[82/26] - 2020.: "Samouzdrawianie według Tradycyjnej Medycyny Chińskiej"

"Samouzdrawianie według 

Tradycyjnej Medycyny Chińskiej"

Najskuteczniejsze naturalne metody na ból, stres, zaburzenia hormonalne i choroby przewlekłe

Dr Lily Choi

Bess Koutroumanis

„Każdy z nas ma w sobie moc samoleczenia.”

W świecie, w którym współczesna medycyna jest na wysokim poziomie, nadal ludzie zmagają się z problemami zdrowotnymi. Wielu z nich nie wie dokładnie dlaczego chorują i bywa często, że nie dana jest im nadzieja na wyleczenie. Na tym tle Tradycyjna Medycyna Chińska proponuje zupełnie inne spojrzenie - holistyczne, spokojne i oparte na uważności wobec własnego ciała. Książka „Samouzdrawianie według Tradycyjnej Medycyny Chińskiej” zaprasza do takiego właśnie podejścia, pokazując, że powrót do równowagi zaczyna się od małych kroków i lepszego rozumienia siebie. To książka, która mówi o zdrowiu w rzeczowy, prosty sposób. Treść jest jasna i oparta na tym, co doświadczamy na co dzień.

Autorki nie dają obietnic szybkiej poprawy czy łatwych metod na wszystkie bóle i problemy. Krok po kroku pokazują nam, jak możemy wrócić do dobrej równowagi w naszym ciele. Podkreślają, że ważne jest, by patrzeć na swoje ciało, słuchać go i rozumieć, skąd bierze się każdy sygnał, który nam ono wysyła. Często przyczyna jest głębsza, a to, co czujemy, ma związek z naszym życiem, tym jak się czujemy i z tym, co robimy każdego dnia. Można samemu zobaczyć, jak małe zmiany wpływają na nasz stan. Samouzdrawianie według tej książki to wolny proces, który zaczyna się od siebie i daje szansę na lepsze życie.

Warto też zaznaczyć, że poradnik został bardzo ładnie wydany, z wieloma ilustracjami, rysunkami, tabelkami, kolorowymi zdjęciami i czcionkami. Do tego tekst jest wydrukowany wyraźną czcionką, urozmaiconą kolorystycznie, a do tego na dobrym papierze. Jedyny minus to miękka okładka i klejone brzegi, co nie gwarantuje trwałości. Całość została dobrze zaplanowana, ujęta w dwóch częściach i sześciu rozdziałach.

Autorki w zrozumiały i przejrzysty sposób uczą o podstawach Tradycyjnej Medycyny Chińskiej. Pokazują ważne jej zasady jako nietrudne elementy do zastosowania w codziennym życiu. Tym samym pomagają zrozumieć, czym jest równowaga energii w ciele, jak płynie Qi, oraz jak różne części ciała współpracują ze sobą. To uświadamia, jakim zgranym mechanizmem jest nasz organizm, w którym każdy narząd, komórka, układ nie są odrębnymi obszarami, lecz współgrającym razem zespołem.

Pierwsza część książki skupia się głównie na wprowadzeniu do teorii TMC w bardzo przystępny sposób. Nie brakuje w niej praktycznych wskazówek oraz ćwiczeń i wiele porad, które można bez problemu wykorzystać na co dzień i stopniowo wprowadzać do swojego życia. Znajdziemy tu między innymi proste ćwiczenia wspierające ciało, podstawowe techniki oddechowe, sposoby pomagające się wyciszyć i odprężyć, a także elementy masażu oraz inspiracje związane z łagodną aktywnością fizyczną. Książka porusza również temat odżywiani, więc pojawiają się w niej też łatwe przepisy, napary i propozycje ziołowe, które mają naturalnie wspierać organizm i poprawiać samopoczucie.

Natomiast druga część poświęcona została w całości najczęściej spotykanym chorobom, schorzeniom i dolegliwościom. Jest to niezwykle cenna wiedza, gdyż autorki wskazują przyczyny ich występowania i sposoby poradzenia sobie z nimi według zasad Tradycyjnej Medycyny Chińskiej.

Książka pokazuje, że dbanie o zdrowie to proces, który trwa każdego dnia i nie kończy się jedynie na reagowaniu wtedy, gdy pojawi się ból czy gorsze samopoczucie. Organizm cały czas się zmienia, a wpływ na jego kondycję mają nawet drobne codzienne nawyki. Znaczenie ma nie tylko to, czy coś nam dolega, ale również jakość snu, tempo życia, poziom stresu czy relacja między ciałem a emocjami. Dopiero spojrzenie na zdrowie w szerszy sposób pozwala zauważyć zależności, których wcześniej często nie dostrzegaliśmy. Taka większa uważność pomaga lepiej rozumieć własny organizm i świadomiej troszczyć się o siebie na co dzień. Metody, o których autorki piszą, to wsparcie dla organizmu. Nie są po to, by zastąpić zwykłą medycynę, tylko by wspomóc ciało w powrocie do zdrowia i wzmocnić to, co daje lekarz. Tekst zachęca, by dbać o siebie na wiele prostych sposobów i łączyć to, co naturalne, z tym, co sprawdzone.

Egzemplarz książki otrzymałam w ramach współpracy z portalem

 

Wydanie: I

Data premiery: 14.11.2025r.

Data wersji oryginalnej: 19.09. 2023r.

Ilość stron: 232

Okładka: miękka

Wymiary: 145 x 205 mm

ISBN: 978-83-8429-020-0

Tytuł oryginału: Heal Yourself with Traditional Chinese Medicine: Find Relief from Chronic Pain, Stress, Hormonal Issues and More with Natural Practices and Ancient Knowledge

Tłumaczenie: Anna Bergiel

Wydawnictwo: Vital

Moja ocena: 6/6

Hurra! Wygrana! od bloga ADRASTEJA

Miesiąc temu wzięłam udział w konkursie ogłoszonym przez Olimpię z bloga ADRASTEJA z okazji 11 rocznicy jego istnienia.  Do zgarnięcia był zestaw kosmetyków z firmy Fluff z kolekcji pachnącej wiosną. Zadanie polegało na tym, by odpowiedzieć na pytanie: 

"Z czym kojarzy Ci się wiosna?"

I napisałam tak:

Mam dużo skojarzeń z tym czasem. Przede wszystkim kojarzy mi się ze świeżością, nadzieją, słońcem i ciepłem. Przede wszystkim - z budzącą się do życia naturą, rozkwitającymi kwiatami, śpiewem ptaków o poranku, dłuższymi dniami i spacerami, podczas których widzę, jak świat budzi się do życia. Wiosna kojarzy mi się też z odrodzeniem, czasem, w którym wszystko nabiera kolorów. To tak, jakby świat zaczynał znowu oddychać pełną piersią: pojawia się zapach świeżej trawy i wilgotnej ziemi, pierwsze kwiaty nieśmiało wychylają się spod liści, a dłuższe, cieplejsze dni potrafią poprawić humor bardziej niż niejedna kawa. W powietrzu czuć ruch – ptaki wracają, ludzie częściej wychodzą na spacery, a parki i ulice zaczynają tętnić energią. Wiosna niesie też wrażenie nowego początku, jakby wszystko było możliwe i jakby świat dawał nam kolejną szansę na świeży start. I wreszcie wiosna, to moment, gdy w końcu zmieniam ubranie na lżejsze!

I okazało się, że moja wypowiedź spodobała się organizatorce.

Bardzo dziękuję!

I właśnie wczoraj dotarła do mnie paczuszka z obiecanymi kosmetykami.

Wszystkie pięknie pachną i faktycznie kojarzą się z wiosną.

A oto one na zdjęciu:

• Odżywcza mgiełka do twarzy, malina, 150 ml 
• Odżywczy krem do twarzy, malina & migdał, 50 ml 
• Łagodzący żel do mycia twarzy, wiśnia, 75 ml 
• Rozświetlający krem do twarzy, wiśnia, 50 ml 

[81/26] - 2019.: „Światło w tunelu” Tom II

„Światło w tunelu”

seria: Światło ze snów

Tom drugi

Graham Shaw

„Wszyscy mamy swój termin ważności”

Życie bywa ulotne — kruche niczym szkło, które potrafi pęknąć w najmniej spodziewanym momencie. Czasem wystarczy jeden dzień, jedna decyzja lub jedno spotkanie, by wszystko nagle zmieniło swój bieg. Powieść „Światło w tunelu”  jest właśnie taką historią — opowieścią o cienkiej granicy między życiem a śmiercią, nadzieją i rezygnacją, a także o tym, że czasem najtrudniej jest pozwolić sobie naprawdę żyć.

Claire wie, że umiera i nie widzi dla siebie nadziei na ratunek. Może liczyć jedynie na łagodzenie bólu i spokój. Ten ostatni nie jest jej jednak dany, ponieważ przy jej łóżku nieustannie czuwa Irene Davis — apodyktyczna matka dziewczyny. Autorka, w tym momencie, bardzo sugestywnie pokazuje, jak destrukcyjna potrafi być nie tylko sama choroba, lecz także relacja z kimś, kto kocha w sposób duszący, kontrolujący i odbierający drugiej osobie podmiotowość. 

Wszystko zmienia się w chwili, gdy lekarzem prowadzącym zostaje Ethan Anderson, śledzący najnowsze badania nad zastosowaniem terapii CAR-T prowadzonych przez Chińczyków. Ethan wciąż ma w sobie pasję nieskażoną rutyną i przytłaczającą codziennością pracy w szpitalu. Widzi, że Claire nie walczy, nie szuka cudów i nie liczy na odmianę losu — jej jedynym pragnieniem jest koniec cierpienia. Za zgodą pacjentki decyduje się więc przeprowadzić eksperymentalne leczenie nowymi farmaceutykami. Jednocześnie pomaga jej uwolnić się spod kontroli matki i, przy wsparciu Alice oraz Jamesa, zmienia jej otoczenie. Dom Hardy’ch staje się dla Claire miejscem, w którym może nie tylko wracać do zdrowia, ale także na nowo nauczyć się żyć. Gdy jednak wszystko zaczyna zmierzać ku szczęśliwemu zakończeniu, śmierć ponownie daje o sobie znać, przypominając, że czasem jest bliżej, niż mogłoby się wydawać.

Cztery lata temu miałam przyjemność poznać debiut pisarki ukrywającej się pod pseudonimem Graham Shaw pt. „Światło ze snów” - powieść, która pozostawiła po sobie bardzo pozytywne wrażenie. Nie przypuszczałam wtedy, że jeszcze spotkam jej bohaterów, Alice Stajer i Jamesa Hardy’ego, choć tym razem w rolach drugoplanowych. 

„Światło w tunelu” to powieść, którą można zaliczyć do romansów z motywem dużej różnicy wieku. Autorka podchodzi jednak do tego schematu w nieco odmienny sposób. Tym razem to mężczyzna broni się przed uczuciem, świadomy zarówno różnicy wieku, jak i tego, że Claire jest jego pacjentką. Choć bohaterowie znali się wcześniej, nie łączyła ich bliższa relacja.  Claire pracowała jako barmanka w klubie Jamesa Hardy’ego, dzięki czemu poznała Ethana oraz Alice - narzeczoną Jamesa.

Bardzo polubiłam również samą Claire. To bohaterka szczera, otwarta i pełna pozytywnej energii, mimo że proces wychodzenia z choroby wcale nie jest łatwy. Nie robi fochów, nie wścieka się bezpodstawnie, nie rozkłada problemów na drobne czynniki, lecz postępuje zgodnie ze swoim sercem. Podobało mi się, że doskonale wie, czego chce i co czuje, a jednocześnie nie zamierza zbyt łatwo odpuścić walki o własne szczęście.

Początkowo Claire nie dopuszcza do siebie myśli, że Ethan mógłby stać się dla niej kimś więcej niż tylko lekarzem. Jej stan zdrowia się poprawia, więc coraz częściej korzysta z uroków życie, ale też  uświadamia sobie swoje uczucia, jaki rodzą się wobec przystojnego lekarza. Z wdziękiem, delikatnością i dużą naturalnością daje Ethanowi do zrozumienia, że staje się dla niej kimś ważnym. Robi wszystko, by przekonać go do siebie i skłonić do wyjścia poza bezpieczną strefę, którą sam wokół siebie stworzył.

Podobało mi się również to, że bohaterowie ze sobą rozmawiają. Nie ukrywają emocji i nie budują relacji na niedomówieniach czy sztucznych konfliktach. Ethan doskonale zdaje sobie sprawę, że Claire staje mu się coraz bliższa, jednak trudno mu przekroczyć granicę lekarz – pacjent. To właśnie z tego wynikają liczne zabawne sytuacje i dialogi, które wprowadzają do historii lekkość oraz wywołują uśmiech.

Na uwagę zasługuje również sam styl autorki, dzięki któremu poznawanie tej historii było dla mnie prawdziwą czytelniczą przyjemnością. Pani Graham Shaw pisze lekko i naturalnie, a jej sposób prowadzenia narracji sprawia, że przez książkę płynie się z dużą łatwością. Mimo poruszania trudnych tematów, takich jak śmiertelna choroba, lęk przed stratą, czy samotność, powieść nie przytłacza emocjonalnym ciężarem.

Autorka nie skupia się wyłącznie na relacji damsko-męskiej. Jednym z ważniejszych motywów jest trudność pogodzenia się matki z tym, że ukochana córka chce zacząć decydować o sobie i przestaje jej potrzebować w takim stopniu jak wcześniej. Irene Davis za wszelką cenę próbuje utrzymać kontrolę nad życiem Claire, nie dostrzegając, że swoim zachowaniem bardziej szkodzi, niż pomaga. Jej miłość jest zaborcza, podszyta lękiem przed utratą, a jednocześnie tak silna, że prowadzi ją do działań mających zatrzymać córkę blisko siebie — nawet kosztem jej wolności. Autorka świetnie oddaje tę emocjonalną ambiwalencję: z jednej strony Irene kocha Claire ponad wszystko, z drugiej — nie potrafi pozwolić jej żyć po swojemu. To sprawia, że wątek matki i córki staje się jednym z najbardziej poruszających elementów powieści, a jednocześnie jednym z najbardziej autentycznych.

„Światło w tunelu” to powieść przypominająca, że życie nie zawsze układa się według naszych oczekiwań, a los potrafi być przewrotny nawet wtedy, gdy wreszcie zaczynamy dostrzegać światełko nadziei. Graham Shaw z niezwykłą wrażliwością pokazuje, że czasem największą odwagą nie jest walka ze śmiercią, lecz decyzja, by zawalczyć o siebie, własne pragnienia i prawo do szczęścia — nawet jeśli droga do niego okazuje się trudna i pełna lęku.

To historia o cienkiej granicy między rezygnacją a nadzieją, o kruchości życia i o tym, że czasem najtrudniej jest pozwolić sobie naprawdę żyć. Bo każdy z nas ma swój termin ważności. Ważne jednak, by potrafić dobrze wykorzystać czas, który został nam dany.

Recenzja tomu I: "Światło ze snów"

Za możliwość przeczytania książki dziękuję autorce.

Wydanie: I

Data premiery: 01.03.2026r.

Ilość stron: 444

Okładka: miękka

Wymiary: 235 x 165 mm

ISBN 978-83-979204-1-5

Wydawnictwo: Graham Shaw

Moja ocena: 6/6

[80/26] - 2018.: „Czarne ptaki”

„Czarne ptaki”

Bartosz Szczygielski

„Przed Tobą niezwykła podróż 

i tylko od Ciebie zależy, 

jak chcesz ją przeżyć.”

W powieściach, w których fabuła złożona jest z dwóch różnych przestrzeni czasowych, śledzimy je naprzemiennie poznając jakąś historię. Ja jednak nie raz poznawałam je czytając najpierw jeden wątek, a potem drugi. Najczęściej najpierw to, co było kiedyś, a potem wydarzenie w obecnym czasie. Często bowiem jest tak, że przeskoki czasowe wprowadzają pewien rodzaj nieuporządkowania. Gdy skończymy rozdział dotyczący przeszłości i zaczniemy czytać o teraźniejszości, wówczas nie pamiętamy, co wcześniej się wydarzyło, jeśli nie robimy notatek. 

Pan Bartosz Szczygielski podszedł do tego rodzaju konstrukcji fabuły w oryginalny sposób. Jeżeli spojrzymy na jego książkę pt.: „Czarne ptaki”, wówczas dostrzeżmy, że ma ona z obu stron niemal identyczną okładkę. Okazuje, się, że w jednej książce mamy dwie historie osadzone w dwóch różnych czasach i środowiskach.

Pierwsze strony zarówno jednego, jak i drugiego opowiadania zawierają dwie odmienne dedykacje, więc można odnieść wrażenie, że w jednym wydaniu mamy jakby dwie książki ułożone tyłem do siebie. Do tego od razu widać, że została pomyślna tak, że gdy kończy się jedno opowiadanie to za nim jest drugie, ale od końca. By poznać jego początek i przebieg wydarzeń, musimy po prostu książkę odwrócić. Muszę przyznać, że pierwszy raz spotkałam się z takim rozwiązaniem, które uważam za interesujące, gdyż poznajemy jakby dwie osobne historie. Gdy już mamy je za sobą, wówczas dopiero odkrywamy ich połączenie i sens całości.

Autor w pierwszych słowach napisał, że nieważne jak będziemy czytać tę historię. Można też poznawać rozdziały naprzemiennie, lub w dowolnych konfiguracjach. To nie ma znaczenia, bo w efekcie wszystko i tak ułoży się w jedną całość.

I faktycznie, gdy zaczynałam je poznawać, wydawało mi się, że pozornie te dwie historie się nie łączą, bo osadzone są w dwóch różnych okresach czasowych. Gdy docieramy do końca, okazuje się, że mają ze sobą wiele wspólnego.

Ja zdecydowałam się rozpocząć od historii rozgrywającej się w latach dziewięćdziesiątych XX wieku.

Arek Rosiewski i Kamil Zagórny, tuż po tym, jak skończyli świętować maturę przy ognisku w lesie, znaleźli się w niewłaściwym miejscu i byli świadkami morderstwa. Nie mogą już popełniać błędów młodości. Muszą dorosnąć szybciej od innych. Ludzie, którzy ich szukają, nie znają bowiem litości.

Drugie opowiadanie: Małgorzata Tinc i Amelia Baczyńska - dwie kobiety, które są pozornie dla siebie obce. Ich światem są nietypowe kolekcje sztuki, wielkie pieniądze i tajemnice, które nigdy nie mogą ujrzeć światła dziennego. Każda jednak funkcjonuje w nim w różny sposób. To świat dwóch kobiet, które nigdy się nie spotkały. Jedna jest gotowa kłamać, zmienić tożsamość i wyrządzić krzywdę, by osiągnąć swój cel. Druga wspina się po szczeblach kariery, szukając życiowej stabilizacji. Kiedy ich drogi się przecinają, dochodzi do zderzenia, z którego nie wszyscy wychodzą żywi.

Uważam, że zabieg dwóch pozornie niezależnych historii osadzonych w różnych czasach zadziałało świetnie. Pierwsze opowiadanie buduje fundament emocjonalny, opowiadając o przyjaźni, która okazuje się nie do końca szczera. W wyniku pewnych wydarzeń wkrada się strach, a w efekcie walka o przetrwanie. Druga historia jest bardziej skupiona na intelektualnym aspekcie, gdyż pokazuje jak rodzi się intryga poprzez planowanie, manipulację, by osiągnąć cel. Nie wszystko od razu jest też jasne, nie do końca wiemy, dlaczego Małgorzata podejmuje takie a nie inne decyzje i co naprawdę skrywa szef Amelii.

Kluczowe jest to, że taka konstrukcja konfrontowana jest z tym, czego oczekuje osoba czytająca. Zakładamy , że ma do czynienia z dwoma oddzielnymi historiami – może nawet różnymi gatunkowo. Tymczasem finał zmusza do reinterpretacji wszystkiego, co wcześniej przeczytaliśmy. Jeśli powiązania są dobrze przemyślane (np. poprzez motywy, postacie, konsekwencje dawnych wydarzeń), efekt może być naprawdę mocny – coś w rodzaju momentu w stylu: „aha!”, który każe wrócić myślami do początku lub wcześniejszych wydarzeń.

Muszę przyznać, że pomysł na taką formę poznawania historii ma znamiona ciekawego eksperymentu wydawniczego i czytelniczego. Jednak, jeśli miałabym wskazać potencjalne ryzyko, to takie, że finał musi być naprawdę precyzyjny i wyrazisty, a tutaj takiego nie było, chociaż wyjaśnione zostały wątki zarówno z jednego, jak i drugiego opowiadania. Przy takiej konstrukcji oczekiwałam czegoś więcej niż luźnego powiązania, jasnego satysfakcjonującego spięcia obu wątków, niż finału na zasadzie domysłu. W moim odczuciu trochę samo zakończenie takie nie było zbyt jasno opisane. Spodziewałam się bardziej wyrazistego rozwiązania, chociaż i tak było sporo emocji.

Obie historie czytałam z zaciekawieniem, doszukując się połączeń między nimi. Gdy połączymy je w całość, dostrzeżemy wyłaniającą się refleksję, że przeszłość nie znika, tylko ewoluuje i wraca w nieoczekiwany sposób. To razem dobrze współgra z hasłem „prawda zawsze ma drugie oblicze”, sugerując, że nie da się zupełnie odciąć od przeszłości. Powróci ona zawsze z większą siłą, by wyrównać rachunki za dokonane krzywdy.

Egzemplarz książki otrzymałam w ramach współpracy z portalem 

Wydanie: I

Data premiery: 25.02.2026r.

Ilość stron: 352

Wymiary: 130 x 205 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

ISBN 978-83-287-3899-7

Wydawnictwo: Muza

Moja ocena: 5/6

[79/26] - 2017.: „Jedwabne nici”

„Jedwabne nici”

Katarzyna Poznakow

„Jak się zszyje dwa kawałki materiału jedwabnymi nićmi, to nie ma szansy na ich rozerwanie."

Nici kojarzą się z delikatnością, kruchością i czymś, co łatwo zerwać, a jednak potrafią być zaskakująco trwałe. To one stają się motywem przewodnim powieści pt.: „Jedwabne nici” ten obraz stając się metaforą ludzkich losów - splątanych, naciąganych przez czas i doświadczenia, a mimo to wciąż łączących bohaterów ze sobą i z miejscami, które musieli opuścić. Dla niektórych czytelników ta opowieść może wydać się znajoma, bo w 2014 roku ukazała się ona jako "Długa droga". Teraz ponownie już pod nowym tytułem może ponownie zabrać nas w podróż poprzez ludzkie losy. 

„Jedwabne nici” to opowieść, która na pierwszy rzut oka wpisuje się w literaturę drogi, bo poznajemy Madeleine, która właśnie opuszcza Marsylię. Na brzegu żegna ją ukochana ciotka Janina, która miała jej towarzyszyć, ale w ostatniej chwili zmieniła plany. Na razie nie wiemy dlaczego. W tym momencie jest grudzień 1944 roku, więc w Polsce trwa jeszcze wojna.

By poznać wcześniejsze wydarzenia cofamy się w czasie, do chwili, gdy Madeline była jeszcze Magdaleną Reck, a ten wątek ma charakter sagi rodzinnej, która szybko okazuje się czymś więcej. Opowiada bowiem o dziewczynie, która pragnie spełniać swoje marzenia. Nie jest łatwo, bo wychowała się w rodzinie, w której panują sztywne zasady moralne.

Największą siłą tej książki jest jej rozmach. Akcja obejmuje ponad trzy dekady i prowadzi czytelnika przez różne miejsca na świecie. Paryż czasu wojny, powojenna Polska czy odległy Bangkok tworzą wyraźne kontrasty i dobrze oddają, jak bardzo nieprzewidywalne potrafi być życie. Podróż nie jest tu tylko dekoracją – to coś znacznie ważniejszego, coś, co kształtuje bohaterkę i nadaje sens jej doświadczeniom.

Główna bohaterka -  Magdalena wypada przekonująco, choć nie da się ukryć, że momentami balansuje na granicy pewnego schematu – silnej kobiety, która mimo kolejnych ciosów idzie dalej. Jej losy potrafią poruszyć, ale bywa, że tych dramatów jest po prostu za dużo naraz. W efekcie niektóre wydarzenia tracą na sile, bo zanim zdążą wybrzmieć, pojawia się już kolejne nieszczęście. Jako bohaterka jest wiarygodna, choć momentami wpisuje się w schemat „cierpiącej, ale niezłomnej kobiety”. Jej doświadczenia – utrata bliskich, niespełniona miłość, emigracja – są poruszające, ale chwilami można odnieść wrażenie, że nagromadzenie dramatów jest zbyt intensywne. To sprawia, że niektóre wydarzenia tracą swoją emocjonalną siłę, bo kolejne tragedie pojawiają się niemal bez chwili oddechu.

Historia opiera się w dużej mierze na tajemnicach i ich stopniowym odkrywaniu, co dobrze napędza akcję. Są momenty, które potrafią zaskoczyć, choć czytelnicy obyci z tego typu literaturą pewnie przewidzą część rozwiązań.  Ciekawie też zaznacza się  motyw jedwabnych nici. To delikatna symbolika przewijający się w tle, jako nici wiążące bliskich sobie ludzi, coś co trudno rozerwać. Dzięki temu całość zyskuje spójność, mimo że fabuła rozchodzi się w wielu kierunkach.

Przeszkadzało mi jednak to, że autorka nie ujawnia od razu czasu wydarzenia. Jest to ważne, zwłaszcza gdy przenosimy się o kilkanaście lat wstecz. Pierwszy rozdział poświęcony jest dorosłej Magdalenie, ale potem nagle zaczynamy poznawać losy jej rodziny i na początku czułam małą dezorientację, bo nie wiadomo było kim jest Zofia, Janina i inne osoby, o których ta obszerna część opowiada. To wyłania się w trakcie czytania, ale szkoda, że nie od razu autorka zadbała o komfort czytającego.

„Jedwabne nici” jest książką różnorodną pod katem tempa czy emocji. Miejscami wzruszająca, czasem trochę zbyt intensywna, czasami powolna, ale wciągająca na tyle, żeby chcieć poznać dalsze losy Magdaleny.  To historia w której pojedyncze nici ludzkich istnień tworzą wielopokoleniową opowieść o pamięci, marzeniach i poszukiwaniu własnej drogi. To solidna, emocjonalna opowieść o losie, miłości i przetrwaniu, a przede wszystkim o rodzinnych więzach, które nie jest w stanie rozerwać nawet czas. Autorka prowadzi nas przez dekady i różne kraje, pokazując, że nawet najcieńsze więzi potrafią przetrwać więcej, niż mogłoby się wydawać.

Książkę otrzymałam z Klubu Recenzenta serwisu

Wydanie: II
Data premiery: 10.02.2026r.
Ilość stron: 528

Wymiary: 210 x 148 mm

Okładka: miękka

ISBN: 978-83-977293-0-8

Wydawnictwo: Katarzyna Poznakow

Moja ocena: 5/6

[78/26] - 2016.: "Pola Makowe"

"Pola makowe"

Nikki Erlick

„najczęstszym sposobem na cierpienie 

jest po prostu je przeżyć”

Sen od dawna uznawany jest za jeden z najważniejszych elementów regeneracji — nie tylko fizycznej, ale przede wszystkim psychicznej. To właśnie podczas snu mózg porządkuje emocje, przetwarza trudne doświadczenia i pozwala nam stopniowo oswajać to, co w ciągu dnia wydaje się zbyt bolesne lub przytłaczające. Nic więc dziwnego, że motyw snu i jego potencjalnego wpływu na ludzką psychikę staje się punktem wyjścia dla powieści „Pola Makowe”, w której sen ukazany jest w zupełnie innej roli.

Ava, Ray, Sasha wyruszają w drogę do Kalifornii, gdzie na pustynnych terenach znajduje się tajemniczy ośrodek nazwany „Pola Makowe” prowadzony przez jego charyzmatyczną, tajemniczą i niejednoznaczną właścicielkę Ellis. Los sprawił, że zamiast samolotem jadą tam żółtym samochodem nazywanym Kanarkiem. Początkowo spędzają ten czas we trójkę, nie licząc psa Avy o imieniu PJ, ale w pewnym momencie dołącza do nich Sky, która nie miała dotąd pojęcia o istnieniu „Pól Makowych”. Ich historie splatają się powoli, z wyczuciem, a pani Nikki Erlick pokazuje, że pozornie obcy sobie ludzie mogą odnaleźć wspólny język w doświadczeniu straty i w potrzebie uzdrowienia.

„Pola Makowe” to powieść, która zaczyna się jak historia drogi: czwórka obcych sobie ludzi — Ava, Ray, Sasha i Sky — wyrusza w podróż do odległego ośrodka położonego na kalifornijskiej pustyni. Ośrodek, prowadzony przez obiecuje możliwość zmierzenia się z bólem w sposób, który wykracza poza znane metody terapii. Wydaje się to przytłaczające, ale jednocześnie wzbudza niepokój i przyciąga. Im dalej zagłębiamy się w tę historię, tym bardziej dostrzegamy więcej szczegółów i zagadnienia ukazane w zupełnie nieoczekiwanym świetle. Zarówno czwórka podróżników, jak i zespół kliniki leczenie snem mierzą się ze swoimi wewnętrznymi demonami, żalami, dylematami i nie zawsze chodzi o stratę w sensie fizycznym.

To historia, która wprost stawia pytanie o to, jak naprawdę uleczyć się z bólu i czy w ogóle istnieje jedna właściwa droga przechodzenia przez żałobę. Poza obserwowaniem pokonywania kolejnych etapów podróży czwórki znajomych z lotniska, poznajemy też niektóre przypadki z ośrodka „Pola Makowe”, które przybyły do niego po ratunek. To zapis rozmowy z nimi, z której wynika, dlaczego przybyli do tego miejsca. Uzupełnieniami są też artykuły z lokalnych gazet na temat tej szczególnej, innowacyjnej kliniki i metod, jakie sa w niej stosowane. To pokazuje, jak nowe, mało znane terapie, czy podejścia do problemów wzbudzają sensację, ekscytacje i ciekawość. Są też obiektem ataków, szukania głębszego dna i skrywanych sekretów, jakie mogą skrywać powody prowadzenie takiego sposobu uzdrawiania duszy człowieka.

Pokazuje, że każdy przeżywa stratę, żal, poczucie winy, tęsknotę, żałobę i inne tego rodzaju doświadczeni inaczej. Często oczekujemy szybkich rozwiązań i zamknięcia emocjonalnych drzwi naszego serca. Pojęcie starty nabiera też zupełnie innego sensu, znacznie szerszego, niż na początku się nam wydaje. Książka mocno akcentuje znaczenie czasu, przemijania, relacji i pozwolenia sobie na przeżywanie – bez skrótów i uproszczeń – podkreślając siłę połączenia między ludźmi jako kluczowego elementu uzdrawiania.

Jednym z atutów historii zawartej w książce „Pola Makowe” jest sposób, w jaki autorka przedstawia stratę, uzdrawianie, przebaczenia i akceptację, unikając przy tym przesadnego patosu. Jednak największą siłą tej powieści jest sposób, w jaki są wykreowani bohaterów. Ava, Ray, Sasha i Sky są pełni sprzeczności, a ich historie odsłaniają się powoli, w rytmie, który pozwala naprawdę wejść w ich emocje. W trakcie poznawania kolejnych wydarzeń wyłaniają się skrywane sekrety bohaterów, którzy nie do końca są ze wszystkim wobec siebie szczerzy, mimo że w czasie podróży wiele o sobie opowiadają.

Relacja między nimi rozwija się naturalnie — od nieufności po poczucie wspólnoty, które rodzi się z dzielonego doświadczenia straty. Kontrastem dla tej czwórki jest Ellis, postać złożona i moralnie niejednoznaczna, przekonana o słuszności swojej wizji uzdrawiania. To ona wprowadza do fabuły napięcie i pytania o granice ingerencji w cudzy ból.

Pani Nikki Erlick stwarza pomiędzy wydarzeniami przestrzeń do przemyśleń nad tym czym jest ból i dlaczego tak bardzo wnika ona w nasze komórki i zmysły. Dotyka fundamentalnych pytań o życie, stratę i sens, a jednocześnie pozostaje historią przystępną i komunikatywną. To, co istotne, mimo niepokojącego punktu wyjścia, całość ma raczej kojący niż przytłaczający charakter. To opowieść, która nie epatuje cierpieniem, lecz daje przestrzeń do oswojenia się z nim, budując melancholię i ciepło i dając możliwość zadania sobie własnych pytań.

„Pola makowe” to historia, w którą wchodzi się powoli, wnikając w mentalną sferę każdej postaci pozwalając nam razem z nimi odczuwać każdą emocję poprzez do analizę tego, jakie przeżycia mają za sobą. Czytając opis na okładce książki może się spodziewać ciężkiego tematu i trudnego sposobu pokazywania ludzkiego cierpienia. Tymczasem całość nabiera bardziej refleksyjnego tonu, w stylu powieści drogi, w której główni bohaterowie przechodzą przemianę i tworzą relacje, których się nie spodziewali. To opowieść o nadziei, o potrzebie bliskości i o tym, że nawet najbardziej pęknięte serce można próbować poskładać, ale nie przez zapomnienie, lecz przez zrozumienie.

Książkę przeczytałam w ramach współpracy

z PRart Media Bogna Piechocka

i wydawnictwem

Wydanie: I

Data premiery: 22.04.2026r.

Data premiery wersji ang. 17.06.2025r.

Ilość stron: 376

Okładka: miękka

Wymiary: 140x205 mm

Tytuł oryginału: "The Poppy Fields
Tłumaczenie: Alicja Halik

ISBN: 978-83-8367-628-9

Wydawca: Znak Literanova

Moja ocena: 5/6

Zimny kwiecień - gorące lektury

Ostatnio mam szczęście do książek z historiami, które mnie nie zawodzą. Tak było w marcu i podobnie było w kwietniu. W sumie przeczytałam w minionym miesiącu 16 książek i tyle samo powstało recenzji. Wśród nich był jeden poradnik ezoteryczny i dwa e-booki:

Z szesnastu różnych opowieści aż 10 z nich otrzymało ode mnie ocenę 6/6! Trudno mi spośród nich wybrać tę jedną. 

A były to: 

Z tego względu to podsumowanie nieco odbiega od poprzednich zestawień.*

Ułożyłam je tak: 

Miejsce I: 

"Iskra w popiele" za klimat, 

"End of the road"  za emocje 

"Mad love" za świetne zwieńczenie serii 

i nietypową historię

Miejsce II: 

"Nikt" i "Oszast" za mroczny dreszczyk"

"Jeszcze zdążę cię odnaleźć" za szczerość

Miejsce III

"Do wesela się zagoi" za lekkość i humor

 "Jesteście tylko przyjaciółmi" za sielską opowieść o miłości

 "Alfabet pięknych pań" za romantyzm

"Astrid" za atmosferę sprzed ponad 1000 lat

To teraz przyszedł czas na 

Kwietniowe Rozczarowanie 

(biorąc pod uwagę także pogodę) :)

Jeżeli chodzi o książki, to również nie było tej najgorszej, ale najbardziej zawiodłam się na  

"(Nie) Urodzić się babą", która poruszała wprawdzie ważne tematy związane z wykorzystaniem kobiet, ale zupełnie nie odpowiadała mi forma przekazu. I nie chodzi tu o sceny erotyczne, ale ogólnie o podejście do tematu. (więcej w recenzji)

*Przypominam, że są to moje subiektywne odczucia, które niekoniecznie muszą pokrywać się z innymi opiniami i recenzjami. 

Na mojej półce czeka wiele ciekawych (mam nadzieję) powieści.

oto niektóre z nich

Które będą czytane, a co uda mi się w maju zrealizować ...?

czas pokaże, bo maj to zawsze u mnie czas oprowadzania grup wycieczkowych.

[77/26] - 2015.: "Poza nawiasem" Tom II "Jeszcze zdążę cię odnaleźć"

"Jeszcze zdążę cię odnaleźć"

Seria: Poza nawiasem

Tom drugi

Dorian Frank

„Cokolwiek wymyślisz, 

kimkolwiek w przyszłości się staniesz, 

nie pozwól, by ktoś decydował za ciebie.”

Literatura, która dotyka tematów tożsamości, dorastania i społecznych podziałów, ma w sobie szczególną siłę oddziaływania.  „Jeszcze zdążę cię odnaleźć” wpisuje się w ten nurt, pokazując, jak skomplikowane potrafi być dorastanie w świecie pełnym oczekiwań, presji i niechęci wobec inności. Pan Dorian Frank rozwija wątki rozpoczęte w pierwszym tomie cyklu „Poza nawiasem”, skupiając się na losach siostrzeńca Tomasza Malickiego — Łukasza Rylskiego. To właśnie on staje się postacią wiodącą, a jego historia pokazuje, jak skomplikowana i bolesna potrafi być droga do akceptacji — zarówno własnej, jak i tej ze strony innych. 

Łukasz Rylski pojawił się epizodycznie w pierwszej części trylogii pt.:  „Niewłaściwe pytanie”. Wtedy jeszcze nie wiedzieliśmy, jaka jest dokładnie jego sytuacja. Autor sam przyznaje, że nie spodziewał się, iż ta postać tak bardzo go zaabsorbuje. Wewnętrzne rozdarcie chłopaka, jego samotność i życie w ciągłym napięciu domagały się pełniejszego opowiedzenia. W efekcie Łukasz wysunął się na pierwszy plan i cały drugi tom został mu poświęcony. Decyzja ta wpłynęła także na kształt całej serii, bo z planowanej dylogii powstała trylogia, dzięki czemu opowieść zyskała większą głębię i przestrzeń do wybrzmienia. Uważam, że to była dobra decyzja autora, bo historia Tomasza i Łukasza jest pełniejsza.

Widzimy, że to wrażliwy nastolatek, który dopiero zaczyna rozumieć, kim jest. Niestety, dorasta w świecie, w którym szczerość bywa zagrożeniem. Każdy dzień jest dla niego próbą utrzymania równowagi między prawdą o sobie a koniecznością ukrywania jej przed otoczeniem. Buzujące emocje i długo tłumione pragnienia stopniowo rozbijają mur, który wokół siebie zbudował. Coraz trudniej udawać, że nic się nie dzieje, a życie w ciągłym napięciu zaczyna go przerastać.

Jednocześnie chłopak doskonale wie, jak wysoką cenę może zapłacić za szczerość. Ujawnienie prawdy oznacza ryzyko utraty wszystkiego, łącznie rodziny, znajomych i poczucia bezpieczeństwa. Z drugiej strony dalsze życie w kłamstwie staje się nie do zniesienia. Chłopak stoi więc na granicy decyzji, która nieuchronnie może zmienić jego życie.

Łukasz często wraca myślami do wujka Tomasza, który kilka lat wcześniej odwiedził rodzinne Małe Łany. Z pierwszej części serii "Poza nawiasem" wiemy, że Tomasz nie utrzymuje kontaktu z rodziną — a właściwie to rodzina unika jego, bo myśli inaczej niż oni. Jego wizyta i słowa, które wtedy wypowiedział, były dla Łukasza pierwszym sygnałem, że to, co mówi mu rodzina, nie musi być prawdą, a to, kim jest i jak siebie widzi, nie jest niczym złym. 

Ważnym punktem dla przemiany młodego Rylskiego staje się postawa ciotki Olgi i jej syna Michała. To oni pokazują Łukaszowi, że inność nie jest niczym złym, a jego tożsamość nie wymaga „naprawiania”. Ich otwartość i empatia stoją w ostrym kontraście do poglądów rodziców chłopaka oraz większości mieszkańców Małych Łanów. Tam dominuje nietolerancja, hipokryzja i fanatyczne przywiązanie do religijnych dogmatów, które stają się narzędziem kontroli i wykluczenia. To właśnie ta duszna atmosfera tłamsi Łukasza i odbiera mu przestrzeń do bycia sobą.

Szczególnie mocno wybrzmiewa w powieści problem przemocy i społecznego przyzwolenia na nią. Łukasz widzi to na przykładzie Szynszyla — kolegi gnębionego przez rówieśników tylko dlatego, że jest inny. Agresorzy, wychowani w podobnych schematach myślenia, powielają uprzedzenia wyniesione z domów. Co więcej, bywają postrzegani jako „dobrzy”, bo spełniają zewnętrzne normy — chodzą do kościoła i wpisują się w obraz „normalności”. Z kolei osoby należące do społeczności LGBT+ są odrzucane i odczłowieczane. Autor trafnie pokazuje również bierność szkoły i instytucji, które zamiast reagować, milcząco przyzwalają na przemoc.

Nie bez znaczenia pozostaje także sytuacja rodzinna Łukasza. Jako niepełnoletni chłopak pozostaje całkowicie zależny od rodziców, którzy nie dopuszczają możliwości, by miał własne zdanie. Ich przekonanie o prawie do pełnej kontroli nad jego życiem sprawia, że musi ukrywać swoją tożsamość, by uniknąć konsekwencji. Presja ze strony dominującej matki dodatkowo pogłębia jego lęk i poczucie osamotnienia. Jednocześnie autor zwraca uwagę na wyraźny paradoks — ci, którzy najgłośniej deklarują przywiązanie do zasad wiary, często nie potrafią okazać podstawowego współczucia i zrozumienia, zaprzeczając wartościom, które sami głoszą.

„Jeszcze zdążę cię odnaleźć” to bardzo udana kontynuacja powieści „Niewłaściwe pytanie”, która w nowy sposób podejmuje temat osób o odmiennej orientacji seksualnej. O ile w pierwszym tomie śledzimy historię dorosłego mężczyzny odkrywającego swoją tożsamość, o tyle tutaj poznajemy perspektywę młodego człowieka stojącego u progu dorosłości. 

Autor bardzo trafnie portretuje polskie społeczeństwo, pokazując zarówno jego codzienne mechanizmy, jak i głębsze problemy zakorzenione w sferze społeczno-kulturowej. Powieść wybrzmiewa jako wyraźny sprzeciw wobec nietolerancji, braku akceptacji dla inności oraz cichego przyzwolenia na agresję — szczególnie wobec osób nieheteronormatywnych. Przekonująco ukazany obraz społeczności małomiasteczkowej odsłania jej zamknięcie, hipokryzję i siłę presji, która potrafi determinować ludzkie wybory. Jednocześnie autor podkreśla, że podobne postawy nie są wyłącznie domeną małych miejscowości — obecne są także w dużych miastach, gdzie przybierają bardziej subtelne, często lepiej maskowane formy.

Pan Dorian Frank posługuje się stylem o bardziej opisowym charakterze, który wyraźnie dominuje nad dialogami i dynamicznymi wydarzeniami. W tym przypadku nie jest to jednak nużące — to nie są słowa użyte jedynie po to, by wypełnić kolejne strony. Autor ma coś do powiedzenia i potrafi nadać swoim opisom znaczenie, dzięki czemu budują one atmosferę, pogłębiają portrety psychologiczne bohaterów i pozwalają lepiej zrozumieć ich emocje oraz motywacje. Bardzo sugestywnie, odważnie i bez zahamowania, ale jednocześnie z  dużą wrażliwością opowiada historię dojrzewania, poszukiwania siebie i walki o prawo do bycia sobą. Doskonale wnika w umysł młodego człowieka będącego na skraju załamania, rozdartego między tym, kim jest naprawdę, a tym, kim musi się wydawać, by sprostać oczekiwaniom otoczenia. Jednocześnie stawia ważne pytania o granice wolności, cenę społecznej akceptacji i odwagę życia w zgodzie ze sobą. To poruszająca, szczera i potrzebna powieść, która zostaje w umysłach na długo,  nie tylko dzięki emocjom, jakie wywołuje, ale przede wszystkim przez prawdę, którą odważnie odsłania.

Recenzja tomu I "Niewłaściwe pytanie"

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem

 

Wydanie: I

Data premiery: 01.04.2026r.

Ilość stron: 508

Okładka: miękka

Wymiary: 148 x 210 mm

ISBN 978-83-8011-403-6

Wydawca: WFW

Moja ocena: 6/6