[32/26] - 1970.: "Nie pasujemy do siebie" Tom IV - "Nie randkuj z młodszym facetem"

"Nie randkuj z młodszym facetem"

Seria: Nie pasujemy do siebie

Tom czwarty

Vi Keeland, Penelope Ward

"Każdego dnia trzeba żyć tak, 

jakby miał to być nasz ostatni dzień 

na tej ziemi."

Wiek to jedynie liczba, która przypomina nam, że z każdym kolejnym świętowaniem urodzin stajemy się o rok starsi. Dla jednych jest to powód do radości, inni wolą nie myśleć o upływie czasu i mają trudność z opuszczeniem swojej strefy komfortu, szczególnie, gdy dotyczy to ulokowaniu uczuć w kimś, z kim dzieli nas duża różnica. Utarło się bowiem przekonanie, że w takiej relacji to mężczyzna powinien być bardziej dojrzały, a kobieta nieco młodsza, przy zachowaniu niewielkiej różnicy lat.

Na takim właśnie tle Penelope Ward i Vi Keeland osadzają fabułę książki „Nie randkuj z młodszym facetem”, czwartego tomu serii "Nie pasujemy do siebie." Motywem przewodnim cyklu są relacje, które, przynajmniej na pierwszy rzut oka, nie mają prawa się udać. Billie i Colby z I tomu "Zasady randkowania", Laney i Holden z II tomu "Nie randkuj z siostrą kumpla" czy Devyn i Owen z III tomu "Dziewczyna na jedną noc" musieli pokonać liczne przeciwności, by zrozumieć, że to właśnie przy sobie odnaleźli to, czego szukali. Każda z tych historii udowadniała, że pozorne różnice charakterów i okoliczności nie zawsze są przeszkodą, a czasem wręcz fundamentem silnej relacji.

W czwartej odsłonie serii autorki skupiają się na Braydenie, który od pierwszego tomu przyciągał uwagę swoim sposobem bycia. Jego empatia, poczucie humoru, celne riposty i lojalność wobec przyjaciół sprawiały, że aż prosił się o własną historię. Do tej pory unikał poważnych związków, całkowicie poświęcając się zarządzaniu z kumplami kamienicą, korzystaniu z uroków życia  i działalności w Ryan’s House, ale teraz coraz bardziej zaczyna czuć, że brakuje mu stabilizacji. 

Wtedy poznaje Alex — inteligentną, pewną siebie kobietę, która pomaga przy remoncie Domu Ryana. Ich pierwsze spotkanie w hotelowym barze od razu wywołuje magnetyczną chemię i szybko odkrywają, jak wiele ich łączy. Największą przeszkodą okazuje się tylko, (albo aż) różnica wieku: Brayden ma 32 lata, Alex około czterdziestu, chociaż jej wiek nie pada ani razu przez całą fabułę. Ona boi się zaangażować, zwłaszcza że jest niewiele starsza od jego pasierbicy. Mimo silnej chemii i rosnących uczuć Alex uparcie stawia między nimi mur. 

Pierwsze rozdziały skupiają się głównie na stopniowym zbliżaniu bohaterów — rozmowach przeciągających się do późnych godzin, wspólnych chwilach i napięciu, które narasta z każdą kolejną stroną. Tempo narracji jest spokojne, a relacja rozwija się bez pośpiechu, co pozwala nam lepiej poznać emocje obojga. bohaterów. W pewnym momencie historia nabiera jednak znacznie większej dynamiki, gdy na jaw wychodzą wydarzenia z przeszłości, których Alex nie potrafi zignorować. To właśnie wtedy fabuła uderza z pełną mocą, a decyzje bohaterki niejednokrotnie budziły we mnie frustrację. Trudno było nie współczuć Braydenowi, który robił wszystko, by udowodnić, że jego uczucia są szczere i warte ryzyka.

Istotnym, niezwykle poruszającym wątkiem są jest wątek z dziećmi chorującymi na nowotwory. Obecność tego tematu dodaje historii głębi i autentyczności, a jednocześnie dostarcza wielu wzruszeń. Zarówno Brayden jak i Alex udzielają się w miejscowym szpitalu na oddziale onkologii dziecięcej. Ito kolejna rzecz, jaka ich łączy.

Ogromnym atutem książki jest także relacja między czterema przyjaciółmi — Owenem, Colbym, Holdenem i Braydenem. Ich przyjaźń przypomina braterstwo, niczym czterej muszkieterowie: jeden za wszystkich, wszyscy za jednego!  Podobnie ich partnerki tworzą silne zaplecze emocjonalne, zawsze gotowe stanąć po stronie swoich partnerów. Razem tworzą zgraną paczkę przyjaciół, którzy świetnie się dogadują, nie szczędząc sobie żartów, wzajemnych docinków, ale też bezwarunkowego wsparcia w najtrudniejszych momentach. której chce się kibicować i z którą chciałoby się spędzać czas.

„Nie randkuj z młodszym facetem” to kolejny dowód na to, że ten duet doskonale rozumie ludzkie emocje. Twórczość Penelope Ward i Vi Keeland od lat działa na mnie jak magnes. Niezależnie od tego, czy piszą wspólnie, czy osobno, potrafią doskonale wyważyć humor i emocjonalną głębię. Dialogi, które tworzą w swoich powieściach są naturalne, błyskotliwe, a relacje między bohaterami rozwijają się w sposób wiarygodny i niewymuszony. Pod warstwą romantycznej fabuły zawsze kryją się trudniejsze tematy, strach, radzenie sobie ze stratą, odpowiedzialność oraz odwaga, by zawalczyć o własne szczęście. Autorki z wyczuciem balansują między emocjami, nie popadając w przesadny patos, także, jeżeli chodzi o sferę erotyczną, która nie przytłacza tego, co najważniejsze: pozwolenie sobie na miłość. Z przemyślanym planem prowadzą naszą uwagę przez całą ich wachlarz: od uśmiechu, przez wzruszenie, aż po momenty, w których ścisk w gardle nie pozwala oderwać się od lektury. Zaskakujący zwrot akcji zmusza do zatrzymania się na chwilę i uporządkowania myśli, a finał przynosi satysfakcjonujące domknięcie historii, pozostawiając przyjemne ciepło, które zostaje na długo po odłożeniu książki. To opowieść nie tylko o miłości, lecz także o przełamywaniu schematów i odwadze, by zaufać własnym uczuciom — bo ulegając lękom i cudzym oczekiwaniom, można przeoczyć to, co naprawdę wartościowe.

Recenzja tomu I "Nie pasujemy do siebie"

Recenzja tomu II "Nie randkuj z siostrą kumpla"

Recenzja tomu III "Dziewczyna na jedną noc"

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z grupą wydawniczą Helion

 i wydawnictwem: 

Wydanie: I

Data premiery w Polsce wersji drukowanej i ebooka: 20.01.2026r.

Data premiery w wersji angielskiej: 15.09.2024 r

Ilość stron: 312 

Okładka: miękka

Wymiary: 140x208 mm

ISBN Książki drukowanej: 978-83-289-2448-2

ISBN Ebooka 978-83-289-2449-9

Rozmiar pliku Pdf:

3.5MB

Rozmiar pliku ePub: 3.5MB

Rozmiar pliku Mobi: 7.8MB

Rozmiar pliku mp3: 592.2MB

Tytuł oryginału:

The Rules of Dating a Younger Man (The Law of Opposites Attract #4)

Tłumaczenie: Wojciech Białas

Wydawnictwo: EditioRed

Moja ocena: 6/6

[95/25] 1808. -"Oblicza miłości" - Tom IV - "Ocal mnie"

„Ocal mnie”

Seria: Oblicza miłości

Tom czwarty

M.F.Mosquito

„Tak rzadko doceniamy drobne rzeczy w swoim życiu, 

mając dziwne poczucie, 

że dane są one nam na zawsze.”

Pierwsza miłość pozostaje w pamięci na lata—wracamy do niej we wspomnieniach z nostalgią, próbując uchwycić emocje, które kiedyś wydawały się wieczne. Mówi się, że „stara miłość nie rdzewieje”, ale też, że „żar prawdziwej miłości nigdy nie gaśnie”. I te słowa, doskonale oddają historię zawartą w książce pt.: „Ocal mnie”, która jest czwarta odsłoną serii „Oblicza miłości”. Jej pojawienie się było dla mnie dużym zaskoczeniem, gdy kilka miesięcy temu rozstawałam się z bohaterami serii.

Huberta poznaliśmy już w pierwszym tomie Oblicza miłości, gdzie był jednym z przyjaciół Aleksandry. Już wtedy było jasne, że skrywa w sobie historię niespełnionej miłości—uczucia do Leny, które nagle się urwało, pozostawiając po sobie niedopowiedzenia. Jednak wówczas nie wiedzieliśmy dlaczego. Jego wątek przeplata się z epizodami z Przekonaj mnie, dzięki czemu spotykamy również bohaterów, którzy wcześniej odgrywali kluczowe role.

Od razu, gdy zaczynamy poznawać ich losy, widać, że u niej nie dzieje się dobrze. Lena tkwi bowiem w toksycznym związku z Wojtkiem, który skutecznie nią manipuluje i wpływa na jej decyzje. Z kolei Hubert wciąż wraca myślami do swojej pierwszej miłości, gdy mieszkali oboje w małej miejscowości na Kaszubach, mieli wspólne plany, byli szczęśliwi, spędzali ze sobą dużo czasu i żadne z nich nie spodziewało się, że los ich rozdzieli. Niestety, wyjazd Layli do Danii i związek na odległość nie przetrwał próby czasu. Klika lat później nieoczekiwanie dziewczyna wraca do Polski, by zaopiekować się chorą matką. Jednak oboje są już w zupełnie innym momencie swego życia, gdy ono daje im kolejną szansę na miłość.

Od premiery pierwszego tomu serii "Oblicza miłości" minęły trzy lata, więc wydarzenia z poprzednich części nieco się zatarły w mojej pamięci. Jednak autorka napisała książkę "Ocal mnie" w taki sposób, że bez trudu odnalazłam się w jej fabule. Co więcej, nawet jeśli ktoś nie zna wcześniejszych historii, bez problemu może zacząć lekturę od tego punktu. Każda bowiem część przedstawia zamkniętą opowieść o jednej parze bohaterów, co sprawia, że łatwo zanurzyć się w wydarzeniach bez uczucia zagubienia.  „Ocal mnie” zachęca do sięgnięcia po całą serię, by poznać historie innych osób, które też spotykamy w tej odsłonie.

Poza głównym wątkiem dotyczącym relacji głównych bohaterów, książka porusza trudne tematy ale nie przytłacza swoim ciężarem, chociaż odczuwalne są określone emocje, zwłaszcza, gdy widzimy postępowanie Leny. To postać skomplikowana, gdyż z jednej strony jest ofiarą manipulacji, uzależnioną od drugiego człowieka. Niestety nic z tym nie robi, nie słucha zatroskanych przyjaciół i wciąż obwinia siebie za wszelkie kłótnie i pretensje ze strony partnera. Współczułam jej, ale też byłam zła, gdy twierdziła, że kocha swego oprawcę. Zupełnie też nie rozumiałam jej postawy z przeszłości, gdy porzuciła wszystko to, co kochała jako nastolatka.

Hubert nosi w sobie tęsknotę, smutek i niezrozumienie, gdyż nie wie, co naprawdę wydarzyło się osiem lat wcześniej. Próbował ułożyć sobie życie na nowo, ale żadna z poznanych kobiet nie poruszyła jego serca, bo po prostu nie była Leną. Ciągle rozpamiętuje przeszłość, nie potrafiąc w pełni otworzyć się na nowe uczucia. Jego historia pokazuje, jak głęboko może zakorzenić się pierwsza miłość, nawet wtedy, gdy wydaje się, że powinno się już ruszyć dalej.

„Ocal mnie” to kolejna świetna książka w serii, którą czyta się płynnie, szybko i z pełnym zaangażowaniem. Autorka zadbała o idealną dynamikę fabuły, zwroty akcji i emocjonalne napięcie. Zgrabnie połączyła wątki z poprzednich tomów, rozszerzając niektóre epizody, które wcześniej były jedynie tłem dla głównych postaci. To dokładnie przemyślana tetralogia, z wyraźnym zakończeniem, które podsumowuje całość.

Przede wszystkim jest to historia o kobiecie, która zatraciła się w destrukcyjnej miłości, wierząc, że dla uczucia trzeba się poświęcić bezwarunkowo. Lena nie dostrzega, że tkwi w toksycznej relacji, myląc miłość z uzależnieniem. Nie docierają do niej żadne argumenty, nie słucha ostrzeżeń, nie rozumie, że prawdziwa miłość nie powinna sprawiać cierpienia.

M.F. Mosquito, tworząc czterotomową serię „Oblicza miłości”, przekonała mnie do swojego stylu, precyzyjnie skonstruowanych opowieści oraz bohaterów, których losy intrygują i poruszają. Poznaliśmy grupę przyjaciół, którzy doświadczyli w przeszłości wiele trudnych chwil, mających za sobą traumatyczne doświadczenia, niezałatwione problemy, powikłane związki i relacje rodzinne. Dopiero poznanie swojej tzw. „drugiej połówki” sprawił, że świat nabrał sensu i dał nadzieję na odmianę losu na lepsze.

Autorka opowiedziała o ich losach emocjonalnie, barwnie, klarownie ukazując, że miłość ma różne oblicza, objawia się na wiele sposobów i nie zawsze jest oczywista. Często jest bowiem tak, że trzeba ją dostrzec, wpuścić do swego serca, a gdy już jest, to odpowiednie o nią się zadbać. Pokazuje, że miłość przychodzi w różnych momentach życia. Nie zawsze jest oczywista, czasem trzeba ją dostrzec, pozwolić jej zagościć w sercu i gdy już się pojawi, umiejętnie o nią zadbać. Bohaterowie tej serii przekonali się, że to uczucie może zmienić życie, ale często wymaga odwagi, cierpliwości, szczerości i gotowości na kompromisy.

Recenzja tomu I "Przekonaj mnie"

Recenzja tomu II "Wybierz mnie"

Recenzja tomu III "Pokochaj mnie"

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem

Wydanie: I

Data premiery: 09.04.2025r.

Liczba stron: 312

Wymiary: 210 x 130 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

ISBN: 978-83-8373-730-0

Wydawnictwo: Amare

Moja ocena: 6/6

1047. - "Pokochaj mnie" Tom III

Pokochaj mnie

Seria: Oblicza miłości Tom III

M.F. Mosquito

Wydanie: I

Data wydania : 21 stycznia 2022 r.

Format: 130x210 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Liczba stron: 362

Wydawnictwo: Amare

Moja ocena: 6/6

„Kiedy od życia już niczego nie oczekujemy, 

dostajemy to, co najpiękniejsze.”

W dwóch pierwszych tomach serii „Oblicza miłości” mogliśmy obserwować historie świadczące o tym, że nie da się zaplanować dwóch rzeczy: tego, jak potoczy się życia i tego, w jaki sposób wkroczy do niego miłość. Zarówno bohaterowie „Przekonaj mnie”, jaki „Wybierz mnie” przekonali się, że jest to uczucie, które chodzi własnymi drogami i zawsze znajdzie sposób, by połączyć ze sobą dwa, przeznaczone sobie serca. Tym razem przekona się o tym kolejna para bohaterów z powieści „Pokochaj mnie”. Poznajemy w niej brata Filipa, Artura i przyjaciółkę Leksi i Gośki, Magdalenę. Oboje zostali zranieni w swoich związkach i nie szukają nikogo na stałe.

Magdalena do tej pory zawsze robiła to, co chcieli inni. Najpierw podporządkowała swoje życie apodyktycznym rodzicom, dla których była dobrą córką, dopóki nie stawiała oporu, posłusznie spełniając ich wolę, także w kwestii wyboru życiowego partnera. I tak w ten sposób dała się wciągnąć w związek, który nie dawał jej zadowolenia i satysfakcji. Mimo to tkwiła w nim przez siedem lat, aż w końcu powiedziała: dość i złożyła pozew o rozwód. Spotykamy ją, gdy właśnie opuszcza budynek sądu w Kartuzach wolna i nareszcie szczęśliwa. Jednak ten krok pozbawia ją więzi rodzinnych i finansów. Przenosi się zatem do Torunia, gdzie ponownie spotyka się ze swoimi dawnymi przyjaciółkami ze szkoły. To one stają się dla niej wsparciem i pomagają stanąć dziewczynie ponownie na nogi. Magda postanawia od tej pory, że już nigdy nie zaangażuje się uczuciowo i nie zamierza ponownie wplątywać się w związek.

Podobne postanowienia ma szwagier Gośki i brat Filipa, Artur, którego poznaliśmy już w część drugiej. Dzięki pomocy i wstawiennictwu brata, Artur zrezygnował z pracy na promie i teraz został zatrudniony w klubie prowadzonym przez Marcela i Daniela jako barman. On także nie szuka miłości i stałego związku, a jedynie zależy mu na seksie, jednak jak do tej pory, żadna z poznanych kobiet nie była w stanie sprostać jego zasadom, dopóki nie spotkał Magdy. Oboje zawierają układ, w którym postanawiają spotykać się ze sobą na wyłączność, ale bez zobowiązań. Interesuje ich tylko seks.

„Życie bardzo często zmienia nasze podejście, 

nastawienie, zmienia nas, jako ludzi”.

 

To była naprawdę świetna historia, najlepsza spośród trzech opowieści o fantastycznej przyjaźni, miłości, trudnych relacjach damsko-męskich i radzeniu sobie ze swoim bagażem z przeszłości. Pokazuje, że trudno jest oddzielić sferę fizyczną od emocjonalnej w przypadku, gdy dwoje ludzi postanawia spotykać się tylko i wyłącznie pod kątem erotycznych doznań. Prędzej czy później któraś ze stron zacznie odczuwać coś głębszego i problem tylko w tym, by było to odwzajemnione. Przy okazji spotykamy bohaterów z poprzednich części, którzy teraz pełnią rolę drugoplanową i dodają całości dodatkowego waloru. 

„Szczęście to ludzie, którzy są dla ciebie ważni, którzy sprawiają, że jest ci po prostu dobrze”

Serią „Oblicza miłości” pani M.F. Mosquito brawurowo wchodzi na wydawniczy rynek i z każdym kolejnym tomem jej styl ulegał poprawie, sprawiając, że wszystkie części porwały mnie od pierwszych stron. Tym samym udowodniła swoją umiejętność tworzenia fascynujących historii, w której można poczuć więź z bohaterami, dopingować ich w ułożeniu sobie życia, odnalezieniu w sobie ponownej radości i poczucia szczęścia. Udało się jej mnie przekonać, sprawiła, że wybrałam kontynuację i pokochałam wszystkie bohaterki i bohaterów stworzonej historii. Plusem jest to, że każda z nich stanowi osobną całość, mimo że mamy w nich kontynuację losów par poznanych wcześniej. Otrzymaliśmy w niej trzy portrety nietuzinkowych kobiet, które przekonały się, że miłość ma różne kolory, oblicza, ścieżki, ale gdy wkroczy w nasze życie, nic nie jest w stanie jej zatrzymać, by wykazała swój pełny potencjał i moc.

M.F. Mosquito urodziła się w 1989 roku na Kaszubach, gdzie mieszka do dziś z mężem i dziećmi. Zawodowo jest związana z edukacją najmłodszych, która stanowi jej pasję. Uwielbia wędrówki po górach, literaturę kryminalną i erotyczną. Zadebiutowała w 2021 roku pierwszą częścią serii "Oblicza miłości" - "Przekonaj mnie".

Recenzja części pierwszej

Recenzja części drugiej 

Recenzja części czwartej

Książkę przeczytałam, dzięki wydawnictwu:

1046. - "Wybierz mnie" Tom II

Wybierz mnie

Seria: Oblicza miłości Tom II

M.F.Mosquito

Wydanie: I

Data premiery: 11 sierpnia 2021

Liczba stron: 392

Wymiary: 210 x 130 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Wydawnictwo: Amare

Moja ocena: 5/6

„czasami miłość nie wystarczy, bo życie jest okrutne”

Rude włosy, wulkan energii rzucający przekleństwami na każdym kroku, cięta na facetów, przebojowa, - taka właśnie jest Małgorzata, rudowłosa, najlepsza przyjaciółka pod słońcem Leksi, czyli Aleksandry Klubik, którą poznaliśmy w części pierwszej serii „Oblicza miłości” pt.: „Przekonaj mnie”. Była to niezwykle emocjonalna lektura i podobnie jest w tomie drugim pt.: „Wybierz mnie.”

Po tym wizerunku niewiele już zostało, gdy Małgorzata związała się ze Stefanem, mężczyzną, którego poznała w niezbyt ciekawych okolicznościach, o których można było przeczytać w poprzedniej części serii. Teraz jej świat kręci się wokół partnera, dla którego nawet nauczyła się gotować i stara się jak najwięcej czasu z nim spędzać. Nie zauważa, że on niezbyt chętnie chce poznawać jej przyjaciół, ogranicza jej życie towarzyskie i najchętniej widziałby ją wciąż w domu. Na szczęście Małgorzata nie daje się tak łatwo usidlić i cały czas prowadzi firmę zajmującą się projektowaniem i sprzedażą konstrukcji stalowych pod wielkie hale. Na tym polu nadal pozostaje sobą. Tęskni też za spotkaniami z przyjaciółmi, więc powoli wprowadza ich w swoje życie. Gdy pojawia się przystojny Filip Eriksson, z którym musi współpracować na równorzędnym, kierowniczym stanowisku, wychodzi jej zadziorny temperament którym udowadnia jaką potrafi być zołzą, jeżeli czuje się zagrożona. Ta wersja Małgorzaty także mnie działała na nerwy, gdyż często niesłusznie i zupełnie bez powodu ciskała gromy na biednego Filipa, który starała się nawiązać z nią sensowny kontakt, natomiast nie potrafiła w ten sposób zareagować na zachowanie Stefana.

Filipowi nie brakuje też temperamentu. W jego krwi płynie bowiem mieszanka polskiej i szwedzkiej krwi, więc też potrafi być niezbyt miłym współpracownikiem. Swoimi przemyśleniami i spostrzeżeniami dzieli się często telefonicznie ze swoim bratem, Arturem, który wydaje się prostacki, ale przy bliższym poznaniu, w dalszej części książki, zyskuje na swoim wizerunku. Filip pierwsze swoje 15 lat spędził w Polsce, potem razem z rodzicami przeprowadził się do Szwecji, gdzie ukończył studia, ożenił się i znalazł pracę. Niestety, teraz w jego życiu sytuacja się nieco skomplikowała i w efekcie zaczyna swój nowy etap w kraju swojej mamy.

W tej części serii „Oblicza miłości” autorka postawiła na iskrzenie między głównymi postaciami i ich skomplikowane relacje, zarówno na polu zawodowym, jak i prywatnym. Oboje są w związkach, ale jednocześnie dostrzegają, że nie wszystko układa się w nich, tak jak powinno. Filip ma złe zdanie o kobietach, na których zawiódł się w swoim życiu i wszystkie postrzega przez pryzmat swojej żony. Natomiast Małgorzata nie dostrzega, jaki naprawdę jest Stefan, ale na szczęście ma wokół siebie przyjaznych ludzi, którzy jej to uświadamiają. 

Fabuła skonstruowana została na bazie opowiadania poszczególnych sytuacji z dwóch perspektyw, czyli Gośki i Filipa. Często jest tak, że najpierw widzimy jakieś zdarzenie w pełnym wymiarze tak, jak to widzi ona, a następnie mamy możliwość poznać wersję Filipa, dlatego oglądamy tę samą sceną dwa razy, ale jakby z drugiej strony. Osobiście uwielbiam taką narrację, gdyż otrzymuję w ten sposób pełny obraz sytuacji, dzięki czemu mogę wyrobić swoje zdanie na temat tego, co dzieje się między dwojgiem ludzi. Autorka nie zapomniała też o innych postaciach, które poznaliśmy w poprzednim tomie, więc możemy nadal śledzić losy Marcela i Aleksandry, ale też pozostałych osób, na przykład Huberta.

„Wybierz mnie” było dla mnie równie dobrą lekturą, jak „Przekonaj mnie”, a nawet odrobinę ją przewyższało. Pani M.F. Mosquito pokazała, że z każdą kolejną powieścią doskonali swój warsztat pisarski i umiejętnie przyciąga uwagę czytelnika stworzoną historią. Słowami potrafi pisać zarówno złość, ból, cierpienie, jak i namiętność, chemię uczuć oraz wywołać uśmiech na twarzy zabawnymi scenkami, które także pojawiają się od czasu do czasu. To opowieść, w której odnajdziemy bogaty wachlarz emocjonalny, wiele wydarzeń i głębszy sens tego, co dzieje się między bohaterami. Nadal zachowane zostały pewne schematy i wątki, ale też doszły nowe postacie i motywy, które dają nadzieję, na kolejną fascynującą lekturę w części trzeciej pt.: „Pokochaj mnie”. Dobrze, że na mojej półce mam wszystkie części tej serii, gdyż trudno byłoby mi cierpliwie oczekiwać kontynuacji, gdyż zarówno pierwsza, jak i druga część dostarczyły mi mnóstwo przeżyć i na podobne liczę w kontynuacji.

M.F. Mosquito urodziła się w 1989 roku na Kaszubach, gdzie mieszka do dziś z mężem i dziećmi. Zawodowo jest związana z edukacją najmłodszych, która stanowi jej pasję. Uwielbia wędrówki po górach, literaturę kryminalną i erotyczną.

Recenzja części pierwszej

Recenzja części trzeciej

Recenzja części czwartej

Książkę przeczytałam, dzięki wydawnictwu: