ponowny wypad do Ciechocinka, do którego mam niedaleko, więc w piękny dzień wybraliśmy się tam na spacerek, obiadek i kawkę. 

i na koniec kawka i serniczek w klimatycznej kawiarence "Pola Negri"

Majowy miesiąc zakończyłam książką "Złapać oddech", która mnie nie zawiodła, więc otrzymała u mnie najwyższa ocenę, tak jak kilka innych: 

Spośród nich na pierwszym miejscu u mnie: 

"Światło w tunelu" i "Złapać oddech"

Książki z najniższą oceną: 

Moje plany czytelnicze:

[97/26] - 2035.: "Życie za życie"

"Życie za życie"

Aneta Kisielewska

„Ludzie to podglądacze i naśladowcy, 

mają w naturze powielanie 

i kopiowanie pomysłów innych.”

Czasami jedna decyzja zmienia wszystko. W przypadku bohaterek książki "Życie za życie" miała wpływ na losy trzech kobiet. 

Trzydziestoczteroletnia Diana prowadzi lajf „Żyj dobrze”, który cieszy się ogromną popularnością, o czym świadczy duża ilość obserwujących jej profil. W nim reprezentuje świat pokazując swoje życie, które wydaje się być idealnym. Ten medialny wizerunek nie ma nic wspólnego z tym co jest w rzeczywistości. Kobieta zdaje sobie sprawę, że nie zawsze będzie mogła w ten sposób zarabiać, więc potrzebuje zmian. Jej marzeniem jest stworzyć własną markę modową. Jej dodatkową pracą jest prezentowanie pogody w  jednej z warszawskiej telewizji i te dojazdy zaczynają ją męczyć. Chętnie już dawno by się przeprowadziła do stolicy, gdyby nie jej mąż Błażej, który nie chce słyszeć o tym pomyśle. Innym zarzewiem konfliktu jest także pragnienie posiadania dziecka, ale z kolei Diana nie zamierza spełnić jego marzenia. 

Matką chciałaby zostać druga z bohaterek – Julia, która jest ambitną dziennikarką. Jej znajomość z Dianą zaczyna się od propozycji wywiad do artykułu, która ma się ukazać w magazynie „Dama”. Trzecia bohaterka, to Kaja, która pochodzi z ubogiej, wielodzietnej wiejskiej rodziny. Jej dzieciństwo było naznaczone utartymi schematami zachowania, pijaństwem i przemocą. Wiedziała, że jej jedyną drogą ku wyzwoleniu się z tego środowiska jest edukacja. Mimo wielu przeszkód udaje jej się wyjechać do Krakowa, jednak szybko okazało się, że nie wszystkie marzenia można od razu spełnić. Pewnego dnia poznaje Huberta, który wydaje się spełniać oczekiwania dziewczyny, która jest przekonana, że trafiła na właściwego mężczyznę.

„Życie za życie” to kolejna powieść pani Anety Kisielewskiej, która mocno wryła mi się w pamięć. Napisała wciągający dramat obyczajowy  z wątkiem kryminalnym, a nawet psychologicznego thrillera z dobrze zarysowanym kobiecym trio. Ich   historia od początku zapowiada emocjonalne zderzenie planów i pragnień z brutalną rzeczywistością. Już sam blurb sugeruje powieść opartą na kontrastach: sława kontra samotność, pragnienie macierzyństwa kontra bezsilność, ucieczka do „lepszego życia” kontra toksyczna relacja. 

Dużym atutem jest atmosfera, w której odnajdujemy kwestie wzięte z życia. Niektóre z nich poruszane są dosyć często, ale tutaj autorka ujęła to w odmienny sposób. Motywy przemocy, tajemnic i trudnych wyborów niosą ze sobą ciężki bagaż emocjonalny. Jednocześnie opis nie zdradza zbyt wiele, więc pozostawia miejsce na napięcie i stopniowe odkrywanie sekretów bohaterek.

„Życie za życie” to powieść obyczajowa z elementami dramatu społecznego, naznaczona  intensywną, momentami bolesną i zaskakującą fabułą opartą na bardzo życiowych lękach i pragnieniach. Jest w niej smutek, strach, rozczarowania, które towarzyszą nam podczas czytania o dążeniu do spełniania marzeń, codziennych dylematach, nie zawsze szczęśliwych niespodziankach od życia. 

Pani Aneta Kisielewska opowiedziała nam historię działającą na wyobraźnię, pokazując, że nie zawsze możemy każdemu zaufać, a nasze marzenia nie zawsze realizują się, tak jakbyśmy tego chcieli.

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem 

Wydanie: I
Data premiery: 17.03.2026r.
Ilość stron: 420
Okładka: miękka
Wymiary: 140x205 mm
ISBN 978-83-8335-808-6
Wydawnictwo: Zysk i S-ka
Moja ocena: 5/6

[96/26] - 2034.: „Muza rockmana” Tom I

„Muza rockmana”

Tom pierwszy

Penelope Ward

„Nigdy nie opieraj całego poczucia wartości 

na czymś ulotnym.”

Do tej pory wszystkie książki pani Penelopy Ward zawsze miały u mnie wysokie noty, zarówno te, które były pisane w duecie z Vi Keland, jak i samodzielnie. Nic zatem dziwnego, że sięgnęłam po jej kolejną powieść, mimo niezbyt zachęcającej okładki. A ponieważ - tak jak mówi przysłowie - nie ocenia się książki po okładce i w tym przypadku to się sprawdziło, bo dzięki temu poznałam kolejną fascynującą historię zawartą w książce „Muza rockmana”

Emily Applewood ma dwadzieścia dwa lata i całe życie przed sobą, ale też, mimo tak młodego wieku, wiele trudnych, wręcz traumatycznych doświadczeń za sobą. To doprowadziło ją do tego, że pewnego dnia przyjeżdża na kalifornijską pustynię z osobistych powodów, o których nawet ona nie wie, dlaczego tutaj się znalazła. Widocznie przywiodło ją tu przeznaczenie, bo właśnie w tym miejscu znajduje się studio popularnego zespołu rockowego, który poszukuje asystentki trasy koncertowej. Niczego nieświadoma Emily zostaje omyłkowo uznana za kandydatkę do tej pracy i ku swemu zaskoczeniu, otrzymuje ją. Jest to dla niej o tyle niesamowite, gdyż  nie zna żadnego przeboju zespołu „Delirious Jones”, ani żadnego przedstawiciela grupy. 

Los sprawił, że jeszcze tego samego dnia poznaje Tristana Daltreya — trzydziestoośmioletniego wokalistę zespołu i prawdziwą legendę rocka. Oczywiście ona nie ma na początku pojęcia, kim jest mężczyzna o chrapliwym głosie i z tatuażami na ciele. Tristan jest przyzwyczajony do powierzchownych relacji i życia w blasku reflektorów, Emily szybko zwraca jego uwagę swoją naturalnością, wrażliwością i siłą charakteru.

W trakcie czteromiesięcznej trasy koncertowej ich relacja stopniowo się pogłębia. Wspólne podróże, koncerty i długie rozmowy sprawiają, że między bohaterami rodzi się silne uczucie, któremu oboje próbują się opierać. Emily skrywa jednak sekret mogący zniszczyć wszystko, co zaczęło ich łączyć. Kiedy prawda zaczyna wychodzić na jaw, sytuacja wymyka się spod kontroli, a dziewczyna nagle znika z życia Tristana.

„Muza rockmana” to romans muzyczny z motywem trasy koncertowej, dużą różnicą wieku i tajemnicą z przeszłości. Fabuła skupia się na relacji między młodą Emily Applewood a rockmanem Tristanem Daltreyem. Oboje mają swoje sekrety, o których nie chcą nikomu mówić, jednak ich coraz bliższa znajomość sprawia, że stopniowo ujawniają sobie to, co skrywa ich przeszłość. Autorka wrzuca nas w akcję od pierwszych stron, bez zbędnych opisów i tłumaczeń. Dopiero stopniowo, dzięki naprzemiennej narracji pierwszoosobowej, poznajemy motywacje Emily i jej przeszłość.

Po tytule spodziewać można by się było, że powieść będzie tętniła muzyką, ale tak nie jest. Akcja dzieje się wokół trasy koncertowej, zaglądamy za kulisy przygotowań, poznajemy problemy zespołu, sposób spędzania przez nich czasu i oczywiście obserwujemy rozwój relacji między głównymi bohaterami. Nie ma jednak tego, co sprawia, że muzykę czujemy, że wypełnia tło fabuły.

„Muza rockmana” to powieść obfitująca w wiele sytuacji, które wywołują emocjonalną paletę,  sprawiając, że wniknęłam w fabułę całkowicie. Historia Emily i Tristana pełna jest wzruszających momentów, sekretów i stopniowo budowanego napięcia oraz nieoczekiwanych zwrotów akcji, które sprawiają, że trudno oderwać się od lektury. Pani Penelope Ward po raz kolejny stworzyła bohaterów z krwi i kości, prawdziwych, z wadami i zaletami, z bagażem trudnych doświadczeń, traumami, dzięki czemu całość porusza nasze zmysły i serca. Polubiłam zarówno Emily, jak i Tristana, ale też pozostałych ludzi z ekipy zespołu. 

Epilog wskazuje, że będzie kontynuacja, ale z innymi głównymi bohaterami. Niektóre zalążki przyszłych tematów pojawiają się w trakcie czytania, bo w tle rozgrywają się różne sprawy związane z innymi osobami z zespołu. Liczę więc, że wydawnictwo szybko wyda kolejne części serii, która odsłoni więcej sekretów chłopaków z zespołu „Delirious Jones”.

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem

Wydanie: I

Data premiery: 14.04.2026r.

Data premiery oryg.: 24.08.2024r.

Ilość stron: 288

Wymiary: 140x208 mm

Okładka: miękka

ISBN Książki drukowanej: 978-83-289-2399-7

Tytuł oryginału: „The Rocker's Muse”

Tłumaczenie: Paulina Więcek

Wydawnictwo: Editio Red

Moja ocena: 6/6

[95/26] - 2033.: "Spadek z duchami"

„Spadek z duchami”

Urszula Bendkowska

„żyć trzeba pełną gębą, gdyż mamy zbyt mało czasu, tu na ziemi, by poznać liczne jej uroki.”

Wiele osób marzy o niespodziewanym spadku i to najlepiej takim, który odmieni życie i pozwoli rozpocząć wszystko od nowa. Jednak w przypadku bohaterek powieści „Spadek z duchami” los przygotował znacznie bardziej skomplikowaną niespodziankę. Spadek po… żyjącej ciotce, nawiedzony pałac i seria tajemniczych wydarzeń sprawiają, że zamiast spokojnego życia pojawiają się chaos, intrygi i kłopoty.

Pewnego dnia na rodzinę Wiewiórskich padł blady strach. I to nie ze względu jakiegoś zagrożenia, ale ze względu na list, który otrzymali od ciotki Adelajdy Ziółko. Jej nazwisko doskonale współgra z jej osobowością, bo pomysły kobiety zawsze przyprawiają bliskich o palpitacje serca. I do takiej sytuacji doszło znowu, bo nikt nie ma odwagi otworzyć białej koperty leżącej na stole. Ciotka Adelajda bowiem jest znana z szalonych pomysłów, które nikomu nie przyniosły jeszcze pożytku, a tylko komplikowało życie. Jej mottem jest żyć pełną gębą, bo zbyt krótko jesteśmy na tej ziemi, by poznać wszystkie uroki tego świata. I teraz też matka, ojciec i dwie dorosłe córki Agata i Julka, podchodzą z dużą ostrożnością do zamkniętej koperty. Gdy w końcu po dłuższej debacie rodzinnej ojciec wyjął z niej zapisaną kartkę, okazało się, że ciotka zostawia im w spadku domek na wsi, a konkretnie w Kreptowicach, a ona wylatuje ze swoim nowopoznanym guru ulatuje w świat, by spełniać swoje marzenia. Sprawy w swoje ręce biorą Agata i Julka, które nie spodziewają się, że jadąc na wieś obejrzeć podarowany domek, przeżyją niezapomnianą przygodę.

Tytuł sugeruje historię z elementami horroru, więc gdybym tylko na to zwróciła uwagę, to nie sięgnęłabym po tę książkę. Z błędu wyprowadził mnie opis i treść powieści, gdyż okazało się, że jest to komedia kryminalna. Okazało się, że bliżej jej do kryminalnej komedii, niż do powieści grozy. To raczej pełna wdzięku historia z nutą sensacji, romansu i paranormalnych motywów, nastawiona przede wszystkim na dobrą zabawę.

Autorka świetnie wykorzystała różne gatunki sprawnie łącząc je ze sobą, dzięki czemu nie jest to przytłaczająca, a wręcz przeciwnie, można poczuć momentami adrenalinę emocji. Lekki styl autorki sprawia, że książkę czyta się z ciekawością tego, co jeszcze się wydarzy.

„Spadek z duchami” to książka, która miała swoją premierę dwa lata temu i była debiutem pani Urszuli Bendkowskiej. Mam nadzieję, że nie poprzestanie ona tylko na tej powieści, bo potrafi tworzyć wciągające, nietypowe historie. Autorka udowadnia że komedia kryminalna może być nie tylko zabawna ale też pełna emocji i nieoczywistych refleksji oraz zakrętów akcji. To humor inteligentny, ale nieprzesadzony, dzięki czemu książkę czyta się z przyjemnością.

Największą siłą powieści jest humor, który opiera się na komizmie sytuacyjnym, ale też na zabawnych dialogach. Zwłaszcza dyskusje między siostrami często wywoływały u mnie tzw. parsknięcia śmiechem. Dwie główne bohaterki, które stopniowo przekraczają granice własnych zasad moralnych, są jednocześnie zabawne, nieporadne i zaskakująco autentyczne. Ich decyzje bywają irracjonalne, ale właśnie to napędza fabułę. To duet, który świetnie się ze sobą uzupełnia, mimo że są jak ogień i woda.

„Spadek z duchami” to powieść, która świetnie nadaje się na relaksujący wieczór, mimo że w tytule jest mowa o duchach. Autorka odpowiednimi słowami stworzyła odpowiedni klimat, dając poczucie niepokoju i lęku. Dużym atutem powieści jest galeria wyrazistych postaci. Każdy wydaje się coś ukrywać, a wzajemne intrygi i niedopowiedzenia skutecznie utrudniają odkrycie prawdy. Są tu dziwni sąsiedzi, ludzie związani z ciotką oraz ci, którzy pojawiają się niespodziewanie i robią jeszcze większy zamęt. Wszyscy razem malują barwny świat, który tętni życiem. Rozmowy między nimi są ciekawe, pełne żartu. Często śmieszą, bo ludzie się nie rozumieją, wszystko można czytać na dwa sposoby, a szybkie odpowiedzi potrafią zaskoczyć. Autorka pokazuje, że człowiek w sytuacji presji potrafi posunąć się dalej, niż sam by przypuszczał, a granice dobra i zła bywają płynne, gdy w grę wchodzą emocje, strach i niepewność. I właśnie dlatego, mimo w ostatecznym rozrachunku okazuje się, że bardziej należy się bać ludzi niż duchów.

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z autorką

Wydanie: I

Data premiery: 31.05.2024r.

Ilość stron: 344

Okładka; miękka

Wymiary: 205 x 145 mm

ISBN 978-83-971091-0-0

Wydawca: Empik Selfpublishing

Moja ocena: 5/6

[94/26] - 2032.: "Sen na grzbiecie żółwia"

"Sen na grzbiecie żółwia"

Paweł Nosa

„przypadki bywają najdokładniej 

zaplanowane przez los”

W każdym z nas drzemie wewnętrzne dziecko, które wymaga naszej uwagi. Zbiera ono doświadczenia od początku naszego życia i przechowuje je w najskrytszych zakamarkach naszej duszy. To nasze wewnętrzne dziecko wpływa na sposób, w jaki budujemy relacje, reagujemy na odrzucenie, przeżywamy samotność czy postrzegamy samych siebie. Choć z biegiem lat tłumimy jego głos pod ciężarem obowiązków, oczekiwań i społecznych ról, ale ono nigdy całkowicie nie znika. Czeka, aż poświęcimy nu swoją uwagę, a do tego potrzebna nam jest odwaga. Opowiadanie pt.: „Sen na grzbiecie żółwia” w niezwykle subtelny sposób przypomina, że zrozumienie własnego wewnętrznego dziecka bywa pierwszym krokiem do odzyskania spokoju, poczucia własnej wartości i emocjonalnego ukojenia.

Bohaterką książki jest Zuzia, która rodzi się jako wcześniak, a to okazuje się być momentem kluczowym dla jej dalszego życia. Pierwsze kilka lat to dla Rodziców trudny czas, gdyż dziewczynka często choruje i wymaga zwiększonej troski. Okazało się to dla Mamy i Taty trudnym wyzwaniem i próbą dla ich związku. Niestety, tej lekcji życiowej nie zdali. Często dochodziło między nimi do kłótni i jak to pięknie ujął autor: "Słowa roztrzaskiwały się w powietrzu; słowa, które kiedyś potrafiły pieścić delikatnie i żarem tęsknoty, teraz zostały przewrócone na drugą stronę i rozsiewały trujące oblicze", a "Dom się zmieniał, a pusta cisza, która z każdym dniem bardziej gęstniała, dusiła mnie i w jakiś nieokreślony sposób odgradzała od tętniących intensywnym życiem rówieśników"

Tytuł książki „Sen na grzbiecie żółwia” mnie zaintrygował, tak jak opis na okładce. Są zapowiedzią czegoś zarazem mitycznego, sennego, jak i delikatnego. Żółw od zawsze kojarzony jest z długowiecznością, mądrością, stabilnością i ochroną, a to sugeruje, że opowieść może dotykać tematów związanych z poszukiwaniem własnego miejsca w świecie, który kruszy się pod ciężarem samotności i niewypowiedzianych emocji.

Zuza żyje w przekonaniu, że jest niedoskonała i jakby niedokończona, gdyż urodziła się za wcześnie. naznaczona błędem pośpiechu narodzin. Jej ukochanym towarzyszem jest pluszowy żółw, którego otrzymała od Babci. Ona zawsze jej powtarzała: „Zaśnij skarbie. Sen to najlepsze lekarstwo” W pewnym momencie przenosimy się wraz z bohaterką w świat snu, w którym wraz z ogromnym żółwiem rusza w podróż poprzez krainy złożone z tego, czego nie dostrzegała w swoim życiu.

I tu muszę dodać, że ta chwila nie została jasno opisana, bo następuje ona, gdy Zuza ma już 18 lat. I nie ma chociażby króciutkiego wprowadzenia, że we śnie ma ona sześć lat.  To jedno z moich zastrzeżeń (żeby nie było za słodko). Drugim jest zakończenie, które pozostawia wprawdzie wiele dla naszej wyobraźni, ale ja wolę bardziej klarowne finały, tak, bym nie miała wątpliwości, co się wydarzyło.

„Sen na grzbiecie żółwia” to krótka, skondensowana, kameralna, metaforyczna opowieść o samotności, poszukiwaniu własnej wartości i wewnętrznej przemianie. Autor prowadzi najpierw nakreśla nam życie Zuzi, jej stan emocjonalny i psychiczny, który dzieje się w realnym świecie. Nie ma imion, poza imieniem dziewczynki, nie ma te z wymienionego miejsca akcji. Jest Mama, Tata, Babcia i są przede wszystkim nakreślone dosyć wyraźnie emocje bohaterki. Cała historia jest jakby ściśnięta na 129 stronach. Biorąc pod uwagę, że jest to wydanie w małym formacie i czcionką o normalnej wielkości, jest to krótkie opowiadanie, ale treściwe. Nie ma w nim zbędnych słów, czy rozwlekania jakiegoś tematu. Do tego autor używa bardzo ładnego, literackiego języka, który skłaniający do uważniejszego czytania, zatrzymywania się nad znaczeniami i emocjami ukrytymi między słowami. Dzięki temu książka ma niezwykle intymny, melancholijny, refleksyjny i mistyczny klimat.

Pan Paweł Nosa robi to w sposób czarujący i barwny, opisując wydarzenia, emocje, ludzi i świat wnikając w naszą wyobraźnię. Tworzy narrację pełną poetyckich metafor i emocjonalnych obrazów, w której słowa nabierają materialnego ciężaru, cisza potrafi dusić, a emocje przenikają przestrzeń niczym żywe organizmy. To język wymagający uważności — skłaniający do wolniejszego czytania, zatrzymywania się nad znaczeniami i emocjami ukrytymi między słowami. Dzięki temu książka ma niezwykle intymny i melancholijny klimat.

„Sen na grzbiecie żółwia” to opowieść, która zaprasza do tego, by każdego dnia przystanąć na chwilę i zapytać siebie: co jest mi potrzebne, żeby żyć pełniej i spokojniej? Ta historia przypomina nam, że każdy z nas ma czas, gdy świat jest zbyt trudny. Czasem coś boli, czasem nie widzimy światła. Ale to właśnie wtedy jest szansa na zmianę. W tych dniach nasze wewnętrzne dziecko, choć wciąż czuje ból, może pokazać nam drogę, jak się uleczyć. Musimy być delikatni dla siebie, patrzeć uważnie i być gotowi, by szczerze spojrzeć w głąb siebie.

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z autorem

Wydanie: I
Data premiery: 01.12.2025r.
Ilość stron: 136
Okładka: miękka
Wymiary: 190 x 13o mm
ISBN: 978-83-978316-0-5
Wydawnictwo: Self publishing
Moja ocena: 5/6

[93/26] - 2031.: "Błękitne koperty"

"Błękitne koperty"

Marta Jednachowska

„Nasze problemy nigdy nie są wyodrębnione, zawsze są częścią nas samych”

Często szukamy znaków i rad, które powiedzą nam, co robić. Chcemy wierzyć, że ktoś inny wie więcej o przyszłości i pomoże nam nie popełnić błędu. Ale to my sami musimy wybrać i ponieść skutki tego, co zrobimy, o czym przekonała się bohaterka książki  „Błękitne koperty” , 

Bohaterką jest dwudziestoośmioletnia Łucja, kobieta, która pozornie ma wszystko, by czuć się szczęśliwą. Ma uporządkowane życie: jest młoda, zdrowa, ukończyła studia graficzne i pracuje w renomowanym wydawnictwie, gdzie tworzy ilustracje do książek dla dzieci. Mieszka z narzeczonym, którego kocha z wzajemnością. Nie mają problemów finansowych. A jednak poznajemy ją w momencie, gdy siedzi w gabinecie psychoterapeutycznym. A jednak zdiagnozowano u niej zaburzenia lękowe z napadami paniki. Od roku przyjmuje leki przeciwdepresyjne, lecz nie widać żadnej poprawy. Łucja zmaga się z wewnętrznymi problemami: często czuje się źle, doświadcza nieuzasadnionego lęku, budzi się zmęczona, nie czuje się bezpieczna ani w tłumie, ani samotnie w domu. Pojawiają się też halucynacje — ma wrażenie, że dzieją się rzeczy, które nie mają miejsca. Objawy te skutecznie odbierają jej spokój i możliwość normalnego funkcjonowania.

Główna akcja rozgrywa się w roku 2025, ale co pewien czas cofamy się w przeszłość, by poznać epizody związane z tajemniczymi listami – zawsze w błękitnej kopercie, które Łucja otrzymuje odkąd skończyła dwanaście laty. Każdy list zaczyna się od słów „Droga Lucy!”, co początkowo wzbudza zdziwienie zarówno dziewczynki, jak i nasze, bo przecież bohaterka ma na imię Łucja. Każdy list podpisany jest „Przyjaciółka” i wydaje się, że pisząca osoba wie o adresatce wszystko, nawet to, co wydarzy się w ciągu najbliższego roku.

„Błękitne koperty” to druga samodzielna książka tej pisarki, po tym jak zadebiutowała powieścią „Toskański ślub”, który sygnowała tylko swoim nazwiskiem, już bez współudziału pani Jolanty Kosowskiej. Okazało się, że świetnie sobie radzi w tworzeniu fascynujących historii i podobnie jest z jej najnowszą opowieścią.

Pani Marta Jednachowska ma styl skłaniający do czytania, gdyż opowiada historię lekko, płynnie, wciągający oraz spójny styl i ciekawy pomysł na fabułę. Pomysł jest oryginalny z zaskakującymi zwrotami akcji i ważnymi zagadnieniami wziętymi z życia. Akcja biegnie dosyć wartko, nie ma nudnych opisów, bo nawet wewnętrzne dylematy bohaterki wzbudzają emocje.  Wątek listów przepowiedniami i wskazówkami nadaje całości nieco tajemniczości i wzbudza ciekawość i jest istotnym elementem powieści.

Autorka w interesujący sposób kreśli portret bohaterki, odsłaniając jej problemy, relacje rodzinne, związek z narzeczonym oraz sposób, w jaki postrzega własne życie. Konstrukcja fabuły opiera się na sesjach terapeutycznych, podczas których bohaterka, mówiąc w pierwszej osobie, stopniowo ujawnia swoją historię.  Zamiast rozbudowanych opisów, informacje o bohaterce pojawiają się naturalnie w dialogach z terapeutką. Wychodzą przy tym różne kwestie i problemy, w tym zagadnienie toksycznej relacji, w której ofiara nie dostrzega zagrożenia dla własnej wolności. Bardzo trafnie autorka ukazuje sposób myślenia osoby uwikłanej w związek z partnerem o narcystycznych cechach, jej zachowania, postawy oraz to, jak długo po zerwaniu w umyśle pozostają utrwalone schematy.

Istotnym elementem fabuły jest także wątek listów z przepowiedniami, które nadają historii tajemniczości i wzbudzają ciekawość. Zawarte w nich wskazówki i mądrości podkreślają, że niezależnie od tego, czy ktoś próbuje przewidzieć naszą przyszłość, ostateczne decyzje zawsze należą do nas. Bohaterka początkowo traktuje listy jako ograniczenie swojej woli, choć w rzeczywistości są one jedynie radami – w przeciwieństwie do działań Przemka, który faktycznie tę wolę tłamsi. Z czasem bohaterka zaczyna dostrzegać manipulacje narzeczonego, a odkrycie drugiego dna relacji z Przemkiem okazuje się szczególnie zaskakujące.

Historia pochłonęła mnie od początku swoją wciągającą, pełną wydarzeń fabułę, ale też skłaniającą do przemyśleń. W listach bowiem zawartych jest wiele mądrych słów i wskazówek, które dla Łucji stanowiły rodzaj wskazówek  i dobrych rad, które ona nie raz traktuje jak ograniczenie jej woli. Ciekawe, że widzi to w listach, a nie dostrzega manipulacji i ograniczeń ze strony otaczających ją osób. 

"Błękitne koperty" to opowieść o tym, jak można odzyskać kontrolę nad sobą. Autorka stworzyła historię, która ciekawi nie tylko zagadką błękitnych listów. Opisała też trudne relacje i pokazuje, jakie mogą być skutki złych decyzji i manipulacji. Pisze łatwo i prosto, przez co można zanurzyć się w jej słowa i śledzić emocje bohaterki. 

Muszę przyznać, że z dużą ciekawością podążałam ku końcowi, szczególnie chcąc poznać wyjaśnienie tajemnicy listów. W pierwszej chwili zakończenie wydało mi się dziwne, wręcz bezsensowne — jakby niczego nie wyjaśniało, jakby było mało przekonujące. Spodziewałam się logicznego, klarownego rozwiązania. Jednak po głębszym zastanowieniu i analizie tego, o czym opowiada autorka, sens listów stał się dla mnie jasny. Razem z bohaterką odkrywamy prawdę o tym co jest dla nas ważne. 

Nikt nie kocha nas tak, jak my sami, bo  najważniejszą osobą zawsze w naszym życiu jesteśmy my sami. Łucja uświadamia sobie, że razem z nią, w każdej sytuacji była ktoś, kto kochał ją najbardziej bez względu na wszystko. Jest nią ona sama, zawsze wierna sobie. Nie jest to powiedziane wprost, a jednocześnie stanowi najważniejszą odpowiedź, jaką niesie ta historia.  Bez względu na to, czy ktoś nam przewiduje przyszłość, czy nie, zawsze to my podejmujemy decyzje i jesteśmy odpowiedzialni za to, co dzieje się w naszym życiu. 

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem 

Wydanie: I

Data premiery: 22.04.2026r.

Ilość stron: 286

Wymiary: 130x210 mm

Liczba stron: 286

ISBN: 978-83-8423-448-8

Wydawnictwo: Novae Res

Moja ocena: 5/6