[36/26] - 1974.: "Modrzewiowa aleja"

"Modrzewiowa aleja"

Aleksandra Broda

"W dzisiejszych czasach tylko sprytem i pozornym dobrym nastawieniem możemy pozostać tym, kim jesteśmy."

Polskie dworki mają w sobie coś nieuchwytnego, ten szczególny klimat, który jest niczym  materialny zapis dawnego stylu życia, łączący elegancję z prostotą. To niewielkie, zazwyczaj parterowe rezydencje szlacheckie, otoczone ogrodem, lipową aleją albo parkiem, które przez stulecia stanowiły centrum życia rodzinnego, gospodarczego i towarzyskiego  z pewnością pamiętają nie jedną historię swoich dawnych mieszkańców. W ich ścianach zapisana jest pamięć pokoleń, codziennych rytuałów i wielkich wydarzeń, a także emocji, które pozostały gdzieś w przeszłości. Są jak pomniki dawnego życia i historii, które kiedyś miały miejsce w ich murach. Jedną z takich opowieści snuje autorka powieści "Modrzewiowa aleja", która jest fikcyjna, a jednak na tyle prawdopodobna, że łatwo uwierzyć, iż mogła wydarzyć się naprawdę, w którymś z zapomnianych dworków.

Pani Aleksandra Broda prowadzi historię w dwóch przestrzeniach czasowych. Pierwsza obejmuje lata 1926–1945 i ukazuje dorastanie Wandy Tarkowiak, córki stolarza,  jej relację z rodziną Bogdanowiczów właścicieli majątku w Łaziskach,  oraz rodzące się uczucie do młodego hrabiego Michała Bogdanowicza. Drugi wątek rozgrywa się współcześnie, w 2024 roku, kiedy Barbara Makowska przypadkiem odnajduje pamiętnik Wandy. Od tego momentu przeszłość zaczyna splatać się z teraźniejszością, a losy obu kobiet łączą się w sposób, którego żadna z nich nie mogła przewidzieć.

Autorka ma bardzo ładny, dopracowany stylistycznie sposób prowadzenia uwagi czytelnika. Z lekkością roztacza przed nami malownicze obrazy wiejskiej posiadłości, a jednocześnie wyraziście kreśli charaktery bohaterów, prowadząc narrację w trzeciej osobie. Z podobną wrażliwością oddaje emocje - subtelne, gwałtowne, nieoczywiste, sugestywne i poruszające. Dzięki czemu łatwo zrozumieć motywacje postaci i ich wewnętrzne rozterki.

Wanda, wychowana w posłuszeństwie i świadomości własnego miejsca, od dziecka bywała w dworku Bogdanowiczów, towarzysząc ojcu stolarzowi. Jej marzeniem było zostać nauczycielką, choć wydawało się to trudne do osiągnięcia. Los jednak otwiera przed nią nowe możliwości, a w Warszawie ponownie krzyżują się jej drogi z Michałem — młodym hrabią o niezbyt pochlebnej opinii, który dopiero z czasem dostrzega, że Wanda różni się od kobiet, które dotąd znał. Ich uczucie zaczyna dojrzewać, lecz w chwili, gdy mogłoby rozkwitnąć, nad Europą zbierają się wojenne chmury.

Współczesny wątek wprowadza postać Barbary Makowskiej — prawniczki z warszawskiej kancelarii „Humphrey & Morgan”. Barbara to kobieta trudna w obyciu: zgryźliwa, wiecznie poirytowana, raniąca innych słowem i nieznosząca sprzeciwu. Jej zachowanie potrafi wyprowadzić z równowagi nawet szefa, a gdy do jej gabinetu zostaje przydzielony młody prawnik Piotr, jej złość sięga zenitu. Barbara stawia twarde granice i od pierwszej chwili daje do zrozumienia, że nie zamierza współpracować z nowym kolegą. Piotr jednak reaguje na jej wybuchy humorem i spokojem, jakby złość Barbary po nim spływała. Między nimi tworzy się ciekawa, pełna kontrastów dynamika.

Przyznam, że dziwiło mnie, iż Piotr zaczyna darzyć Barbarę czymś więcej niż tylko koleżeńską sympatią, pomimo jej wrednego charakteru. Barbara to postać, którą naprawdę trudno polubić.  Mimo to Piotrowi zaczyna na niej zależeć, choć jej postawa wcale się nie zmienia. Ten kontrast między ich charakterami dodaje współczesnemu wątkowi lekkości i humoru, a jednocześnie pozwala spojrzeć na Barbarę z innej perspektywy, jako na osobę, która pod warstwą złości i chłodu może skrywać coś więcej, choć sama jeszcze nie jest gotowa to ujawnić.

Powieść „Modrzewiowa aleja” to bardzo udany debiut, dopracowany w każdym detalu. Nie wyczuwa się tu charakterystycznej dla pierwszych książek niepewności czy prostych rozwiązań. Autorka pisze swobodnie, z wyczuciem i literacką świadomością. Opisy są zwięzłe i celowe; choć zdarzają się fragmenty pozbawione dialogów, to nie stanowią one wypełniaczy, lecz niosą istotne informacje, pozwalające w pełni zrozumieć tło wydarzeń. Narracja pozostaje spójna i przemyślana, dzięki czemu z łatwością zanurzamy się w tę historię.  To debiut dojrzały, emocjonalnie spójny i pełen wyczucia, który pozwala z nadzieją czekać na kolejne powieści autorki.

Ciekawostką jest fakt, że literacki dworek istnieje naprawdę i prowadzi do niego  modrzewiowa aleja, którą autorka doskonale zna. Mieści się w Łaziskach, czyli tam, gdzie osadzona jest część historii.  Choć budynek dziś wymaga remontu, stał się inspiracją do stworzenia poruszającej opowieści o miłości, pamięci i sile rodzinnych tajemnic. Pani Broda umiejętnie splata przeszłość z teraźniejszością, pokazując, że echo dawnych namiętności potrafi wybrzmiewać nawet po wielu dekadach.

Książkę przeczytałam w ramach we współpracy z wydawnictwem

Wydanie: I

Data premiery: 16.01.2026r.

Ilość stron: 354

Wymiary: 130x210 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

ISBN: 978-83-8423-205-7

Wydawnictwo: Novae Res

Moja ocena: 5/6

[35/26] - 1973.: "Mad as Hell" - Tom II

"Mad as Hell"

Seria: Mad World

Tom drugi

Hannah McBride

„Gdy wszystko, co kochasz, zostaje ci brutalnie odebrane, 

pozostaje tylko furia…”

Madison w pierwszym tomie serii „Mad World” wkroczyła w życie, które miało być spełnieniem marzeń, a okazało się labiryntem pełnym sekretów, wpływów i niebezpiecznych powiązań. Zamiana ról z siostrą bliźniaczką wydawała się niewinną przygodą, lecz szybko odsłoniła świat, w którym każdy gest ma swoją cenę, a luksus jest jedynie fasadą skrywającą brutalne mechanizmy władzy. Finał pierwszej części pozostawił czytelnika w stanie niepokoju, z pytaniami, które domagały się odpowiedzi.

„Mad as Hell” rozpoczyna się dokładnie w tym punkcie, w którym zakończył się poprzedni tom, ale tym razem Hannah McBride oddaje głos również Ryanowi. Jego perspektywa wprowadza nową dynamikę i wyraźnie widać, że on czuje się zdradzony i oszukany, uwięziony w gniewie, który sam sobie stworzył. Dopiero obecność przyjaciół, zwłaszcza Asha, pozwala mu dostrzec, jak bardzo dał się zwieść pozorom. Maddie natomiast wraca silniejsza, dojrzalsza, ale też boleśnie świadoma, że jej walka dopiero się zaczyna. Zmuszona do kontynuowania planu ojca, porusza się po świecie, w którym każdy krok może wywołać lawinę konsekwencji. Jej przemiana od zagubionej dziewczyny do kobiety świadomej swojej siły i gotowej stawić czoła demonom przeszłości jest jednym z najważniejszych elementów tej historii.

Pani McBride prowadzi tym razem narrację naprzemienną, co odróżna tę część serii od pierwszej odslony, gdy znaliśmy tylko punkt widzenia Maddie. Okazuje się, że nie jest to  tylko zabieg stylistyczny, ale konstrukcyjny, gdyż pozwala nam obserwować wydarzenia z dwóch odmiennych perspektyw, co wzmacnia napięcie i pogłębia emocjonalny odbiór. Autorka buduje strukturę spiralną: każda scena dokłada nową warstwę informacji, nie rozwiązując konfliktów, lecz je intensyfikując. W efekcie powstaje opowieść, która nieustannie pulsuje napięciem.

Autorka pisze z pasją, emocjonalnie o tym, co przeżywają bohaterowie, ukazując przy tym trudne tematy, co czyni te opowieść bardziej realistyczną. Wyraźnie jest odczuwalne, że ma wszystko przemyślane, a każdy element fabuły wydaje się celowy i jednocześnie nieprzewidywalny. Dialogi są żywe, pełne napięcia, a opisy sugestywne, niemal filmowe, pozwalające wejść głęboko w psychikę bohaterów. Postacie drugoplanowe nie są jedynie tłem, a ich lojalność, zaangażowanie i gotowość do działania nadają historii dodatkowy wymiar i podkreślają wagę relacji, które potrafią ocalić człowieka w najciemniejszych momentach.

„Mad as Hell”to powieść trzymająca uwagę bez znużenia. Pokazuje, jak przeszłość potrafi niszczyć, ale też udowadnia, że nawet najbardziej skomplikowana miłość może stać się siłą, która pozwala przetrwać. Przez całą fabułę czułam niepokój i moje przeczucia sfinalizowały się w ostatnich rozdziałach, które mnie kompletnie znokautowały. Świat, który kreuje autorka, jest brutalny i bezwzględny. Nie ma tutaj półśrodków, a emocje momentami sięgają zenitu. Władza i pieniądze wypaczają tu wszystko, a ludzie gotowi są posunąć się do najgorszych czynów, by chronić swoje interesy. Maddie, próbując odnaleźć siebie, ponownie wywołuje emocjonalną burzę, a jej decyzje odbijają się echem na wszystkich wokół.

Pierwszy tom był szalenie wciągający i naładowany emocjami i wydawało się, że więcej nie da się znieść i podnieść poprzeczkę wyżej. Drugi tom jednak jeszcze bardziej wnika w umysł ukazuje złożoność sytuacji i wątków. Pani Hannah McBride ma styl spokojnego podkręcania emocji poprzez wnikanie w meandry ludzkich uczuć, ukazując dobre i złe strony natury człowieka, by na końcu rzucić nas w sam środek eksplozji z odbezpieczonym zapalnikiem. Trudno było śledzić opisywane wydarzenia bez napięcia i poczucia zagrożenia. Czasami są chwile wytchnienia, gdy akcja toczy się wolno, ale tylko po to, by w efekcie wywołać zaskakujący zwrot sytuacyjny. 

Autorka napisała niesamowitą, nietypową i wciągającą historię, która nie ma pędzącej szalenie fabuły, ale są to tylko pozory spokoju. Okazuje się to być ciszą przed burzą, gdyż w najmniej spodziewanym momencie wszystko przybiera zupełnie niespodziewany obrót. To doprowadza do finałowego apogeum, które pozostawia w stanie emocjonalnego rozdarcia, po którym trudno się uspokoić. Trzeci tom zapowiada się na jeszcze większą burzę, która wydaje się trudna do okiełznania.   

Recenzja tomu I "Mad World"

Książkę przeczytałam, dzięki księgarni Bonito i portalowi Dobre Chwile. 

Na Dobre Chwile jest rozszerzona wersja recenzji.

Wydanie: I

Data premiery: 26.02.2025r.

Data premiery wersji oryginalnej: 17.06.2022r.

Ilość stron: 632

Wymiary: 135 x 210 mm

Oprawa: miękka ze skrzydełkami

Tytuł oryginalny: Mad as Hell

Tłumaczenie: Ewa Rosa

ISBN 78-83-8380-088-2

Wydawca: Wydawnictwo Ale!

Moja ocena: 6/6

[34/26] - 1972.: "Wyśnione szczęście"

"Wyśnione szczęście"

Kristin Hannah

„Ostatnie czekoladki w bombonierce 

zawsze smakują najlepiej.”

Książkę „Wyśnione szczęście” mam na półce już od trzech lat. Trafiła do mnie w wyjątkowo miłych okolicznościach. W 2022 roku wzięłam udział w czytelniczym wyzwaniu organizowanym przez serwis Granice.pl. Zadanie polegało na tym, by przeczytać tyle książek, ile mam wzrostu. Brzmiało zabawnie, ale potraktowałam je całkiem serio. I ku mojemu zaskoczeniu okazało się, że przeczytałam… znacznie więcej, niż wynosi mój wzrost. Dzięki temu zostałam wyróżniona i nagrodzona zestawem książek, a wśród nich znalazła się właśnie powieść Kristin Hannah. Leżała sobie spokojnie, czekając na swój moment — i w końcu nadszedł.

Patrząc na okładkę, spodziewałam się typowo świątecznej historii: ciepłej, pachnącej piernikami, pełnej migoczących lampek i rodzinnej atmosfery. Liczyłam na coś lekkiego, otulającego, idealnego na grudniowy wieczór. Jednak szybko okazało się, że „Wyśnione szczęście” nie jest klasyczną powieścią bożonarodzeniową. Świąteczne akcenty oczywiście są, ale nie dominują, stanowią raczej delikatne tło, które nabiera znaczenia dopiero wtedy, gdy poznamy całą historię. 

Główną bohaterkę, Joy Candellaro, poznajemy w trudnym momencie życia. Pracuje jako bibliotekarka w Bakersfield, a rok wcześniej jej świat rozpadł się na kawałki nakryła swego męża Thomasa na zdradzie z własną siostrą. Teraz jest od trzech miesięcy po rozwodzie, ale ból wcale nie mija. Wręcz przeciwnie: świąteczny czas, który kiedyś kochała, teraz tylko pogłębia jej samotność. 

Widzimy ją w ostatni piątek przed Bożym Narodzeniem, gdy wraca z pracy do domu i zastaje przed nim Stacey — siostrę, która ją skrzywdziła. Stacey najpierw mówi, że rzuciła Thomasa, a chwilę później wręcza Joy zaproszenie na… ich ślub. Joy w tym momencie nie wytrzymuje i wsiada w samochód kierując się na lotnisko, jakby chciała uciec od wszystkiego, co ją boli. Widząc lot do miejscowości Hope, postanawia tam polecieć, mając nadzieję na lepsze, nowe życie. Jednak sprawy nabierają nieoczekiwanego zwrotu, w wyniku czego do tego nie dochodzi, bo samolot ulega katastrofie. I od tego momentu zaczyna się robić naprawdę dziwnie. Granica między tym, co realne, a tym, co możliwe tylko w świątecznym czasie, zaczyna się zacierać.

Trochę to wygląda zbyt prosto, a jednocześnie skomplikowanie, co z początku mnie nieco zniechęciło. Jednak mimo wszystko byłam ciekawa dalszych wydarzeń i losów bohaterki. Książka „Wyśnione szczęście” to nie jest grubym dziełem, więc tym bardziej chciałam dotrzeć do końca tej historii. Fabuła została podzielona na dwie części, które coraz bardziej mnie intrygowały, ukazując zupełnie różne płaszczyzny emocjonalne. Autorka prowadzi narrację w pierwszoplanowej relacji i w dużej mierze w sposób opisowy, czasami skupiając się na drobnych szczegółach i nastroju, a nie na dynamicznej akcji.  Niektóre wydarzenia przedstawione są skrótowo, inne rozbudowane do detali, uzupełnione dialogami, które nie są banalne, wnoszą do historii dodatkowe informacje i sprawiają, że coraz lepiej poznajemy bohaterów.

Muszę przyznać, że pierwsza część książki budziła we mnie mieszane uczucia. Wydarzenia wydawały mi się mało realistyczne, na przykład moment, gdy Joy, krótko po katastrofie lotniczej rusza pieszo przez las i pokonuje wiele kilometrów, aż dociera do opuszczonego ośrodka wędkarskiego.  Tam poznaje ośmioletniego Bobby’ego i jego ojca Daniela, którego najpierw opisuje go jako „chudego jak wiór”, a chwilę później już jako „przystojnego”. Okazuje się, że  Bobby tęskni za zmarłą mamą i twierdzi, że ją widzi. Daniel nie wierzy synowi, ale chłopiec znajduje wsparcie w Joy, która doskonale go rozumie.

Dopiero druga część powieści sprawia, że cała historia nabiera sensu. Wyjaśnienie nie jest dokładnie takie, jakie lubię, ale przyznam, że właśnie czegoś podobnego się spodziewałam. I dopiero wtedy doceniłam pomysłowość autorki. Kristin Hannah prowadzi nas przez pozornie nierealne wydarzenia po to, by pokazać, że magia świąt nie zawsze wygląda tak, jak sobie wyobrażamy. 

„Wyśnione szczęście” to jedna z tych książek, które warto przeczytać do końca, nawet jeśli początek nie porywa, czy też sugeruje zwykłą obyczajowo‑świąteczną opowieść. Wyłania się z niej opowieść o nadziei, o drugich szansach, wybaczaniu, radzeniu sobie ze stratą i o tym, że czasem trzeba się zgubić, by naprawdę się odnaleźć. To książka, która nie od razu wciąga swoim rytmem i wydarzeniami. ale w efekcie zostawia po sobie ciepło i refleksję. I choć nie jest typową świąteczną historią, to właśnie dzięki temu jej przesłanie wybrzmiewa mocniej. Uświadamia, że czasami dzieją się rzeczy trudne do zrozumienia, ale gdy pójdziemy za głosem serca i intuicji -  odnajdziemy swoje szczęście.

Wydanie: I

Data premiery: 07.11.2008r. i 28.09.2022r.

Data premiera oryg. 06.10.2020r.

Ilość stron: 256

Okładka; miękka ze skrzydełkami

Wymiary: 135 x 215 mm

Tytuł oryginału: Comfort & Joy

Tłumaczenie: Zdzisława Lewikowa

ISBN: 978-83-8139-415-4

Wydawnictwo: Świat Książki

Moja ocena: 4/6

[33/26] - 1971.: "Bolesław II" - Tom II - "Szczodry"

"Szczodry"

cykl: Bolesław II

Tom drugi

Elżbieta Cherezińska

„To, co jest klęską dla jednych, 

może być szansą dla drugich.”

Nic nie jest czarno-białe i jednoznaczne, zwłaszcza gdy mówimy o czasach, o których niewiele wiadomo, jest mało źródeł na ten temat, a te które są dostępne i ujawnione, przekazują zbyt jednostronnie wydarzenia stawiając od razu określoną łatkę. Taki los spotkał króla Bolesława Śmiałego, którego jeden czyn przekreślił wszystkie wcześniejsze dokonania i sukcesy. Pani Cherezińska w swojej dylogii składającej się z powieści „Śmiały” i „Szczodry” nie ocenia i nie wydaje jednoznacznych sądów. Zamiast tego zaprasza do dialogu z przeszłością, do zadawania pytań, do szukania własnych interpretacji. 

Pierwszy tom pokazywał młodego Bolesława, syna Kazimierza Odnowiciela, który podążał za swoimi celami o krok po kroku je realizował. W drugiej części „Szczodry” sprawa uzyskania korony i śmierć biskupa Stanisława, to dwa motywy, które najbardziej mnie interesowały.

Na bazie tych dwóch wątków autorka buduje rozbudowaną o wiele pobocznych wątków opowieść znacznie głębszą niż tylko prostą rekonstrukcję faktów. Bolesław Śmiały u Elżbiety Cherezińskiej nie jest ani krystalicznym bohaterem, ani postacią negatywną. Jawi się jako władca uwikłany w realia epoki, presję możnych, Kościoła i własnych ambicji. Wie, czego chce, i konsekwentnie dąży do realizacji swoich planów, nie uginając się ani przed Kościołem, ani przed możnymi. Koronacja nie stanowi jedynie zwieńczenia politycznej drogi, ale staje się punktem, w którym napięcia narastają do granic wytrzymałości.

Równie istotny jest konflikt z biskupem Stanisławem, ukazanym bez zbyt prostego wartościowania. Podobało mi się, że autorka nie gloryfikuje jego osoby tak jak to zrobił chociażby Wincenty Kadłubek, lecz pokazuje człowieka mającego własne ambicje, plany, żądania, próbującego wpływać na władcę, świadomego swojej pozycji, dążącego do wpływów, a momentami nawet zawistnego i skłonnego do działań, które trudno jednoznacznie usprawiedliwić. Autorka nie próbuje też rozstrzygać sporów, które od wieków dzielą historyków, lecz pozwala czytelnikowi zobaczyć, jak mogło wyglądać zderzenie dwóch silnych osobowości

Na tle tych wydarzeń wyraźnie wybrzmiewa też ewolucja samego władcy. Bolesław II Śmiały, którego poznaliśmy jako ambitnego i energicznego syna Kazimierza I Odnowiciela, dojrzewa, ale jednocześnie coraz boleśniej ponosi konsekwencje własnych decyzji.

Powieść pt. „Szczodry” jest dzięki temu powieścią o cenie władzy i o tym, jak jeden moment może zdominować pamięć o całym panowaniu. W efekcie druga część dylogii nie tylko dopełnia pierwszy tom pt.: „Śmiały”, ale też skłania do refleksji nad tym, jak tworzą się historyczne narracje i jak łatwo zapominamy o złożoności ludzkich wyborów. To książka wymagająca od czytelnika uważności, ale odwdzięczająca się bogactwem interpretacji i emocji.

Zarówno powieść „Śmiały”, jak i „Szczodry to udany przykład powieści historycznej, która nie tylko opowiada o minionych czasach, ale także przypomina, jak wiele wciąż pozostaje nieodkryte. I jak fascynujące potrafi być to, co ukryte w cieniu białych plam. Pokazuje, że historia nie jest martwym zbiorem dat, lecz żywą tkanką, którą wciąż na nowo odczytujemy. A jeśli przy okazji skłania do sięgnięcia po źródła, opracowania i dalsze lektury — tym lepiej.

To opowieść o jednym z najbardziej niejednoznacznych władców wczesnopiastowskiej Polski, lecz także próba zmierzenia się z epoką, którą znamy jedynie z rozsypanych, niepełnych kawałków. Pani Cherezińska świadomie korzysta z niewiadomych, tzw. białych plam, tworząc narrację, która łączy rzetelne osadzenie w realiach z literacką swobodą i wyobraźnią. Dzięki temu jej powieść nie tyle odtwarza historię, jest próbą połączenia faktów, przedstawienia pewnej wersji wydarzeń, które wysnuła na podstawie własnych poszukiwań, korzystania z dostępnych źródeł i opracowań historycznych.

Nie jest to książka, którą się czyta szybko, gdyż ma w sobie wiele wątków i można mieć wrażenie natłoku wydarzeń i osób. Jednak w ten sposób autorka nie skupiła się tylko na jednym motywie, lecz starała się pokazać całą oprawę wydarzeń. Jednocześnie taka forma opowiadania historii może stanowić punkt wyjścia do dalszych poszukiwań i refleksji.

Sięgając po dylogię o Bolesławie Śmiałym, trzeba mieć świadomość, że jest to wizja autorska, a nie jednoznaczny zapis dziejów. W powieści niektóre fakty zostają uproszczone, nadinterpretowane lub zmodyfikowane, by lepiej wpisać się w narrację. Powstaje pytanie, czy tak to było, a może zupełnie inaczej. Nie jest to jednak wada gatunku, lecz jego cecha charakterystyczna. Powieść historyczna nie aspiruje do rzetelnego odzwierciedlenia wydarzeń.  Jej zadaniem jest przybliżenie realiów epoki, ukazanie mentalności ludzi średniowiecza oraz mechanizmów władzy i polityki, które rządziły ówczesnym światem. 

Szczególnie mocno wybrzmiewa to w posłowiu, w którym autorka wiele wyjaśnia, dopowiada, co stanowi ważne uzupełnienie dylogii. Bardzo znaczące jest końcowe zdanie, które stanowi niejako podsumowanie całości. Pani Elżbieta Cherezińska przypomina bowiem, że polska historia zna trzech wielkich Bolesławów: Bolesława I Chrobrego - naszego pierwszego króla, Bolesława II Śmiałego, zwanego także Szczodrym — władcę o niepodważalnych sukcesach, nad którym jednak położył się „długi cień jednego czynu”, oraz Bolesława III Krzywoustego, który po koronę nie sięgnął, natomiast autorka zapowiada że chce sięgnąć po jego losy. To zatem staje się obietnicą kolejnej fascynującej podróży w głąb dziejów.

Recenzja tomu I "Śmiały"

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem 

Wydanie: I

Data premiery: 25.11.2025 r.

Ilość stron: 480

Wymiary: 150x230 mm

Oprawa: miękka ze skrzydełkami (jest też wersja w twardej obwolucie)

ISBN 978-83-8335-709-6

Wydawnictwo: Zysk i S-ka

Moja ocena: 5/6

Co będzie czytane? czyli nowości na mojej półce

Pierwsze kilkanaście dni lutego przyniosły mi nowe książki, które zagościły na mojej bibliotecznej półce, więc oczekiwanie na wiosnę minie mi w różnych klimatach. Oto poniżej na zdjęciach ich grzbiety:

Jak widać - gatunki są różne: kryminalne, obyczajowe, romantyczne, komediowe, mafijne, a nawet - Horror! A to u mnie bardzo rzadkie klimaty. Są też ciekawe poradniki i publikacje ocierające się się o naukowe rejony.

"Zagubieni w mroku" - To powieść o powojennej traumie, poplątanych ludzkich losach, a wreszcie o ponurej egzystencji pod koniec lat sześćdziesiątych w cieniu tajnych służb NRD.

"Niewłaściwe pytanie" jest pierwszym tomem cyklu „Poza nawiasem”. To historia o poszukiwaniu własnej tożsamości, będąca jednocześnie sprzeciwem wobec dominującej w Polsce atmosfery nietolerancji, braku zrozumienia dla „inności” i przyzwolenia na agresję, zwłaszcza w kierunku tych, którzy odstają od ogólnie przyjętej „normalności” i podążają własną drogą.

"Mad love" to trzeci tom  bestsellerowej serii o kłamstwach, zemście i miłości, która potrafi przetrwać nawet szaleństwo. Pierwszy tom to "Mad World" i drugi tom to "Mad as Hell"

"Jutro może być za późno" to nowa powieść Katarzyny Grzebyk, autorki ciepło przyjętej przez czytelników książki "Pomiędzy nami tajemnice"

"Czarownictwo dla zbłąkanych dziewcząt" określana, jako szokująca i niepokojąca, a jednocześnie piękna i budująca powieść. 

"Jestem wystarczająca" to historie kilku bohaterek, które różnie radzą sobie z niezdrowym dążeniem do perfekcji. Na drodze do zaprzyjaźnienia się na nowo z samą sobą będą cię wspierać mądre i empatyczne autorki.

"Mroczny rycerza" to trzecia część opowieści o braciach Marchettich, w której poznamy blizej trzeciego z braci: Giorgio. Pierwszy tom "Służąca diabła" i drugi tom "Piękna i egzekutor".

"To są jakieś jaja" to trzecia część serii "Faceci są beznadziejni", w której bohaterką jest Emily Larsen. Pierwszy tom "Chętnie przyjmę oświadczyny", drugi tom "Faceci są beznadziejni".

"Ukochany z piekła rodem" to wznowienie debiutanckiej powieści Alka Rogozińskiego, mistrza komedii kryminalnych, która w 2015 roku nie schodziła przez długi czas z list bestsellerów! 

"Złudzenia" to sensacyjna opowieść o mrocznych zakamarkach ludzkiej duszy, namiętności, trudnej drodze do wewnętrznej przemiany i odkrywaniu prawdziwego sensu istnienia.

"Ptaki, które śpiewają nocą" to opowieść o tym, że nie zawsze musisz mieć plan na przyszłość, a największe błędy czasami piszą najciekawsze historie

"Kwantowy kod zdrowia" pomaga zrozumieć, w jaki sposób kwantowa energia człowieka wpływa na to, że mimo zdrowego trybu życia czasem chorujesz, a medycyna klasyczna nie zawsze znajduje rozwiązanie? Szukasz głębszego zrozumienia, jak umysł, energia i ciało współtworzą twoje doświadczenie? Ta książka zaprasza do fascynującej podróży przez uzdrawianie kwantowe, psychosomatykę oraz holistyczne podejście do zdrowia, pokazując, jak świadomie wykorzystać potencjał kwantowej energii człowieka, by odzyskać pełną równowagę. (opis red.)

"Uzdrawiająca moc mis grających" pokazuje, że wibracje mis tybetańskich, indyjskich i kryształowych działają nie tylko na poziomie fizycznym. Poruszają także emocje, wspierając koncentrację, sen i ogólne samopoczucie. (opis red.)

[32/26] - 1970.: "Nie pasujemy do siebie" Tom IV - "Nie randkuj z młodszym facetem"

"Nie randkuj z młodszym facetem"

Seria: Nie pasujemy do siebie

Tom czwarty

Vi Keeland, Penelope Ward

"Każdego dnia trzeba żyć tak, 

jakby miał to być nasz ostatni dzień 

na tej ziemi."

Wiek to jedynie liczba, która przypomina nam, że z każdym kolejnym świętowaniem urodzin stajemy się o rok starsi. Dla jednych jest to powód do radości, inni wolą nie myśleć o upływie czasu i mają trudność z opuszczeniem swojej strefy komfortu, szczególnie, gdy dotyczy to ulokowaniu uczuć w kimś, z kim dzieli nas duża różnica. Utarło się bowiem przekonanie, że w takiej relacji to mężczyzna powinien być bardziej dojrzały, a kobieta nieco młodsza, przy zachowaniu niewielkiej różnicy lat.

Na takim właśnie tle Penelope Ward i Vi Keeland osadzają fabułę książki „Nie randkuj z młodszym facetem”, czwartego tomu serii "Nie pasujemy do siebie." Motywem przewodnim cyklu są relacje, które, przynajmniej na pierwszy rzut oka, nie mają prawa się udać. Billie i Colby z I tomu "Zasady randkowania", Laney i Holden z II tomu "Nie randkuj z siostrą kumpla" czy Devyn i Owen z III tomu "Dziewczyna na jedną noc" musieli pokonać liczne przeciwności, by zrozumieć, że to właśnie przy sobie odnaleźli to, czego szukali. Każda z tych historii udowadniała, że pozorne różnice charakterów i okoliczności nie zawsze są przeszkodą, a czasem wręcz fundamentem silnej relacji.

W czwartej odsłonie serii autorki skupiają się na Braydenie, który od pierwszego tomu przyciągał uwagę swoim sposobem bycia. Jego empatia, poczucie humoru, celne riposty i lojalność wobec przyjaciół sprawiały, że aż prosił się o własną historię. Do tej pory unikał poważnych związków, całkowicie poświęcając się zarządzaniu z kumplami kamienicą, korzystaniu z uroków życia  i działalności w Ryan’s House, ale teraz coraz bardziej zaczyna czuć, że brakuje mu stabilizacji. 

Wtedy poznaje Alex — inteligentną, pewną siebie kobietę, która pomaga przy remoncie Domu Ryana. Ich pierwsze spotkanie w hotelowym barze od razu wywołuje magnetyczną chemię i szybko odkrywają, jak wiele ich łączy. Największą przeszkodą okazuje się tylko, (albo aż) różnica wieku: Brayden ma 32 lata, Alex około czterdziestu, chociaż jej wiek nie pada ani razu przez całą fabułę. Ona boi się zaangażować, zwłaszcza że jest niewiele starsza od jego pasierbicy. Mimo silnej chemii i rosnących uczuć Alex uparcie stawia między nimi mur. 

Pierwsze rozdziały skupiają się głównie na stopniowym zbliżaniu bohaterów — rozmowach przeciągających się do późnych godzin, wspólnych chwilach i napięciu, które narasta z każdą kolejną stroną. Tempo narracji jest spokojne, a relacja rozwija się bez pośpiechu, co pozwala nam lepiej poznać emocje obojga. bohaterów. W pewnym momencie historia nabiera jednak znacznie większej dynamiki, gdy na jaw wychodzą wydarzenia z przeszłości, których Alex nie potrafi zignorować. To właśnie wtedy fabuła uderza z pełną mocą, a decyzje bohaterki niejednokrotnie budziły we mnie frustrację. Trudno było nie współczuć Braydenowi, który robił wszystko, by udowodnić, że jego uczucia są szczere i warte ryzyka.

Istotnym, niezwykle poruszającym wątkiem są jest wątek z dziećmi chorującymi na nowotwory. Obecność tego tematu dodaje historii głębi i autentyczności, a jednocześnie dostarcza wielu wzruszeń. Zarówno Brayden jak i Alex udzielają się w miejscowym szpitalu na oddziale onkologii dziecięcej. Ito kolejna rzecz, jaka ich łączy.

Ogromnym atutem książki jest także relacja między czterema przyjaciółmi — Owenem, Colbym, Holdenem i Braydenem. Ich przyjaźń przypomina braterstwo, niczym czterej muszkieterowie: jeden za wszystkich, wszyscy za jednego!  Podobnie ich partnerki tworzą silne zaplecze emocjonalne, zawsze gotowe stanąć po stronie swoich partnerów. Razem tworzą zgraną paczkę przyjaciół, którzy świetnie się dogadują, nie szczędząc sobie żartów, wzajemnych docinków, ale też bezwarunkowego wsparcia w najtrudniejszych momentach. której chce się kibicować i z którą chciałoby się spędzać czas.

„Nie randkuj z młodszym facetem” to kolejny dowód na to, że ten duet doskonale rozumie ludzkie emocje. Twórczość Penelope Ward i Vi Keeland od lat działa na mnie jak magnes. Niezależnie od tego, czy piszą wspólnie, czy osobno, potrafią doskonale wyważyć humor i emocjonalną głębię. Dialogi, które tworzą w swoich powieściach są naturalne, błyskotliwe, a relacje między bohaterami rozwijają się w sposób wiarygodny i niewymuszony. Pod warstwą romantycznej fabuły zawsze kryją się trudniejsze tematy, strach, radzenie sobie ze stratą, odpowiedzialność oraz odwaga, by zawalczyć o własne szczęście. Autorki z wyczuciem balansują między emocjami, nie popadając w przesadny patos, także, jeżeli chodzi o sferę erotyczną, która nie przytłacza tego, co najważniejsze: pozwolenie sobie na miłość. Z przemyślanym planem prowadzą naszą uwagę przez całą ich wachlarz: od uśmiechu, przez wzruszenie, aż po momenty, w których ścisk w gardle nie pozwala oderwać się od lektury. Zaskakujący zwrot akcji zmusza do zatrzymania się na chwilę i uporządkowania myśli, a finał przynosi satysfakcjonujące domknięcie historii, pozostawiając przyjemne ciepło, które zostaje na długo po odłożeniu książki. To opowieść nie tylko o miłości, lecz także o przełamywaniu schematów i odwadze, by zaufać własnym uczuciom — bo ulegając lękom i cudzym oczekiwaniom, można przeoczyć to, co naprawdę wartościowe.

Recenzja tomu I "Nie pasujemy do siebie"

Recenzja tomu II "Nie randkuj z siostrą kumpla"

Recenzja tomu III "Dziewczyna na jedną noc"

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z grupą wydawniczą Helion

 i wydawnictwem: 

Wydanie: I

Data premiery w Polsce wersji drukowanej i ebooka: 20.01.2026r.

Data premiery w wersji angielskiej: 15.09.2024 r

Ilość stron: 312 

Okładka: miękka

Wymiary: 140x208 mm

ISBN Książki drukowanej: 978-83-289-2448-2

ISBN Ebooka 978-83-289-2449-9

Rozmiar pliku Pdf:

3.5MB

Rozmiar pliku ePub: 3.5MB

Rozmiar pliku Mobi: 7.8MB

Rozmiar pliku mp3: 592.2MB

Tytuł oryginału:

The Rules of Dating a Younger Man (The Law of Opposites Attract #4)

Tłumaczenie: Wojciech Białas

Wydawnictwo: EditioRed

Moja ocena: 6/6

[31/26] - 1969.: "Parasolki"

"Parasolki"

Powieść o losach polskich sufrażystek

Dominika Buczak

„Gorsety realne

Gorsety mentalne

Poprzez wieki towarzyszą kobiecie

ograniczają

deformują

ciało, psyche

ciała odchodzą

gorsety zostają”

Dziś trudno uwierzyć, że zaledwie sto lat temu sytuacja kobiet wyglądała zupełnie inaczej niż obecnie. To, co dziś traktujemy jako oczywistość — możliwość nauki, pracy, decydowania o sobie czy zabierania głosu w sprawach publicznych — dla wielu kobiet tamtej epoki było marzeniem, często nieosiągalnym. Lektura książki "Parasolki" boleśnie przypomina, jak długa i wyboista była droga do praw, które dziś wydają się nam naturalne, a jednocześnie pokazuje, że wiele z tamtych zmagań wciąż wybrzmiewa we współczesnym świecie.

Akcja powieści rozgrywa się w latach 1908 do 1920, ale to wiem z opisu książki na stronie wydawnictwa. Obejmuje czas ważny w dziejach Polski nie tylko pod względem walki o niepodległość, ale też dążenie do uznania prawa wyborcze dla kobiet. Autorka splata losy bohaterek fikcyjnych z postaciami historycznymi, tworząc szeroką panoramę kobiecego doświadczenia tamtej epoki.

„Parasolki” należą do książek, które czyta się wolno, gdyż styl autorki nie pozwala szybko zanurzyć się w fabule i wymaga od czytelnika skupienia oraz cierpliwości. Choć temat jest niezwykle ważny, a język literacko dopracowany, momentami można odnieść wrażenie pewnego chaosu w konstrukcji narracji. Pani Buczak często przeplata bieżące wydarzenia z rozbudowanymi scenami z przeszłości, które mają charakter wspomnień, które zlewają się z tym, co dzieje się w chwili obecnej.

Dodatkowym utrudnieniem w odbiorze jest sposób konstruowania czasu. Autorka nie posługuje się konkretnymi datami ani wyraźnymi ramami chronologicznymi. Upływ lat wyłania się stopniowo z kontekstu wydarzeń i aluzji historycznych, jednak pozostaje bardzo płynny i niejednoznaczny. Brak jednoznacznego oznaczenia czasu sprawia, że orientacja w fabule opiera się w dużej mierze na domysłach, co potęguje wrażenie rozmycia narracji. W efekcie nie potrafiłam w pełni wniknąć w opowieść ani emocjonalnie zbliżyć się do bohaterek, mimo że ich historie mają wyraźny potencjał poruszania czułych strun, ale są one mało wyraziste, dogłębne i mocne.

Nie zdradzę za dużo, gdy napiszę, że pierwszy rozdział, rozgrywający się na Dworcu Wileńskim w Warszawie, toczy się przez kilkadziesiąt stron i opiera się na pozornie prostej sytuacji: Irena czeka na pociąg z Zakopanego, którym ma przyjechać Stasia, córka zmarłej dwa lata wcześniej kuzynki Stefanii. Ta kluczowa informacja ginie jednak w gąszczu retrospekcji, gdyż Irena, stojąc na peronie, przywołuje kolejne wspomnienia, które stopniowo zaczynają zlewać się z teraźniejszością, przez co granica między obiema płaszczyznami czasowymi staje się nieostra. I taka forma towarzyszy nam przez większość fabuły, więc nie jest to książka, którą czyta się szybko.

Na tym samym dworcu spotykają się trzy kobiety — Irena, Wanda i Stasia — które stają się osią całej opowieści. Każda z nich znajduje się na innym etapie życia, pochodzi z odmiennego środowiska i z różnych powodów znalazła się w tym miejscu. Ten punkt wyjścia ma ogromny potencjał: trzy perspektywy, trzy doświadczenia, trzy odmienne światy.

Trzy bohaterki można jednak odczytywać nie tylko jako indywidualne postacie, lecz także w wymiarze symbolicznym — jako reprezentantki różnych momentów w historii kobiecego doświadczenia. 

Irena uosabia przeszłość: została wychowana według dawnych zasad i funkcjonuje w ramach tradycyjnego modelu kobiecości, który ograniczał autonomię i narzucał określone role społeczne. Mimo że żyje już w nowej rzeczywistości, wciąż pozostaje silnie związana z porządkiem, który ukształtował jej sposób myślenia i postrzegania świata.

Wanda reprezentuje teraźniejszość — czas przejściowy, pełen napięć i konfliktów. Jest kobietą świadomą, zaangażowaną politycznie i społecznie, walczącą zarówno z carskim aparatem władzy, jak i z ograniczeniami narzucanymi kobietom przez obowiązujące normy. Jej postawa pokazuje moment przełomu, w którym sprzeciw wobec niesprawiedliwości przestaje być cichy i jednostkowy, a zaczyna przybierać formę świadomego działania.

Stasia natomiast symbolizuje przyszłość — jako nastoletnia dziewczyna dopiero wchodząca w dorosłe życie nie jest jeszcze w pełni uformowana przez społeczne oczekiwania i schematy. Jej perspektywa niesie nadzieję na zmianę oraz możliwość budowania własnej tożsamości w świecie, który — przynajmniej potencjalnie — oferuje kobietom większą wolność wyboru.

Autorka pokazuje ich codzienność w całej złożoności — od walki o równe traktowanie i prawo do decydowania o sobie, po dramaty biedy i niesprawiedliwości społecznej, które najmocniej dotykały kobiety i dzieci. To opowieść, która nie tylko przypomina o korzeniach ruchu kobiecego, ale też uświadamia, jak wiele z tamtych sporów i marzeń pozostaje aktualnych.

Niewątpliwie powieść „Parasolki” to lektura ważna i potrzebna, choć niepozbawiona uproszczeń typowych dla powieści beletrystycznych. Autorka nie ukazuje spektakularnych wydarzeń historycznych, lecz raczej codzienne życie, konieczne wybory, ale przede wszystkim sytuację kobiet i traktowanie ich rolę w ówczesnym społeczeństwie z narzuconymi ograniczeniami i formami oporu, jakie były dostępne kobietom z różnych warstw społecznych.

Czytając o losach bohaterek, trudno nie odnieść ich historii do sytuacji współczesnych kobiet, które mają prawo żyć według własnych zasad. Jednak nie wszystko wciąż zależy od ich decyzji. Na świecie nadal istnieją miejsca, w których kobiety nie mają nic do powiedzenia — cierpią, są poniżane i traktowane jak osoby pozbawione prawa do własnego zdania oraz decydowania o własnym życiu. Również w Polsce, mimo poczucia niezależności, wolność kobiet nie obejmuje wszystkich sfer. Wystarczy wspomnieć o protestach, które przetaczały się przez polskie miasta, gdy tysiące kobiet wychodziły na ulice, niosąc parasolki jako symbol sprzeciwu wobec ograniczania ich praw. Najsłynniejszym z nich był Czarny Protest z 3 października 2016 roku, zorganizowany przez Ogólnopolski Strajk Kobiet w odpowiedzi na próby wprowadzenia całkowitego zakazu aborcji. W kolejnych latach kobiety wielokrotnie manifestowały swoje postulaty — m.in. podczas Międzynarodowego Strajku Kobiet w 2017 roku, corocznych marszów Manifa oraz masowych demonstracji w 2020 roku po decyzji Trybunału Konstytucyjnego zaostrzającej prawo aborcyjne.

Tłumy kobiet wychodzących na ulice z parasolkami stały się symbolem solidarności i sprzeciwu wobec ograniczania praw. Ten obraz niezwykle mocno koresponduje z historiami bohaterek sprzed wieku i z samym tytułem powieści — parasolka, kiedyś atrybut codzienności i elegancji, dziś staje się znakiem widzialności, protestu i determinacji w walce o swoje prawa. Pokazuje to, że choć prawa kobiet formalnie są dziś szersze niż sto lat temu, potrzeba upominania się o siebie pozostaje wciąż żywa.

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z Bogną Piechocką z PRart Media

Wydanie: I

Data premiery: 12.11.2025r.

Ilość stron: 400

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Wymiary: 143x205 mm

ISBN: 978-83-08-08663-6

E-book
Formaty: epub, mobi
Data premiery: 12.11.2025
ISBN: 978-83-08-08788-6

Audiobook (MP3)
Wydanie: I
Formaty: mp3
Czyta: Daria Brudnias
Czas trwania: 776 min.
Data premiery: 29.12.2025
ISBN: 978-83-08-09327-6

Moja ocena: 4/6