[150/26] - 2088.: "Rok w Londynie"

"Rok w Londynie"

Elle Kennedy

„serce nigdy nie prowadzi nas na manowce”

Zasady są po to, by je łamać. Tak przynajmniej mogłaby powiedzieć bohaterka książki „Rok w Londynie”, która, wyjeżdżając do angielskiej stolicy, nie spodziewała się, że już na początku swojej przygody będzie musiała zmierzyć się z kilkoma pokusami.

Dziewiętnastoletnia Abbey Bly wyjeżdża na rok do Londynu, by wreszcie poczuć trochę niezależności i uwolnić się spod nadopiekuńczych skrzydeł ojca. Gunner Bly, słynny były muzyk rockowy, doskonale zna realia życia i wciąż obawia się o bezpieczeństwo córki. Z pewnością nie byłby więc zachwycony, gdyby dowiedział się, że zamiast zapowiadanych współlokatorek Abbey zamieszkała z trzema przystojnymi chłopakami. Jeden z nich, Jack, od razu skrada jej serce, ale szybko okazuje się, że w mieszkaniu obowiązuje jedna ważna zasada – żadnych romansów między współlokatorami. Łatwo się domyślić, że jej przestrzeganie nie będzie takie proste.

Wkrótce Abbey poznaje również Nate’a – charyzmatycznego basistę, który niesamowicie ją przyciąga. Jest tylko jeden problem – ma dziewczynę. Jakby tego było mało, na jej drodze pojawia się młody lord Benjamin Tulley. Ich znajomość zaczyna się dość niewinnie, od rozmowy o rodzinie chłopaka, jednak szybko okazuje się, że może mieć ona związek z pewną tajemnicą, którą Abbey przypadkowo odkrywa. Jest ona związana z niewielkim portretem pięknej dziewczyny, o której nikt nie potrafi powiedzieć kim ona jest i dlaczego znalazła się w posiadłości Tulleyów. Abbey kupuje portret wystawiony podczas wyprzedaży majątku Tulleyów. Postanawia włączyć swoje znalezisko do programu studenckiego badania naukowego.

Elle Kennedy należy do grona moich ulubionych pisarzy zagranicznych. Zawsze z ciekawością sięgam po jej kolejną książkę, a mam ich za sobą przeczytanych kilkanaście. Z reguły obraca się ich akcja wokół kampusu, życia studenckiego i miłości, nieoczywistej, trochę skomplikowanej, więc nie brakuje emocji. Podobnie jest w powieści „Rok w Londynie”, w której bohaterka dostaje szansę studiowania w angielskiej stolicy, więc ponownie autorka osadza swoją opowieść w akademickim środowisku. Tym razem autorka zabiera nas poza amerykański kampus, jak to bywa w jej powieściach i muszę przyznać, że ta zmiana miejsca była dla mnie bardzo ciekawa i nadała fabule świeżości. Mamy tutaj typowe dla pani Kennedy motywy, czyli grono młodych ludzi, studenckie życie, przyjaźń, zauroczenia i skomplikowane relacje, a do tego dołącza sprawa tajemnicy, która do końca intryguje.

Ponownie autorka sprawiła, że świetnie bawiłam się przy jej lekturze, z zainteresowaniem śledząc kolejne działania Abbey. Obserwujemy rozwój wydarzeń z jej perspektywy, więc mamy poczucie towarzyszenia w kolejnych krokach prowadzonego przez nią śledztwa. Ten wątek przeplata się z perypetiami uczuciowymi bohaterki, która zostaje postawiona przed wyborami dyktowanymi przez serce. Dzięki temu książka nie jest typowym romansem tylko kolejnym romansem, ale historią, która miała jeszcze jedną zagadkę do rozwiązania.

Elle Kennedy po raz kolejny udowodniła, że potrafi stworzyć romans, który czyta się szybko i z przyjemnością. Nie brakuje tutaj chemii między bohaterami, humoru, przyjaźni i oczywiście uczuć, które nie zawsze pojawiają się w odpowiednim momencie. A dodanie do tego tajemnicy związanej z portretem i rodziną Tulleyów sprawiło, że historia nabrała dodatkowego smaku. Było romantycznie, momentami zabawnie, ale również intrygująco. I choć Abbey miała w Londynie przestrzegać pewnych zasad, szybko przekonała się, że z uczuciami nie da się tak łatwo wygrać. Bo zakazy są po to by je łamać, a żadne zakazy nie powstrzymają miłości.

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem 

Wydanie: I

Data premiery: 04.08.2026r.

Data premiery oryginału: 13.02.2024r.

Ilość stron: 520

Wymiary: 140x205 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Tłumaczenie: Aleksandra Weksej

Tytuł oryginału: Girl Abroad

ISBN: 978-83-8335-882-6

Wydawnictwo: Zysk i S-ka

Moja ocena: 6/6

Sierpień w moich kadrach

Zanim przedstawię wam moje kolejne czytelnicze przygody, najpierw pragnę pokazać, co ciekawego wydarzyło się w minionym miesiącu, ostatnim miesiącu wakacji. Mnie akurat ten termin nie dotyczy, bo nie mam małych dzieci, więc nie muszą myśleć o wyprawkach szkolnych i zaczynającym się właśnie nowym sezonem edukacyjnym. Szkoda mi jedynie letnich dni, chociaż w tym roku lato nas nie rozpieszczało, ale i tak były okresy w pełni przypominające klimaty charakterystyczne dla tego czasu. 

Z wydarzeń poza czytelniczych na pewno zapamiętam wyjazd do Wrocławia, w którym byłam w sierpniu dwa razy. Pierwszą wizytę (14.08.) potraktowaliśmy typowo turystycznie, zawożąc naszą dorosłą latorośl na wystawę "Panorama 1670", która miała miejsce w Hali Stulecia, a ponieważ nie znam tamtych okolic, była okazja ją zwiedzić. 

Za drugim razem (22.08) pojechaliśmy w konkretnym celu, a był on związany  z premierą książki "Onirica" i spotkanie z jej autorem - Wojciechem Kulawskim na Dniach Fantastyki. Poznałam też równie interesująca osobę, jaką jest pani Monika Fudali. Dzięki temu do mojej biblioteczki trafiły dwie książki tej autorki "Kumulacja" i "Rei" 

Zarówno tych dwoje twórców, jak i ekipa wydawnictwa Allegro i wydawnictwa Lingua Mortis  okazali się ogromnie sympatyczną i kontaktową grupą. Pisałam o tym już wcześniej, ale nie mogło zabraknąć tego w podsumowaniu. 

A teraz czytelnicze wspomnienia:

W sierpniu przeczytałam  15 książek, w tym 1 e-book "Księżniczka Velira" i tak się złożyło, że otrzymał on najniższą ilość punktów. Nie jest to zła książka, bo ma formę baśni duchowej, ale czegoś mi w niej zabrakło. Pisałam o niej TUTAJ

Recenzji powstało 14 w tym jedna dotyczy książki przeczytanej w lipcu. Z sierpniowych lektur na swoją recenzję czekają dwie: "Rok w Londynie" i Szpilki w cieniu zbrodni"

Wśród poznanych historii w minionym sierpniu, najwyższe oceny, czyli 6/6 otrzymało aż 7 książek. Proszę wziąć pod uwagę, że to moje subiektywne wrażenie i każdy może mieć zupełnie inne zdania. U mnie te tytuły wywołały różnorodne emocje, dlatego tak trudno mi wybrać tę najlepszą.

Gdybym jednak musiała wybrać jedną z tych książek, to numerem JEDEN oznaczona byłaby książka 

"CÓRKA WODY"

 czwarta i niestety ostatnia część serii "Córki Żywiołów"

Pani Dorota Gąsiorowska ponownie zabrała mnie w niezwykły klimat tego cyklu, a ja po raz kolejny wniknęłam  w opowieść, w której magia, przeznaczenie i kobiece losy splatają się w baśniową, a zarazem bardzo realistyczną opowieść. 

A  co w planach czytelniczych?

Sporo nowości i na pewno ciekawych opowieści. A to tylko niektóre z nich. Niektóre były w planach na sierpień, ale niestety, nie udało się ich zmieścić w minionych czterech tygodniach, więc pozostają w planach na wrzesień.

[149/26] - 2087.: "Cienie w Lustrzanej"

"Cienie w Lustrzanej"

Monika Cieluch

„Chcąc przywrócić duszę zabytkom, 

trzeba najpierw poznać ich przeszłość."

Wchodząc do jakiegokolwiek starego dworku nie raz zastanawiam się, jakie historie mogłyby mi opowiedzieć. Mają w sobie coś niezwykłego, coś czego nie możemy namacalnie dotknąć, ale bardziej poczuć zmysłami. Z pewnością ich ściany pamiętają znacznie więcej, niż mogłoby się nam wydawać. W każdym zakamarku, pod warstwą starej farby, za drzwiami dawno nieużywanych pomieszczeń mogą kryć się historie ludzi, którzy przed laty byli częścią tego miejsca. Istnieje przecież powiedzenie, że ściany mają pamięć, której nawet czas nie zawsze potrafi zatrzeć. Czasem wystarczy jedno odkrycie, aby to, co przez lata pozostawało ukryte, ponownie ujrzało światło dzienne. Tego rodzaju nostalgiczne refleksje pozostawiła u mnie książka „Cienie w Lustrzanej”, w której minione dramaty domagają się wydobycia prawdy ukrytej w murach dworku.

Liwia Radecka jest ambitną, młodą konserwatorką zabytków, która wykonuje ten zawód z pasją. Została wybrana sposób wielu kandydatów, by odrestaurować willę zbudowaną na przełomie XIX i XX wieku. Dworek nazwany Willą Lustrzaną, nie cieszy się mieszkańców Borka Starego dobrą opinią, gdyż uważają, że kryje w sobie tragiczną historię i starszy tam sam diabeł. A do tego obecny właściciel, to Niemiec. Jest nim Matthias Berg, który pragnie odrestaurować zniszczony czasem budynek. Wydaje się, że Liwia nie będzie miała z tym większych problemów, tym bardziej, że od pierwszej chwili jest pod wrażeniem piękna dworku. Szybko okazuje się jednak, że za warstwami kurzu kryje się coś znacznie więcej niż ślady minionych lat. Willa przechowuje sekrety, których nikt nie wydobył na światło dzienne. Liwii udaje się to stopniowo, jakby duchy tego miejsca wspomagały w jej poszukiwaniach.

Jednym ze śladów z przeszłości jest pamiętnik zaczynający się datą 2 września 1939 roku, w którym poznaje dramat rodziny mieszkającej w Borku Starym, widziany oczami młodej, żydowskiej dziewczyny, Lei. Losy jej rodziny poznajemy w osobnych rozdziałach, które zostały opatrzone datami, zabierające nas do czasów wojny.

Miałam już okazję poznać kilka książek pani Moniki Cieluch i każda z nich była niesamowitą historią. I podobnie jest w powieści „Cienie w Lustrzanej, ale ona gromadzi w sobie jeszcze więcej emocji, które towarzyszą nam nieustannie - zarówno przy poznawaniu losów rodziny Rosenfeld, jak i przy wydarzeniach dziejących się współcześnie. Historia Rosenfeldów, ich dramat i to, co wydarzyło się w czasie wojny, nadają całej powieści dodatkowego ciężaru. Szczególnie mocno wybrzmiewa tutaj temat pamięci, winy i odpowiedzialności za czyny poprzednich pokoleń. Autorka połączyła te dwie przestrzenie czasowe pokazując, że przeszłość wciąż jest żywa i nadal ma wpływ na teraźniejszość.

Fascynujące było przy tym obserwowanie pracy konserwatora zabytków, odkrywanie tego, co niewiadome, składanie wszelkich śladów w jedną historię łączącą pokolenia. Każde odkrycie przez Liwię kolejnych śladów dawnych wydarzeń, sprawiało, że chciałam wiedzieć coraz więcej. Wydawało się, że willa sama prowadzi ją śladami swojej przeszłości, pokazując kolejne elementy układanki, które przez lata pozostawały ukryte. Im bardziej zagłębiałam się w historię Willi Lustrzanej, tym mocniej czułam, że nic nie jest tutaj takie, jak mogłoby się początkowo wydawać. Lustra, które od początku są ważnym elementem tej opowieści, nabierają niemal symbolicznego znaczenia. Odbijają nie tylko to, co znajduje się przed nimi, ale mam wrażenie, że są również odbiciem przeszłości, której nie udało się wymazać. Tego, co zostało przemilczane, ukryte i wyparte z pamięci.

„Cienie w Lustrzanej” to powieść o pamięci, która potrafi przetrwać mimo upływu czasu i śladach pozostawionych przez ludzi, o których historia mogła zapomnieć. Ale też o miłości, która nie miała szansy w pełni się rozwinąć, tylko dlatego, że byli z innej narodowości. Wyłaniająca się z przeszłości opowieść jest poruszająca, wnikająca w umysły, emocjonalna i przenikająca wrażliwą duszę. 

To właśnie klimat tej książki najbardziej mnie urzekł. Tajemniczy dwór, stare lustra, ukryte dokumenty, wspomnienia i cienie przeszłości tworzą historię, która ma w sobie coś eterycznego i melancholijnego. Czytając, miałam wrażenie, jakbym razem z Liwią przemierzała kolejne pomieszczenia willi, zaglądała w jej zakamarki i próbowała odczytać zapisane w nich wspomnienia. Willa Lustrzana staje się tutaj czymś więcej niż tylko starym budynkiem przeznaczonym do odrestaurowania. Jest niemym świadkiem wydarzeń, które domagają się, aby w końcu ktoś je usłyszał i poznał prawdę. Bo "czasem życie daje drugą szansę - nie po to, by naprawić przeszłość, ale by móc lżej oddychać w przyszłości."

Egzemplarz książki otrzymałam w ramach współpracy z portalem 

Wydanie: I

Data premiery: 15.07.2026r.

Ilość stron: 336

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Wymiary: 210 x 135 mm

ISBN: 978-83-8430-371-9

Wydawnictwo: Skarpa Warszawska

Moja ocena: 6/6

[148/26] - 2086.: "Paryska sukienka"

"Paryska sukienka"

Gabriela Feliksik

„Strach o swoje życie bywa czasami silniejszy, 

niż miłość do ojczyzny.”

Myśląc o swoim miejscu na ziemi, gdzie chcielibyśmy spędzić swoje życie, każdy wyobraża sobie to inaczej. Dla jednych będzie to duże miasto, dla innych wsie lub małe miejscowości, bo nie każdy lubi zgiełk wielkomiejskich aglomeracji. Bohaterka książki „Paryska sukienka” też za takimi nie przepada, pomimo tego że mieszka z rodzicami w Warszawie.

Rozalia skończyła właśnie studia i teraz jej pragnieniem jest wyjazd ze stolicy, w której do tej pory się wychowywała, do niewielkiej Trzebini, co spotyka się z oporem ze strony rodziny. Nadopiekuńcza matka nie potrafi sobie wyobrazić, że córka będzie tak daleko sama, więc martwi się, czy dziewczyna da sobie radę. Rozalka czuje, że to jej miejsce na ziemi, nie wiedząc, że los szykuje dla niej niespodziankę. A jest nią spadek po słynnym francuskim projektancie mody Adamie de Lamartinie, założycielu firmy „Masion Lamartin”. Przed swoją śmiercią wyznał swojemu wnukowi Wiktorowi, że ujął w testamencie Rozalię Lemańską i chce, by on ją odnalazł. Wspomina też o Helenie z czułością, co dziwi Wiktora, bo przecież jego babcia miała na imię Juliette, więc wygląda na to, że dziadek kochał jeszcze kogoś innego. Niestety, tą tajemnicę starszy pan zabrał do grobu, pozostawiając wnukowi rozwikłanie tej zagadki.

Zanim dowiemy się, jak potoczyły się losy tych osób, których ścieżki połączyła przeszłość, najpierw poznajemy ich dotychczasowe życie w osobnych wątkach. Najpierw Wiktora, Potem Rozalii.

Wiktor mieszka z dziadkiem w Paryżu i poza prowadzeniem spraw związanych z „Masion Lamartin”, często udziela się w życiu towarzyskim stolicy Francji. Nie planuje stałych związków, bo uważa, że nie potrafi w nich wytrwać zbyt długo. Gdy umiera dziadek, uświadamia sobie, że właściwie jest samotny i nie ma nawet komu zwierzyć się ze swojego bólu.

Naprzemiennie z tymi rozdziałami zaglądamy do Rozalii, która przeprowadza się do Trzebini, do domku swojej ukochanej, zmarłej już niestety, babci Heleny. Podczas przeglądania jej biblioteki, znajduje stosik starych brulionów przewiązanych czerwoną wstążką. Na nich jest dołączona karteczka, że są one przeznaczone dla ukochanej wnuczki. Okazuje się, że babcia Helena pisała pamiętnik i jej zapiski stanowią osobną, poruszająca opowieść o miłości, która wydarzyła się w nieprzyjaznym czasie. Ten motyw zgrabnie wpleciony został w fabułę, gdy Rozalia zaczyna czytać kolejne strony zeszytów Heleny, dowiadując się o nestorce rzeczy, o których nikt nie wiedział. Jej historia jest prezentowana w osobnych rozdziałach w narracji trzecioosobowej, tak jak pozostałe wątki. Według mnie, byłoby lepiej, gdyby część pamiętnikowa została wyróżniona perspektywą pierwszoosobową, tak jakbyśmy czytali zapiski Heleny. To jednak w żaden sposób nie przeszkadza w poznawaniu jej losów, jak i pozostałych postaci.

To była wspaniała historia o miłości, poruszająca serca, rozczulająca, ale też smutna, bo tocząca się w wojennych latach. Fabuła rozwija się spokojnie, ale nie jest nużąca, wręcz przeciwnie, wzbudza ciekawość, gdyż w życiu Wiktora i Rozalii pojawiają się tajemnice z przeszłości. Naznaczają one wątek Heleny i Adama, wokół którego pojawia się wiele pytań, na które odpowiedzi poznajemy stopniowo. Jest to uczucie piękne, ale też naznaczone trudnymi doświadczeniami. Wojna bowiem, nigdy nie jest dobrym czasem na miłość, a jednak nawet w tak nieprzyjaznych okolicznościach ludzie potrafią odnaleźć bliskość, nadzieję i drugiego człowieka, który staje się dla nich całym światem. Ta część powieści była dla mnie szczególnie poruszająca, ponieważ pokazuje, jak wiele można poświęcić dla ukochanej osoby i jak silne może być uczucie, które przetrwa próbę czasu. I jak wiele zależy od okoliczności i ludzi.

Wiktor i Rozalia, poznając coraz lepiej ich historię, uświadamiają sobie, jak niewiele wiedzieli o swoich bliskich osobach, a rodzące się między nimi uczucie dodaje dodatkowego uroku tej powieści. Wszystko dzieje się niespiesznie, a bohaterowie mają czas, żeby się poznać, zrozumieć i odkryć, co właściwie zaczyna ich łączyć

„Paryska sukienka” to książka o miłości i rodzinnych sekretach, które przez lata pozostają ukryte, i o tym, że czasami dopiero poznanie przeszłości pozwala lepiej zrozumieć siebie oraz swoich bliskich. Autorka z dużą wprawą i lekkością połączyła kilka historii w jednej powieści, które razem splatają się w ujmującą za serce i emocjonalną historię z Paryżem i wojennymi czasami w tle. Pokazuje nieco inną stronę wojny, gdy Francja była okupowana przez hitlerowców i co to dla mieszkańców oznaczało. Jest Paryż, jest moda i życie bohaterów, ale jest też wojna, trudne wybory i uczucie, które mimo przeciwności losu nie przeminęło. Wszystko to tworzy spokojną, ale wciągającą historię, w której przeszłość cały czas przypomina o swoim istnieniu. Innym ciekawym motywem był świat mody, ale od strony projektowania strojów, ich powstawania i zmieniających się trendów. Tytułowa paryska sukienka nabiera tutaj podwójnego znaczenia, ale odkrycie tego pozostawiam czytającym.

Historia, jaką stworzyła pani Gabriela Feliksik pozostanie z pewnością ze mną na długo, bo to powieść, która wzrusza, ale jednocześnie daje nadzieję, że prawdziwe uczucie może przetrwać naprawdę wiele.

Egzemplarz książki otrzymałam w ramach współpracy z portalem 

Wydanie: I
Data premiery: 15.07.2026r.
Ilość stron: 336
Wymiary: 205 x 135 mm
Okładka: miękka ze skrzydełkami
ISBN: 978-83-8430-380-1
Wydawca: Skarpa Warszawska
Moja ocena: 6/6

[148/26] - 2086.: "Jeszcze jedno lato" Tom I

"Jeszcze jedno lato"

Tom pierwszy

Magdalena Kordel

„Czekanie, wszystko jedno na co, albo na kogo, 

to najbardziej podstępna pułapka, 

którą zastawia na nas życie.”

Gdy zostajemy rodzicami, robimy wszystko, by nasze dzieci były szczęśliwe. Oddajemy im całych siebie, nie zwracając uwagi na własne potrzeby. Gdy dzieci dorastają i opuszczają nasz dom rodzinny, bywa tak, jak u bohaterki książki „Jeszcze jedno lato”, że zostajemy sami ze swoimi myślami i życiem. 

Okładka książki „Jeszcze jedno lato” jest nieco myląca, gdyż widać na niej dwie młode kobiety. Tymczasem bohaterka jest w wieku mocno dojrzałym, czyli nieco ponad sześćdziesiąt lat, ale nie ma dokładnej Bez względu jednak na ten szczegół, jest to opowieść o samotności, niejako na własne życzenie. Obecne życie Lilianny to efekt jej wyborów, nie tylko tych dokonanych w przeszłości, ale też w dorosłym życiu. Kiedyś zdecydowała się na pewne rozwiązanie, które zaproponował jej Robert, będący wówczas w podbramkowej sytuacji. To pozwoliło jej odciąć się od toksycznej matki, ale z kolei to sprawiło, że nie poczuła się w pełni szczęśliwa. Konsekwencje tego odczuwa do dziś, będąc samotną kobietą tęskniącą ciągle za córką, która na to nie zasługuje. Ale ona tego nie widzi.

Pani Kordel przede wszystkim skupiła się na konsekwencjach podejmowanych decyzji Lilianny w młodości, ale też tych, gdy nie zrobiła nic, by coś zmienić. Dała się stłamsić despotycznej matce i ta postawa ofiary toksycznej relacji tkwi w niej nawet teraz, w dorosłym życiu. Wciąż uważa siebie za nijaką, co wyraża chociażby strojem, szarym, bez gustu, tak by nie wyróżniać się w tłumie. Muszę przyznać, że mnie taką postawą podległą innym denerwowała, bo osobiście nie lubię ograniczeń, a takie tłamszenie czyjejś osobowości właśnie takim ograniczeniem jest.

Autorka świetnie nakreśliła jej postać opisując jej stan mentalny i emocjonalny. To kobieta, która zapomniała jak żyć w pełni, będąc najpierw tłamszoną w dzieciństwie przez matkę, a potem przez córkę. Pokazuje różne sytuacje z przeszłości Lilianny, które wpłynęły na jej osobowość i obecną rzeczywistość.  Przez lata wykonywała to, czego od niej oczekiwano, najpierw jako córka, później jako żona i matka. To pokazuje, jak mocno pewne schematy wyniesione z domu mogą zostać w człowieku i jak trudno się od nich uwolnić. Szczególnie wychowanie przez despotyczną matkę, a potem zawarte w przeszłości decyzje i narzucone normy zachowania wpływają na dorosłość. Postawa Lilianny jest asekuracyjna, podporządkowująca się i przez to była dla mnie irytująca. Pojawia się pytanie o to, czy powinno się angażować w pełni i zapominać o sobie mając na względzie dobro innych osób. Dopiero pojawienie się w jej życiu nowych osób (i nie tylko osób), zaczyna burzyć ten uporządkowany, ale jednocześnie bardzo smutny świat.

Historia zawarta w książce „Jeszcze jedno lato” była dla mnie niepełna. Zabrakło mi chociażby rozwinięcia realizacji umowy, jaką Lilka zawarła z Robertem. jNie zdradzę tutaj za dużo, ale jest o tym zbyt mało, epizodycznie, w formie wspomnień, ale bardziej opisowo, więc nie wniknęłam w tę sytuację w ogóle. Podobnie mam z postacią Irki, która jest przykładem córki, jakiej chyba żadna matka nie chciałaby mieć. Również ta kwestia jest zbyt mało wyeksponowana, bo byłam ciekawa, dlaczego jest ona taka wredna. Przecież taki charakter nie bierze się znikąd.

Przeciwwagą dla córki Lilianny jest sąsiad – młody człowiek, Julek, którego postawa wobec własnej matki jest godna uznania. Z kolei przyjaciółka naszej bohaterki – Helena i jej dwie siostry to przykład kobiet po sześćdziesiątce, które wzbudzają sympatię, nawet zbyt bogobojna i pruderyjna Stefania. Te trzy energiczne kobiety są kontrastem dla postawy Lilianny. Wprowadzają do fabuły energię i lekki humor. To jakby trzy barwne kwiaty, które nie poddają się wiekowi i mają w sobie mnóstwo dobrych wibracji.

"Jeszcze jedno lato" to historia, która porusza serce, ale też sprawia, że chciałoby się potrząsnąć Lilianną, która żyje z dnia na dzień w ciągłym oczekiwaniu, w monotonnym rytmie, w szaro burym nastroju i samotności. Na szczęście powoli zaczyna do bohaterki docierać smutna i gorzka prawda jak naprawdę wygląda jej życie. Wydaje się, że jest już za późno, by coś zrobić, ale finałowe sceny pokazują, że czasami trzeba wstrząsu, spotkania odpowiednich osób, by w końcu coś w życiu zmienić. Na to nigdy nie jest za późno. Bardzo jestem ciekawa, jak dalej potoczy się życie bohaterki, u której pojawiły się jaskółki nadziei na dobre zmiany. Na okładce książki nie ma informacji, że to pierwszy tom tej historii, ale jej zakończenie jest otwarte i sugeruje ciąg dalszy.

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem 

Wydanie: I

Data premiery: 12.08.2026r.
Ilość stron: 316
Okładka: miękka ze skrzydełkami
Wymiary: 144x205 mm
Wydawnictwo: Znak
ISBN: 978-83-8427-153-7
Moja ocena: 5/6

[147/26] - 2085.: "Twój urok"

"Twój urok"

Angelika Waszkiewicz

„Odrobina magii nikomu nie zaszkodzi.”

Ostatnio trafiają w moje ręce książki związane z magią i za każdym razem ten temat jest inaczej przedstawiony. W książce „Twój urok” autorka podejmuje temat manipulowania uczuciem poprzez magię. Nie jest to jednak żadne fantasy, lecz romans osadzony w studenckim świecie, a tytułowy urok nabiera tutaj zupełnie innego znaczenia. Można mieć wrażenie, że chodzi o urok osobisty kogoś i w pewnym sensie tak jest, ale pojawia się również bardziej mistyczne znaczenie tego słowa.

Tytułowa bohaterka, Sinann, ma dwie siostry: Tehtrę i Cerri, a także bliską przyjaciółkę Tinę zakochaną w jednym z popularnych studentów, należący do uczelnianej drużyny koszykówki - Haydenie Collinsie. Niestety, jak do tej pory nie zwraca on uwagi na wzdychającą do niego dziewczynę. Zdesperowana zwraca się do sióstr przyjaciółki Tehtry i Cerri, by zadziałały jakimś rytuałem, który sprawi, że Collins okaże jej swoje zainteresowanie. Sinann nie wierzy w magię ani rytuały, w przeciwieństwie do swoich sióstr, które są przekonane, że łączy je pokoleniowa więź z czarownicami z Salem. Dorastała więc wśród osób, które wierzyły w magię, ale sama zawsze pozostawała przy swoim racjonalnym podejściu i twardo stąpała po ziemi.

Jednak ulega prośbom Tiny i zgadza się towarzyszyć jej w rytuale rzucania uroku miłosnego. W jego trakcie dochodzi do pomyłki, która staje się powodem ciągu niespodziewanych zdarzeń burzący dotychczasowy spokój w życiu Sinann. Już na drugi dzień okazuje się, że Hayden Collins zaczyna bowiem zwracać na nią swoją uwagę zamiast na Tinę. Dziewczyna robi wszystko, żeby zachować się fair wobec przyjaciółki, ale jednocześnie sama zaczyna zauważać, że coraz trudniej jest jej ignorować własne uczucia. Wraz z tą kwestią pojawia się ważna oś tej historii, gdyż Sinann zaczyna zastanawiać się, czy to, co dzieje się między nią a Haydenem, jest prawdziwe, czy to efekt czarów. W końcu wszystko zaczęło się od zaklęcia, a ona sama nie wierzy w magię. Trudno więc po prostu uznać, że uczucia pojawiły się naturalnie, skoro w tle cały czas pozostaje pytanie, czy nie zostały w jakiś sposób wywołane.

Podobało mi się to, że Sinann nie zmienia nagle swoich przekonań tylko dlatego, ale jednocześnie zaczyna rozważać kwestię istnienia magii. Bo przecież wszystko wskazuje na to, że nie jest to zwykły przypadek. Nadal próbuje znaleźć w tym wszystkim jakiś sens i racjonalne wytłumaczenie. Swoją postawą czasami mnie irytowała, bo poznając perspektywę Haydena można zauważyć, że jego uczucia są autentyczne i szczere. Możemy to śledzić poprzez narrację naprzemienną, dzięki której znamy też jego perspektywę i wewnętrzne rozterki. Bardzo podobała mi się osobowość Haydena, gdyż nie poddaje się zbyt szybko w dążenie do przekonania Sinann do siebie.

Nie jest to jednak historia skupiająca się wyłącznie na rodzącym się uczuciu, gdyż ważna jest tutaj też przyjaźń Sinann i Tiny oraz związana z nią lojalność. Sinann znajduje się w dość trudnej sytuacji, ponieważ z jednej strony pojawiają się uczucia do Haydena, a z drugiej jest przyjaciółka, wobec której nie chce stracić. To sprawia, że jej sytuacja nie jest wcale taka prosta i coraz bardziej się komplikuje. Sinann musi zdecydować, co jest dla niej ważniejsze: przyjaciółka, czy miłość?

Pani Angelika Waszkiewicz ma na swoim pisarskim koncie kilka powieści, ale dla mnie książka „Twój urok” jest pierwszą, jaką przeczytałam z jej dorobku. W zupełnie odmienny sposób wykorzystała w niej motyw przyjaźni między kobietami i miłości powstającej z początkowej niechęci. W uroczy, momentami zabawny i lekki sposób pokazuje, że żadna magia nie jest w stanie zmusić drugiej osoby do miłości. Można sprawić, że ktoś zwróci na nas uwagę, można wpłynąć na pewne wydarzenia, ale nie można zaprogramować czyjegoś serca. Prawdziwe uczucia pojawiają się wtedy, kiedy sami tego chcemy, a nie dlatego, że ktoś rzucił na nas zaklęcie. Miłość, jeśli ma być prawdziwa, musi pojawić się sama i nie można jej nikomu narzucić.

Bo prawdziwa miłość nie potrzebuje zaklęcia.

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem

Wydanie: I

Data premiery: 30.04.2026r.

Ilość stron: 516

Wymiary: 130x210 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

ISBN: 978-83-8423-521-8

Wydawca: Amare

Moja ocena: 6/6

[146/26] - 2084.: "Północna droga" Tom I

"Północna droga"

Tom pierwszy

Elżbieta Cherezińska

"władza jest taka, 

jak człowiek, który ją sprawuje"

Pani Elżbieta Cherezińska nie raz pokazała, że potrafi poruszać się w każdej niemal przestrzeni czasowej dotyczącej naszej historii. Nawet ze szczątkowych informacji potrafi skleić powieść, która pozwala zanurzyć się w danym okresie historycznym. I tak jest również z serią „Północna droga”, która złożona jest z dwóch pięknie wydanych tomów. Każdy z nich zawiera dwie części powieści, które kilka lat temu ukazały się w osobnych wydaniach. 

Najpierw kilka informacji o wydaniach: 

W tomie pierwszym są to część I pt.: „Saga Sigrun” (I wydanie 07.11.2009 r. i II wydanie: 01.03.2022 r.), oraz część II pt „Ja jestem Halderd” (I wydanie: 20.04.2010r).  Natomiast w drugim tomie „Północnej drogi” znalazły się: część III sagi pt,: „Pasja według Einara” (I wydanie:14.11.2011r.  i drugie jej wydanie: 14.11.2025r.) i część IV pt.: „Młode pieśni” (I wydanie: 10.10. 2016 r. i II wydanie: 12.11.2013r.) 

I znowu powtórzę to, co już nie raz pisałam – wznowienia dają możliwość poznania tych historii tym, którzy nie mieli okazji zrobić tego za pierwszym razem. Tym bardziej że teraz, w 2026 roku, wydawnictwo Zysk i S-ka wznowiło wszystkie cztery części „Północnej drogi” w dwóch tomach, oprawiając je w twardą okładkę z piękną grafiką nawiązującą do charakteru książki.

Pierwszy tom „Północnej drogi” zabiera nas do Skandynawii przełomu X i XI wieku, gdy ogromne znaczenie mają honor, siła, słowo dane drugiemu człowiekowi, rodzina i przywiązanie do ziemi. Ale jest to również świat, który zaczyna się wiele zmieniać. Dawne wierzenia spotykają się z nową religią, a chrześcijaństwo coraz śmielej wkracza pomiędzy fiordy. Pani Cherezińska pokazuje to nie tylko poprzez pryzmat wielkich wydarzeń, bitew czy politycznych rozgrywek, ale  przede wszystkim przez ludzi. Ich codzienność, wybory, lęki, ambicje i uczucia. Szczególnie mocno  oddaje głos kobietom.

W pierwszej części bohaterką jest Sigrun, a w drugiej - Halderd, która są zupełnie różne, inaczej patrzą na życie i inaczej próbują odnaleźć swoje miejsce w świecie i których sytuacja wyglądą odnmiennie, mimo że są w podobnej roli. Wprawdzie to decyzje mężczyzn bardzo często wyznaczają los całych rodzin, ale każda na swój sposób pokazuje swoją siłę.  

Sigrun poznajemy przede wszystkim jako żonę, matkę i kobietę zakochaną w swoim mężu. Jej siłą nie jest miecz ani władza. Jest nią miłość i troska o rodzinę. I właśnie dlatego jej historia tak mocno pokazuje, że życie kobiety, która nie bierze udziału w bitwach, wcale nie jest mniej ważne. Ma świadomość, że jej mąż to przede wszystkim o to wie, że wojownik i prędzej czy później będzie musiał wybrać między rodziną a obowiązkiem, który nakłada na niego jego pozycja. Zresztą już początek wskazuje, że jej obawy się ziściły, gdyż przedstawia się nam "Ja jestem Sigrun, wdowa po Reginie. Matka Bjorna i Gudrun, córka Apalvaldra". 

Podobnie druga bohaterka zaczyna swoją opowieść od słów: "Jestem Wdowa Haldred. Pani ziemi Ynge."  Jej życie od początku naznaczone jest stratami i koniecznością walki o przetrwanie. To, co dla jednej kobiety jest rodziną i bezpiecznym domem, dla drugiej staje się ceną, którą trzeba zapłacić za możliwość przetrwania. Halderd bardzo szybko uczy się, że w świecie, w którym przyszłość kobiety zależy od mężczyzn, nie można pozwolić sobie na bezradność.

Obie kobiety łączy jednak coś więcej niż miejsce, w którym przyszło im żyć. Ich losy zaczynają się ze sobą splatać, choć nie jest to relacja oparta na przyjaźni. Nad ich historiami pojawia się również przepowiednia, która sprawia, że wydarzenia nabierają jeszcze innego znaczenia.

W książkach Elżbiety Cherezińskiej lubię szczególnie poczucie, że za pojedynczymi ludzkimi historiami kryje się coś znacznie większego. W sugestywny i pięknym stylu pokazuje, jak decyzja jednej osoby może wpłynąć na życie kolejnych pokoleń, a wydarzenie, które z pozoru wydaje się niewielkie, może stać się początkiem czegoś, czego konsekwencji nikt jeszcze nie jest w stanie przewidzieć.

„Północna droga” nie jest więc dla mnie wyłącznie opowieścią o wikingach, wojnach i zmianie religii. To opowieść o ludziach postawionych w czasach wielkich przemian. Ludziach, którzy mają swoich bogów, obyczaje i wierzenia, które wraz z nadchodzącymi nowymi czasami wydają się na straconej pozycji.  Przede wszystkim książka poświęca swoją uwagę kobietom, gdyż to ich narracja sprawia, że wiemy, co czują i jak  próbują odnaleźć się w świecie urządzonym przez mężczyzn. Głównie jako matki, żony i władczynie, które mają własne pragnienia, ambicje i plany. Jednak ten aspekt ich życia nie raz musi ustąpić temu, co jest ważniejsze od ich marzeń. 

To kolejna książka Elżbiety Cherezińskiej, przy której można poczuć, że historia nie jest czymś martwym. Że za datami, nazwiskami i wydarzeniami kryli się ludzie, którzy tak samo jak my kochali, bali się, podejmowali złe decyzje, mieli nadzieję i próbowali zapewnić swoim bliskim lepsze życie. Otwiera nam drzwi do świata, który dawno już przeminął, a następnie sprawić, że przez kilka godzin mamy wrażenie, że naprawdę w nim jesteśmy.

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem 

Wydanie I w tej edycji

Data premiery: 28.04.2026r.

Ilość stron: 784

Oprawa: twarda

Wymiary: 150x230

ISBN 978-83-8335-4

Wydawnictwo: Zysk i S-ka

Moja ocena: 6/6

Sobota we Wrocławiu

Wrocław to miasto, które zachwyca na wiele sposobów i różnymi atrakcjami, nie tylko historycznymi i architektonicznymi, ale też ciekawymi wydarzeniami. Na jednym z nich byłam w sobotę, 22 sierpnia 2026r. Pojechałam tam razem z mężem w konkretnym celu, a to sprawiło, że pojechaliśmy na Dni Fantastyki, które trwały od 21 do 23 sierpnia. Pogoda była niezbyt zachęcająca, chociaż były też słoneczne chwile, ale mimo to impreza przyciągnęła mnóstwo pasjonatów fantastyki w różnym wydaniu. Ponieważ od czasu do czasu sięgam po ten gatunek literacki, więc był to dla mnie świetnie spędzony czas.

Najważniejszym jednak dla mnie wydarzeniem było bardzo sympatyczne spotkanie z Wojciechem Kulawskim i równie sympatyczne, acz niespodziewane i nieplanowane, bo spontaniczne - z panią Moniką Fudali. O ile to pierwsze nazwisko jest znane szerokiej gamie czytelników, to nazwisko pisarki nie każdy może kojarzyć. A szkoda, bo poza tym, że jest to osoba z niesamowitą osobowością, to do tego tworzy oryginalne historie. 

Dzięki tym dwóm niezwykle kontaktowym osobom w moje ręce trafiły trzy książki:

Pierwsza to "Onirica", która miała swoją premierę 21 sierpnia 2026 roku, więc mogłam ją osobiście odebrać z rąk pisarza. Poza nimi poznałam także przemiłą ekipę Wydawnictwa Alegoria i Lingua Mortis.

Dwie kolejne książki są autorstwa pani Moniki Fudali, obie z tej samej serii: "Kumulacja" (2022r.) i "Rei" (2026r.) , które łączy postać Keisuke Kurokawa - medium rozwiązujący problemy natury paranormalnej. Są to wprawdzie powieści grozy, ale taka, którą jestem w stanie przeczytać.

O tych trzech książkach opowiem Wam wkrótce, ale już wracając do siebie, nie oparłam się zajrzeć do każdej z nich chociaż na chwile i już jestem ciekawa dalszego ciągu.

[145/26] - 2083.: "Do zobaczenia w Marsylii"

"Do zobaczenia w Marsylii"

Wiktoria Emilia Regin

"Pewnych rzeczy nie da się zatrzymać, a celowe wstrzymywanie ich na siłę jedynie pogłębi ból”

Powieść „Do zobaczenia w Marsylii” kusi ładną okładką, obiecując jakąś romantyczną historię z prowansalskimi krajobrazami, smakami i uliczkami. I faktycznie zaczyna się wszystko niczym powieść obyczajowa, w której Marsylia ma stanowić tło. A jednak nie ona jest tu najważniejsza, lecz ludzie, którzy są z tym miastem związani.

Najpierw poznajemy dwie bliskie sobie kuzynki – Miśkę i Aśkę, które mieszkają w Olsztynie. Michalina, wróciła właśnie z Marsylii do rodzinnego miasta po tym, jak spotkał ją miłosny zawód. Cisza w jej mieszkaniu jest dla niej nie do z niesienia, więc korzysta z zaproszenia do Joanny, która mieszka ze swoją ukochaną babcią Wandą Świerczyńską. Cioteczne siostry są niczym dwie strony tego samego medalu, ale w swoim towarzystwie zawsze czuły się świetnie. Z kolei pani Wanda jest znaną tarocistką, która za pomocą kart pomogła już wielu ludziom. Aśkę ciągnie do Tarota, ale babcia ją przed tym ostrzega, gdyż zabawa z nim może być niebezpieczna. Niestety, wkrótce babcia Wanda nieoczekiwanie umiera, pozostawiając po sobie list do obu dziewczyn, w którym zawarła dla każdej z nich wskazówki mające doprowadzić je do odkrycia rodzinnych tajemnic. Jeden warunek jest bardzo istotny: dziewczyny powinny robić wszystko razem, a to im nie zawsze wychodzi.

Zanim jednak kuzynki znajdą się we Francji, muszą rozwikłać sprawy, o które prosi je Wanda w swoim liście. Jedną z nich jest przeczytanie historii zawartą w pamiętniku tajemniczej Francuzki Eugénie de Mortain urodzonej w miasteczku Gordes. Jej zapiski zabierają nas do przedwojennych czasów.

Kolejnym motywem jest historia Antoniny, babci Wandy Świerczyńskiej. To sprawia, że cofamy się do przełomu XIX i XX wieku, poznając losy dwóch kobiet: Antoniny Kozłowskiej i Adrianny Klonowskiej. Obie mieszkają na Wołyniu, a konkretnie w Wólce Sadowskiej i pochodzą z dwóch różnych środowisk. Panna Kozłowska należała do rodziny wiejskiej, natomiast panna Klonowska to panienka z dworu, córka właścicieli majątku.

Można odnieść wrażenie, że te trzy wątki nie mają ze sobą związku. Jednak w trakcie poznawania jej historii, coraz bardziej wszystko się odsłania i łączy w jedną opowieść. Łącznikiem jest miłość, przyjaźń i Tarot, który autorka wykorzystała w ciekawy sposób. Z czasem poznawania losów tych trzech par kobiet, można zauważyć pewną prawidłowość. Otóż każda z nich w inny sposób przeżywa to, co ją spotyka, ale też niektóre sytuacje są do siebie podobne. Historia bowiem lubi się powtarzać, ale jej finał zależy od podejmowanych decyzji. Nawet wtedy, gdy doradcą są karty Tarota, który w tej powieści został, według mnie, potraktowany jako zagrożenie. Tymczasem to system wróżebny, który ma pomóc w dostrzeżeniu tego, czego nie widzimy,  co pomijamy lub co nas blokuje, ale też doradzić. czy skorzystamy z jego wskazówek, to zależy wyłącznie od tego, kto zasięga porady.

Bardzo podobał mi się motyw kart Tarota przewijający się przez całą powieść. Nawet tytuły poszczególnych rozdziałów są sygnowane niektórymi kartami. Bardzo mi się ten zabieg podobał i sprawiał, że z chęcią podążałam za ich kolejnymi opowieściami. Są one bowiem tak dopasowane, by współgrały z treścią poszczególnych epizodów. W rękach zmarłej babci Wandy nie były one jedynie narzędziem do przepowiadania przyszłości, lecz system archetypów, wskazówek i luster, w których bohaterki muszą przejrzeć się wbrew własnej woli. To nie magia pcha je do przodu, ale podświadoma potrzeba odnalezienia porządku w chaosie, który zostawiły po sobie poprzednie pokolenia.

„Do zobaczenia w Marsylii” to wielowątkowa, momentami refleksyjna, a chwilami niezwykle emocjonalna opowieść o losach kobiet żyjących w różnych epokach, które – mimo dzielącego je czasu – łączy znacznie więcej, niż mogłoby się im wydawać.  Wyraźnie wybrzmiewa w niej znaczenie naszych korzeni, rodzinnej historii i więzi, które kształtują nas bardziej, niż jesteśmy gotowi przyznać. 

Pani Wiktoria Emilia Regin sięga znacznie głębiej, pokazując, że niewypowiedziane dramaty nie znikają wraz z odejściem tych, którzy je spowodowali. Przeciwnie – potrafią przechodzić z pokolenia na pokolenie i odciskać piętno na życiu kolejnych osób. To pasjonująca i złożona historia o mierzeniu się z rodzinnymi sekretami oraz konsekwencjami tego, co przez lata pozostawało przemilczane. A przede wszystkim to opowieść o przyjaźni między kobietami i miłości, która potrafi dzielić.

Wydanie: I

Data premiery: 24.06.2026r.

Ilość stron: 512

Okładka: miękka ze skrzydełkami 

Wymiary: 203x135 mm

ISBN: 978-83-8441-358-6

Wydawnictwo: Filia

Moja ocena: 6/6