[184/26] 2122.: "Powracam od innych" Tom I

Powracam od innych

Tom pierwszy

Mélissa Da Costa

„Każdy związek jest wyjątkowy

i wymykający się kategoryzacji”.

Na okładce książki "Powracam od innych" widnieje refleksja mówiąca o tym, że niektórzy ludzie pojawiają się w naszym życiu właśnie wtedy, gdy przestajemy wierzyć, że cokolwiek może się jeszcze zmienić na lepsze. Trudno się z tym nie zgodzić, zwłaszcza po poznaniu historii bohaterów tej powieści. Mélissa Da Costa pięknie pokazuje, jak wielką siłę może mieć obecność drugiego człowieka, nawet jeśli początkowo jest on dla nas zupełnie obcy. Czasami nie potrzeba wielkich słów, gotowych rad ani spektakularnych gestów. Wystarczy czyjaś życzliwość, zainteresowanie, wspólnie spędzony czas czy zwyczajna rozmowa, by powoli zacząć odzyskiwać wiarę w siebie i ludzi. Bywa, że spotykamy kogoś, kto nie rozwiązuje naszych problemów, ale sprawia, że przestajemy czuć się z nimi tak bardzo samotni. I chyba właśnie w tym tkwi największa wartość tej opowieści – przypomina nam, że nie zawsze sami wybieramy ludzi, którzy odmienią nasze życie, a niekiedy najważniejsze relacje rodzą się zupełnie niespodziewanie.

Mélissa Da Costa, autorka światowego bestsellera "Cały ten błękit" tym razem  zabiera nas do Arvieux, niewielkiej górskiej miejscowości, gdzie w hotelu "Modrzew" spotyka się grupa pracowników sezonowych. Każdy z nich przyjeżdża tutaj z własną historią, bagażem trudnych doświadczeń i problemami, od których chciałby choć na chwilę odpocząć. Wśród nich znajduje się dwudziestoletnia Ambre Miller.

Ambre, nie przybywa tam z własnej woli, gnana chęcią przeżycia przygody. Trafia tam, bo została zraniona i odrzucona przez toksycznego, starszego o 20 lat Philippe. Dziewczyna właściwie nie ma nikogo, komu mogłaby opowiedzieć o swoim cierpieniu. Jej relacje z rodzicami nigdy nie należały do łatwych, a kiedy dowiadują się o romansie córki z dużo starszym, żonatym mężczyzną, kontakt między nimi całkowicie się urywa. Po próbie samobójczej i terapii psychologicznej w szpitalu Philippe proponuje jej wyjazd do górskiego pensjonatu prowadzonego przez jego kolegę Michela, który zgodził się ją zatrudnić jako pracownika sezonowego. Tam Ambre poznaje  grupę osób, z których każdy ma za sobą jakąś trudną przeszłość, o której nie chce opowiadać. Nie wie jeszcze, że spotkania z ludźmi, których za chwilę pozna, mogą stać się początkiem znacznie głębszej przemiany.  Ambre wraca do życia nie dlatego, że odnalazła wewnętrzny spokój, ale dlatego, że została zmuszona do konfrontacji z cudzym egoizmem, cudzym bólem i brutalną prozą cudzych problemów. Ocierając się o wady i dramaty swoich towarzyszy, powoli zaczyna dostrzegać coś poza własnym cierpieniem.

W książce ważne miejsce zajmują relacje. Nie tylko te romantyczne, ale również przyjaźnie, więzi rodzinne, potrzeba akceptacji i trudność w budowaniu zdrowych kontaktów z innymi ludźmi. Poprzez perspektywę Ambre, ale w narracji trzecioosobowej poznajemy jej wewnętrzne monologi, a poprzez interakcje z innymi wnikamy też w osobowości pozostałych pracowników hotelu. 

Autorka porusza przy tym kwestie samotności, odrzucenia, trudnych relacji z rodzicami, braku akceptacji i poszukiwania własnej wartości. Nie proponuje jednego rozwiązania dla wszystkich problemów. Pokazuje raczej, że każdy ma swoją drogę, własne tempo zmian i inne granice wytrzymałości.

Nie jest to powieść pozbawiona niedoskonałości. Przy tak dużej liczbie bohaterów i poruszanych problemów niektóre wątki mogą sprawiać wrażenie zbyt rozbudowanych, a emocjonalne reakcje postaci nie zawsze muszą przekonywać. Momentami można odnieść wrażenie, że autorka chce zmieścić w jednej historii bardzo wiele trudnych doświadczeń.

Powieść „Powracam od innych” toczy się powoli, co wymaga cierpliwości w poznawaniu kolejnych wydarzeń. Przede wszystkim autorka zwraca uwagę na potrzebę bliskości drugiego człowieka, rozmowę i bycie  po prostu obok, by wszystko nabrało zupełnie innego wymiaru. To właśnie ten aspekt uważam za szczególnie interesujący. Ludzie często oceniają się nawzajem na podstawie pojedynczych zachowań, nie znając okoliczności, które do nich doprowadziły.  

Pani  Mélissa Da Costa stworzyła powieść, w której najważniejsze nie jest to, dokąd zmierzają bohaterowie, ale to, co dzieje się w nich samych, kiedy życie zmusza ich do zatrzymania się i spojrzenia na siebie z zupełnie innej perspektywy. Pokazuje, że bliskość między postaciami rodzi się poprzez codzienne spotkania, obowiązki aż po wspólnie spędzany wolny czas.  To właśnie ta powtarzalna, rzemieślnicza rutyna staje się pierwszym, nieświadomym krokiem Ambre ku powrotowi do świata żywych.

Tytuł "Powracanie od innych" można odczytywać jako doświadczenie, w którym spotkania z ludźmi zmieniają nasz sposób myślenia, pozwalają odkryć własne słabości, ale też uświadamiają, czego naprawdę potrzebujemy. Czasami dopiero wśród obcych ludzi zaczynamy rozumieć siebie. 

Bywa, że ktoś, kto pojawia się w naszym życiu zupełnie przypadkowo, pomaga nam dostrzec rzeczy, których wcześniej nie chcieliśmy albo nie potrafiliśmy zauważyć. Nie oznacza to, że inni mogą przeżyć nasze życie za nas. Mogą jednak sprawić, że łatwiej będzie nam podjąć próbę zmiany.

Historia Ambre i Tima, ale też innych osób z hotelu „Modrzew” pokazuje, że czasami największą zmianę przynosi nie wielkie uczucie, lecz obecność drugiego człowieka. Kogoś, przy kim nie trzeba udawać, że wszystko jest w porządku. Kogoś, kto nie oczekuje natychmiastowych odpowiedzi i nie próbuje na siłę naprawiać naszego życia. Autorka podkreśla wpływ relacji na nasze wybory i to, jak bardzo potrzebujemy czasem spojrzenia drugiego człowieka, żeby lepiej zrozumieć samych siebie.

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem

Wydanie: I
Data premiery: 14.10.2026r.
Data premiery francuskiej: 26.01.2022r.
Ilość stron: 608
Wymiary: 155x235 mm
Okładka: miękka ze skrzydełkami

Tytuł oryginalny: Je revenais des autres

Tłumaczenie: Ada Celińska 
ISBN: 978-83-8427-275-6
Wydawnictwo: Znak Literanova
Moja ocena: 5/6

[183/26] 2121.: "Sekrety Nowego Jorku" - Tom II "Potwór z sąsiedztwa"

Potwór z sąsiedztwa

Seria: Sekrety Nowego Jorku

Tom drugi

Karina Majsterek

„przekraczanie wewnętrznych granic jest trudne, 

ale czasami niezbędne, by ruszyć dalej”

Można napisać setki stron o niebezpiecznych mężczyznach, mafijnych układach i świecie, w którym życie ludzkie niewiele znaczy. Bez względu na to, jaki gatunek literacki powstaje, niewątpliwie ważny jest reasearch do książki. Bez tego nie można oddać autentycznych wrażeń w jakiejś scenie. Takiego rozeznania w temacie potrzebowała bohaterka książki „Potwór z sąsiedztwa”, by to, co pisze, było wiarygodne i emocjonalne. Nie przypuszczała, że sama stanie się częścią historii, której nigdy nie zapomni.

Elodie Hartwell jest autorką bestsellerowych romansów. Ma na koncie kilka poczytnych książek, a jej twórczość przynosi ogromne zyski. Zarobki, kontrakty i wynagrodzenia, jakie otrzymuje za swoją pracę, mogą przyprawić o zawrót głowy. Przyznam, że pojawiła mi się przy tym pewna refleksja: niejeden polski pisarz czy pisarka z pewnością chciałby móc liczyć na takie warunki współpracy z wydawnictwami i tak imponujące honoraria. Oczywiście to literacka rzeczywistość Elodie, ale trudno nie zauważyć, jak wielka przepaść może dzielić wyobrażenie o sukcesie wydawniczym od realiów, z którymi mierzą się autorzy na naszym rynku.

Mimo zawodowego sukcesu kobieta przeżywa właśnie twórczy zastój. Chciałaby spróbować czegoś nowego, a pomysł na kolejną powieść wydaje się idealny – romans mafijny. Jest jednak pewien problem. Elodie nie ma zielonego pojęcia, jak naprawdę wygląda życie w przestępczym półświatku. Jej wyobrażenie o mafii opiera się przede wszystkim na literackich fantazjach. Postanawia wykorzystać własne, niezwykle intensywne doświadczenia i przelać je na papier. Nie przypuszcza nawet, że rzeczywistość postanowi bardzo szybko zweryfikować jej wyobrażenia.

Jej nowym sąsiadem w luksusowym apartamentowcu na Manhattanie zostaje Bruno Vitali. Elodie nie wie, że to prawa ręka bosa mafii Nowego Jorku, Riccardo Marchettiego, zwanego Bestią. Brunonie ma litości dla wrogów, jest bezwzględny, brutalny, a jego ręce często mają ślady krwi. Kobiety są dla niego formą relaksu po ciężkim dniu i nie ma dla nich szacunku. Próbkę jego charakteru otrzymujemy od razu w pierwszym rozdziale, a to oznacza, że autorka bez żadnych skrupułów, od razu wrzuca nas w mroczną stronę powieści.

Elodie musi w końcu pokonać swoją niemoc twórczą i znaleźć inspirację do napisania kolejnej powieści. Na szczęście takiego problemu nie ma Karina Majsterek, której twórczość śledzę od samego debiutu, czyli trylogii „Bracia Marchetti”. I muszę przyznać, że coraz wyraźniej widać, iż autorka ma dobrze przemyślany plan na swój literacki świat. Niektóre postacie poznane właśnie w tamtej trylogii odnajdują swoje miejsce w nowej serii „Sekrety Nowego Jorku”.  Do grona bohaterów poznanych do tej pory, oprócz Elodie , dołącza też jej przyjaciółka Payton i Nerio Marchetti, syn kuzynki Bruno i Riccardo.

„Potwór z sąsiedztwa” to drugi tom serii „Sekrety Nowego Jorku”, ale jeśli weźmiemy pod uwagę historię rozgrywającą się w tym samym gronie bohaterów, jest to już trzecia odsłona. Poza dwoma pierwszymi tomami, pomiędzy nimi był jeszcze spin - off pt.: "Niania z piekła rodem."

Dużą przyjemnością jest ponowne spotkanie znanych już postaci i możliwość podejrzenia, co u nich słychać. Tym razem jednak nie odgrywają one pierwszoplanowych ról. Są raczej częścią większej historii, która stopniowo się rozwija. Co ciekawe, w tej odsłonie nieco mniej miejsca zajmują kobiety znane z poprzednich części, a większą rolę odgrywa męska część tego towarzystwa. Dzięki temu możemy przyjrzeć się innym bohaterom i zobaczyć, jak funkcjonuje świat, który autorka konsekwentnie rozbudowuje.

Książek Kariny Majsterek nie da się czytać spokojnie. Autorka już od pierwszych stron pokazuje, że nie zamierza iść na łatwiznę, choć tym razem początek historii może nieco uśpić naszą czujność. Pierwsze rozdziały przypominają bowiem typowy romans, w którym spotykają się dwie osoby pochodzące z zupełnie różnych światów. Sąsiedzkie utarczki, cięte riposty, wzajemne złośliwości i spora dawka humoru sprawiają, że można odnieść wrażenie, iż będzie to kolejna historia oparta na dobrze znanym schemacie. To jednak tylko złudne wrażenie, bo w pewnym momencie wszystko się zmienia, a my zostajemy wrzuceni w brutalny świat, w którym liczą się władza, pieniądze i interesy, a ludzkie życie często nie ma żadnej wartości.

Autorka posługuje się dynamicznym, bardzo filmowym stylem. Krótkie rozdziały, szybkie tempo i umiejętne dawkowanie emocji sprawiają, że przez historię wręcz się płynie. Nie ma tu miejsca na długie, nużące przestoje, a kolejne wydarzenia i zwroty akcji skutecznie podtrzymują zainteresowanie. Widać też, że ma pomysł na dalszy rozwój swojej serii, gdyż. w każdym tomie „Sekretów Nowego Jorku”, w epilogu, uchyla nieco rąbka tego, co wydarzy się za kilkanaście lat. Nie są to sceny, które wyjaśniają wszystkie niewiadome czy zamykają dodatkowe wątki. Autorka rzuca nam kilka intrygujących epizodów, pokazując, że ma w zanadrzu jeszcze nie jedną fascynującą historię do opowiedzenia

Recenzja tomu I "Bestia z Nowego Jorku" 

Recenzja spin-offu "Niania z piekła rodem"

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem 

Wydanie: I

Data premiery: 23.10.2026r.

Ilość stron: 506

Wymiary: 130x210 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

ISBN: 978-83-8423-831-8

Wydawca: Novae Res

Moja ocena: 6/6

[182/26] 2120.: "Gdańskie historie" Tom I: "Motyle z Miasta Wolności"

„Motyle z Miasta Wolności”

Seria: Gdańskie Historie

Tom pierwszy

Joanna Marat

„Liczy się każdy wspólnie przeżyty dzień.”

Gdańsk to jedno z tych miast, które mają w sobie coś wyjątkowego. Zachwyca turystów z różnych zakątków świata, inspiruje artystów, pisarzy i poetów, a jego ulice skrywają historie, o których można by opowiadać bez końca. To miasto o niezwykle bogatej, ale i niełatwej przeszłości. Było świadkiem wielu przełomowych wydarzeń, które na zawsze zmieniły jego oblicze i losy mieszkańców. Do części z nich zabiera nas Joanna Marat w powieści „Motyle z Miasta Wolności”. Na tle burzliwej historii Gdańska autorka przedstawia losy rodziny Motylów i osób z nią związanych, przeplatając prywatne dramaty bohaterów z wydarzeniami, które odcisnęły piętno na całym mieście.

Na początku poznajemy Michalinę Motyl, gdy w 1981 roku ogłoszono stan wojenny. Dziewczynka nie ma łatwego dzieciństwa. Pewnego dnia matka opuszcza rodzinę i właściwie przestaje interesować się tym, co dzieje się z córką. Dla dziecka jest to ogromny cios, szczególnie że przychodzi w czasie, kiedy najbardziej potrzebuje poczucia bezpieczeństwa i bliskości. Pozostaje pod opieką ojca, Jakuba Motyla, który nie radzi sobie z nową sytuację i rolę rodzica. Pojawia się też wątek miłosny, gdyż Misia pozostaje pod urokiem syna przyjaciółki matki, Michała, który jest starszy o dziewczynki. Ona jednak ma nadzieję, że kiedyś będzie mogła z nim dzielić życie.   Nie jest to typowy, przewidywalny motyw romansu przewijający się przez całą powieść. a marzenie Michaliny spełnia się w nieco odmienny, nietypowy sposób, ale wiele lat później. 

 

Ta część powieści ma również sporo klimatu lat 80. i 90. Są Polonezy, Pewexy, telewizory dudniące od przemówień polityków i rzeczywistość, która z dnia na dzień zaczyna się zmieniać. Autorka przypomina nam czasy transformacji, kiedy Polska powoli wkraczała w nowy etap swojej historii. Tło obyczajowe nie jest tu jednak jedynie nostalgicznym dodatkiem. Stanowi ważną część opowieści i pokazuje, w jakich realiach dorastali bohaterowie.

Drugą narratorką jest Bronisława. Przyznam, że początkowo miałam z nią pewien problem, ponieważ pojawia się dość niespodziewanie i nie od razu wiedziałam, kim właściwie jest oraz jaki związek ma z rodziną Motylów. Dopiero z czasem zaczynamy odkrywać kolejne powiązania. Okazuje się, że Bronisława była daleką kuzynką Lotty, matki Jakuba, który w dawnym Gdańsku nosił nazwisko i imię Jacob Gruschke. Bronisława mieszka w Bożepolu, a jej wspomnienia pozwalają nam cofnąć się do czasów, kiedy Gdańsk był jeszcze Danzigiem.

Bronisława wspomina swoją młodość, wojenne doświadczenia i pierwsze lata powojennej rzeczywistości. Szczególnie przejmujące są jej relacje dotyczące 1945 roku, kiedy do miasta wkroczyła Armia Czerwona. To trudny, momentami przerażający obraz wydarzeń, które dla mieszkańców Gdańska oznaczały utratę dotychczasowego świata, strach i walkę o przetrwanie. Nie poznajemy ich jednak z perspektywy podręcznikowej historii, ale oczami kobiety, która sama doświadczyła wojennego piekła. Dzięki temu wielkie wydarzenia historyczne nabierają bardzo osobistego wymiaru.

Nie jest to jednak lektura pozbawiona słabszych stron. Mnie momentami przeszkadzała zbyt rozbudowana, opisowa narracja. Ilość opisów jest przytłaczająca, a narracja wyraźnie zwalnia. Miałam wrażenie, że niektóre fragmenty można było nieco skrócić, nie tracąc przy tym niczego istotnego dla całej historii. Z tego względu czytanie wymagało ode mnie więcej czasu, niż przy innych książkach, ale też uważnego wyławiania ważnych epizodów, które wypełniają kilka wątków fabuły. Mimo to historia kobiet ukazana przestrzeni kilkudziesięciu lat zrobiła na mnie duże wrażenie, a samo połączenie dwóch płaszczyzn czasowych i rodzinnych losów z historią Gdańska uważam za interesujący pomysł.

„Motyle z Miasta Wolności” to poruszająca, wielowątkowa saga rodzinna, otwierająca cykl „Gdańskie historie”. Pani Joanna Marat, zgodnie z tytułem serii, opowiada historię Miasta Wolności, pokazując na tym tle losy ludzi zamieszkujących to miasto. Podejmuje wiele trudnych tematów, wśród których szczególnie mocno wybrzmiewa porzucenie rodziny przez matkę Michaliny i losy Bronisławy. Tematów jest dosyć dużo i nie da się o wszystkich opowiedzieć w recenzji. 

Autorka pokazuje, jak mocno przeszłość potrafi wrosnąć w życie człowieka i że czasami, aby zrozumieć teraźniejszość, trzeba najpierw zajrzeć w przeszłość. To również przypomnienie, że za wielkimi wydarzeniami historycznymi zawsze stoją pojedynczy ludzie. Każdy z własną historią, której nie da się sprowadzić do kilku zdań w podręczniku.

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z autorkę i wydawnictwem

Wydanie: I

Data premiery: 25.09.2026r.

Ilość stron: 498

Okładka: miękka

Wymiary: 215 x 140

ISBN: 978-83-8412-928-9

Wydawnictwo: Axis Mundi

Moja ocena: 5/6

[181/26] 2119.: "Bursztynowe Słodycze Magiczne" Tom I "The Night Alley"

Bursztynowe Słodycze Magiczne

Cykl: The Night Alley 

Tom pierwszy

Hiyoko Kurisu

„Każdy ma w sobie coś, czego nie lubi 

i chętnie zamieniłby się z kimś innym rolami”

Kiedy nasze życie traci stabilność, a codzienne problemy zaczynają nas przerastać, chcielibyśmy znaleźć jakieś ich cudowne rozwiązanie. Bywa, że jesteśmy winni sami sobie za zaistniałą sytuację, ale tego nie dostrzegamy. Szukamy wyjaśnień na zewnątrz, ale okazuje się, że powinniśmy spojrzeć na siebie, do własnego wnętrza, bo być może popełniamy wciąż te same błędy. Tego rodzaju i inne refleksje pozostają po powieści pt.: „Bursztynowe Słodycze Magiczne”. Książka ma strukturę epizodyczną, co mogłoby sugerować powtarzalność niektórych motywów. Schemat wydaje się prosty, opierający się na tym, że każdy bohater ma problem, trafia do cukierni, kupuje słodycz, a jego życie się zmienia. Jednak nie jest to prosta historia, chociaż czyta się ją łatwo, wnikając w atmosferę miejsca i ludzkie dylematy.

Kano czuje się nieszczęśliwa, bo ma poczucie, że przytrafiają się jej same pechowe sytuacje. Koguma Ayumu nie lubi swojego wyglądu i uważa, że to jest powodem, że ludzie go nie traktują poważnie i najlepiej jakby go nie zauważali. Z kolei Yui chciałaby mówić to, co naprawdę myśli, dzielić się swoimi najgłębszymi przemyśleniami i przestać czuć się jak szara myszka, bo nie zna się na modzie. Riso już w dzieciństwie nauczyła się grać na trąbce i teraz jest jedną z tych, które robią to bardzo. Teraz czeka ją występ na Festiwalu Muzycznym i możliwość zagrania partii solowej. Jej rywalką jest Ayaka, która też potrafi zaczarować swoją grą, mimo że umiejętność grania na trąbce zdobyła dopiero w gimnazjum. Riso koniecznie chciałaby wygrać przesłuchania, ale zdaje sobie sprawę, że to może się nie udać. Chika to najstarsza z dotychczasowych bohaterów, bo jest prawie trzydziestoletnią kobietą wychowującą małą córeczkę Sakurę. Kocha swoje dziecko ponad życie, ale czuje się samotna, uwięziona w codziennych obowiązkach, bo nie może liczyć na pomoc męża, który często jest nieobecny ze względu na pracę.

Ich historie poznajemy w pięciu osobnych opowiadaniach, które nie są długie, ale zawierają konkretne informacje i wydarzenia. Nie są rozwleczone, więc czyta się je dosyć szybko, ale z uwagą. Łączy jest fakt, że w pewnym momencie trafiają na tajemniczy pasaż handlowy, na którego końcu znajduje się niezwykły sklep prowadzony przez pana Kogetsu, młodego, niesamowicie przystojnego właściciela o miłym głosie. Młodym jest tylko z wyglądu, bo żyje już bardzo długo. Jednak kim naprawdę jest, dlaczego zbiera ludzkie emocje i dlaczego sklep zamknięty jest podczas nowiu i pełni oraz dlaczego można ten pasaż odwiedzić tylko raz, tego dowiadujemy się w ostatnim rozdziale.

Nikt nie wie, że cukiernia Kogetsu zawieszona jest między światem realnym a krainą duchów, a pasaż nazywa się Zmierzch. Ciekawostką jest to, że tajemniczy pasaż handlowy, ukryty tuż za starą świątynią, nie jest dostępny dla każdego. Trafiają tam wyłącznie ci, których życie przytłoczyło i nie widzą rozwiązania dla swoich problemów.

„Bursztynowe Słodycze Magiczne” to niezbyt obszerna książka wydana w twardej oprawie, zachęcającej do zajrzenia do wnętrza. Pod warstwą słodkiego lukru i baśniowego folkloru znajduje się opowieść momentami cierpka, głęboko melancholijna i na wskroś prawdziwa w diagnozowaniu ludzkich słabości.

Autorka nie stosuje zbyt długich opisów, lecz wrzuca nas w tę przestrzeń razem z bohaterami, pozwalając nam chłonąć zapachy, cienie i specyficzną, zawieszoną w czasie atmosferę. Swobodnie przeplata prozy życia z nadprzyrodzonymi wierzeniami, przybliżając nam jednocześnie zwyczaje kultury japońskiej. Stworzyła niesamowitą powieść z subtelnym, nostalgicznym klimatem realizmu magicznego. Z ogromną wrażliwością i delikatnością porusza ważne zagadnienia dotyczące natury człowieka.

To opowieść o poszukiwaniu własnej tożsamości, akceptacji swoich wad, radzeniu sobie z trudnymi emocjami, samotnością oraz potrzebą bliskości oraz o konsekwencji naszych pragnień, gdyż to, czego chcemy nie zawsze jest tym, czego naprawdę potrzebujemy. To także galeria pełna słodkości, a opisy ich smaków dosłownie można poczuć, gdyż autorka z pietyzmem oddaje ich strukturę, wygląd i słodycz, jaką zwierają. Wyroby cukiernicze sprzedawane przez pana Kogetsu nie są przypadkowe i zawsze trafiają do właściwych osób.

Każdy z bohaterów przechodzi przemianę wskutek swoich przeżyć po skosztowaniu zakupionych słodkości. Co ciekawe, właściciel sklepu, pan Kogetsu, początkowo wydaje się zdystansowany i interesowny. Jednak dzięki interakcjom z ludźmi sam przechodzi subtelną przemianę, ucząc się empatii i stając się być bardziej ludzki. Pani Hiyoko Kurisu pozostaje jednak wierna japońskiemu folklorowi, gdzie postać Kogetsu nie jest bezinteresownym filantropem. To postać fascynująca, momentami chłodna, kalkulująca i zdystansowana. Jego magiczne słodycze to gorzkie prawdy zamknięte w słodkiej otoczce leczące duszę, ale ta terapia ma swoją cenę.

To mądra, momentami bolesna wiwisekcja ludzkich pragnień. Pani Hiyoko Kurisu stworzyła baśń dla dorosłych, którzy zapomnieli, jak rozmawiać o własnych uczuciach. Najważniejszą lekcją, jaką serwuje nam autorka, jest to, że magia wcale nie rozwiązuje problemów za nas. Bursztynowe słodycze działają raczej jak katalizator – zmuszają do konfrontacji z tym, co bohaterowie tak usilnie próbowali przed samymi sobą ukryć. Pani Kurisu pokazuje, że otrzymanie tego, czego pragniemy, nie daje szczęścia, a prawdziwe uzdrowienie zaczyna się dopiero wtedy, gdy odważymy się spojrzeć w prawdzie w oczy.

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem 

Wydanie: I

Data premiery: 19.05.2026r.

Data premiery japońskiej: 10.05.2022 r.

Data premiery angielskiej: 11.11.2025r.

Ilość stron: 208

Oprawa: twarda

Wymiary: 125 x195 mm

Tłumacz: Anna Horikoshi

Oryginalny tytuł: 夕闇通り商店街 コハク妖菓子店

Tytuł oryginału: Yuuyamidouri Shoutengai Kohaku Youkai Kashiten

ISBN: 978-83-8335-822-2

Wydawnictwo: Zysk i S-ka

Moja ocena: 6/6

[180/26] 2118.: "Tam, gdzie wyją wilki"

Tam, gdzie wyją wilki

Anna Ziobro

„miłość to wszystko, co jest. 

Bez niej nie ma nic.”

Bieszczady zawsze przyciągają swoim urokiem, naturą, pięknem, zapachem i tym specyficznym klimatem ocierającym się o magiczne wibracje. Mają w sobie coś nieuchwytnego, tajemniczego, coś, co trudno opisać słowami. To góry, w których przyroda wciąż pozostaje dzika, lasy skrywają swoje sekrety, a ciszę przerywa niekiedy jedynie echo niosące się pośród górskich przestrzeni. I właśnie w taką scenerię zabiera nas książka „Tam, gdzie wyją wilki”. Już sam tytuł przywołuje obraz dzikich Bieszczad, ich tajemniczości i niezwykłego świata, w którym natura odgrywa pierwszoplanową rolę.

Wraz poznawaniem losów bohaterów wyłania się myśl, że Bieszczady to nie tylko malownicze krajobrazy, bezkresne połoniny i pachnące lasem ścieżki. To kraina z duszą, w której są miejsca pamiętające więcej, niż ludzie. Każdy zakątek, każda stara chata, zapomniana droga czy cichy skrawek lasu może skrywać niejedną historię, często naznaczone przeszłością, ludzkimi losami, dramatami, chwilami radości, ale też smutku, przemilczeniami i tajemnicami. Trzeba się w nie wsłuchać, poczuć ich atmosferę i pozwolić, by same opowiedziały swoje dzieje. I taką historię, splecioną z losów trzech kobiet opowiada nam pani Anna Ziobro swojej powieści „Tam, gdzie wyją wilki.”

Z ogromną wrażliwością, wnikliwością w ludzkie charaktery i dużą dojrzałością literacką uchwyciła w ten sposób to, jak drastycznie czas oraz zmiana pokoleniowa potrafią podchodzić do przeszłości i związanych z nią miejsc. Świetnie zestawiła nie tylko przemiany społeczne na przestrzeni kilkudziesięciu lat, ale też różne pokolenia. Pokazała w ten sposób odmienne wartości, postrzeganie danego miejsca i podejście do niego. Dla jednych jakaś okolica, wzgórze, dom, czy ulica może mieć sentymentalne znaczenie, dla innych to po prostu jedno z punktów znaczenie punktów na mapie, które kiedyś stanowiły centrum czyjegoś wszechświata.

Tak jest na przykład ze wzgórzem w Wołkowyi, które dla Marcjanny jest miejscem spotkań z ukochanym Staszkiem. To tu narodziły się ich najgłębsze uczucia, tam zapadały decyzje ciążące na całym późniejszym życiu. Dla Emilii jest ono miejscem związanym z pamięcią o innych, ale też punktem z którego widać jak zmienia się okolica, zwłaszcza podczas budowy zalewu na Solinie. Pokolenie wojenne i powojenne w osobach Marcjanny, Emilii dba o każdy detal znikającego świata. Dla nich wartością jest miłość do rodzinnych korzeni, przywiązanie do miejsca zakorzenienie, ciągłość i pamięć o bliskich.

Pokolenie przełomu wieków, które reprezentuje Kinga ze swoimi przyjaciółmi, Wołkowyja to miejsce, gdzie zamierzają pożegnać stary rok i powitać nowy, który budzi obawy. Jest to bowiem wejście w nowy wiek, a krążące proroctwa budzą lęk, czego symbolem jest tzw. pluskwa milenijna. Dla młodego pokolenia przełomu wieków, wzgórze jest po prostu jednym z wielu miejsc na mapie Polski, dobre do podziwiania widoków i zabawy. Ich ignorancja wobec historii wzgórza nie wynika ze złej woli, ale z naturalnego dla młodości egocentryzmu i braku wiedzy o tym regionie.

Autorka pokazuje, że bez ludzkiej pamięci znika przeszłość, to co ważne zarówno w szerszej perspektywie, jak i dla pojedynczego człowieka. To, co dla starszego pokolenia ma znaczenie, dla młodszego jest jedynie jakimś epizodem w historii danego miejsca. Gdy brakuje świadków, przestrzeń staje się pusta i bez szczególnego charakteru dla kolejnych pokoleń.

Czytając tę historię rozpiętą między rokiem 1939, a rokiem 2000, nie mogłam spokojnie poznawać losów bohaterów. Pani Ziobro w lekkim, ale niezwykle barwnym stylu wnika nie tylko w psychologiczną warstwę osób, charakterystykę społeczeństwa zamieszkującego małą miejscowość, ale też klimat i historię miejsca. Wrzuca kilka faktów z wydarzeń przedwojennych i z lat PRL-u, które zaważyły na wyglądzie bieszczadzkich krajobrazów, ale też na ludzkim życiu. To sprawia, że powieść „tam, gdzie wyją wilki” to nie tylko historia o ludzkich losach, ale też o miejscu, w którym tylko wilki są czymś pewnym. To ich wycie co pewien czas przypomina nam, że istnieją jeszcze miejsca, w których natura rządzi się własnymi prawami, a człowiek jest jedynie gościem. Bo tam, gdzie wyją wilki, świat nabiera zupełnie innego wymiaru, a granica między pięknem, tajemnicą i niebezpieczeństwem staje się wyjątkowo cienka.

Egzemplarz książki otrzymałam w ramach współpracy z portalem 

Wydanie: I
Data premiery: 16.09.2026r.
Ilość stron: 296
Wymiary:145x205 mm
Okładka: miękka ze skrzydełkami
ISBN: 978-83-68674-21-7
Wydawnictwo: Szara Godzina
Moja ocena: 6/6

Podsumowanie czytelnicze października

I kolejny miesiąc za nami. Można mieć wrażenie, że dopiero co witaliśmy 2026 rok, a on już za dwa miesiące będzie się z nami żegnał. Spośród jesiennych miesięcy najbardziej chyba lubię październik, o ile jest tak piękny i słoneczny, jak w tym roku. To czas kolorowych liści, chłodnych poranków, ciepłej herbaty i długich wieczorów. Przyroda powoli szykuje się do zimowego snu, a świat otula się odcieniami złota, czerwieni i brązu. Październik przypomina nam, że nawet przemijanie może być piękne. Jedyny minus - krótsze dni, a więc i dłuższe wieczory, co sprzyja czytaniu. 

Kilka fotek na potwierdzenie powyższych słów :)

Ten czas wypełniło mi 17 książek, w tym 4 e-booki i tyle samo napisałam recenzji, z tym, że były wśród nich dwie opinie książek przeczytanych we wrześniu. Dwie książki z października otrzymały swoją notkę już w listopadzie, a były to "Pamiętnik Sary Lew" i "Tylko jedno spojrzenie".

Najwyższe oceny, czy 6/6 otrzymały ode mnie:

Najniższą ocenę otrzymała książka:

ocena 2/6

Co czeka na mojej półce na przeczytanie i zrecenzowanie?

Listopad nie należy do najbardziej lubianych miesięcy. Kojarzy się z szarością, chłodem, deszczem i coraz krótszymi dniami. Ale tak naprawdę wiele zależy od naszego nastawienia i podejścia. Można dostrzec jego piękno w spokojnych wieczorach, zapachu herbaty, blasku świec, w urokliwych historiach zawartych w książkach. Coraz częściej pojawiają się powieści świąteczne, a one zawsze niosą pozytywne przekazy, więc warto nauczyć się doceniać także te mniej słoneczne dni. 

Bo każdy miesiąc ma w sobie coś wyjątkowego.

Wspaniałego, kolorowego, bogatego w cudowne historie i wydarzenia  listopadowe dni!

[179/26] 2117.: "Pamiętnik Sary Lew"

Pamiętnik Sary Lew

XOXO Writer

„Są chwile, które trwają kilka sekund, 

a później zostają w człowieku na całe lata.”

W ciągu całego życia mijamy tysiące ludzi. Ich twarze pojawiają się i znikają w tłumie, w sklepowych kolejkach, autobusach, na ulicach. Większości z nich nie pamiętamy już kilka minut później, nie przywiązujemy do nich szczególnej wagi. Jednak zdarza się, że o niektórych spotkaniach trudno zapomnieć i bywa, że mają na życie duży wpływ. Tak stało się w przypadku bohaterki książki „Pamiętnik Sary Lew”, u której pewne zdarzenie pozostało w pamięci na zawsze.

Nie wiadomo nic o autorce (autorze) tej historii. Ciekawostką jest to, że znalazłam na stronie amazon.com.au tę książkę w wersji angielskiej po tytułem: „Before I Knew His Name”, czyli „Zanim poznałam jego imię”, więc wygląda na to, że XOXO Writer tworzy za granicą. Po sposobie pisania można wnioskować, że jest to młoda osoba zaczynająca dopiero swoją karierę w świecie pisarskim.

Pewnego deszczowego, wakacyjnego poranka Julia wychodzi do sklepu, a gdy wraca, widzi podjeżdżający czarny samochód. Za kierownicą siedzi starszy od niej mężczyzna i proponuje podwózkę, by dalej nie mokła na deszczu. Ona odmawia, on odjeżdża, ale to spotkanie pozostaje w jej umyśle na dłużej. Tak oto w życie Sary wkracza Robert, a wraz z nim cała lawina niedopowiedzeń, sekretów i skomplikowanych układów z przeszłości.

Tytuł powieści sugeruje, że będzie to opowieść z perspektywy czasu i tak faktycznie jest, ale pamiętnika to raczej nie przypomina. Nie ma dat, ani jakiegokolwiek zakresu czasowego, ani konkretnej miejscowości. Nawet nie wiadomo jak dane miasto wygląda, bo nie ma nic z jego charakteru. 

Forma intymnego pamiętnika Sary miała nas zbliżyć do jej przeżyć, pokazać osobiste wewnętrzne dylematy i emocje.  I owszem, jest o nich mowa, ale nie są dobrze oddane. W ogóle ich nie czuć. Najsłabszym elementem są dialogi, które nie posiadają żadnych znamion, które pozwalałyby określić ich charakter. Są suche, bez wyrazu i sztucznie przekazane. Wymiana zdań, a najczęściej pojedynczych słów jedno za drugim jest męczące, często nic nie wnoszące do fabuły, nic niewyjaśniające, a jedynie zapełniające stronę, a my wciąż wiemy niewiele o Robercie i nie mamy wrażenie, że podążamy dalej. 

To sprawiało, że często nie wiedziałam, kto jaką kwestię wypowiada i z jakim natężeniem, nawet jeżeli dotyczy to tylko dialogu pomiędzy dwoma osobami. Taka forma nie pozwala dogłębnie wniknąć w osobowości rozmówców, w ich psychikę i emocje.

Wokół samej relacji Sary i Roberta od początku unosi się atmosfera zakazanego owocu, gdyż zbudowana została na motywie różnicy wieku. Problem w tym, że nie wiadomo jaka różnica wieku ich dzieli. Narratorka wspomina, że jest dorosła, ale co to znaczy? Czy ma osiemnaście lat, czy ponad dwadzieścia. To jest istotna różnica, bo ja, jako czytająca jakąś historię, lubię wiedzieć jaki jest bohater, bym mogła sobie wyobrazić nie tylko wygląd, ale też ogólną osobowość. Podobna zagadka dotyczy Roberta, o którym wiemy że ma ciemne włosy przyprószone przy skroniach siwizną, więc może mieć około czterdziestu lat. Do tego okazuje się być wujkiem Maćka, przyjaciela Sary, więc nie jest ich rówieśnikiem. Takie nieścisłości zawsze mnie irytują i tak było teraz. Ten brak precyzji sprawia, że sztucznie generowane napięcie traci na wiarygodności. Zamiast budować realny, namacalny kontrast pokoleniowy czy psychologiczny, autor/ka serwuje nam niedopowiedzianą zagadkę, która w żaden sposób nie tłumaczy zachowań bohaterów. Różnica wieku staje się tu jedynie pustym hasłem z okładki, kolejnym marketingowym haczykiem, który nie dostał żadnego sensownego rozwinięcia w fabule.

Akcja, która na pierwszy rzut oka powinna posuwać się do przodu, w rzeczywistości sprawia wrażenie dość statycznej. Autorka często rozpoczyna kolejne rozdziały informacją, że minęło kilka dni od jakiegoś zdarzenia. Taki zabieg powtarza się między innymi na początku trzeciego, czwartego i piątego rozdziału. Teoretycznie czas płynie, bohaterowie spotykają się ponownie, rozmawiają, uczestniczą w kolejnych wydarzeniach, ale nie przekłada się to na rzeczywistą dynamikę opowieści. Mam wręcz wrażenie, że historia przeskakuje od spotkania do spotkania, od rozmowy do rozmowy, od jednej imprezy do następnej, nie dając nam możliwości obserwowania, jak relacja bohaterów stopniowo się rozwija. Brakuje płynności, naturalnych przejść i poczucia, że kolejne wydarzenia rzeczywiście coś zmieniają. W efekcie mijają dni, pojawiają się następne sytuacje, a fabuła wciąż zdaje się tkwić w tym samym miejscu.

„Pamiętnik Sary Lew” to romans ze zmarnowanym potencjałem, w której akcja stoi niemal w tym samym miejscu, a sama historia ma wiele niewiadomych. Do tego zbyt słabo zostało nakreślone tło, ale też nie dane było poczuć emocji, które bohaterka  zapowiadana na początku.  Finałowe kwestie wskazują, że to jeszcze nie koniec tej historii, bo zakończenie ma charakter otwarty, niedokończony i pozostało wiele pozostało. Liczyłam na lepszą, głębszą, poruszającą opowieść o trudnej miłości, a to, co przeczytałam, zdecydowanie do takiej nie należy.

Egzemplarz książki otrzymałam w ramach współpracy z portalem 

Wydanie: I
Data premiery: 21.08.2026r.

Ilość stron: 237

Rozmiar pliku EPUB 1,94 MB

ISBN: 9798193467588

Wydawnictwo: Independently Publisher

Moja ocena: 2/6

[178/26] - 2116.: "Tylko jedno spojrzenie"

Tylko jedno spojrzenie

D.S. Wojciechowska

„Uczucia nie mają daty ważności”

Gdy kończymy szkołę, odbieramy świadectwo maturalne, rozstajemy się z grupą osób, z którymi spędziliśmy kilka lat w jednym budynku i klasie. Po latach przychodzi czasami ciekawość, co słychać u dawnych kolegów, koleżanek i przyjaciół ze szkolnej ławy. Okazją do tego, by porozmawiać o tym jak potoczyło się nam i innym życie są spotkania klasowe. Takie zaproszenie otrzymała bohaterka książki „Tylko jedno spojrzenie”, ale ona nie podchodzi do tego z entuzjazmem.

Julia wiedzie spokojne, uporządkowane życie we Wrocławiu i wydaje się, że pogodziła się już z tym, co wydarzyło się sześć lat temu. Wówczas jej ukochany Maks na studniówce poprosił ją, by zaczekała na niego, aż przyjdzie ich czas i pozostawił ją samą na długie kilka lat. Teraz niespodziewanie przeszłość wraca wraz z nadejściem zaproszenia na spotkanie klasowe, które ma być w górskiej chacie. Za namową przyjaciół decyduje się na ten wyjazd, mając nadzieję, że nie spotka tam swojej przeszłości. I jak można się domyślić, że dziewczyna bardzo się przeliczyła w swoich życzeniach, bo Maks pojawia się na imprezie, a wraz z nim wracają dawne wspomnienia i urazy.

Książka w wersji elektronicznej liczy 181 stron, a w papierowej niewiele ponad 200 stron, więc nie zabiera zbyt dużo czasu na przeczytanie. U mnie wypełniła czas złożony z kilku godzin rozłożonych na dwa wieczory.  Pod tym względem nie mam zastrzeżeń, gdyż pani D. S. Wojciechowska ma lekkie pióro, co ułatwia podążanie za perypetiami bohaterów. Jednak w tej historii zabrakło mi większego polotu, jeśli chodzi  o przeszłość bohaterów i sam powód nagłego zerwania związku przez Maksa. Wprawdzie obserwujemy ich w narracji naprzemiennej, ale i tak wydarzenia sprzed sześciu lat zostały nakreślone bardzo skromnie i powierzchownie. Autorka potraktowała ten kluczowy wątek po macoszemu, przez co motywacje bohatera wydają się mało wiarygodne, a cała tajemnica niedopracowana. 

Uważam, że w tej kwestii nie został wykorzystany potencjał tej historii, gdyż w pewnym momencie pojawia się wątek, który ruszyłby nieco dynamikę akcji. Autorka niemal całkowicie skupiła się na teraźniejszości i próbach odbudowania relacji pomiędzy Maksem i Julią. Niestety tutaj zabrakło szczerej rozmowy, tym bardziej, że wychodzi na jaw, że on za miesiąc bierze ślub z Olgą. 

Nie chcę zdradzać za dużo, więc jedynie napiszę, że wyjaśnienia Maksa mogłyby być bardziej rozwinięte i ten wątek  mógł wprowadzić bardziej dynamiczną akcję do fabuły. Nie przekonały mnie również wyjaśnienia Maksa dotyczące wydarzeń sprzed sześciu lat. Mam wrażenie, że autorka nie wykorzystała potencjału, jaki pojawił się w momencie, gdy zasugerowała, że w przeszłości bohatera wydarzyło się coś, co naraziło na niebezpieczeństwo zarówno jego, jak i Julię. Był to interesujący trop, który mógłby nadać fabule zupełnie inny wymiar, wprowadzając więcej dramatyzmu, poczucia zagrożenia, a nawet elementy thrillera. Niestety, wątek ten nie doczekał się odpowiedniego rozwinięcia, a szkoda, bo właśnie tutaj historia mogła nabrać większej dynamiki i głębi.

Również finał nie do końca mnie przekonał. Autorka próbuje jeszcze pod koniec zaskoczyć nas dramatycznym wydarzeniem, które w moim odczuciu niewiele wnosi do całej historii. Ponieważ pojawia się on już w epilogu, przez chwilę spodziewałam się, że będzie zapowiedzią dalszego ciągu, ale okazało się, że ta historia kończy się w sposób taki, jak można było się spodziewać. Pozostawiło to we mnie pewien niedosyt, zwłaszcza że samo zakończenie mogło zostać poprowadzone w bardziej przemyślany sposób.

„Tylko jedno spojrzenie” to lekka, poprawnie napisana historia z pięknym, zimowym tłem, która miała potencjał na coś znacznie głębszego. Gdyby D. S. Wojciechowska dała swoim bohaterom więcej przestrzeni na szczerą rozmowę, a wydarzenia z przeszłości solidniej uzasadniła i rozwinęła. W obecnej formie pozostaje jednak ładną, ale nieco zbyt powierzchowną opowieścią o miłości, która odżywa po latach i o próbach jej odbudowy.

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem

Wydanie: I

Data premiery: 22.05.2026r.

Ilość stron: 214

Okładka:  miękka ze skrzydełkami

Wymiary: 205 x 145 mm

ISBN: 978-83-8290-958-6

E-book 181 stron

EPUB Rozmiar: 1,48 MB

PDF  Rozmiar: 1,59 MB

MOBI 0,8 MB

ISBN 978-83-8290-968-5

Wydawnictwo: WasPos

Moja ocena: 4/6