[55/26] - 1993.: "Odcienie samotności" Tom I

"Odcienie samotności"

Tom pierwszy

Natalia Thiel

"Życie to ulotna drobina, 

pył targany wiatrem."

Czy zdarzyło wam się kiedyś wrócić po czasie do książki, nie pamiętając, że już ją kiedyś czytaliście? Mnie właśnie spotkało coś takiego z powieścią „Odcienie samotności”. Kiedy w marcu tego roku trafił do mnie egzemplarz od wydawnictwa Zysk i S-ka, byłam przekonana, że to dla mnie zupełna nowość. Dopiero po kilku rozdziałach poczułam dziwne déjà vu. Historia brzmiała znajomo, bohaterowie jakby już kiedyś przewinęli się przez moje myśli. I faktycznie — przypomniałam sobie, że czytałam tę powieść w 2024 roku, gdy otrzymałam ją z serwisu nakanapie.pl.  Teraz jednak, chcąc odświeżyć sobie fabułę, zanurzyłam się w niej ponownie w jej literackie nurty, tym bardziej, że 3 marca 2026 premierę miała druga część tej historii pt.: "Kolory tęsknoty" .

Fabuła przenosi nas najpierw do roku 1893. To czasy wyjątkowo trudne dla kobiet, których wówczas zdanie niewiele znaczyło, a marzenia, ambicje czy porywy serca były tłumione przez narzucone przez starsze pokolenia normy i zasady. Od najmłodszych lat uczono je odpowiedniego zachowania, podporządkowania i tego, że ich wartość mierzy się nie urodą, lecz posagiem. Jeśli panna miała majątek, kandydatów do jej ręki nigdy nie brakowało, nawet jeśli nie była obdarzona szczególną urodą. Tak właśnie jest w przypadku Honoraty Domachowskiej, którą poznajemy na początku powieści. Choć nie zachwyca wyglądem, jej majątek przyciąga wielu chętnych. Wkrótce wychodzi za Ignacego Małachowskiego i przeprowadza się do dworku w Mostówce. To tam po raz pierwszy widzi korytarz pełen portretów przodków, który nazywa Aleją Róż. Jeden z portretów szczególnie przykuwa jej uwagę, a pewnej nocy Honorata dostrzega w ogrodzie białą postać o długich blond włosach. Kim jest tajemnicza zjawa — na razie nie wiadomo. Byśmy mogli się tego dowiedzieć, autorka przenosi nas jeszcze dalej w przeszłość, do roku 1814. W tej części poznajemy kolejne kobiety, które mimo otoczenia rodziny i przyjaciół często doświadczają samotności. 

Choć początkowy wątek może sugerować elementy grozy, nie jest to powieść ani horror, ani literatura stricte mroczna. Ten niepokój nie wynika z obecności duchów, lecz z ludzi żyjących według sztywnych, religijnie umotywowanych zasad. Każde odstępstwo od normy uznawane jest za grzech i nieprzyzwoitość, a społeczne oczekiwania potrafią być bardziej opresyjne niż jakiekolwiek nadnaturalne zjawiska.

Konstrukcja fabuły ma formę szkatułkową — autorka otwiera przed nami kolejne „drzwiczki”, za którymi kryją się następne historie. To jak odkrywanie pudełka w pudełku, gdzie każde skrywa fragment większej całości. Główna oś powieści toczy się w latach 1814–1815, ale poznajemy też wcześniejsze losy bohaterów, cofając się do momentów ich narodzin czy przełomowych wydarzeń, choć nie zawsze z podaniem dokładnej daty.

Najpierw poznajemy Wiktorię, niemal osiemnastoletnią dziewczynę, która buntuje się przeciwko narzucanym jej ograniczeniom. Jej rodzice, Helena i Grzegorz Korbielewiczowie, mają wobec niej konkretne plany, a zwłaszcza Helena jest zdeterminowana, by wydać córkę za mąż za odpowiedniego, czyli bogatego kandydata. Wiktoria jednak nie czuje nic do wybranego dla niej hrabiego Brodnickiego. Los sprawia, że poznaje Franciszka Falskiego, żołnierza V Korpusu Wielkiej Armii i między młodymi od razu pojawia się fascynacja. Nie tylko on jednak zwraca uwagę na piękną Korbielewiczównę. Podczas balu dostrzega ją również hrabia Stanisław Rzeski, który w oczach matki Wiktorii wydaje się znacznie lepszą partią.

Następnie cofamy się jeszcze dalej, by poznać losy samej Heleny Korbielewicz, z domu Gajewskiej. Jej życie początkowo było szczęśliwe, lecz później wszystko się zmieniło. Dzięki temu wątkowi rozumiemy, skąd bierze się jej chłód wobec Wiktorii i jakie demony nosi w sobie. Z każdym kolejnym rozdziałem wnikamy coraz głębiej w tę historię, mimo że duża część powieści ma charakter opisowy. 

Pierwsza połowa książki jest bardziej statyczna, obfituje w opisy i liczne postacie, co chwilami może przytłaczać. Jednak te szczegóły są istotne, bo każda osoba i każdy epizod tworzą większą, misternie splecioną całość. Ostatnie rozdziały są znacznie dynamiczniejsze, kiedy znamy już losy bohaterów, fabuła przyspiesza, a wydarzenia związane z Wiktorią i jej przyjaciółkami nabierają emocjonalnej intensywności.

Pani Natalia Thiel już dwa razy zauroczyła mnie swoimi powieściami i teraz zrobiła to ponownie. Najpierw był to jej debiut „Walc dla Izabeli”, a po nim „Dziewczyna z portretu”. Jej historie do dziś wspominam z nostalgią, więc bez zastanowienia sięgnęłam po trzecią powieść tej autorki, która tym razem zabiera nas w przeszłość do wieku XIX. 

„Odcienie samotności” to pierwsza część fascynującej, historycznej serii, która z każdym kolejnym epizodem stawała się coraz bardziej ciekawsza.  Autorka stworzyła w niej bogatą galerię portretów kobiet, które musiały podporządkować się obowiązującym regułom życia. Nie brakuje barwnych opisów strojów, wnętrz, potraw, zwyczajów i obyczajów, które pozwalają zanurzyć się w realiach epoki.

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem 

Wydanie: I

Data premiery: 01.10.2024 r.

Ilość stron: 352

Wymiary: 140x205

Oprawa: miękka ze skrzydełkami

ISBN: 978-83-8335-330-2

Wydawnictwo: Zysk i S-ka

Moja ocena: 5/6

[54/26] - 1992.: "Tydzień, zanim umrę"

"Tydzień, zanim umrę"

Seo Eun-chae

„Człowiek jest istotą, którą jedno słowo krytyki 

zawsze uderza mocniej, niż dziesięć ciepłych słów.”

Najpierw zachwyciła mnie okładka — subtelna, melancholijna, obiecująca historię, która poruszy coś głębokiego. Potem zaintrygował mnie tytuł, a opis tylko podsycił ciekawość. Ostatecznie sięgnęłam po tę książkę z jeszcze jednego powodu: rzadko czytam koreańską prozę, więc „Tydzień, zanim umrę” wydał mi się szansą na przeczytanie coś nowego, innego, może nawet zaskakującego. I rzeczywiście — ta powieść okazała się doświadczeniem, które trudno porównać z czymkolwiek innym.

Hee-wan sześć lat temu straciła ukochanego chłopaka, Nam-u — jedyną osobę, która naprawdę ją dostrzegła. Z natury zawsze była wycofana, milcząca, zamyślona i samotna. Nie potrafiła nawiązać dobrych relacji z rówieśnikami. Dopiero spotkanie Nam-u zaczęło powoli zmieniać jej sposób patrzenia na świat. Choć wciąż często uciekała w swój wewnętrzny świat, przy nim czuła się po raz pierwszy naprawdę widziana. Między nimi rodziło się delikatne, piękne uczucie, które zostało brutalnie przerwane przez jego nagłą śmierć.

Nie mogę zdradzić zbyt wiele ponad to, co ujawnia sam blurb, ale pewnego dnia, gdy Hee-wan, już jako dwudziestoczteroletnia kobieta, idzie ulicą i nagle słyszy, że ktoś ją wola. Ktoś, kogo nie spodziewała się już nigdy usłyszeć i zobaczyć. Tymczasem przed nią stoi Nam-u. Ten sam, który zginął sześć lat wcześniej. Ten, którego kochała, choć nigdy nie zdążyła mu tego powiedzieć.

A jeśli to naprawdę on, to oznacza, że został jej tylko jeden tydzień życia.

Według starej koreańskiej legendy: Śmierć przychodzi po człowieka pod postacią ukochanej osoby, którą utraciliśmy. Spotkanie z Nam-u nie jest więc początkiem ostatniego tygodnia życia Hee-wan. Jak to możliwe i co właściwie się wydarzyło, odkrywamy dopiero później.

Powieść „Tydzień, zanim umrę” to poruszająca historia o miłości, stracie i drugiej szansie, osadzona na pograniczu dwóch światów: realinego i nadprzyrodzonego. Autorka opowiada o losach Hee-wan i Nam-u, którzy nie zdążyli powiedzieć sobie wszystkiego, zanim doszło do tragedii. Ograniczony czas, jaki otrzymują, nadaje tej historii szczególnego napięcia i sprawia, że każda chwila nabiera znaczenia.

Na szczególną uwagę zasługuje sposób prowadzenia narracji. Pierwsza część ukazana jest z perspektywy Hee-wan, w pierwszoosobowej narracji o charakterze apostroficznym. Bohaterka zwraca się bezpośrednio do Nam-u, jakby prowadziła z nim rozmowę mimo jego nieobecności. Jej opowieść obejmuje zarówno wydarzenia bieżące, jak i fragmenty przeszłości, sięgające dzieciństwa. Wiele z tych wspomnień początkowo wydaje się niejasnych i pozbawionych kontekstu.

Z tego powodu czułam na początku lekką dezorientację, bo nie wszystko było jasno przedstawione, więc trudno było mi wniknąć w tę historię. Spodziewałam się raczej romantycznej opowieści z lekkim metafizycznym motywem. Zdarzało mi się nie wiedzieć, z kim bohaterka rozmawia, kim jest dana postać albo kto w danym momencie przejmuje rolę narratora. Nie są to jednak wady, które przekreślają książkę, a raczej elementy, które pokazują, że autorka ma swój plan na tę historię.  

Dopiero kolejne części, przedstawione z perspektywy innych bohaterów i prowadzone w narracji trzecioosobowej, stopniowo dopełniają obraz wydarzeń. Postacie, które wcześniej pojawiały się jedynie we wspomnieniach Hee-wan, zyskują własny głos i odsłaniają nowe znaczenia znanych już scen. Dzięki temu historia staje się coraz bardziej złożona, a wcześniejsze wydarzenia nabierają innego sensu.

Całość wzmacnia charakterystyczny styl autorki, który jest oszczędny, momentami wręcz minimalistyczny. Pani Seo Eun-chae posługuje się krótkimi zdaniami, ogranicza opisy do minimum, a rozdziały bywają bardzo zwięzłe — czasem mają zaledwie jedno zdanie, czasem pół strony, rzadko kilka stron. Taka forma nie tylko buduje napięcie, ale też zmusza do uważnego śledzenia tekstu i samodzielnego łączenia rozproszonych elementów w pełny obraz historii.

„Tydzień, zanim umrę” jest debiutem autorki, co w pewnym stopniu tłumaczy jej wybory narracyjne. Minimalistyczny styl, fragmentaryczna konstrukcja oraz elementy nadprzyrodzone dodają historii eterycznego uroku, ale też skłaniają do refleksji. 

To powieść o zaskakującej formie prowadzenia uwagi czytelnika — rzadko spotykanej i wymagającej, co sprawiało mi pewną trudność w przyzwyczajeniu się do niej. Jednocześnie historia jest niczym układanka, której poszczególne elementy poznajemy stopniowo, a jej sens widzimy dopiero po poznaniu całości.

Pani Seo Eun-chae napisała powieść, w której miłość ukazana została inaczej, niż zwykle spotykamy w literaturze. Pokazuje, ile można dla niej poświęcić, i redefiniuje ją jako uczucie, które przekracza czas i trwa wiecznie. To w efekcie historia udana, poruszająca, emocjonalna i zapadająca w pamięć.

Jednocześnie autorka subtelnie uświadamia, że tak naprawdę nigdy nie jesteśmy całkiem sami — ci, którzy odeszli, wciąż w jakiś sposób z nami pozostają, choć w innej postaci. Pozostawia też cichą nadzieję, że prędzej czy później spotkamy się ponownie.

Książkę przeczytałam, dzięki księgarni Bonito 

i portalowi Dobre Chwile.

Wydanie: I
Data premiery: 09.02.2026r.

Data premiery koreańskiej: 02.03.2018r.

Ilość stron: 256

Wymiary: 132 x 185 mm

Oprawa: miękka ze skrzydełkami

Tytuł oryginalny:  내가 죽기 일주일 전 (A Week Before I Die)

Tłumaczenie: Łukasz Janik

 ISBN 978-83-8367-468-1

Wydawnictwo: Znak Literanova

Moja ocena: 4/6

Co dotarło do mnie ostatnio?

Moja czytelnicza półka wciąż nie może narzekać na to, że jest pusta, bo na miejsce przeczytanych książek, pojawiają się nowe. W ostatnich dniach dotarły do mnie:

• "End the road" autorstwa A.P. Mist z wydawnictwa WasPos
• "Astrid. Nić krwi" tom II "Sagi Norn" autorstwa Eli Downarowicz z wydawnictwa Vieograf

Trzy kolejne otrzymałam z wydawnictwa Novae Res

• "Fatalne dopasowanie" autorstwa Angeliki Szymkowiak
• "Nie pozwolę Ci spaść" autorstwa Tatiany Konończuk
• "Nie zasłużyłem na Ciebie" autorstwa Aleksandry Mrozik

"End the road"

W górskim miasteczku Hideout życie toczy się swoim powolnym rytmem. Dla jednych stanowi bezpieczną przystań, a dla innych przystanek w drodze do hałaśliwego kurortu górskiego.

Dla Aradii z kolei jest miejscem, w którym zrodziły się jej najlepsze, dziecięce wspomnienia. Dziewczyna po skończeniu studiów postanawia pojechać do dziadka, by znów poczuć klimat, do którego tęskniła przez lata spędzone w wielkim mieście.

Planuje spędzić u niego rok, po czym zadecyduje, jaką drogę życiową wybrać. W tym czasie ma pomóc mu w małym sklepie budowlanym. Wszystko wydaje się proste do momentu, gdy dziadek prosi ją, by zawiozła paczkę z narzędziami do domu na końcu leśnej drogi.

Logan Shaw mieszka w Hideout od zawsze. Poza kilkuletnią przerwą, kiedy nikt nie wiedział, co stało się z młodym chłopakiem.

Z biegiem lat oraz życiowych dramatów z uśmiechniętego i życzliwego nastolatka stał się mrukliwym i nieprzyjaznym mężczyzną. Choć cała żeńska część miasteczka wzdycha na jego widok, ten pozostaje obojętny na zaloty miejscowych kobiet.

Mieszka z dala od zgiełku, a jego życie wydaje się poukładane, stabilne i spokojne. Wszystko jednak się zmieni, gdy w progu jego domu stanie młoda dziewczyna z wielką skrzynią z narzędziami.

"Astrid. Nić krwi" Tom II "Saga Norn"

Astrid, córka Hanny i Ubbe jarlów Frologat staje przed zupełnie innym zadaniem niż jej matka. Na daleką Ruś Kijowską wyrusza z drużyną brata Sigurda, jako zabezpieczenie układu zawartego z kniaziem Borysem. Wspólnie bowiem wojowie dwóch stron planują przejść przez niebezpieczne tereny i zdobyć złoto, o którym opowiedział im stary Wiking, a którego złoża odkrył właśnie w rusińskich górach. Los jednak, jak zwykle dla każdego ma swój własny plan i dąży do realizacji wbrew młodzieńczym porywom i marzeniom. Nagle okazuje się, że nie wszyscy są tymi, za których się podają. Zadaniem Astrid jest poznanie prawdy, prawdy doprowadzającej do rozplątania zawiłych rodzinnych nici: przybranego ojca Uhtreda, a także wysłanników Kniazia Dymitra i Vidara. W poszukiwaniach droga prowadzi ją do osady Saamów. Wśród Lapończyków odnajduje prawdziwe przeznaczenie i trafia na koniec „nici krwi”.

"Fatalne dopasowanie"

Anna nie wierzy w miłość od pierwszego wejrzenia. A jednak, kiedy na jednym z portali randkowych trafia na profil Michała, jej serce na moment zamiera. Po przeczytaniu intrygującego opisu waha się tylko przez chwilę, zanim podejmuje decyzję i przesuwa w prawo. Jeszcze nie wie, jak bardzo ten niepozorny gest odmieni jej życie.

Michał wydaje się idealny. Ma rozbrajający uśmiech, jest czarujący, inteligentny, a rozmowy z nim nie dają Annie zasnąć. To jednak tylko gra pozorów.

Gdy kobieta wreszcie nabiera wobec niego podejrzeń i wraz z przyjaciółką Magdą postanawia dowiedzieć się, co ukrywa, jest już za późno.

Anna wpada w starannie zaplanowaną pułapkę złożoną z kłamstw, manipulacji i zbrodni. Nagle zdaje sobie sprawę, że nie ma pojęcia, komu może ufać… ani czy zdoła wyjść z tej sytuacji cało.

"Nie pozwolę Ci spaść"

W rocznicę trudnego rozwodu Alicja wchodzi na dach wieżowca, w którym pracuje, aby skonfrontować się z własnym bólem. Gdy stoi nad krawędzią i wyobraża sobie, co by było, gdyby po prostu zniknęła… ktoś nagle chwyta ją za ramię.

Tajemniczy mężczyzna, przekonany, że właśnie uratował ją przed śmiercią, proponuje kolejne spotkanie – na tym samym dachu, za tydzień, o tej samej porze. Ciekawość Alicji wygrywa z początkową niechęcią do niego i kobieta postanawia skorzystać z zaproszenia. Jeszcze nie wie, że tym samym pozwoli rozwinąć się relacji, która na zawsze odmieni jej życie…

„Nie pozwolę ci spaść” to poruszająca, intymna opowieść o ludziach, którzy nad przepaścią uczą się wzlatywać. Historia o tym, że nawet anioły mogą mieć swoje własne demony.

"Nie zasłużyłem na ciebie"

Życie Luizy, studentki weterynarii na uniwersytecie w Nowym Jorku, nagle wywraca się do góry nogami. Dziewczyna dowiaduje się, że jej młodsza siostra, Isia, jest ciężko chora. Rodzice postanawiają wysłać je obie na wakacje na drugi koniec kontynentu, a jej crush oznajmia jej… że znalazł miłość życia.

Luiza postanawia jak najlepiej wykorzystać czas w domu dziadków w Montanie i nabrać dystansu do problemów. Nie wie jednak, że ktoś ją obserwuje. Przystojny, tajemniczy nieznajomy, związany z nowojorskim półświatkiem, który wie o niej zdecydowanie więcej, niż powinien…

Skomplikowane uczucia, nieoczywiste relacje oraz czające się tuż za rogiem zagrożenie – tych wakacji Luiza nie zapomni już nigdy.

[53/26] - 1991.: "Podróż przez czas" Tom IV "Światło szczęścia"

"Światło szczęścia"

Seria: Podróż przez czas

Tom czwarty

Éric-Emmanuel Schmitt

"Możemy zaznać szczęścia tylko wtedy,

gdy odnajdziemy swoją brakującą część

i powrócimy dzięki temu do swojej pierwotnej jedności."

Szczęście to jedno z tych słów, które każdy rozumie inaczej, a jednocześnie wszyscy go szukamy. Czasem wydaje się być na wyciągnięcie ręki, innym razem znika, gdy tylko próbujemy je uchwycić. Czwarta odsłona serii "Poprzez czas" - "Światło szczęścia" pokazuje, że droga do niego nie zawsze prowadzi przez to, co znane — czasem wymaga odwagi, by odejść i zacząć od nowa. Bo bywa tak, że czasem największym aktem miłości jest odejście i zrobienie kroku w stronę nieznanego, by wreszcie spotkać się z samym sobą.

Główny bohater, Noam, staje przed trudnym wyborem: aby wyrwać się z bolesnej przeszłości i toksycznej relacji, musi porzucić wszystko, co dotąd znał, i wyruszyć w nieznane. Jego droga prowadzi do starożytnej Grecji, a szczególnie do Aten – miejsca narodzin demokracji, teatru i filozofii. To właśnie tam spotyka Dafne, która staje się dla niego symbolem nadziei i nowego początku. Zanim jednak do tego dojdzie, najpierw musi jeszcze przeżyć śmierć swoją i Nury w Egipcie, by odrodzić się 980 lat później i trafić na wyspę Lesbos, gdzie poznaje intrygującą i niezwykłą kobietę poetkę – Safonę. Tam, w pewnym momencie stwierdza, że stracił swoje życie, nie panuje nad nim, a Nura i Safona zbyt mocno go ograniczają, więc ucieka nie tylko od ukochanych kobiet, ale, lecz od własnych lęków i złudzeń. Jego droga prowadzi do starożytnej Grecji, gdzie wśród ateńskich ulic i ciszy Delf zaczyna się rodzić nowa opowieść. Spotkanie z Dafne daje mu nadzieję na świeży początek, ale pan Schmitt nie pozwala, by było to proste. Na horyzoncie pojawia się Ksantypa, przebiegła siostra Dafne, oraz surowe zasady ateńskiej wspólnoty, które zmuszają Noama do udziału w igrzyskach olimpijskich. To właśnie tam, w zderzeniu z własnymi ograniczeniami, odkrywa, że wolność nie polega na ucieczce przed przeznaczeniem, lecz na odwadze, by mu spojrzeć w oczy. Okazuje się, że odnalezienie szczęścia nie jest proste...

I kolejna podróż w czasie za mną, opisana bardzo wyraziście, barwnie i prawdziwie. Dzięki niej mogłam uczestniczyć w wydarzeniach, które znane są jedynie z kart podręczników historii.

Tak jak w poprzednich trzech tomach, również tutaj wydarzenia rozgrywają się w dwóch przestrzeniach czasowych. Pierwsza z nich, oznaczona jako INTERMEZZO, to współczesność, a potem dopiero fabuła przenosi nas w czasie w kolejnych rozdziałach danej części. Podobnie jest z narracją, która także ma dwie formy. Ta prowadzona w starożytności ma formę pierwszoosobową z perspektywy Noama, natomiast prowadzona współcześnie przechodzi w perspektywę trzecioosobową, ale też skupia się na Noamie.

Minusem jest niepodawanie konkretnych dat, gdy dzieją się wydarzenia. Natomiast autor niejako naprowadza nas na tę informację, gdyż osadza fabułę w konkretnych, prawdziwych wydarzeniach. Z mojego „śledztwa” wynika, że: akcja dzieje się w v wieku p.n.e. gdyż takim wyznacznikiem jest wojna peloponeska, która miała miejsce w latach 431–404 p.n.e. To pozwala nie tylko uczestniczyć w tym wydarzeniach, ale też spotkać znanych ludzi z tamtego czasu, takich jak Perykles, Sokrates, Hipokrates i innych. 

Drugą wskazówką jest zaraza ateńska” – epidemia, która spustoszyła Ateny i starożytną Grecję, która wybuchła w 430 p.n.e., powracając w 429 p.n.e. i zimą 427/426 p.n.e. Od tego momentu upłynęło 2500 lat, więc wydarzenia przedstawiane Intermezzo umiejscowione byłyby w latach 60. XXI wieku, a więc okres wybiegający w dalsze lata, niż nasza obecne czasy. Ten motyw zatytułowany tak jak w poprzednich tomach tym razem znajduje się zawsze na końcu każdego rozdziału i rozgrywa się w Stanach Zjednoczonych, a konkretnie w Los Angeles. Wcześniej towarzyszyliśmy mu w Bejrucie, potem w stolicy, gdy Nura jest żoną Svena Thorstena i wspólnie wychowują piętnastoletnią córkę Brittę. To kontynuacja tego wątku, w którym tym razem na plan pierwszy wysuwa się próba rozwikłania tajemnic skrywanych przez Noama i Nurę przez Brittę.

„Światło szczęścia” to kolejna odsłona bestsellerowej serii „Podróż przez czas”, po powieściach: „Raje utracone”, „Brama do nieba” i „Ciemne słońce” wchodzimy w świat, w którym rodzi się demokracja, teatr, filozofia , a wszystko to, co narodziło się tysiące lat temu, wciąż odbija nasze dzisiejsze pytania. O miłość. O sens. O szczęście. O to, czy naprawdę kierujemy własnym losem, czy jedynie podążamy ścieżką, którą ktoś lub coś wyznaczył nam wcześniej. Autor prowadzi przez wydarzenia z lekkością, łącząc emocjonującą fabułę z refleksją, która zostaje na długo. Wykazuje się przy tym ogromną znajomością tematu i potrafi sprawić, byśmy poczuli ówczesny klimat. Przy okazji porusza sprawy, które aktualne są także dzisiaj. Wyłania się wniosek, że natura ludzka się nie zmienia. Zmieniają się jedynie okoliczności i podejście do spraw. Pokazuje to na przykładzie relacji homoseksualnych, które były dawniej traktowane zupełnie inaczej, niż dziś przez niektóre środowiska. To powieść, która splata historię, mitologię i uniwersalne pytania o ludzką naturę. Pokazuje, że choć zmieniają się epoki, człowiek wciąż pragnie tego samego — zrozumienia siebie i znalezienia miejsca, w którym naprawdę może być sobą.

Recenzja tomu I "Raje utracone"

Recenzja tomu II "Brama do nieba"

Recenzja tomu III "Ciemne słońce"

Książkę przeczytałam w ramach współpracy

z PRart Media Bogna Piechocka

i wydawnictwem

Wydanie: I
Data premiery: 28.01.2026r.
Data premiery we Francji: 17.04.2024r.
Ilość stron: 488
Wymiary: 155 x 235 mm
Tytuł oryginalny: La Lumière du bonheur
Tłumaczenie: Łukasz Müller
ISBN: 978-83-8367-879-5
Wydawnictwo: Znak
Moja ocena: 5/6

[52/26] - 1990.: "Kwantowy kod zdrowia"

"Kwantowy kod zdrowia"

Aktywuj procesy zdrowienia na poziomie komórkowym 

dzięki sile umysłu

dr Ulrich Warnke

„Energia jest wielkością, 

która zawiera siebie.”

Choć medycyna rozwija się dynamicznie, a dostęp do diagnostyki jest większy niż kiedykolwiek, coraz więcej osób zmaga się z chorobami przewlekłymi, zaburzeniami odporności i stresem. Pojawia się więc pytanie, czy zdrowie można sprowadzić wyłącznie do parametrów biologicznych, czy też jest ono efektem równowagi między ciałem, psychiką, emocjami i środowiskiem. W dzisiejszym świecie pełnym presji i pośpiechu zdrowie staje się odbiciem naszego stylu życia i sposobu myślenia.

Te i inne tematy podejmuje dr Ulrich Warnke w swojej książce „Kwantowy kod zdrowia”, która od lat przyciąga uwagę osób poszukujących głębszego spojrzenia na mechanizmy rządzące ludzkim zdrowiem. 

Autor łączy fizykę kwantową, psychosomatykę i holistyczne podejście do człowieka, proponując model, w którym świadomość, emocje i energia odgrywają kluczową rolę w procesach zachodzących w organizmie. Książka należy do pięciotomowej serii „Der archaische Zivilisationsmensch” („Renesans starożytnej medycyny”). To pokazuje, że zainteresowanie tematyką zdrowia kwantowego i psychosomatyki utrzymuje się od dekad. 

Jej pierwsze wydanie ukazało się w 1998 roku, a do 2004 roku pojawiły się już trzy kolejne edycje. W Niemczech publikacja doczekała się czwartego wydania, natomiast polska edycja jest pierwszym wydaniem na naszym rynku. Choć od powstania książki minęło wiele lat, autor jedynie nieznacznie ją odświeżył, ponieważ zawarte w niej rozważania dotyczące zdrowia, kondycji społeczeństwa oraz ograniczeń współczesnej medycyny pozostają w dużej mierze aktualne.

W Polsce pan Warnke jest znany również z takich tytułów jak „Kwantowa energia myśli. Ukryta moc mózgu i emocji”, „Fizyka kwantowa na co dzień” czy „Fizyka kwantowa i świat pośredni”. Podobnie jak w tych publikacjach, także w „Kwantowym kodzie zdrowia” autor łączy teorię z praktyką. 

Pierwsza część książki ma charakter teoretyczny — opisuje problemy współczesnego człowieka i medycyny oraz ich związek z energią kwantową. Druga część jest bardziej praktyczna i zawiera wskazówki dotyczące eliminowania zaburzeń funkcjonalnych, stanów lękowych i napięć emocjonalnych.

Autor przekonuje, że umysł może oddziaływać na ciało aż na poziomie komórkowym, a świadoma praca z emocjami i intencją wspiera proces zdrowienia. Odpowiada na pytanie, dlaczego mimo zdrowego trybu życia czasem chorujemy i dlaczego medycyna klasyczna nie zawsze potrafi wskazać przyczynę dolegliwości. Pokazuje, że psychika, energia i ciało współtworzą nasze doświadczenie, a człowiek może aktywnie wpływać na swój stan zdrowia.

Ważnym elementem książki jest rola emocji i nieuświadomionych wzorców mentalnych w powstawaniu chorób. Negatywne myśli mogą sabotować nawet najlepszy styl życia, a wiele chorób cywilizacyjnych wiąże się z zaburzeniami odporności wynikającymi zarówno z wpływów środowiskowych, jak i z chronicznego stresu. 

Zdaniem pana Warnke - u źródeł wielu problemów zdrowotnych leżą zaburzenia funkcjonalne wywołane nieprawidłowymi nawykami psychicznymi, dlatego tak ważna jest odpowiedzialność za własne zdrowie i reagowanie na pierwsze sygnały zaburzeń. Zwraca również uwagę na szerszy kontekst społeczny. Wskazuje, że współczesna medycyna oddaliła się od człowieka, koncentrując się na danych i procedurach, a pomijając subiektywne doświadczenie pacjenta. Krytykuje też społeczeństwo, które redukuje człowieka do roli narzędzia wzrostu gospodarczego. Mimo najlepszej sytuacji materialnej w historii wiele osób nie czuje się szczęśliwych, a świat coraz bardziej przypomina pole walki, które rodzi lęk i niepewność materializujące się w ciele jako choroba.

Na uwagę zasługuje przystępna forma książki, w której wiedza została przedstawiona jasno i przejrzyście, a całość wzbogacają rysunki, grafiki i ilustracje pokazujące schematy działania organizmu na różnych poziomach i ułatwiające przyswajanie informacji.

„Kwantowy kod zdrowia” zachęca do refleksji nad rolą psychiki w zdrowiu i do większej uważności na własne emocje. Choć wiele tez autora ma charakter metaforyczny i nie pokrywa się z naukowym konsensusem, książka może być wartościową propozycją dla osób poszukujących nowych perspektyw i chcących spojrzeć na zdrowie jako na dynamiczną relację między ciałem, umysłem, energią i środowiskiem.

Egzemplarz książki otrzymałam w ramach współpracy z portalem 

Wydanie: I
Data premiery: 17.10.2025r.
Data premiery tego wydania niemieckiego: 01.12.2022r.
Ilość stron: 416
Okładka: miękka
Wymiary: 145 x 205 mm;
Tytuł oryginału: Die geheime Macht der Psyche: Quantenphilosophie: Die Renaissance der Urmedizin
Tłumaczenie: Piotr Lewiński
ISBN: 978-83-8301-913-0

Wydawnictwo: Studio Astropsychologii
Moja ocena: 5/6

[51/26] - 1989.: "Jutro może być za późno"

"Jutro może być za późno"

Katarzyna Grzebyk

„Istnieje tylko to, o czym pamiętamy”

Często mówimy, że coś zrobimy jutro. Odkładamy słowa, decyzje i uczucia, wierząc, że czas będzie dla nas łaskawy. Jednak życie potrafi brutalnie przypomnieć, że "Jutro może być za późno". To też tytuł, która pokazuje to w sposób wyjątkowo przejmujący, splatając ze sobą dwie historia, które początkowo biegną obok siebie, by później zazębić się w sposób nieoczywisty, a jednocześnie bardzo poruszający.

Fabuła rozpoczyna się mocnym, dramatycznym prologiem osadzonym w 1940 roku w Strzyżowie. Już na pierwszych stronach czytelnik zostaje skonfrontowany z brutalnością wojny — sceną, która wstrząsa i nadaje ton całej historii. To właśnie wtedy pojawia się motyw klątwy, dotycząca kamienicy, w której doszło do przejmującej tragedii.

Następnie przenosimy się do współczesności, do Gdańska, gdzie poznajemy Malwinę, która właśnie pragnie zmienić swoje życie i uciec od bolesnej przeszłości. Los kieruje ją do małej miejscowości - Strzyżów, gdzie owianą złą sławą kamienicę i otwiera w niej kwiaciarnię.  Mieszkańcy miasteczka omijają to miejsce szerokim łukiem, więc Malwina wpada na pomysł, by do każdego bukietu dołączać dobrą wróżbę. Jej życie zaczyna powoli wracać na właściwe tory, aż pewnego dnia w drzwiach kwiaciarni staje ktoś, kto nieświadomie otworzy drzwi do przeszłości sprzed ponad osiemdziesięciu lat. 

Ale to nie jedyna osoba, która pojawia się w życiu Malwiny. Obok kogoś związanego z tragiczną historią Ignacego i Sary pojawia się również ktoś zupełnie nowy, ktoś, kto powoli, cierpliwie i z wyczuciem zaczyna leczyć jej zranione serce. Ta postać wnosi do powieści ciepło, nadzieję i delikatne światło, które stopniowo rozprasza mrok przeszłości. Dzięki temu współczesny wątek nie jest jedynie odbiciem dawnych wydarzeń, ale staje się opowieścią o odradzaniu się, o drugiej szansie i o tym, że nawet po najtrudniejszych doświadczeniach można odnaleźć spokój i bliskość.

Drugą warstwą powieści jest historia Ignacego jedenastoletniego chłopca, który zakochuje się w Sarze, córce fotografa. Ich uczucie jest niewinne, delikatne, pełne dziecięcej nadziei. Pani Grzebyk z ogromną czułością oddaje emocje młodego bohatera: niepewność, zachwyt, tęsknotę, pierwsze drżenie serca. To jedna z najpiękniejszych części książki, bo pokazuje, jak kruche jest to, co wydaje się nam oczywiste — dzieciństwo, bezpieczeństwo, przyszłość. Niestety, wojna przychodzi szybciej, niż ktokolwiek mógł się spodziewać, i rozdziela młodziutkich zakochanych na zawsze. 

Autorka opowiada dwie niezwykle wzruszające i życiowe historie, które początkowo biegną obok siebie, jakby nie miały ze sobą nic wspólnego. Z czasem jednak zaczynają się zazębiać w sposób szczególny, nieoczywisty, a jednocześnie bardzo poruszający. To właśnie w tym splocie przeszłości i teraźniejszości tkwi największa siła powieści. Pani Grzebyk pokazuje, że losy ludzi — nawet tych, którzy nigdy się nie spotkali — mogą być ze sobą nierozerwalnie związane. Przeszłość nie znika, nie rozpływa się w czasie. 

W tej historii nie tylko główni bohaterowie są ważni. Autorka z dużą wrażliwością kreśli także postacie drugoplanowe — mieszkańców Strzyżowa, ludzi, którzy noszą w sobie pamięć o dawnych wydarzeniach, ale też własne lęki, uprzedzenia i traumy. To sprawia, że świat przedstawiony jest pełny, wiarygodny i żywy. Śledzimy losy Malwiny i Ignacego, ale też zanurzamy się w codzienność miasteczka, które istnieje naprawdę, tak jak niektóre miejsca wymienione w książce. Z kolei historia  jest fikcją literacką, ale na tyle wiarygodną, że mogłaby wydarzyć się naprawdę. 

Styl pani Katarzyny Grzebyk ma w sobie emocjonalny klimat, dzięki któremu wnikamy w historią całkowicie. Potrafi jednym zdaniem oddać atmosferę chwili, a jednym obrazem, cały ból bohaterów. Jej język jest prosty, ale nie banalny; ciepły, ale nie przesłodzony. Dzięki temu książkę czyta się z dużą przyjemnością, a jednocześnie z rosnącym napięciem. Wciągnęłam się w tę historię od pierwszych stron i z ciekawością śledziłam losy bohaterów — zarówno tych pierwszoplanowych, jak i drugoplanowych, którzy wcale nie są tu jedynie tłem.

Muszę jednak przyznać, że w trakcie lektury brakowało mi większej przejrzystości w oznaczeniach czasowych. Gdyby nie opis na okładce, trudno byłoby jednoznacznie ustalić, kiedy dokładnie dzieją się poszczególne sceny. Jedyną wyraźną datą jest ta z prologu. Później przeskoki między czasami bywają nagłe, a retrospekcje — nieoznaczone. Wątek Malwiny szczególnie mnie zmylił: najpierw widzimy ją pakującą się do wyjazdu, a w kolejnym rozdziale nagle trafiamy do sceny w szpitalu, która okazuje się wydarzeniem sprzed roku. Dopiero po chwili można to poskładać.

Mimo tych drobnych minusików, powieść "Jutro może być za późno" to historia złożona z kilku warstw, pełna emocji, smutku, wzruszeń, ale też ciepła i nostalgii. Pani Grzebyk pięknie splata przeszłość z teraźniejszością, pokazując, że uczucia, nawet te uśpione,  potrafią przetrwać czas. To historia o pamięci, o ranach, które nie zawsze widać, i o tym, że czasem trzeba wrócić do miejsca naznaczonego bólem, by odnaleźć siebie. A także o tym, że los lubi splatać ludzkie drogi w najmniej spodziewanych momentach. To książka, która zostaje w myślach na długo, nie tylko dzięki emocjom, ale także dzięki świadomości, że takie historie mogły wydarzyć się naprawdę. Pani Grzebyk przypomina nam, jak ważne jest „tu i teraz”, by nie odkładać słów, uczuć i decyzji na później. „Co masz zrobić jutro, zrób dziś”, bo czasami naprawdę jutro może być za późno, by nie stracić czegoś ważnego.

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem 

Wydanie: I

Data premiery 10.02.2026 r.

Ilość stron: 320

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Wymiary: 140x205 mm

ISBN 978-83-8335-769-0

Wydawnictwo: Zysk i S-ka

Moja ocena: 5/6

[50/26] - 1988.: „Addicted. Związani przeszłością”

"Addicted. 

Związani przeszłością"

Hope S. Ward

„Nie ma magicznego przycisku, 

który kasuje wspomnienia 

czy idiotyczne riposty, 

nawet jeżeli były zgodne z prawdą.”

Niewypowiedziane słowa, niedomówienia i pochopne decyzje potrafią zniszczyć nawet bardzo silną więź. Czasem wystarczy kilka błędów, brak rozmowy i ingerencja osób trzecich, by coś, co kiedyś było ważne, zamieniło się w żal i wzajemną niechęć. A kiedy po latach los ponownie stawia takie osoby na swojej drodze, dawne emocje bardzo szybko wracają na powierzchnię. I właśnie o tym opowiada książka „Addicted. Związani przeszłością”.

Brealyn Gray, nazywana Bree lub Lyn, oraz Killian Hayes kilka lat temu tworzyli szczęśliwą parę. Dziś jednak trudno im nawet spokojnie ze sobą rozmawiać. Ich relacja pełna jest napięcia, niedomówień i wzajemnych pretensji. Sytuację dodatkowo komplikuje decyzja ich ojców, którzy planują przekazać im udziały w rodzinnej firmie. Oznacza to, że Bree i Killian będą musieli razem nią zarządzać, mimo że oboje nie potrafią sobie tego wyobrazić.

W prologu jesteśmy świadkami chwili, w której bohaterowie dowiadują się o planach swoich rodziców. Zanim jednak zobaczymy, jak potoczy się ich wspólna przyszłość, autorka cofa czytelnika do wydarzeń z przeszłości. To właśnie one doprowadziły do rozpadu ich związku i sprawiły, że dawne uczucie zamieniło się w niechęć.

Czytając o tych wydarzeniach, trudno było mi jednoznacznie stwierdzić, kto tak naprawdę ponosi większą winę za całą sytuację. W opisie książki możemy przeczytać, że Brealyn jest inteligentną młodą kobietą, jednak po jej zachowaniu i sposobie wyciągania wniosków nie zawsze było to dla mnie oczywiste. Owszem, Killian również nie jest postacią bez skazy, ale miałam wrażenie, że Bree zbyt łatwo przyjęła pewne rzeczy za pewnik i nie próbowała ich dokładnie wyjaśnić.

Autorka bardzo ciekawie prowadzi narrację. W części dotyczącej przeszłości wydarzenia poznajemy wyłącznie z perspektywy Brealyn, przez co otrzymujemy dość jednostronny obraz sytuacji. Dopiero w teraźniejszości narracja staje się naprzemienna i możemy poznać również punkt widzenia Killiana. Dzięki temu historia zyskuje szerszy kontekst i pozwala spojrzeć na relację bohaterów z innej strony.

Po latach sprawa wciąż pozostaje żywa – wywołuje emocje i tkwi niczym zadra. Zarówno u niej, jak i u niego. Różnica polega jednak na tym, że Bree wciąż wraca do tamtych wydarzeń, podczas gdy Killian przez długi czas nie mówi głośno o tym, co go boli i co wciąż nie daje mu spokoju. Przyznam, że w tej sytuacji częściej rozumiałam właśnie jego reakcje i łatwiej było mi spojrzeć na całą historię z jego perspektywy.

Istotną rolę odgrywają także postacie drugoplanowe, które w różny sposób wpływają na rozwój wydarzeń. Szczególnie wyraźnie widać kontrast między przyjaciółką Bree – Jasmine, której rady często wydają się bardziej impulsywne niż rozsądne, a przyjacielem Killiana – Milo. Ten drugi znacznie częściej pełni rolę głosu rozsądku i stara się spojrzeć na sytuację z dystansu.

Powieść „Addicted. Związani przeszłością” można określić jako romans o charakterze biurowym, ponieważ znaczna część wydarzeń rozgrywa się właśnie w tej przestrzeni. Motyw hate-love również nie jest tutaj całkiem typowy. Historia bohaterów rozwija się raczej od miłości do nienawiści, a następnie ponownie w stronę uczuć, gdy Bree i Killian zaczynają przypominać sobie, że łączy ich coś więcej niż tylko wspólne obowiązki zawodowe.

Dużą rolę odgrywa także styl autorki. Pani Hope S. Ward pisze bardzo lekko i wciągająco, dzięki czemu łatwo wczuć się w emocje bohaterów i zrozumieć ich rozterki. Z zainteresowaniem śledziłam kolejne rozdziały, chcąc zobaczyć, jak dalej potoczą się ich losy i czy uda im się uporać z przeszłością.

Fabuła oparta została na kilku dobrze znanych schematach charakterystycznych dla romansów. Już na wczesnym etapie można się domyślić, w jakim kierunku rozwinie się relacja Bree i Killiana. Nie oznacza to jednak, że historia jest nudna. Autorka potrafi w taki sposób prowadzić narrację i budować napięcie między bohaterami, że mimo pewnej przewidywalności nie traci się zainteresowania ich dalszymi losami. Jednym z motywów pojawiających się w tej historii jest popularny w romansach schemat drugiej szansy. W tym przypadku dotyczy on jednak obojga bohaterów, którzy po latach muszą ponownie zmierzyć się z emocjami oraz wydarzeniami z przeszłości. Wspólna praca sprawia, że nie mogą już dłużej udawać, że ich historia należy do zamkniętego rozdziału.

To opowieść, w której wiele dzieje się nie tylko w samych wydarzeniach, ale również w emocjach bohaterów. Przede wszystkim pokazuje, jak niewyjaśnione sprawy, błędne wyobrażenia i brak szczerej rozmowy potrafią na lata skomplikować życie. Jednocześnie przypomina, że w takich sytuacjach wina rzadko leży wyłącznie po jednej stronie – czasem wystarczy kilka pochopnych decyzji i zbyt szybkie wyciąganie wniosków, by relacja, która kiedyś była ważna, zaczęła się powoli rozpadać.

Egzemplarz książki otrzymałam w ramach współpracy z portalem 

Wydanie: I

Data premiery: 16.12.2025r.

Ilość stron: 360

Wymiary: Wymiary 140 x 200 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

ISBN: 978-83-289-2894-7

Wydawnictwo: Editio

Moja ocena: 5/6