1141. - "Moja droga I…" Tom II

Moja droga I…

Tom drugi

Anna Bałuta vel Poli Ann

Wydanie: I

Data premiery: 26 maja 2022 r.

Wymiary: 205 x 140 mm

Ilość stron: 334

Okładka: miękka

Wydawnictwo: Self Publishing

Moja ocena: 6/6

„Życie jest po to, by czerpać z niego garściami.”

Istnieją choroby, z którymi ludzie zmagają się przez większość swojego życia i mimo rozwoju medycyny nadal nie ma skutecznego leczenia, a nawet, jeżeli uda się doprowadzić zdrowie do równowagi, nadal odczuwane są jej skutki. Taką dolegliwością jest HCV czyli zapalenie wątroby typu C. Okazuje się, że w Polsce mamy prawie 700 tys. osób, które są nosicielami tego groźnego wirusa. Wielu z nas nie ma świadomości, że można go mieć we krwi, gdyż nie daje on wyraźnych sygnałów. Często jest tak, jak u bohaterki książki „Moja droga I…”, że wirus zostaje wykryty przypadkowo, najczęściej podczas badania krwi.

„To choroba widmo, niedająca jednoznacznych symptomów, mydląca oczy, a przez to podstępna i działająca po cichu. Bo gdy wątroba daje o sobie znać to z reguły jest już za późno.”

Bohaterka powieści, Ilona Malczyńska walczy z „dziadem” od czterech lat. Poznaliśmy początki tego boju w pierwszej części pt.: „Listy do Emki”, w której kluczowym elementem były słowa spisane w formie listów kierowanych do córki. Teraz, gdy ponownie spotykamy się z Iloną, nadal zmaga się ze swoją chorobą, ale też ma nadzieję, że będzie mogła skorzystać z nowych terapii i „pogonić dziada”. Nie jest to łatwe, gdyż zderza się z biurokracją, która określa, kto może skorzystać z leczenia, a kto może jeszcze poczekać.

Ilona walczy też sama ze sobą, ze swoimi uczuciami boi się stworzyć związek, mając świadomość zagrożenia, jakie sprawia jej choroba. Od ponurych myśli odciąga ją praca na uczelni i tłumaczenie poczytnej sagi chorwackiej pisarki. Przez trudny czas pomagają jej przejść najbliżsi, czyli córka Emilka, babcia Irena, mama, przyjaciółka Ada oraz Mateusz. Jest też niesamowita i pełna energii Jagoda, szefowa wydawnictwa, dla którego Ilona wykonuje zlecenia tłumaczeń.

Pani Poli Ann pokazała jak bardzo ważne jest wsparcie ze strony najbliższych, dobre słowo, gest, wysłuchanie i zrozumienie. Ilona ma wokół siebie cudownych ludzi, których losy śledzimy również podążając za wydarzeniami głównego wątku. Jej relacje z córką są ujmujące, bazujące na zaufaniu, szczerości i miłości. Emilia wyrosła na bardzo rezolutną, pewną siebie, mądrą kobietę, która zna swoją wartość, wie czego chce i teraz spełnia swoje marzenia. Widać, że wskazówki, porady i mądre refleksje przyniosły świetnie owoce, gdyż Emilka mocno wzięła sobie do serca to, o czym pisała jej mama w listach.

Bardzo się cieszę, że wróciła postać Mateusza, którego polubiłam już w pierwszej części, ale wówczas pojawiał się w okrojonej wersji. Teraz pokazał w pełni swój charakter, za który trudno go nie lubić. Nasza bohaterka nie chce być dla niego przeszkodą w dążeniu do szczęścia. Nie bierze pod uwagę bycia w związku z Mateuszem, gdyż czuje się jak trędowata i gorsza mając „bombę tykającą w środku”. On widzi to inaczej i na szczęście ponownie pojawia się w jej życiu i tak łatwo się nie poddaje.

Autorka pokazuje przy okazji jak ważna jest wiedza o HCV, o której wciąż nie wszyscy mają pojęcie, a już całkowicie nie rozumieją, na czym ona polega i jak można się nią zarazić. Często słysząc o osobie chorej na jakąś zakaźną chorobę unikamy z nią kontaktu i przyjmujemy postawę podobną do byłego męża Ilony, Pawła czy też Roberta, z którym przez moment wiązała nadzieję na udaną relację. Na szczęście istnieją też osoby pokroju Mateusza, które mają w sobie ogromne pokłady empatii i zrozumienia.

„Moja droga I…” to podobnie jak „Listy do Emki” niezwykle ważna, mądra, wzruszająca i życiowa powieść ukazująca codzienne problemy ludzi zmagających się z chorobą. To przede wszystkim opowieść o życiu z chorobą, walką o leczenie, pokonanie grasującego „dziada”, jak nazywa Ilona swą chorobę, albo bardziej dosadnie „Hieronima Cezarego Valniętego.” Robi wszystko, co może, by wspomóc „tancerki w czerwonych spódnicach tańczące pasadoble” walcząc z „żółtą armią wrogiego wirusa”. Wymyślając tego rodzaju porównania Ilona stara się podchodzić do HCV z dystansem, mając świadomość, że polska tzw. „opieka zdrowotna” nie może jej za bardzo pomóc. Obowiązują limity, ograniczenia wiekowe, które dyskwalifikują osoby potrzebujące pomocy do skorzystania z terapii. Jest to dla mnie porażające, gdy czytam lub słyszę tego rodzaju uzasadnienia braku odpowiedniego leczenia, tylko dlatego, że ktoś nie ma odpowiednich środków na terapię lub nie spełnia wymyślonych przez kogoś norm. Autorka zwraca uwagę, że następują zmiany w tej kwestii, ale jeszcze dużo brakuje, by osoby chore mogły poczuć się komfortowo. Wiele jeszcze musi się zmienić w podejściu do pacjentów, gdyż droga do zdrowia wiedzie często poprzez samopoczucie chorego, który potrzebuje wsparcia i dodania otuchy utwierdzającej go, że wszystko skończy się dobrze.

Pani Anna Bałuta napisała tę dylogię, pokazując losy ludzi na przestrzeni kilku lat ujmując ją w narracji trzecioosobowej, więc możemy poznać odczucia i myśli szerszego grona występujących w niej osób. Jej opowieść jest bardzo życiowa i autentyczna, gdyż autorka także ma za sobą walkę z agresywnym „dziadem”. Dziś jest osobą zdiagnozowaną HCV – negatywnie, ale pragnie, by o tej chorobie dowiedziało się jak najwięcej osób i zwróciło uwagę na swoje zdrowie. Dziś HCV jest uleczalne, więc są duże szanse na powrót do zdrowia. Uświadamia, że warto poddawać się badaniom, do czego pragnie nakłonić swoją powieścią mówiąc w końcowym słowie:

„Jeśli choć jedna osoba, która przeczyta historię Ilony zastanowi się nad swoim zdrowiem i przebada, będzie to oznaczało, że mój cel został osiągnięty.”

To było moje trzecie spotkanie z książką napisaną przez panią Annę Bałutę i po raz kolejny czuję się usatysfakcjonowana lekturą. Najpierw, zapadły mi w pamięć opowiadania zawarte w książce "Portrety", poświęconej różnym ludzkim charakterom, a potem "Listy do Emki" i teraz "Moja droga I...", w których autorka podkreśla, że najważniejsze w podążaniu ku zdrowiu jest nadzieja i wiara w to, że uda się pokonać grasującego w nas „dziada”, którym może być nazwana każda choroba niepozwalająca nam normalnie funkcjonować.

Recenzja pierwszej części „Listy do Emki”

Za możliwość przeczytania książki i tej pięknej historii dziękuję autorce

"Listy do Emki" już u mnie!

 

Kilka dni temu zrecenzowałam książkę pani Anny Bałuty vel Poli Ann pt.: "Listy do Emki". Wówczas miałam ją u siebie w wersji elektronicznej. Uwielbiam to uczucie, gdy mogę wziąć do rąk książkę, którą wcześniej czytałam w PDF lub jako e-book. W wydaniu tradycyjnym taka powieść  nabiera realnych kształtów i dopiero wówczas możemy ocenić jej walory w całości.

Książka została wydana w nietypowym formacie, mniejszym od standardowego,  dzięki czemu jest bardzo wygodna podczas jej użytkowania. Tekst wydrukowany na białym papierze i wyrażną czcionką sprawia, że nie ma problemu z czytaniem. Okładka nie ma skrzydełek, ale jest lekko zrobiona ze sztywnego kartonu, więc nie powinna zbyt szybko ulec uszkodzeniu.

Grafika okładki utrzymana została w błękitnej barwie z fioletowymi odcieniami. Kolory są wyraźne ale nie agresywne. W górnej części rysunku widocze są dwie sylwetki: mamy i córki, czyli nawiązujące do tytułu książki. Podkreślają go rozrzucone u dołu strony, koperty z serduszkami i stetoskopem lekarskim.

Autorka powiedziała  o swojej najnowszej powieści:

"Napisałam ją dla siebie, bo temat HCV jest mi szalenie bliski. Oswiłam demony, rozumiem swoje motywy i nauczyłam się doceniać to, co mam. Sporo rzeczy w życiu przewartościowałam. 

Postanowiłam w  jakiś sposób przypomnieć, że taka choroba jak żółtaczka, wciąż jest wśród nas, choć być może wielu uświadamia to sobie dopiero teraz, czytając te słowa. Mam nadzieję, że historia Ilony doda odwagi chorującym, a zdrowych wywoła empatię"

Ja napisałam w mojej recenzji:

„Listy do Emki” to życiowa, ujmująca, wzruszająca ale też mądra opowieść o prawdziwej przyjaźni, miłości ale też blaskach i cieniach życia. Pokazuje, że składa się ono z wielu dróg, spotkań, decyzji, i nie raz potrafi zaskoczyć, pokazać pazurki albo pogłaskać ale wszystko ma swoje znaczenie i składa się na jego piękno."

"

[moja recenzja]

Książkę można kupić u autorki z autografem.

758. - "Listy do Emki"

JUŻ WKRÓTCE PREMIERA!

najnowszej książki Poli Ann

pełna niesamowitych emocji, życiowych problemów,

 pięknej miłości o różnych obliczach

i walki o swoje zdrowie!

Premiera już za kilka dni a dziś zapraszam na moją recenzję!

Recenzja przedpremierowa

Listy do Emki

Poli Ann

„Żyj pełną piersią, baw się, nie odkładaj nic na później. Nigdy nie wiesz, kiedy zadzwoni telefon, kiedy w życiu coś Ci tąpnie.”

Dziś, w dobie pandemii, dużo słyszymy o Covidzie, zapominając, że to nie jedyne zagrożenie dla każdego z nas. Z jednym z nich przyszło się zmierzyć bohaterce książki pt.: „Listy do Emki”.

Poli Ann to pseudonim literacki Anny Bałuty, która pochodzi z Włocławka(także moje rodzinne miasto), a obecnie mieszka w Gdańsku. To aktywna zawodowo filolożka i nauczycielka, kochająca swoją pracę. Prywatnie jest mamą, żoną, niezwykle energiczną, empatyczną i uważną obserwatorką życia. Od dwóch lat prowadzi bloga https://poli-ann.blogspot.com/ i fb.com/poliAnnBlog, w którym stworzyła miejsce nie tylko dla kobiet.

Ilona Malczyńska samotnie wychowuje córkę, odkąd rozstała się ze swoim mężem, Pawłem. On był jej pierwszą szkolną miłością, która zaowocowała niespodziewaną ciążą i przyjściem na świat ukochanej córeczki Emilki zwanej Emką. Ilona pracuje jako tłumacz w jednym z wydawnictw, które wykupiło dla swoich pracowników pakiet medyczny, dzięki któremu mogła zrobić kontrolne badania. Wkraczamy w jej życie, gdy właśnie przygotowuje pyszne żeberka, których opis przyprawia od razu o przysłowiową „ślinkę”. Gdy Ilona uwija się w kuchni, dzwoni telefon, który burzy sielankowy nastrój informacją przekazywaną przez lekarza. Wyniki brzmią jak wyrok. HCV- wirusowe zapalenie wątroby typu C.

Rok temu po raz pierwszy spotkałam się z twórczością pisarki, gdy zadebiutowała zbiorem opowiadań pt.: „Portrety”, które były zainspirowane prawdziwymi historiami. Jej najnowsza a zarazem druga w jej karierze książka, również opiera się na tego rodzaju podstawach. Tym razem Pani Anna spróbowała swoich sił w dłuższej formie i w nieco innej konwencji stylistycznej.

Esencją powieści są tytułowe listy kierowane do nastoletniej córki głównej bohaterki. Ilona pragnie w ten sposób przekazać Emilii wszystkie swoje przemyślenia, historie i słowa, których może nie mieć okazji powiedzieć bezpośrednio. Listy powstają na razie w tajemnicy, ukryte w komputerowych plikach, by w przyszłości mogły być podarowane Emce, gdy przyjdzie na to odpowiednia pora.

Uważam, że ta forma snucia opowieści była bardzo dobrym pomysłem, gdyż dzięki temu mamy możliwość wniknięcia w umysł głównej bohaterki a całość zyskała psychologiczną głębię. Nie jest to jednak powieść przesiąknięta tragizmem, ubolewaniem nad sobą czy psychologiczną analizą. Wręcz przeciwnie, tryska z niej nadzieja, pozytywne nastawienie i wola walki o swoje zdrowie. Widać to chociażby w określeniu czerwonych krwinek jako „ tancerki w czerwonych spódnicach”, które tańczą w jej ciele jak szalone czy nazwaniu wirusa „dziadem”, którego trzeba się pozbyć.

Listy spełniają dla bohaterki formę terapii ale jednocześnie są swoistym przeglądem jej życia, najważniejszych chwil, które dane jej było doświadczyć i z którymi chciałaby podzielić się z ukochaną córką. Są one szczególne, emocjonalne, szczere i bardzo osobiste. Ilona opisuje w nich wszelkie swoje przeżycia, obawy, lęki ale też przekazuje córce to co, w życiu jest najważniejsze. Każdy z nich porusza inne zagadnienie i stanowi swego rodzaju komentarz, refleksję lub podsumowanie nawiązujące do jakiegoś aktualnego wydarzenia. Mają charakter mikro opowiadań, w których poznajemy różne epizody z życia bohaterki, jej rodzinę, przyjaciół i ważne wydarzenia z przeszłości. Kieruje do Emki wiele mądrych rad i wskazówek, które wypływają z jej doświadczeń ale jednocześnie zwraca się do każdego czytelnika pokazując, że nigdy nie powinniśmy się poddawać i zawsze trzeba walczyć o siebie.

Ilona ma pogodne usposobienie i tym zyskała moją sympatię. Zawsze była otoczona miłością rodziców, więc teraz pragnie przekazać ją swojej córce. W listach wraca do czasów swego dzieciństwa i młodzieńczych lat wspominając lata 90. ale też zwierza się córce ze swoich najskrytszych nawet myśli, przeżyć, popełnianych błędów, wzlotów, sukcesów, radosnych i smutnych chwil jakich doświadczyła w życiu. Pokazuje Emce różne odcienie miłości, przyjaźni, macierzyństwa, dorastania i miłości. Opowiada o kobiecości, relacjach damsko-męskich, rodzinie i wspólnie spędzonych chwilach i istotnych epizodach, jakie dane im było przeżyć. Lekkim stylem mówi o trudnych problemach, swoich lękach, nadziejach dylematach i marzeniach. Wyłania się z nich obraz wspaniałej więzi między matką i córką, opartej na zrozumieniu, empatii, asertywności a przede wszystkim na miłości.

„Listy do Emki” to życiowa, ujmująca, wzruszająca ale też mądra opowieść o prawdziwej przyjaźni, miłości ale też blaskach i cieniach życia. Pokazuje, że składa się ono z wielu dróg, spotkań, decyzji, i nie raz potrafi zaskoczyć, pokazać pazurki albo pogłaskać ale wszystko ma swoje znaczenie i składa się na jego piękno. Przy tej książce miałam bogatą huśtawkę nastrojów. Nie raz autorka mnie rozbawiła, ale też wprawiła w zdumienie, zasmuciła, zaskoczyła i wzruszyła, zwłaszcza opowiadając o pewnej pacjentce o imieniu Kasia a nawet zdenerwowała, gdy opisywała swoje kontakty ze służbą zdrowia. Uświadamia tym samym jak ważne jest podejście personelu medycznego do pacjenta, podtrzymanie na duchu, wzbudzenie nadziei i motywowanie do walki o zdrowie. Unaocznia niewydolność polskiej służby zdrowia, dla której wciąż liczą się cyferki, limity pacjentów do leczenia, suche procedury i brak empatii.

Autorka posługuje się przy tym lekkim stylem podszytym humorem, ale też skłaniającym do refleksji nad wieloma aspektami ludzkiego życia. Nie boi się poruszać trudnych tematów, pokazywać trudy terapii, stanu emocjonalnego i psychicznego ale ubiera je w słowa, które nie dołują lecz dopingują do walki o życie, by się nie poddawać i szukać rozwiązań.

Powieść powstała przede wszystkim z myślą uświadomienia ludziom, że istnieje tzw. „żółtaczka”, o której mówi się niewiele a zagrożony może być każdy nas. Przybliża problem, z którym mierzy się wiele osób lecz nie wszyscy wiedzą, jak bardzo jest on trudny i wymagający silnego charakteru i walki o siebie. Wirus HCV czyli wirusowe zapalenie wątroby typu C wywołuje w organizmie ogromne spustoszenie a walka o powrót do zdrowia jest długa, uciążliwa i droga.

„Nic nie wskazuje na to, że kiedykolwiek było z nią coś nie tak. Nie była nigdy badana pod tym kątem. Nie było powodu przecież. Prowadzi zdrowy tryb życia, jako kobieta prowadzi się dobrze, raptem dwóch partnerów seksualnych, dobrze jej znanych, żadnego ryzyka dookoła, a tu masz.”

Historia Ilony powstała, by wspomóc mentalnie osoby zmagające się z harcującymi w ich organizmie „dziadami” i wzbudzić empatię u tych, którzy są zdrowi ale nie wiedzą, w jaki sposób ta choroba przebiega. Dzięki tej historii możemy zrozumieć na czym ona polega i przede wszystkim by bardziej świadomym a przez to ostrożnym, by uniknąć zakażenia.

Za możliwość przeczytania książki dziękuję autorce , 

u której można kupić powyższą książkę

a tutaj książka w wydaniu papierowym na mojej półce!

567. - "Portrety"

Portrety

Poli Ann

Wydanie: I

Rok wydania: 2020

Liczba stron: 196

Oprawa: miękka

Wymiar: 12,5 x19,5 cm

Wydawnictwo: Borgis

Opieka redakcyjna: Beata Dobrzyniecka

Redaktor prowadząca: Agnieszka Gortat

Korekta: Elżbieta Rękosiewicz, Ilona Turowska

Opracowanie graficzne i skład: Marzena Jeziak

Projekt okładki: Aleksandra Sobieraj

„Każdy ma swój osobisty Mount Everest“

Jedno z powiedzeń mówi, że  tyle jest charakterów, ile istnieje ludzi a tym samym tyle samo różnych historii, które pisze życie. Niektóre z nich poznajemy w książce pt.: „Portrety“

źr. zdjęcia: kultura.trojmiasto.pl

Poli Ann to pseudonim Anny Bałuty, która pochodzi z Włocławka, a obecnie mieszka w Gdańsku. Jest nauczycielem wykładowcą, filolożką, miłośniczką języków, fitnessu i blogerką. W życiu prywatnym spełnia się jako matka i żona. Od dwóch lat „maluje portrety piórem“, ukazując ludzkie emocje obecne w naszym życiu.

„Portrety“ to jej debiutancka książka, która powstała w wyniku obserwacji ludzi. Na jej treść składa się 21 krótkich opowiadań, z których każdy stanowi oddzielną całość. Wspólnym wątkiem jest zmaganie się z życiem, poszukiwanie jego sensu, odnajdywanie się w codzienności i docenianie każdej chwili. 

W swoim wywiadzie autorka mówi, że każdy portret ma swoje odzwierciedlenie w prawdziwej historii, którą miała okazję poznać, słuchając zwierzeń swoich znajomych, bliskich osób czy przypadkowych podczas spotkań w różnych okolicznościach. Tylko niektóre z nich zostały zmienione wskutek prośby danej osoby lub własnej decyzji, chcąc zachować anonimowość i dyskrecję. Niektóre osoby zostały nazwane imieniem ale są też bohaterowie bezimienni lecz pokazani są poprzez emocje, które nimi targają.

W efekcie powstał zapis ludzkich losów ujętych w zgrabną, zwięzłą formę, dzięki czemu czyta się ją szybko ale czasami autorka zmusza do zatrzymania się i przyjrzenia swojemu życiu. Są wśród nich losy osób uzależnionych od jedzenia, siłowni, są kobiety i mężczyźni skrywający swoje problemy, unikający ludzi, są emocje o różnym zabarwieniu, zmartwienia i dylematy, z którymi spotykamy się każdego dnia. Z wieloma z nich zetknął autorkę los, dlatego mogła wiarygodnie opisać ich stan emocjonalny i psychiczny. W krótkich, zwięzłych słowach zawarła wszystko to, co najważniejsze w danym temacie. 

Wśród przedstawionych charakterów, emocji, problemów z pewnością każdy odnajdzie cząstkę siebie, lub sytuację ze swojego otoczenia. Pani Anna porusza ważne zagadnienia, pokazując różne oblicza ludzkiego istnienia. Wśród opisanych postaci jest na przykład Aneta, cierpiąca na anoreksję, która niepostrzeżenie wkradła się w jej codzienność. Z kolei Basia pracuje jako kasjerka w jednym z supermarketów a jednocześnie studiuje. Niezwykle przejmujący jest rozdział poświęcony gwałtom. Poznajemy cztery różne przypadki, które uświadamiają jak bardzo tego rodzaju zdarzenie odciska swoje piętno na psychice ofiar. Bardzo pouczający jest portret pani lektor na studiach, która nazywana jest Barbie i traktowana lekceważąco, gdyż wychodzi poza standardowe ramy wyglądu. To tylko nie które z wizerunków godnych uwagi i zastanowienia.

„Łatwo jest być piękną kobietą, wystarczy para szpilek i kuse sukienki. Ale żeby być wielką kobietą, musisz ubrać mózg w charakter, osobowość i odwagę“

Na ich przykładach autorka pokazuje jak różnorodne scenariusze pisze życie. Jej portrety niepokoją, smucą, cieszą i skłaniają do refleksji. Książka nie jest zbyt obszerna, gdyż liczy sobie 196 stron, ale zawiera mnóstwo treści, nad którymi warto się zastanowić. Przytoczone przykłady z życia pozwalają spojrzeć na innych w nowy sposób, zrozumieć ich postawy i wyciągnąć wnioski z własnych zachowań. Często bowiem zdarza się, że zbyt pochopnie oceniamy drugiego człowieka, nie znając jego życiowej drogi i motywów działania. Posługujemy się schematami myślowymi, normami narzuconymi przez społeczeństwo i nie dostrzegamy tego, co skrywa się pod maską smutku, wycofania czy milczenia. Intencją autorki było pokazanie emocji w taki sposób, by czytając, można było je poczuć i przeanalizować i to z pewnością udało się jej osiągnąć. „Portrety“ pozostają na długo w pamięci, pozwalają zajrzeć w ludzką duszę i dostrzec to, co umyka nam w natłoku codziennej gonitwy. 

 Książkę przeczytałam dzięki wydawnictwu: