[164/26] - 2102.: "Zosia"

"Zosia"

Beata Kępińska

"Ciężki jest nasz kobiecy los."

Powyższe słowa w pewnym momencie wypowiada bohaterka książki "Zosia". Jej życie nie było usłane różami, a ona sama określiła je jako smutne.  Kiedy patrzymy na życie kobiet w czasach, kiedy przyszło jej funkcjonować, czyli ponad sto dwudziesta lat temu, widzimy, jak wiele się zmieniło. Dziś mamy możliwość zdobywania wykształcenia, rozwijania swoich pasji i decydowania o własnym losie. Nie oznacza to oczywiście, że współczesne kobiety nie muszą mierzyć się z trudnościami, ale jednak mamy znacznie więcej praw i możliwości niż nasze prababki.

Kobiety od zawsze dźwigały na swoich barkach ciężar codzienności, troszcząc się o dom, rodzinę i najbliższych. Były czasy, gdy ich własne marzenia, ambicje i pragnienia schodziły na dalszy plan na rzecz obowiązkom i decyzjom podejmowanym przez innych. Szczególnie trudne były czasy, w których kobieta miała przede wszystkim być posłuszną córką, dobrą żoną i oddaną matką, nie mając możliwości myśleć o własnych potrzebach czy samodzielnie decydować o swoim losie. 

Zosia Trzecińska dorasta w robotniczej Łodzi przełomu wieków. Ma w sobie ogromną ciekawość świata i pragnienie, by uczyć się. Jednak są to czasy, gdy dziewczęta nie mają takich możliwości, jak chłopcy. Widać to na przykładzie jej młodszego brata Romana, który jest traktowany zupełnie inaczej. Gdy przyszedł czasem zaczął uczęszczać do Rosyjskiego Gimnazjum Rządowego. Zosia też chciałaby mieć książki, zdobywać wiedzę, nosić mundurek, ale wówczas nie uważano, że kobietom jest potrzebna edukacja. Co dziwne, to ojciec sugerował, by wysłać córki do szkoły, matka uważała, że im jest to niepotrzebne. Dochodzi jednak do tego, że spełniają się marzenia Zosi, ale jedynie poprzez tajne komplety. Potajemnie, bo dotyczyły dzieci rodzin robotniczych. Gdy i to się w pewnym momencie kończy, Zosia zaczyna marzyć o życiu w klasztorze, lecz o jej przyszłości decyduje ojciec, wybierając jej męża. Nie potrafi przeciwstawić się jego decyzjom. Od zawsze bowiem była cicha, wrażliwa i bezgranicznie oddana rodzinie stawiając innych ponad swoje potrzeby.

Pani Beata Kępińska w swojej monumentalnej, ponad 600-stronicowej powieści przeprowadza nas przez historię Polski przedwojennej. Obserwujemy koleje życia tytułowej Zosi, która opowiada nam o sobie poprzez swój pamiętnik, który prowadzi od dziecka. Jej losy splatają się z burzliwą historią kraju, wojnami, odzyskaniem niepodległości i trudnościami pierwszych lat odrodzonej Polski. Przez pryzmat jej codziennych zmagań obserwujemy narodziny i upadki systemów, wojenną pożogę oraz kryzys pierwszych lat wolności.

Tłem dla wydarzeń jest Łódź z przełomu XIX i XX wieku. Pani Kępińska pokazuje to miasto od strony robotniczych familii, codziennych sytuacji, zwykłych ludzi, którzy tworzą razem klimat miasta. Można mieć wrażenie szarości każdego dnia, obecnej  w wielu rodzinach biedy otoczonej dymem fabrycznym i niepewnością jutra. Świetnie, choć bez zbędnego patosu, punktuje patriarchalny autorytaryzm, pokazując przy tym sytuacje kobiet, które podporządkowane zostały sztywnym schematom. Nie mają zbyt wiele do powiedzenia w kwestii swojej przyszłości, gdyż rzeczywistość nie daje im możliwości rozwoju. 

Autorka opisuje to wszystko w opisowym stylu, tworząc charakter spisywanych wspomnień bohaterki. I tak faktycznie jest, bo Zosia notuje swoje wrażenia i przemyślenia w brulionie, który kiedyś podarował jej ojciec.  Dużo jest więc ciągłego tekstu, w którym dowiadujemy się o poszczególnych wydarzeniach, towarzysząc bohaterce od najmłodszych lat. 

Początkowe rozdziały rozwijają się niezwykle powoli, drobiazgowo opisując rutynę dnia codziennego i dzieje rodziny Trzecińskich. Dla mnie było zbyt monotonnie, gdyż wolę bardziej dynamiczną narrację. Doceniam natomiast, że poprzez słowa autorka potrafiła oddać klimat pierwszych kilkudziesięciu lat XX wieku. Niewątpliwie ma umiejętność pisania o nędzy bez popadania w melodramatyczny ton. Przed naszymi oczami rysuje sytuacje, w których obecny jest głód, bieda, lęk przed chorobą, utratą pracy czy obawy o przyszłość. Daje poczuć wszelkie stany emocjonalne, mimo że nie ma tutaj spektakularnych zwrotów akcji. Niezwykle ciekawie wybrzmiewa też tło historyczne pokazane z perspektywy łódzkich realiów i europejskich przemian. Pani Kępińska ukazuje te zmiany z perspektywy zwykłych ludzi, których życie brutalnie jest burzone przez globalną politykę. 

Powieść „Zosia” to historia nie tylko tytułowej bohaterki, ale ogólnie kobiet, którym przyszło żyć w czasach nieprzychylnych dla ich płci. Narzucane im przez wieki role procentują ograniczeniami wciąż obecnymi w ówczesnym społeczeństwie. Zosia, pomimo przeciwności stara się sprostać oczekiwaniom innych i odnaleźć sens własnego życia, ale i tak nie raz byłam zła na bohaterkę za jej uległą postawę. Zwłaszcza w pierwszych jej latach, gdy jako młoda dziewczyna nie potrafiła zawalczyć o swoje. Z drugiej strony rozumiałam jej dylematy wynikające z narzucanych norm i wychowania. Jej losy przyprawiały mnie smutkiem, ale też refleksją nad życiem kobiet w początkach XX wieku. 

Nie jest lekka i łatwa lektura do poduszki, ale głęboki, literacki hołd złożony pokoleniom naszych prababek. Historia Zosi skłania do refleksji nad losem kobiet, które przez lata nie miały prawa decydować o sobie, a ich marzenia często musiały ustępować miejsca obowiązkom. To także opowieść o pamięci, przemijaniu i codziennym zmaganiu się z rzeczywistością, na którą nie zawsze mamy wpływ.

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem

Wydanie: I

Data premiery: 21,07.2026r.

Ilość stron: 608

Okładka: miękka

Wymiary: 140x205 mm

ISBN: 978-83-8335-883-3

Wydawnictwo: Zysk i S-ka

Moja ocena: 5/6

[163/26] - 2101.: "Zapach szkockich nocy" Tom II serii "Zapachy nocy"

"Zapach szkockich nocy"

seria: "Zapachy nocy"

Tom drugi

Dominika Brych

"związek z drugim człowiekiem to podróż"

Wakacje dają nam poczucie wolności, gdyż nie przygniatają nas codzienne obowiązki domowe czy zawodowe. Można odpocząć i nabrać sił. A jeżeli dochodzi do tego wyjazd poza granice kraju, można poczuć się swobodnie i relaksująco. Takie wrażenia miała bohaterka książki „Zapach szkockich nocy”, która w pierwszej części pt.: „Smaki katalońskich nocy” odkrywała nową siebie, spełniała swoje najskrytsze pragnienia i po prostu czerpała z życia bez zahamowania. Gdy wówczas żegnała się z hiszpańskimi klimatami, wpadła na pomysł, by kolejne wakacje spędzić we Włoszech. Tymczasem drugi tom opowieści o perypetiach i przygodach Anny pt. „Zapach szkockich nocy” zabiera nas na północ Europy, zamiast na południe. Zanim jednak tam się udamy, przez jakiś czas przebywamy w pięknym Gdańsku, gdzie Anna pracuje i mieszka. 

Odkąd Anna wróciła z pięknej Katalonii, nie może odnaleźć w sobie tego poczucia swobody i romantyzmu, jaka jej wówczas towarzyszyła. Wakacje dawno się skończyły, nastąpiła szara, jesienna aura i przytłaczające ograniczenia, jakie wytyczają nastroje w rodzimym kraju. Anna próbuje na nowo wpasować się w stare, dobrze znane ramy, jednak ta codzienność coraz bardziej ją uwiera.

Pierwsze strony powieści dzieją się poza Trójmiastem, bo pracownicy firmy są właśnie na wyjeździe integracyjnym. Tam Anna popełnia błąd, który drogo ją kosztuje, niosąc ze sobą lawinę konsekwencji. Nie mając wyjścia, szuka nowej pracy. Przeglądając różne oferty trafia na ogłoszenie o stażu w Edynburgu. Podejmuje od razu decyzję o wyjeździe, czym wprawia w zdumienie swoich rodziców, którym trudno się pogodzić, że córka chce ułożyć sobie życie po swojemu. Ten wątek dodaje powieści nieco dramatyzmu, mimo że jest tylko jednym z elementów fabuły. Mimo to wyraźnie są widoczne skomplikowane i podszyte toksycznością relacje rodzinne. Autorka nakreśla mechanizmy kontroli, zwłaszcza ze strony matki i poczucia winy w jaką wpędzają Annę jej reakcje. Inną przeszkodą są panujące wciąż stereotypy, które nie pozwalają być sobą i spełniać swoje najskrytsze pragnienia.

Szkocja okazuje się dla Anny przełomowym momentem, dając poczucie wolności i niezależności. W nowym środowisku i rzeczywistości próbuje bardziej odważnie iść przez życie na własnych zasadach. Wprawdzie wydarzenia w Katalonii wiele jej uświadomiły, ale wciąż ma w sobie pewne zahamowania, które wynikają z wychowania i warunków, w jakich na co dzień funkcjonuje. Narracja prowadzona w formie trzecioosobowej, ale z perspektywy Anny daje możliwość śledzenia jej toku rozumowania i snutych planów.

Ogromną zasługą w tej przemianie są również osoby, które Anna spotyka na swojej drodze. Szczególne miejsce zajmuje Ian, z którym zaczynają ją łączyć głębsze uczucia. Razem z nim poznaje urokliwe zakątki Szkocji, ale też odkrywa swoją prawdziwą naturę. Drugą osobą jest Joanna, właścicielka domu, w którym Anna wynajmuje pokój. Ich przyjazna relacja doprowadza do tego, że w pewnym momencie mamy jedną historię w drugiej. Joanna bowiem opowiada o swoim małżeństwie z Colinem, co pokazuje, że bycie razem wymaga nie raz kompromisów, zaufania i dbania o siebie. niezależność i życie na własnych zasadach są możliwe, nawet jeśli wymagają odwagi i przeciwstawienia się utartym schematom. Obie te relacje mają znaczenie dla rozwoju Anny, ponieważ dzięki nim zaczyna coraz wyraźniej rozumieć, czego chce i czego nie zamierza już akceptować.

Anna z początku powieści i Anna z jej zakończenia to jakby dwie różne osoby. Przeżycie wyniesione z pobytu w Szkocji, uświadamiają jej, że nie musi spełniać oczekiwań innych, że ma prawo do popełniania błędów, a przede wszystkim do spełniania swoich marzeń. Czy spełni swoje kolejne, które wyraża na końcu książki? Czas pokaże.

Powieść „Zapach szkockich nocy” można czytać niezależnie od tego, czy znamy pierwszy tom pt.: "Smaki katalońskich  nocy" Tu mała uwaga: niestety na okładce obu książek nie ma oznaczenia, że jest to seria, na co wyraźnie wskazuje ich zakończenie. Ja nazwałam ją "Smaki nocy", gdyż uważam, że dobrze oddaje klimat obu historii. Nie jest to jednak tylko i wyłącznie lekka historia z wątkiem erotycznym, którego nie ma w tej części za dużo.  

Gdy patrzymy na okładkę, można odnieść wrażenie, że będzie to lekka historia i w pewnym sensie nie jest trudna w odbiorze. Autorka pisze lekko, ale nie powierzchownie. Zgrabnie łączy zmysłowość opisów przyrody i bliskości z analizą kobiecej niezależności. Pod płaszczykiem  romansu kryje się psychologiczno – obyczajowa warstwa. To opowieść o kobiecie, która pragnie żyć na własnych zasadach. Zamiast gwałtownych, melodramatycznych zwrotów akcji otrzymujemy subtelne, psychologiczne przejścia, w których relacja z drugim człowiekiem staje się nie tyle celem samym w sobie, ile lustrem dla własnych pragnień i lęków. 

Anna nadal popełnia błędy, podejmuje nie zawsze przemyślane decyzje i wikła się w skomplikowane relacje. Dzięki temu bohaterka wydaje się bardziej wiarygodna, a jej przemiana nie jest nagła ani całkowita. To raczej proces, w którym kolejny wyjazd, spotkanie i doświadczenie pozwala jej zrobić następny krok w stronę niezależności. Autorka pokazuje przy tym, że wolność nie oznacza porzucenia dotychczasowego życia. Czasami jednak trzeba zmierzyć się z własnymi lękami i zewnętrznymi ograniczeniami, by po prostu być sobą. niezależność i życie na własnych zasadach są możliwe, nawet jeśli wymagają odwagi i przeciwstawienia się utartym schematom. Obie te relacje mają znaczenie dla rozwoju Anny, ponieważ dzięki nim zaczyna coraz wyraźniej rozumieć, czego chce i czego nie zamierza już akceptować.

Recenzja tomu I: "Smaki katalońskich nocy"

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem

Wydanie: I

Data wydania: 30.07.2026r.

Ilość stron: 390

Wymiary: 130x210 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

ISBN: 978-83-8423-750-2

Wydawnictwo: Novae Res

Moja ocena: 5/6

[162/26] - 2100.: "Prawo" - Tom II - "Prawo zła"

"Prawo zła"

Tom drugi

Radosław Paszko

„Ludzie nie zdają sobie sprawy z tego, jak ich plany bywają kruche 

w obliczu nieprzewidywalnych zmian”.

Gdy mamy do czynienia z jakąkolwiek serią lub cyklem, wówczas oczekujemy z niecierpliwością kontynuacji, by dowiedzieć się co dalej wydarzyło się u jej bohaterów. Z reguły kolejne tomy odsłaniają nam dalsze ich losy. Biorąc do ręki drugą część serii o braciach Igorze i Marcinie pt.: „Prawo zła” miałam takie właśnie oczekiwania. Po tym, jak zakończyła się pierwszy tom pt.: „Prawo braci” trudno mi było czekać na ciąg dalszy.

Tym bardziej, że minął ponad rok od chwili, gdy książka miała swoją premierę. Pan Radosław Paszko tym sposobem wystawił moją cierpliwość na naprawdę ciężką próbę, która wcale się nie zmniejszyła. Okazało się, że odrzucił on oczywisty scenariusz i zaserwował mi coś znacznie bardziej wymagającego emocjonalnie. Zamiast tradycyjnego dalszego ciągu po scenie wieńczącej „Prawo braci”, autor postanowił pokazać w książce „Prawo zła” to, czego nie było widać wcześniej. Wiodącymi emocjami tej części jest: zemsta ale każdy przypadek z innego powodu.

Głównym bohaterem w tej części jest odwieczny wróg Igora i Marcina – Konrad, który nie potrafi pogodzić się z utratą pozycji i wpływów. Winą za swoją porażkę obarcza bliźniaków, z którymi wychowywał się w domu dziecka. Napędzany chorobliwą żądzą zemsty, planuje z pomocą ostatniego lojalnego kompana, Prosiaka, krwawy odwet. Równolegle śledzimy losy Karoliny, której życie nie szczędzi bólu, poniżenia i zniewolenia. To sprawia, że z dawnej Karoliny nie pozostaje nic, a jedynie nakręca ją chęć odwetu.

I znowu pan Radosław Paszko pozostawia nas z wieloma pytaniami i emocjami. Jego bezlitosny, bezkompromisowy styl pisania wrzuca nas prosto w brutalną rzeczywistość, bez zbędnego wprowadzania i roztrząsania sytuacji. Nie ma tutaj półśrodków, nagłych ocaleń, czy tworzenie czegoś na pół gwizdka. Pokazuje, wyraźnie i mocno, że zło działa jak choroba zakaźna. Każda wyrządzona krzywda rodzi kolejną, poszerzając spiralę konfliktu i niszcząc nawet osoby o dobrych intencjach. Wszystko opisane tak, że można poczuć zło, jakie drąży umysły głównych postaci. Widać to w przypadku Karoliny, która doświadczyła takich cierpień, że ma w sobie jedynie gniew. Z kolei u Konrada planowanie zemsty zamienia się w toksyczną fiksację, która odbiera mu zdolność racjonalnego myślenia i dostrzegania realnych zagrożeń.

„Prawo braci” wydawało mi się mocne i pełne ogromnych emocji, ale okazało się, że to był zaledwie wstęp do tego, co zaserwował mi pan Paszko w „Prawie zła” Ta książka dosłownie mną potrząsnęła, bo zamiast taniej, krwawej sensacji przyniosła głębokie studium ludzkich dramatów.

Autor zmusza nas do wejścia w strefę głębokiego moralnego dyskomfortu, w której brakuje klasycznego podziału na katów i ofiary, a tradycyjne poczucie sprawiedliwości przestaje istnieć. Pokazał tę stronę swojego stylu już w pierwszej części trylogii, ale teraz jest to jeszcze bardziej dosadne.

W swoim posłowiu wyjaśnia swoją koncepcję i zapowiada, że to, co mieliśmy okazję przeczytać w obu pierwszych częściach serii to zaledwie preludium do finałowego tomu. Można więc zacytować, że „aż strach się bać”, ale jednocześnie jestem ciekawa, jak to wszystko się skończy, bo jak dotąd nic nie było oczywiste i nie szło typowymi torami. Mam jedynie nadzieję, że nie będę czekała na to kolejny rok.

Recenzja tomu pierwszego: "Prawo braci"

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem 

Wydanie: I

Data premiery: 22.07.2026r.

Ilość stron: 390

Wymiary: 130x210 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

ISBN: 978-83-8423-611-6

Wydawca: Novae Res

Moja ocena: 6/6

Podsumowanie września Część II - Czytelniczo

Jak wiecie z pierwszego podsumowania września, trochę czasu spędziłam z mężem na podróżach. Był też czas na czytanie, ale nie było tak intensywnie, jak zawsze. Trochę zwolniłam tempo, więc na koncie lektur wrześniowych mam 11 przeczytanych książek, ale jeszcze jedna z nich czeka na zrecenzowanie. jest nią "Prawo zła". Recenzji powstało też 11 ale w tym były teksty do książek przeczytanych w sierpniu.

Spośród nich aż siedem książek otrzymało u mnie 

najwyższą ocenę:

Najsłabsza, ale nie najgorsza, lecz z najniższą oceną:

Kruche pragnienia 

ocena 4/6

A NA PRZECZYTANIE CZEKAJĄ:

[161/26] - 2099.: "Kumulacja" Tom I z Keisuke Kurokawą

"Kumulacja"

cykl: Keisuke Kurokawa

Tom pierwszy

Monika Fudali

„Życie w ciągłym kontakcie ze światem równoległym jest niczym noszenie dwóch różnych szkieł w okularach.”

W życiu nie raz podejmujemy decyzje, które nie zawsze przynoszą korzyści, a bywa, że powodują zniszczenia, na które nie jesteśmy przygotowani. O skutkach takich wyborów i ludzkiej naturze opowiada książka "Kumulacja", na którą składają się trzy odrębne opowiadania, w których tytułowa kumulacja ma różne odcienie i źródło.

Pierwsze z nich pt.: „Kumulacja cierpień”, było debiutem pani Moniki Fudali. Nowela miała swoją premierę 18 listopada 2011 roku. Kilka miesięcy później, w styczniu 2012 roku, ukazała się „Kumulacja gniewu”.  Obie te historie, wraz z najnowszą opowieścią – „Kumulacją nienawiści” – zostały wydane w jednym tomie w 2022 roku. Każda z tych historii tworzy niesamowity zlepek wielu emocji, a ich wspólnym mianownikiem są mrok, groza i… japońskie klimaty oraz osoba Keisuke Kurokawy i jego młodszego brata Sato.

źr. zdjęcia: allegrolokalnie.pl

Każde z tych opowiadań dotyka innego obszaru emocjonalnego, ma swoich bohaterów i zupełnie inną historię z mocną, gęstą atmosferą. W każdym z nich, pewnym momencie wkracza Keisuke, który imponuje spokojem i wewnętrzną mądrością. Przeciwwagą jest jego młodszy brat Sato, który dopiero wchodzi w ten paranormalny świat. Okazuje się, że ma on zdolność przewidywania przyszłości, co przy umiejętnościach starszego brata, okazuje się pomocne. Musi jednak nauczyć się to wykorzystywać. Dzięki prowadzeniu przez Keisuke, jego wyjaśnieniom i doświadczeniu wie coraz więcej o świecie alternatywnym, podobnie jak osoby czytające tę książkę.

Czytając te trzy niesamowicie wciągające historie, od razu miałam skojarzenia z japońskimi dziełami, w których strona nadprzyrodzona odgrywa znaczącą rolę. Poszperałam oczywiście i dowiedziałam się, że określa się ten rodzaj gatunku jako J-horror. Nie jest to jednak horror, który kojarzy się przede wszystkim z brutalnością czy krwawymi scenami. Tutaj znacznie większą rolę odgrywa atmosfera, narastające napięcie, emocje oraz to, co niewidzialne i trudne do racjonalnego wyjaśnienia.

„Kumulacja” jest pierwszym tomem z udziałem Keiskuke Kurokawy, który dzięki swojej powściągliwości i opanowaniu nie jest kolejnym stereotypowym „pogromcą potworów”. Staje się raczej uważnym obserwatorem i odważnym mediatorem między światem żywych a umarłych, między dobrem złem, które potrafi przybrać niebezpieczną formę.  To nadaje całej tej mini trylogii wyjątkowo mistyczny, wręcz magnetyczny i przerażający klimat. Ciarki na plecach gwarantowane.

To odróżnia tę powieść od typowych, europejskich, czy amerykańskich horrorów, gdzie główny bohater, który staje oko w oko z demonami, najczęściej panikuje, krzyczy, ucieka albo reaguje agresją. Keisuke działa zupełnie inaczej. Jego stoicyzm idealnie odzwierciedla japońską filozofię życiową, jaką jest akceptacja losu i tego, co ze sobą przynosi. On nie traktuje swojego daru jako przekleństwa, nad którym należy ubolewać, lecz przyjmuje go z godnością i spokojem jako swoje przeznaczenie i obowiązek wobec świata. I tego między innymi uczy swojego brata, który nie radzi sobie jeszcze ze wszystkim, czego doświadcza.

Pani Monika Fudali w zaskakującym, konkretnym, dynamicznym stylu na zaledwie 174 stronach umieściła ogromny ładunek emocjonalny wypełniający niemal każdą stronę tej skondensowanej historii. Przenosząc wschodnią wrażliwość i szacunek do świata nadprzyrodzonego na grunt polskiej literatury grozy, stworzyła dzieło oryginalne, wnikające głęboko w umysł tworzonymi obrazami i skłaniające do refleksji. Nie ma w niej tanich chwytów ukierunkowanych jedynie na wywołaniu odczuć grozy, lęku i panicznego strachu. Autorka nie marnuje słów na zbędne opisy, lecz uderza prosto w sedno konkretnego ludzkiego stanu psychicznego. I ta strona mentalna wybrzmiewa tutaj mocno i zwraca na siebie uwagę. 

Poza typowymi dla horrorów elementami pojawia się miejsce na refleksję nad ludzką naturą, decyzjami i konsekwencjami, jakie mogą ze sobą nieść. Ta wielowymiarowość sprawia, że książka nie jest nudna, bo wciąż coś się dzieje i mamy chęć dowiedzieć się jak dany epizod się skończy. „Kumulacja” to książka, dla tych, którzy w tego typu literaturze szukają nie tylko efektów „gęsiej skórki” , lecz czegoś głębszego, z filozoficznym i psychologicznym tłem. Wyłania się z niej nauka, by uważać na to co przywołujemy, co przynosimy do domu i jakie podejmujemy decyzje. 

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z autorką

Wydanie: II
Data premiery: 22.10.2022r.

Ilość stron: 174

Okładka: miękka

Wymiary: 205 x 145 mm

ISBN: 978-83-8221-409-3

Wydawca: Selfpublishing

Moja ocena: 6/6

Podsumowanie września Część I - Turystycznie

Wrzesień okazał się dla nas czasem, gdy robiliśmy sobie krótkie wypady do miast, do których mamy niedaleko. Samochód zostawiliśmy na dworcu w naszym mieście i podróżowaliśmy pociągami. Do poniższych miejscowości mam zaledwie 2 do 2,5 godziny, więc wykorzystywaliśmy słoneczne dni końca lata i początku jesieni. I tak odwiedziliśmy:

ZIELONA GÓRA

Celem była figurka Bachantki, (ostatnie zdjęcie w tej sekcji), ale  nie tylko, bo jest w tym mieście trochę ciekawych miejsc. Oczywiście musiała być kawka na rynku i coś jeszcze :)

Zielona Góra słynie z Bachusików, więc kilak udało się znaleźć. Z Bachantką mieliśmy kłopot, bo  jest w innym miejscu, niż na początku, ale znaleźliśmy :)

TORUŃ

Do Torunia pojechaliśmy bez planu, spontanicznie. I natrafiliśmy na wydarzenie "Parada Cosplay". Po ulicach przechadzały się osoby przebrane w fantazyjne stroje, dodając kolorytu miastu Kopernika. Spacerowaliśmy po mieście zwiedzając go niestandardowo, nieco inaczej, niż typowi turyści. Była kawka w uroczej kawiarence, ciasto, zdjęcie  na czerwonym fotelu :), oczywiście zamek, Kopernik, ale też miejsca, na które czasami brakuje czasu. Dużo się działo w Toruniu tego dnia, a była to ostatnia sobota lata i  tylko niektóre zdjęcia wrzucam. A na koniec - pyszne jedzonko w Gruzińskiej Restauracji połączonej z piekarnią.

POZNAŃ

Byliśmy tam, bo mamy blisko :)

CIECHOCINEK

I na koniec miesiąca - Ciechocinek, po raz kolejny, bo o tej porze roku jest tam szczególnie pięknie. Tam mamy swoją ulubioną kawiarenkę "Pola Negri", w której można wypić dobrą kawę, skosztować pysznego ciasta, a nawet poczytać książkę lub prasę związaną z filmem. Potem spacerek po parku, wizyta u Jasia i Małgosi,