[77/26] - 2015.: "Poza nawiasem" Tom II "Jeszcze zdążę cię odnaleźć"

"Jeszcze zdążę cię odnaleźć"

Seria: Poza nawiasem

Tom drugi

Dorian Frank

„Cokolwiek wymyślisz, 

kimkolwiek w przyszłości się staniesz, 

nie pozwól, by ktoś decydował za ciebie.”

Literatura, która dotyka tematów tożsamości, dorastania i społecznych podziałów, ma w sobie szczególną siłę oddziaływania.  „Jeszcze zdążę cię odnaleźć” wpisuje się w ten nurt, pokazując, jak skomplikowane potrafi być dorastanie w świecie pełnym oczekiwań, presji i niechęci wobec inności. Pan Dorian Frank rozwija wątki rozpoczęte w pierwszym tomie cyklu „Poza nawiasem”, skupiając się na losach siostrzeńca Tomasza Malickiego — Łukasza Rylskiego. To właśnie on staje się postacią wiodącą, a jego historia pokazuje, jak skomplikowana i bolesna potrafi być droga do akceptacji — zarówno własnej, jak i tej ze strony innych. 

Łukasz Rylski pojawił się epizodycznie w pierwszej części trylogii pt.:  „Niewłaściwe pytanie”. Wtedy jeszcze nie wiedzieliśmy, jaka jest dokładnie jego sytuacja. Autor sam przyznaje, że nie spodziewał się, iż ta postać tak bardzo go zaabsorbuje. Wewnętrzne rozdarcie chłopaka, jego samotność i życie w ciągłym napięciu domagały się pełniejszego opowiedzenia. W efekcie Łukasz wysunął się na pierwszy plan i cały drugi tom został mu poświęcony. Decyzja ta wpłynęła także na kształt całej serii, bo z planowanej dylogii powstała trylogia, dzięki czemu opowieść zyskała większą głębię i przestrzeń do wybrzmienia. Uważam, że to była dobra decyzja autora, bo historia Tomasza i Łukasza jest pełniejsza.

Widzimy, że to wrażliwy nastolatek, który dopiero zaczyna rozumieć, kim jest. Niestety, dorasta w świecie, w którym szczerość bywa zagrożeniem. Każdy dzień jest dla niego próbą utrzymania równowagi między prawdą o sobie a koniecznością ukrywania jej przed otoczeniem. Buzujące emocje i długo tłumione pragnienia stopniowo rozbijają mur, który wokół siebie zbudował. Coraz trudniej udawać, że nic się nie dzieje, a życie w ciągłym napięciu zaczyna go przerastać.

Jednocześnie chłopak doskonale wie, jak wysoką cenę może zapłacić za szczerość. Ujawnienie prawdy oznacza ryzyko utraty wszystkiego, łącznie rodziny, znajomych i poczucia bezpieczeństwa. Z drugiej strony dalsze życie w kłamstwie staje się nie do zniesienia. Chłopak stoi więc na granicy decyzji, która nieuchronnie może zmienić jego życie.

Łukasz często wraca myślami do wujka Tomasza, który kilka lat wcześniej odwiedził rodzinne Małe Łany. Z pierwszej części serii "Poza nawiasem" wiemy, że Tomasz nie utrzymuje kontaktu z rodziną — a właściwie to rodzina unika jego, bo myśli inaczej niż oni. Jego wizyta i słowa, które wtedy wypowiedział, były dla Łukasza pierwszym sygnałem, że to, co mówi mu rodzina, nie musi być prawdą, a to, kim jest i jak siebie widzi, nie jest niczym złym. 

Ważnym punktem dla przemiany młodego Rylskiego staje się postawa ciotki Olgi i jej syna Michała. To oni pokazują Łukaszowi, że inność nie jest niczym złym, a jego tożsamość nie wymaga „naprawiania”. Ich otwartość i empatia stoją w ostrym kontraście do poglądów rodziców chłopaka oraz większości mieszkańców Małych Łanów. Tam dominuje nietolerancja, hipokryzja i fanatyczne przywiązanie do religijnych dogmatów, które stają się narzędziem kontroli i wykluczenia. To właśnie ta duszna atmosfera tłamsi Łukasza i odbiera mu przestrzeń do bycia sobą.

Szczególnie mocno wybrzmiewa w powieści problem przemocy i społecznego przyzwolenia na nią. Łukasz widzi to na przykładzie Szynszyla — kolegi gnębionego przez rówieśników tylko dlatego, że jest inny. Agresorzy, wychowani w podobnych schematach myślenia, powielają uprzedzenia wyniesione z domów. Co więcej, bywają postrzegani jako „dobrzy”, bo spełniają zewnętrzne normy — chodzą do kościoła i wpisują się w obraz „normalności”. Z kolei osoby należące do społeczności LGBT+ są odrzucane i odczłowieczane. Autor trafnie pokazuje również bierność szkoły i instytucji, które zamiast reagować, milcząco przyzwalają na przemoc.

Nie bez znaczenia pozostaje także sytuacja rodzinna Łukasza. Jako niepełnoletni chłopak pozostaje całkowicie zależny od rodziców, którzy nie dopuszczają możliwości, by miał własne zdanie. Ich przekonanie o prawie do pełnej kontroli nad jego życiem sprawia, że musi ukrywać swoją tożsamość, by uniknąć konsekwencji. Presja ze strony dominującej matki dodatkowo pogłębia jego lęk i poczucie osamotnienia. Jednocześnie autor zwraca uwagę na wyraźny paradoks — ci, którzy najgłośniej deklarują przywiązanie do zasad wiary, często nie potrafią okazać podstawowego współczucia i zrozumienia, zaprzeczając wartościom, które sami głoszą.

„Jeszcze zdążę cię odnaleźć” to bardzo udana kontynuacja powieści „Niewłaściwe pytanie”, która w nowy sposób podejmuje temat osób o odmiennej orientacji seksualnej. O ile w pierwszym tomie śledzimy historię dorosłego mężczyzny odkrywającego swoją tożsamość, o tyle tutaj poznajemy perspektywę młodego człowieka stojącego u progu dorosłości. 

Autor bardzo trafnie portretuje polskie społeczeństwo, pokazując zarówno jego codzienne mechanizmy, jak i głębsze problemy zakorzenione w sferze społeczno-kulturowej. Powieść wybrzmiewa jako wyraźny sprzeciw wobec nietolerancji, braku akceptacji dla inności oraz cichego przyzwolenia na agresję — szczególnie wobec osób nieheteronormatywnych. Przekonująco ukazany obraz społeczności małomiasteczkowej odsłania jej zamknięcie, hipokryzję i siłę presji, która potrafi determinować ludzkie wybory. Jednocześnie autor podkreśla, że podobne postawy nie są wyłącznie domeną małych miejscowości — obecne są także w dużych miastach, gdzie przybierają bardziej subtelne, często lepiej maskowane formy.

Pan Dorian Frank posługuje się stylem o bardziej opisowym charakterze, który wyraźnie dominuje nad dialogami i dynamicznymi wydarzeniami. W tym przypadku nie jest to jednak nużące — to nie są słowa użyte jedynie po to, by wypełnić kolejne strony. Autor ma coś do powiedzenia i potrafi nadać swoim opisom znaczenie, dzięki czemu budują one atmosferę, pogłębiają portrety psychologiczne bohaterów i pozwalają lepiej zrozumieć ich emocje oraz motywacje. Bardzo sugestywnie, odważnie i bez zahamowania, ale jednocześnie z  dużą wrażliwością opowiada historię dojrzewania, poszukiwania siebie i walki o prawo do bycia sobą. Doskonale wnika w umysł młodego człowieka będącego na skraju załamania, rozdartego między tym, kim jest naprawdę, a tym, kim musi się wydawać, by sprostać oczekiwaniom otoczenia. Jednocześnie stawia ważne pytania o granice wolności, cenę społecznej akceptacji i odwagę życia w zgodzie ze sobą. To poruszająca, szczera i potrzebna powieść, która zostaje w umysłach na długo,  nie tylko dzięki emocjom, jakie wywołuje, ale przede wszystkim przez prawdę, którą odważnie odsłania.

Recenzja tomu I "Niewłaściwe pytanie"

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem

 

Wydanie: I

Data premiery: 01.04.2026r.

Ilość stron: 508

Okładka: miękka

Wymiary: 148 x 210 mm

ISBN 978-83-8011-403-6

Wydawca: WFW

Moja ocena: 6/6

[43/26] - 1981.: "Poza nawiasem" Tom I "Niewłaściwe pytanie"

"Niewłaściwe pytanie"

seria: Poza nawiasem 

Tom pierwszy

Dorian Frank

„Każde zdarzenie do czegoś prowadzi”

Literatura, także ta beletrystyczna, coraz częściej staje się przestrzenią do rozmowy o tematach trudnych i niewygodnych społecznie, o których wciąż budzą kontrowersje i emocje. „Niewłaściwe pytanie” Doriana Franka wpisuje się w ten nurt, podejmując problem tożsamości, uprzedzeń oraz społecznej presji, która wciąż silnie oddziałuje na życie człowieka.

Poznajemy w niej trzydziestodziewięcioletniego Tomasza Malickiego zwanego „Tommy”, pochodzi z małej śląskiej miejscowości „Małe Łany”, a od 20 lat mieszka w Katowicach. Pracuje w niewielkiej firmie reklamowej jako grafik kreatywny, więc może wykonywać zlecenia zdalnie. Bardzo mu to odpowiada, zwłaszcza przez ostatnich kilkanaście miesięcy, gdyż niechętnie wychodzi do ludzi. Zamknął się w sobie, odcinając się od wszelkiego życia, zarówno towarzyskiego, jak i rodzinnego po tym, jak rok temu zawalił mu się świat w momencie śmierci ukochanej żony Kasi. Tomasz pogrążył się w depresji, dzień jest podobny do dnia, a on wciąż nie może wyjść ze swojej izolacji, mimo upływu czasu. Dopiero nieoczekiwany wyjazd służbowy do Warszawy staje się początkiem wydarzeń, które zmuszą go do konfrontacji z samym sobą. Wraz z jego bieżącymi wydarzeniami poznajemy też niektóre epizody z przeszłości, które odcisnęły piętno w jego pamięci.

Bohater opowiada nam na początku w sposób opisowy o swoich traumatycznych doświadczeniach z dzieciństwa, gdy był narażony na nienawiść wśród niektórych rówieśników, pokazując, do czego są zdolni ludzie wychowani na tego rodzaju poglądach i ograniczonych przekonaniach. Tomek zaznacza, że nigdy nie był i nie jest gejem, ale jego wygląd i introwertyczne zachowanie w szkole wyzwoliło u innych niechęć do niego i w efekcie wyzwoliło pierwotne instynkty u napastników.

Autor prowadzi fabułę w dwóch przestrzeniach czasowych oznaczonych słowem „Wtedy”, czyli cofamy się o dwa lata, by poznać niektóre charakterystyczne scenki z małżeńskiego życia Tomasza. Natomiast obecne wydarzenia nie są w ogóle oznaczone żadnym rokiem, a szkoda, bo wówczas byłoby od razu jasne, że coś dzieje się w czasie teraźniejszym. W trakcie czytania można się do tego przyzwyczaić, ale takie oznaczenie jest zawsze bardziej klarowne dla poznawania danej historii.

„Niewłaściwe pytanie” to powieść, która już od pierwszych stron zanurza nas w świecie emocjonalnego chaosu, bólu i trudnych pytań o własną tożsamość. Powieść skupia się przede wszystkim na wewnętrznej przemianie bohatera. Spotkanie z kimś, kto wywraca jego dotychczasowe przekonania o sobie i o świecie, uruchamia lawinę wspomnień, pytań i emocji. Na powierzchnię wypływają dawne traumy oraz uczucia, które przez lata były tłumione lub ignorowane. Autor nie ucieka od trudnych tematów takich jak nietolerancja, społeczna presja, agresja wobec „inności” i tego, co nie mieści się w ciasnych normach.

Do napisania tej historii przyczyniło się kilka spraw, które od dawna uwierały autora, w wynikały z obserwacji tego, co dzieje się w Polsce, ale też w jego najbliższym otoczeniu. Jednym z impulsów do jej napisania impulsem stało się pewne przypadkowe spotkanie z młodym mężczyzną, który opowiedział mu pewną historię swego przyjaciela pobitego brutalnie przez grupę skinów powodowani nienawiścią do inności. O tym zdarzeniu pan Frank opowiada w posłowiu, które czyta się z równym zainteresowaniem, jak całą powieść, więc warto tę książkę poznać do ostatniej strony. Powieść jest wprawdzie fikcją literacką, ale przedstawione w niej problemy wciąż, niestety, są aktualne i mają się całkiem dobrze. Tych zapalnych iskier było więcej, ale najbardziej wybrzmiewa bunt przeciwko nietolerancji, nienawiści, hipokryzji prezentowanej przez ludzi deklarujących się, jako osoby wierzące, w tym kleru. To tylko niektóre z nich, które mocno wybrzmiewają w powieści i słowie końcowym tworząc tło, które jest boleśnie znajome.

„Niewłaściwe pytanie” to debiut z mocnym, nawet kontrowersyjnym klimatem, często stawiający niewygodne pytania. Trochę jest w nim dużo tekstów bez dialogów, ale to dlatego, że autor przekazuje w nim wiele swoich przemyśleń. Powieść staje się przez to nie tylko historią jednostki, ale też komentarzem do współczesnej Polski, w której odwaga bycia sobą wciąż bywa aktem sprzeciwu. 

Pan Dorian Frank odważnie, a nawet prowokująco dotyka szerszego kontekstu społecznego związanego z problemem nietolerancji i braku akceptacji dla „inności” w polskiej rzeczywistości. Porusza kontrowersyjne zagadnienia, piętnuje światopogląd środowisk nacjonalistycznych, zachowania ksenofobiczne, rasistowskie i zaściankowe. Mocno wybrzmiewa zacofanie mentalne osób będących pod wpływem narzucanych opinii niektórych mediów prawicowych, kościoła i polityków. 

To pierwszy tom serii „Poza nawiasem”, w którym ujawnia się historia z głęboko psychologiczną i społeczną warstwą, a zarazem prowadzi nas przez meandry życia, któremu czasami warto dać się ponieść. Jednak nie zawsze mamy odwagę, by to zrobić. To powieść, która zostawia nas z pewnym niepokojem, ale i z ciekawością, jak dalej potoczy się życie Tomasza w kontekście uczuć, budowania swoich relacji, które na razie pozostają w zawieszeniu. Finałowe sceny zawiązują nowy wątek, który nieoczekiwanie wprawia nas i bohatera w przekonaniu, że życie potrafi zaskakiwać na różne sposoby.

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem

Wydanie: I

Data premiery: 11.10.2025r

Ilość stron 376

Okładka: miękka

Wymiary: 144 x 206 mm

ISBN 978-83-8011-533-0

Wydawnictwo: WFW

Moja ocena: 5/6

[153/25] - 1866.: "My" - Tom II

"My"

Tom drugi

Elle Kennedy, Sarina Bowen

„Miłość to przyjaźń podsycana ogniem”

Miłość to piękne uczucie, które rządzi się swoimi prawami. Niestety nie zawsze jest akceptowana, bo duża część społeczeństwa nie potrafi zaakceptować inności. W świecie tak męskiego sportu, jakim jest hokej, wydaje się to jeszcze bardziej trudne, gdyż tam każdy gest jest analizowany, każda emocja oceniona a uczucie między dwoma mężczyznami staje się nie tylko sprawą serca, ale też ryzykiem zawodowym.

Ryan Wesley i Jamie Canning, których poznaliśmy w pierwszej odsłonie ich historii pt.: „On” przekonali się o tym boleśnie. Byli na etapie wzajemnego poznawania się, niepewności i wątpliwości. W drugim tomie pt.: „My” ich związek jeszcze nie wyszedł z cienia, ale wokół wyraźnie gromadzą się chmury, z których nie wiadomo, kiedy spadnie deszcz i nadejdzie wraz z nimi burza.

Po pięciu miesiącach od rozpoczęcia kariery w NHL, Ryan Wesley rozgrywa sezon marzeń. Spełnia swoje zawodowe ambicje, a prywatnie wraca co wieczór do domu, do Jamiego – swojego chłopaka i najlepszego przyjaciela. Niby nie ma w tym nic dziwnego, a jednak ich związek musi pozostać tajemnicą, bo ujawnienie tego faktu grozi medialną burzą, która mogłaby zniszczyć wszystko, co zbudowali na lodzie.

Nieczęsto zdarza się, by kontynuacja dorównała pierwszej części. Jeszcze rzadziej – by ją przewyższyła emocjonalnie, narracyjnie i tematycznie. A jednak druga część hokejowej dylogii to emocjonalna petarda, która pokazuje, że miłość w cieniu reflektorów NHL może być równie piękna, co bolesna. To nie jest jedynie kolejna opowieść o zakazanej miłości , lecz historia o tym, jak trudno być sobą, gdy świat oczekuje, że będziesz kimś innym.

To, co zwraca uwagę najmocniej, to nie dramatyzm sytuacji, lecz jej codzienność. Autorki nie epatują sensacją – zamiast tego pokazują, jak wygląda życie w ukryciu: brak wspólnych wyjść, unikanie spojrzeń, ciągłe napięcie. To nie jest romans w blasku fleszy, to miłość w cieniu, która musi walczyć o każdy oddech.

Książka pt.: „My” to nie tylko romans lecz przede wszystkim opowieść o odwadze, o walce z ograniczającymi normami społecznymi i próbie bycia sobą wbrew wszelkim przeszkodom. Duet pisarski pań Bowen i Kennedy nie idzie na skróty, wręcz po mistrzowsku balansuje między emocjonalną głębią a lekkim humorem. Nie boją się poruszać trudnych tematów i opisywać śmiałych scen intymnych. Ich opowieść jest jak dobrze rozegrany mecz, w którym nie brakuje napięcia, emocji, niespodziewanych zwrotów akcji, ale też momentów ciszy, spokoju, radości, uniesienia, które mówią najwięcej niż słowa.

Bohaterowie nie są idealni, ale właśnie przez to tak bardzo wydają się prawdziwi. Spojrzenie na wszystko z podwójnej perspektywy jeszcze bardziej uwydatnia to, co oboje przeżywają. To pozwala zrozumieć ich motywacje, lęki, nadzieje. Autorki wykreowały wspaniałe postacie nie tylko główne, ale też drugoplanowe. Prym wśród nich wiedzie Blake, który postrzegany jest jako ktoś nachalny, męczący, ciekawski, a nawet irytujący, a to on w pewnym momencie staje się najbardziej tolerancyjnym i pomocnym kumplem. Uzupełnia ten obraz styl językowy - dynamiczny, młodzieżowy, pełen slangu i naturalnych zwrotów. To świetnie ukazuje poszczególne postacie, układając rozmowy odpowiednio do wieku bohaterów. Dialogi zostały bardzo dobrze rozpisane, nie sprawiają wrażenia sztuczności, czy niewłaściwie dobranych słów. Nie miałam wrażenia, że są to wymiany zdań bez sensu, zbędne lub niedojrzałe. Obserwowanie wzajemnej relacji opartej na trosce o drugiego partnera, zrozumieniu i empatii nie raz mnie poruszyło.

Doskonale zestawione zostały ze sobą opinie otoczenia po ujawnieniu prawdy o Jamie’m i Wesleyu. Pokazują zarówno jak powinno się ich traktować, co świetnie widać po osobach najbliższych Jamiego, ale też są osoby, które wykazują zupełnie odwrotną postawę. To powieść, która została wydana w odpowiednim momencie, gdy dużo się mówi o LGBT+ traktując ludzi z tego kręgu tak, jakby wymagali terapii. Tymczasem autorki świetnie pokazują, że miłość ma ograniczeń. Pojawia się bez względu na to, kto ile ma lat, jakiej jest płci czy rasy. Widzi tylko serce, drugiego człowieka, który zasługuje na uwagę i na to, by być kochanym.

Recenzja tomu I "ON"

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem 

Wydanie: I

Data premiery: 24.06.2025 r.

Premiera angielska: 28.03.2017r. i 30 listopada 2021r.

Ilość stron: 328

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Wymiary: 140x205mm

Tytuł oryginalny: Us

Tłumacz: Ewa Helińska

ISBN 978-83-8335-596-2

Wydawnictwo: Zysk i S-ka

Moja ocena: 6/6

[66/25] - 1779. - "(Nad)zwyczajni"

"(Nad)zwyczajni"

Barbara Paszkowska

„Żyj swoim życiem i ciesz się nim. 

Każda sekunda się liczy”

Wśród nas żyją ludzie, którzy na pierwszy rzut oka wydają się tacy sami jak inni – niczym się nie wyróżniają, może poza urodą, ubiorem itp. Jednak niektórzy skrywają tajemnicę, obawiając się społecznego hejtu i wykluczenia, zwłaszcza jeśli ich inność dotyczy orientacji seksualnej i odbiega od ogólnie przyjętych zasad. O takich właśnie bohaterach opowiada książka „(Nad)zwyczajni”, która jest debiutem pani Barbary Paszkowskiej.

Autorka przedstawia historię  dwóch młodych mężczyzn: Marcina i Pawła, którzy próbują odnaleźć się w rzeczywistości pełnej uprzedzeń i społecznych oczekiwań. Poznali się dzięki wspólnym znajomym. Ich przyjaciel, Kuba, oraz jego dziewczyna, Zuza, dostrzegli, że tych dwóch samotników doskonale do siebie pasuje. 

Marcin to wrażliwy młody człowiek, który po maturze wyjechał do Warszawy na studia wojskowe. Środowisko, w którym się obraca, nie sprzyja otwartemu przyznaniu się do orientacji, jednak są osoby, na które może liczyć, to jego mama i siostry. Ojciec nie potrafi pogodzić się z orientacją syna, obawiając się, że Marcin może być wyśmiewany i niezrozumiany, jeśli prawda wyjdzie na jaw.

Paweł, jego rówieśnik, wydaje się bardziej pewny siebie, choć i on zmaga się z własnymi rozterkami. Jego rodzice od dawna podejrzewali, że ich syn jest inny, dzięki czemu proces akceptacji przebiegał u niego łagodniej. W powieści pełni funkcję przeciwwagi dla Marcina – jest kimś, kto daje mu oparcie i siłę, ale sam także potrzebuje zrozumienia i wsparcia. Ich różnice sprawiają, że historia nie jest jednowymiarowa, pokazując, jak odmienne osobowości radzą sobie w podobnych, trudnych okolicznościach. To właśnie ich relacja pozwala dostrzec, że każdy ma własną drogę do samoakceptacji, a wsparcie najbliższych może odegrać kluczową rolę.

Pani Barbara Paszkowska w swoim debiutanckim utworze „(Nad)zwyczajni” porusza temat niezwykle aktualny, a jednocześnie często bagatelizowany przez społeczeństwo – trudności, jakie napotykają osoby nieheteronormatywne w codziennym życiu, zarówno w relacjach rodzinnych, jak i zawodowych.  To nie tylko historia miłosna, lecz opowieść o drodze prowadzącej do znalezienia  własnego miejsca w świecie i o granicach akceptacji społecznej. 

Osadzenie akcji w Polsce to trafna decyzja, bo doskonale oddaje społeczne uprzedzenia i trudności, z jakimi mierzą się bohaterowie. Barbara Paszkowska podchodzi do tematu z wyczuciem, ukazując go w sposób realistyczny, bez sztucznego dramatyzmu, ale też bez uproszczeń. Z niezwykłą empatią oddaje ich uczucia, wewnętrzne rozterki i przeżycia, dzięki czemu możemy zrozumieć osoby mające inne preferencje seksualne. 

Autorka ukazuje historię z dwóch perspektyw, stosując nietypowe oznaczenia. Narracja Marcina prowadzona jest w trzeciej osobie i zapisana normalną czcionką, natomiast perspektywa Pawła wyróżnia się kursywą i pierwszoosobową narracją. Początkowo ten zabieg stylistyczny wymagał ode mnie przyzwyczajenia, ponieważ preferuję wyraźniejsze oznaczenia poprzez nadanie imienia danej części. Jednak historia pochłonęła mnie na tyle, że z czasem przestało mi to przeszkadzać.

„(Nad)zwyczajni” to udany debiut pani Paszkowskiej, która pokazuje, że nie boi się poruszać trudnych tematów. Wnikliwie przedstawia realia, z jakimi mierzą się osoby homoseksualne, tworząc historię jednocześnie intymną, uniwersalną i życiową. Umiejętnie opisuje emocje targające Pawłem i Marcinem, ich środowisko rodzinne i społeczne, przypominając, że każdy człowiek – niezależnie od tego, kim jest i co lubi – ma prawo prowadzić życie na własnych zasadach, bez osądzania i piętnowania tylko dlatego, że nie wpisuje się w większość społeczną. Dzięki ładnemu, lekkiemu stylowi autorki z łatwością wnikamy w postaci, przeżywamy ich dylematy i obserwujemy ich rozwój. Nie znajdziemy tu nadmiernych uniesień ani przerysowanych dramatów, zbędnych opisów czy dialogów. To historia, która mogłaby wydarzyć się obok nas, w świecie, który znamy.

Uważam, że książka „(Nad)zwyczajni” to ważna i potrzebna lektura, podkreślająca istotne wartości oraz kwestie, które kształtują nasze życie i osobowość. Historia Marcina i Pawła to piękna opowieść o miłości, akceptacji, ale też o odwadze bycia sobą. Ich relacja, oparta na szczerości i wzajemnym zrozumieniu, skłania do refleksji nad tym, czym tak naprawdę jest „normalność” i czym różni się od „nadzwyczajności”. 

Słowo „nad” w tytule sugeruje, że każdy z nas jest wyjątkowy, ale jednocześnie  zwyczajny i nadzwyczajny. Bez względu na to, kogo kochamy, co lubimy, jak wyglądamy z kim pragniemy ułożyć swoje życie i jakie ma preferencje. Każdy bowiem chce być szczęśliwy.

Miłość jest uczuciem uniwersalnym i nie zawsze manifestuje się według ustalonych reguł narzucanych przez społeczeństwo. Jak mówi jedno z ważnych zdań w książce: „Nikt, absolutnie nikt nie ma prawa włazić w twoje życie, jeśli ty na to nie pozwolisz.”

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem

Wydanie: Pierwsze
Data premiery: 26.02.2025r.
Ilość stron: 424
Wymiary: 130x210
Okładka: miękka
ISBN: 978-83-8373-608-2
Wydawca: Novae Res

Moja ocena: 5/6

[52/25] -1765. - "On" - Tom I

"On"

Tom pierwszy

Elle Kennedy, Sarina Bowen

„więzy krwi nie mają żadnego znaczenia. 

Trzeba otaczać się ludźmi, którzy cię kochają, 

i to oni stają się twoją rodziną.”

Nazwisko Elle Kennedy działa na mnie jak magnes, gdy widzę jakąś jej książkę. Zawsze, jak tylko mam możliwość, biorę w ciemno każdą powieść, która wyszła spod pióra tej pisarki, odkąd poznałam serię „Off-Campus” i „Avalon Bay”. I jak dotąd, nigdy się nie zawiodłam, więc widząc książkę o krótkim tytule „On”, bez wahania po nią sięgnęłam. Jednak ta powieść nie jest jej samodzielnym dziełem, bo została napisana wraz z panią Sariną Bowen znaną ze zmysłowych, nietypowych, wzbudzających niepokój historii. Byłam zatem ciekawa efektów połączeń dwóch pisarskich talentów.

„On” to pierwsza część trylogii, w której poznajemy Jamie’go Canninga i Ryan’a Wesley’a, którzy kiedyś byli najlepszymi kumplami. Cztery lata temu na obozie hokejowym doszło między nimi do zdarzenia, po którym ich przyjaźń nagle się skończyła. Jamie do dziś nie wie, dlaczego tak się stało. Mieli wówczas po osiemnaście lat, mnóstwo pomysłów, często zwariowanych i żaden z nich nie przypuszczał, że ich relacja tak nagle się skończy. Dosyć szybko dowiadujemy się, dlaczego tak się stało, gdyż narracja jest naprzemienna, więc poznajemy wersję wydarzeń z dwóch perspektyw. To pozwala nam nie tylko lepiej zrozumieć emocje i motywacje bohaterów, ale również skutecznie buduje napięcie, ukazując zderzenie ich odmiennych punktów widzenia w istotnych momentach historii.

Dawni przyjaciele spotykają się ponownie podczas rozgrywek hokejowych, grając w przeciwnych drużynach. Wes dostrzega w tym zbiegu okoliczności szansę na wyjaśnienie wydarzeń sprzed kilku lat oraz na przeproszenie Jamiego. Decyduje się zrobić to w zabawny sposób, nawiązując do dawnych zwyczajów, które kiedyś ich łączyły. Ich drogi krzyżują się ponownie na obozie hokejowym w Lake Placid. Tam zaczynają odkrywać siebie na nowo, wyjaśniają nurtujące ich pytania i stopniowo odsłaniają uczucia, których wcześniej u siebie nie dostrzegali.

Oryginalna wersja tej książki otrzymała nagrodę RITA przyznaną przez Romance Writers of America za najlepszy współczesny romans, oraz nominację do nagrody Goodreads Choice Award za romans w 2015 roku. Nic dziwnego, gdyż została ona bardzo dobrze napisana, wypełniona wieloma emocjami, nietypowym rozwojem wydarzeń i zwrotami akcji. W anglojęzycznym wydaniu ukazały się już kolejne części, zatytułowane „Us” i „Epic.”

Duet pisarski Bowen-Kennedy sprawdził się idealnie. Styl autorek angażuje od pierwszych stron, wciągając w kolejne wydarzenia, które następują po sobie płynnie i dynamicznie. Panie opowiadają o trudnych i kontrowersyjnych zagadnieniach w lekki sposób, zabarwiony zmysłowością, namiętnością, humorem i nieoczywistym poprowadzeniem kolejnych epizodów. Jednym z głównych wątków jest seksualność człowieka, a w tym przypadku homoseksualność, która stanowi przewodni temat powieści. Poruszają też kwestię akceptacji takiej odmienności przez środowisko, rodzinę, ale przede wszystkim przez samego siebie.

Współpraca obu autorek zaowocowała ujmującą, niezwykle erotyczną historią o poszukiwaniu własnej tożsamości i odkrywaniu swoich pragnień – nie tylko w sferze marzeń, ale także w relacjach międzyludzkich. Opisują niezwykle barwnie i żywiołowo stany emocjonalne bohaterów, pokazując ich walkę z samym sobą, ale też świetnie obrazują szczególną więź, która z przyjacielskiej przemienia się w głębsze uczucie.

Historia w piękny i delikatny sposób opisuje ewolucję relacji między bohaterami, która podąża od niepewności i obaw, po akceptację i odkrycie prawdziwych uczuć. Jest to zatem opowieść o odwadze podążania wspólną drogą, wyrażanie swojej prawdziwej natury i cieszenia się z bycia ze sobą, mimo, że nie zawsze ich związek jest akceptowany.

Powieść „On” to historia, która pod kątem gatunku literackiego, reprezentuje współczesne romanse wpisujące się w nurt romansów LGBT, które poruszają dylematy ludzi próbujących odnaleźć się w swoim środowisku i rozpoznać, kim naprawdę są. I tak jak bywa w życiu, jedni akceptują inność drugiego człowieka, a inni mają z tym problem.

Sposób opisywania stanów emocjonalnych i mentalnych bohaterów nie pozostawia obojętnym na wydarzenia. Pisarki wspaniale łączą w wyważony i harmonijny sposób łączą humor, zmysłowość i głębię emocji. Potrafią pisać o nieszablonowych uczuciach bez zahamowań i pruderii, wykazując się w tym temacie subtelnością i umiejętnością sugestywnego przekazywania emocji. Pokazują, że miłość jest czymś, co wymyka się definicjom i klasyfikacjom. Nie liczy się nic, poza tym, co łączy dwoje ludzi.

Historia Jamiego i Wesleya to nie tylko opowieść o odkrywaniu tożsamości, ale także o odwadze bycia sobą w obliczu społecznych oczekiwań i własnych obaw. To relacja, pełna pasji i wzajemnego szacunku, ukazuje, jak głęboka więź potrafi zmienić życie człowieka i nadać mu nowy sens. Ich historia angażuje emocjonalnie, przekracza utarte granice i schematy, skłaniając przy tym do refleksji nad tożsamością z którą się definiujemy i miłością, która nie zna granic. To czyni z powieści „On” nie tylko lekką lekturę, ale też opowieść, która zostaje w umysłach na dłużej. Ja z chęcią sięgnę po drugi tom, jak tylko ukaże się on w polskiej wersji.

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem Zysk i S-ka

Data premiery polskiej: 25.02.2025r.
Premiera angielska: 30 kwietnia 2015r
Premiera angielska w tej edycji: 30 listopada 2021r.
Ilość stron: 352
Oprawa: miękka ze skrzydełkami
Wymiary: 140x205mm
Tytuł oryginalny: Him
Tłumacz: Ewa Helińska
Wydawnictwo: Zysk i S-ka
Moja ocena: 6/6

[187./24]. 1702. - "Razem z szeptem" Tom I

"Razem z szeptem"

Tom pierwszy

Aleksandra Świderska

„To, co najważniejsze, wybrzmiewa w ciszy”

Nie wszystko można wypowiedzieć głośno i wyraźnie. Czasami szept, bywa głośniejszy, niż jakikolwiek wrzask, zwłaszcza, jeżeli dotyczy to tego, co skrywa dusza człowieka i jego doświadczenia. Wiedzą o tym doskonale bohaterowie książki „Razem z szeptem”, którzy nie o wszystkim mogą mówić otwarcie. Dlaczego? Bo wciąż o pewnych sprawach lepiej milczeć, bo narzucane są nam określone zachowania, sposób życia, myślenia i przekonania. Wszelkie odstępstwa są piętnowane i wyśmiewane, zwłaszcza, jeżeli chodzi o młodych ludzi. Okładka sugeruje od razu, jakiej sfery życia dotyczy to zagadnienie i o jakie sekrety chodzi.

Michał Moskal mieszka w Borzygniewie ze swoją mamą i siostrą bliźniaczką Leną. Oboje uczęszczają do ostatniej klasy maturalnej, z tym, że on do tej pory uczył się w liceum zwanym Czternastką, która była o profilu mat-fiz, a ona do Dwójki, która ma profil humanistyczny. Niestety, budynek Czternastki został zalany przez pękniętą rurę i wymaga remontu, więc dyrektor zdecydował, że uczniowie na ten czas, będą musieli przenieść się do innych placówek szkolnych we Wrocławiu. Michał ulegając prośbom siostry, zdecydował się na liceum nr 2, gdyż ona chciała, by brat chodził z nią do tej samej szkoły. Problemem dla Michała jest jednak główny kierunek tej placówki, bo są w nim przedmioty w przeważającej ilości humanistyczne, a on sobie z nimi kiepsko radzi. Natomiast doskonale czuje się z przedmiotami ścisłymi, zwłaszcza matematyką.

Inaczej jest u Adriana Zachariasza, który jest dobry z przedmiotów humanistycznych, zwłaszcza z historii, natomiast zupełnie nie radzi sobie z matematycznymi zadaniami. Adrian uchodzi za niezwykle męskiego faceta, wesołego, przebojowego, pewnego siebie, do którego wzdycha większość dziewczyn w liceum. Jednak nikt nie wie, że jest to tylko maska, która przykrywa jego prawdziwą naturę i sytuację rodzinną. Wie, że gdyby wyjawił, z kim tak naprawdę chciałby spędzić każdą wolną chwilę, nie miałby spokojnego życia w szkole. Nikt też nie ma pojęcia, co dzieje się u niego w domu. A nie jest wesoło, gdyż rządzi w nim ojciec tyran.

W wyniku pewnych zdarzeń między chłopakami dochodzi do bójki, i w efekcie obaj są zawieszeni w prawach ucznia na dwa tygodnie. Kariera sportowa Adriana wisi więc na włosku, a Michał nie jest pewien, co będzie dalej z jego nauką i maturą.

Ten długi opis to tylko jeden z wątków, bo pojawiają się też inne motywy. Przede wszystkim zwraca uwagę na odmienność młodych ludzi, którzy nie wiedzą, jak poradzić sobie ze swoimi emocjami, ale też wyłania się aspekt związany z przemocą fizyczną i psychiczna, jaka ma miejsce w domu Adriana. Matka nie potrafi przeciwstawić się despotycznemu mężowi i obronić syna. A ciosy mogą być wymierzone niemal za wszystko to, co nie spodoba się ojcu.

Pani Aleksandra Świderska dała się już poznać czytelnikom, dzięki serii „Miasto gasnących świateł”, której bliżej było do kryminału, niż do obyczajowej literatury. Tym razem jej najnowsza powieść skłania się bardziej ku gatunkowi romansu YA, ale podanej w zupełnie nowej szacie. To bardzo zgrabnie opowiedziana historia o rozwijaniu się miłości między dwoma chłopakami. Autorka umiejętnie nakreśliła ich osobowości, emocje, nie naruszając w żadnym przypadku poczucia smaku. Pięknie i delikatnie, a jednocześnie zmysłowo opisała buzujące pożądanie, ale też wszelkie targające bohaterami emocje, których tutaj nie brakuje. Nie emanuje wulgaryzmami, ani zbyt wyuzdanymi scenami. Opisy dają pole dla wyobraźni i nie wykraczają poza granice przyzwoitości. Umiejętnie wnika w umysły bohaterów, ukazując ich dylematy, więc z łatwością towarzyszymy im w ich trudnych chwilach. W delikatny i bardzo ładnym stylu rysuje ich doświadczenia związane z seksualną stroną, odkrywaniem swej prawdziwej natury, pokazując, jak bardzo krzywdzi się osoby mające taką naturę, jak Michał i Adrian. W tym emocjonalnym burzliwym dla nich czasie wyłania się okazja do wzajemnego poznawania się, odkrywania siebie i stawienia czoła utartym schematom.

Można oczywiście dostrzec drobne niedociągnięcia w stylu pisania pisarki - na przykład: używanie kolorów włosów do zaznaczenia osoby, której jakaś fraza dotyczy, czy nadużywanie słowa "mężczyzna", chłopak, ale ważne jest przede wszystkim to, że poruszane są problemy nastolatków, którzy czują, że są inni, ale boją się tego ujawnić, wiedząc, że spotkałoby się to z napiętnowaniem i pogardą ze strony rówieśników, ale też dorosłych.

Drugą ważną kwestią jest przemoc w rodzinie, w której władzę sprawuje ojciec mający wysoką pozycję społeczną. Bardzo sugestywnie został nakreślony mentalny charakter dręczonej osoby, jaką jest Adrian. On często spodziewa się kary, tam, gdzie nawet na nią nie zasługuje. Czuje się winny tej sytuacji, że jest słaby, bo nie potrafi przeciwstawić się ojcu i obronić matkę. Ten wątek nie został zbyt dogłębnie ukazany, ale i tak można poczuć to, co przeżywa Adrian w rodzinnym domu. Z kolei Michał ma szczęście pod tym względem, gdyż zawsze może liczyć na pomoc i troskę mamy.

„Razem z szeptem” jest pierwszą częścią tej historii, co zaznacza autorka na końcu, ale nie ma oznaczenia na okładce, lecz dopiero, gdy docieramy do ostatniej strony. Historia Michała i Adriana poruszyła moje serce, towarzyszyło mi wiele emocji, rożnych przemyśleń, więc jestem ciekawa ich dalszych losów, więc z niecierpliwością czekam na kolejną część powieści.

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem

Wydanie: I

Data premiery: 24.10.2024r.

Wymiary: 130x210 mm

Ilość stron: 408

Okładka: miękka ze skrzydełkami

ISBN: 978-83-8373-377-7

Wydawca: Novae Res

Moja ocena: 5/6

1413. - "I Was Born for this"

"I Was Born for this"

Alice Oseman

Data premiery: 17.05.2023 r.

Data premiery angielskiej: 18.10.2022 r.

Liczba stron: 352

Format: 135x200 mm

Oprawa: miękka

ISBN 978-83-8266-236-8

Gatunek: powieść obyczajowa YA

Inne wersje: e-book

Tytuł oryginału: I Was Born for This

Tłumaczenie: Natalia Mętrak-Ruda

Wydawnictwo: Jaguar

Moja ocena: 5/6

„Są na świecie ważniejsze rzeczy, niż jakiś boysband”

Muzyka jest tym elementem życia, która uprzyjemnia nam codzienne chwile, pozwala się wyciszyć i poprawia nastrój. Każdy z nas z pewnością ma swojego ulubionego artystę, którego muzyka wzbudza miłe odczucia i cieszy swoim brzmieniem. Fani jakiegoś zespołu gromadzą się w grupach, najczęściej internetowych, by razem wspierać swoich idoli i przeżywać ich występ razem z nimi. U bohaterki książki "I was born for this" ta fascynacja zaczyna przybierać formę obsesji, gdyż nie liczy się dla niej nic, poza tym, by spotkać się z chłopakami THE ART, zrobić sobie z nimi zdjęcie i przeżyć wspaniałe chwile na ich koncercie. Nie spodziewa się, że jej marzenie spełni się, ale w zupełnie odmienny sposób, a ona będzie musiała zrozumieć, co jest w życiu ważne. 

Angel Rahimi przyjeżdża do Londynu, by spotkać się ze swoją internetową przyjaciółką Juliet Schwartz, z którą rozmawiała do tej pory tylko w wirtualnym świecie od dwóch lat. Obie uważają, że wiedzą o sobie wszystko, ale to spotkanie pokaże, jak bardzo się mylą. Dziewczyny widzą się w realnym życiu po raz pierwszy, więc z ciekawością poznają siebie w nowych okolicznościach. Już w pierwszym dniu ich spotkania pojawia się zgrzyt, przynajmniej w rozumieniu Angel, gdyż okazuje się, że Juliet zaprosiła jeszcze Marca, z którym od kilku miesięcy rozmawia na Tumbirze. Angel nie jest z tego zadowolona, gdyż sądziła, że spędzi kilka dni z przyjaciółką we dwójkę i razem z nią weźmie udział w koncercie THE ARK.

Postawa Angel już od początku wzbudziła moją niechęć od momentu, gdy opowiada nam o tym, jak „mama miała czelność” odmówić jej wyjazdu na koncert The Ark, tylko dlatego, że chciała, by córka wzięła udział w „bezsensownej ceremonii zakończenia roku szkolnego”. Od razu widać, jakie dziewczyna ma podejście do realnego życia. 

Po opisie, jaki widnieje z na tylnej stronie okładki książki można by się spodziewać typowego romansu New Adult, ale tym razem nie ma tutaj nic z romantycznych uniesień. Ten motyw jest bardzo delikatny, epizodyczny i ledwo zaznacza się w tle, poza naszą uwagą. 

Pani Alice Oseman zabiera nas w świat młodych ludzi, pokazując ich sposób funkcjonowania, myślenia i to, co dla nich jest ważne. Skupia się bardziej na zagadnieniu związanym z fascynacją, a właściwie już obsesją na punkcie celebrytów i ulubionych zespołów. Na przykładzie Angel pokazuje, do czego może prowadzić tego rodzaju postawa wobec jakiegokolwiek artysty. Dziewczyna ma 18 lat i od kilku lat żyje tylko dla zespołu THE ARK. Nic poza nimi ją nie interesuje, odkąd mając 13 lat usłyszała ich po raz pierwszy na You Tube. W realnym świecie nie ma prawdziwych przyjaciół, gdyż nie potrafi się z nimi dogadać. Zresztą nic dziwnego, gdy ona wciąż najchętniej rozmawia o chłopakach z boysbandu. Wydaje się jej, że w końcu znalazła koleżankę, z którą od dwóch lat pisze w Internecie i mają wspólne tematy do omawiania, oczywiście związane z THE ARK.

Autorka zebrała w jednej powieści niezwykle barwną i różnorodną galerię postaci pod względem nie tylko wyglądu, ale charakteru i preferencji seksualnych. Nie ma w niej żadnych scen erotycznych, ale poruszane są związane z tym problemy młodych osób i ich poszukiwanie własnej tożsamości. bardziej niż przynależność do narodowości czy religii.

Drugim tematem jest popularność, o której marzy wiele osób, którzy chcieliby być sławni i spełniać swoje zachcianki. Niestety, gdy wnikają w ten świat biznesu, okazuje się, że nic nie jest tak, jak sobie wyobrażali. 

Razem z bohaterami zaglądamy za kulisy sławy dostrzegając jej gorzki smak, ale też przyglądamy się fanom, którzy w różny sposób reagują na swoich idoli. Często czerpią swoją wiedzę z mediów, tworząc w swoim umyśle wizerunek poszczególnych wykonawców, który nie zawsze pokrywa się z rzeczywistością, a gdy okazuje się, że prawda wygląda zupełnie inaczej, wówczas może dochodzić do rozczarowania. Dla takich osób jak Angel Rahimi burzy się cały świat.

Osobami prowadzącymi nas przez fabułę są Angel Rahimi i Jimmy Kaga Ricci. Angel to imię przybrane na potrzeby internetowych kontaktów, a w rzeczywistości ma na imię Fereshteh i pochodzi z rodziny muzułmańskiej mieszkającej w Anglii. 

Jimmy ma swojej krwi korzenie hinduskie i włoskie. Jego największym problemem są ciągle nawracające stany lękowe, które niejednokrotnie przemieniają się w panikę. Obsesyjnie boi się tłumów i tworzy w swoim umyśle obrazy zagrażające jego życiu. Jego koledzy z zespołu też mają swoje tajemnice i trudności ze sobą i swoimi odczuciami. Męczy go też ciągłe zakłamywanie rzeczywistości, czuje się z tym źle, a to z kolei sprawia, że chłopak nie wie, kim naprawdę jest. Bardzo jest związany ze swoim dziadkiem, ale wciąż brakuje czasu, by się z nim spotkać.

Najbardziej jednak intrygujący jest Lister, który wychował się w robotniczej rodzinie i teraz, gdy jego konto jest zasobne w środki finansowe, czerpie z tego garściami. Niestety, to odbija się na jego stanie psychicznym prowadzącym do uzależnienia od alkoholu. On także do końca nie pokazuje swojej prawdziwej twarzy. Lister jest perkusistą w zespole, ale jego popularność wśród fanów okraszona jest gorzkim smakiem, gdyż topi wszelkie swoje frustracje i problemy w alkoholu.

Rowan jest synem nigeryjskich emigrantów i wydaje się, że z tej trójki on jest najrozsądniejszy, ale on także ma swoje tajemnice, gdyż ukrywa przed publiką, że ma dziewczynę Bliss Lai, o której wiedzą tylko chłopaki z zespołu i ich menadżerka Cecily Wills. W opinii fanów jest biseksualny i jest związany romansem z Jimmym, co mija się z prawdą. Jimmy’ego i Rowana łączą jedynie relacje przyjacielskie, ale nie wyprowadzają swoich fanów z błędnego postrzegania ich układu. Prasa, media społecznościowe i publiczność nazywają ich związek Jowaną, a Angel jest tym zachwycona, gdyż wierzy w prawdziwą miłość. Cieszy ją, że dwoje ludzi tak mocno siebie wspiera i kocha. Jest osobą zapatrzoną w zespół, ale sama nie postrzega siebie pozytywnie. Ma pretensje do mamy, który nie rozumie jej pasji, nie dotsrzega, że w tym swoim uwielbieniu dla zespołu zatraca siebie i wartości, które są ważne w życiu, takie jak przyjaźń, relacje międzyludzkie w prawdziwym życiu. Naiwnie wierzy w to co pisze prasa, media, co wrzucają ludzie na Twitterze czy Instagarmie, tworząc swój obraz na potrzeby publiczne.

Ta trójka staje teraz przed szansą podpisania nowej umowy ze znaną, wpływową agencją muzyczną, ale to wiąże się z jeszcze większym poświęceniem czasu muzyce, występom i wywiadom, co z kolei oznacza brak czasu na prywatne życie.

Powieść „I was born for this” jest bardzo złożoną historią o charakterze obyczajowym z podłożem psychologicznym. Opowiada nie tylko o dwóch głównych postaciach, ale też w tle dzieją się równie fascynujące wątki związane z postaciami drugoplanowymi. To typowa literatura młodzieżową, co widać po zastosowanym słownictwie i zwrotach jakimi obecnie posługuje się młode pokolenie. Jednak jest ona wartościowa nie tylko dla tej grupy społecznej, ale też z powodzeniem osoby dorosłe wyciągną z tej historii jakieś wnioski dla siebie. To przede wszystkim opowieść o samotności, potrzebie akceptacji, poszukiwaniu właściwej drogi, ale przede wszystkim o tym, że fanatyzm, bez względu na to, czego dotyczy, nie przynosi żadnych korzyści i ma charakter destruktywny.

Książkę przeczytałam, dzięki wydawnictwu:

753. - "Materiał na chłopaka"

Recenzja przedpremierowa

PREMIERA 14 kwietnia 2021 roku!

Materiał na chłopaka

Alexis Hall

Wydanie: I

Data wydania polskiego: 14 kwietnia 2021 r.

Data wydania angielskiego: 7 lipca 2020

Oprawa: miękka ze skrzydełkami

Liczba stron: 452

Wymiary: 206 x 139 mm

Tłumaczenie: Martyna Tomczak

Wydawnictwo: Otwarte

„Nigdy nie pozwól sobie wmówić, że będąc sobą, robisz coś złego”

Temat LGBT jest u nas zagadnieniem kontrowersyjnym, o którym mówi się albo poważnie albo ironicznie. Ostatnio jest to modny temat w literaturze ale często można spotkać się z podejściem do tego zagadnienia od strony psychologicznej. Książka „Materiał na chłopaka” pokazuje, że można to zagadnienie potraktować lekko, z humorem, dystansem a przede wszystkim z normalnością.

Profil nr 1: Luc O’Donnell jest synem znanej gwiazdy rocka Jona Fleminga i sławnej piosenkarki Odile O’Donnel. W związku z tym jest wciąż narażony na atakize strony paparazzi, którzy wykorzystują każde jego potknięcie. To nie przynosi mu chluby, zwłaszcza w pracy, która jest uzależniona od dobrej woli darczyńców. Luc jest zatrudniony w fundacji ratującej żuki, która nazywa się Specjalistyczne Towarzystwo Ochrony i Lobbowania w sprawie Chrząszczy, czyli w skrócie STOLC. Opinia o jej pracownikach jest ważna, gdyż dla zmanierowanej londyńskiej arystokracji i ludzi z dużym zasobem pieniędzy na koncie,  ważna jest nieposzlakowana opinia.

Profil nr.2: Oliver Blackwood jest wegetarianinem, znanym prawnikiem z nieposzlakowaną opinią. Zawsze jest elegancko i odpowiednio ubrany, wie jak się zachować, z nienagannymi manierami, dbający o swój wizerunek, sylwetkę, dokładny i uporządkowany tak, że nawet banany w kuchni trzyma na specjalnym stojaku. Sprawia wrażenie poważnego, nudnego sztywniaka uważającego się za lepszego od innych.

Problem: Praktycznie różni ich wszystko: styl bycia, ubierania się, odżywiania, rodzina, charaktery i postrzeganie siebie. Łączy ich jedno: są singlami gejami, którzy potrzebują chłopaka na pokaz. Luc musi mieć u boku kogoś na corocznej imprezie firmowej „Zrzutka na Żuki”, natomiast Oliver potrzebuje partnera podczas rodzinnego świętowania rubinowej rocznicy ślubu rodziców. Wskutek różnych powiązań i sytuacji dochodzi między nimi do spotkania, na którym opowiadają o sobie i swoich dylematach. 

Efekt: W efekcie zawierają umowę, która ma obowiązywać do czasu aż wypełnią swoje wzajemne zobowiązania. To, co wydawało się proste w teorii, w praktyce okazuje się nie takie łatwe.

Jakiś czas temu miałam okazję przeczytać książkę „Red, White & Royal Blue”, która ujęła mnie swoim podejściem do tematu LGBT, dlatego bez wahania sięgnęłam po „Materiał na chłopaka”, spodziewając się równie dobrej lektury. I faktycznie tak było.

Od pierwszych stron świetnie się przy przy niej bawiłam. Narracja pierwszoosobowa pokazuje jedynie punkt widzenia Luca i to rodzi zabawne sytuacje, gdyż chłopak ma specyficzne poczucie humoru, które wyczuwalne jest w jego sposobie wyrażania myśli, opinii, spostrzeżeń i komentowaniu dziejących się wydarzeń. Ma o sobie niskie mniemanie, wiele lęków, demonów tkwiących na poziomie mentalnym, problemy z ojcem i samym sobą, co nie pozwala mu spojrzeć na siebie łaskawym okiem.

„W życiu spotyka nas wiele trudności, ale często okazuje się, że było warto”

„Materiał na chłopaka” to świetnie napisana historia dwóch zagubionych serc. Fabuła oparta została na schemacie przeciwieństw, które się do siebie przyciągają. Niezwykle ujmująca była obserwacja transformacji w relacjach między głównymi bohaterami, ich budowania wzajemnego zaufania,  odkrywania swojej prawdziwej natury i wpływu tej znajomości na zmianę postrzegania siebie. Luc od początku pokazany jest jako typ bałaganiarza, niefrasobliwy i niepoukładany. Oliver wydaje się idealny ale w trakcie poznawania go bliżej, okazuje się, że nie wszystko jest w nim takie, jak pokazuje na zewnątrz. Czytając, można było się tego spodziewać i czekałam tylko na moment, gdy to wszystko się wyjaśni.

Stylem i atmosferą „Materiał na chłopaka” przypominała mi „Red, White & Royal Blue”, w której także w podobnym klimacie poznałam historię dwóch sympatycznych gejów, różnych od siebie pod każdym względem. Jednak mimo wszystko historia Luca i Olivera jest nieco inna ale tak samo wciągająca, emocjonalna i niesamowicie zabawna.

Specyfiką tej historii jest pozornie stabilna akcja, bez nagłych zwrotów czy szalonego tempa ale nie jest to monotonna i nudna opowieść. Wręcz przeciwnie: im dalej zagłębiałam się w jej treść, tym bardziej wnikałam w nią i nie mogłam oderwać się od czytania. Sposób wypowiedzi Luca, jego specyficzny, brytyjski humor dodaje całości lekkości i wprawia w dobry nastrój. Dodatkowy humorystyczny akcent wprowadzają biurowe rozmowy Luca z kolegami z pracy, zwłaszcza z Alexem, któremu każdego dnia Luc serwuje jakiś abstrakcyjny dowcip i potem musi tłumaczyć, o co w nim chodzi.

„dobrze jest mieć tylu przyjaciół, by nie zdołali się zmieścić przy stole”

Siłą tej powieści są stworzone postacie, zarówno główne, jak i drugoplanowe. Niezwykle zabawni przyjaciele, zwłaszcza Bridge, która potrafi w nocy zwołać naradę, gdy zaistnieje taka potrzeba. Przyjaźń jest tu jednym z cudownych i ogromnie pięknych wątków. Dzięki zgranej paczce przyjaciół i ich gotowości niesienia pomocy, Luc jak i Oliver wiedzą, że zawsze mogą na nich liczyć. Podobnie jest teraz, gdy obydwaj panowie potrzebują wsparcia, zwłaszcza Luc, który nie wierzy w siebie i trudno mu wyobrazić sobie, że ktoś chciałby się nim zainteresować, chociażby na niby. Takich przyjaciół życzyłabym każdemu, gdyż ich działania stanowią jeden z bardziej sympatycznych, ujmujących i wzruszających wątków w tej powieści.

Kolejnym atutem jest swobodny styl, w jakim została napisana powieść. Poruszana w niej tematyka par homoseksualnych ukazana jest jako jeden z normalnych elementów społecznego życia. Uderzające jest podejście znajomych, rodziny czy pracodawców Luca i Olivera do ich seksualności. Alexis Hall nakreśla ich otoczenie, które nie ma problemu z tolerancją.  

Motyw seksualny to jeden z wątków powieści ale nie jest on elementem dominującym, gdyż wszelkie intymne sceny są poprowadzone tylko do pewnego momentu, by zachować odrobinę prywatności, jak to Luc stwierdził: „To nie są sprawy, o których się opowiada, okej? To było tylko dla nas. I było najpiękniejsze na świecie”. 

Książka napisana przez Alexis Hall udowadnia, że o każdej miłości można napisać piękną historię, ukazując jej subtelną, romantyczną i emocjonalną stronę. Porusza wiele istotnych zagadnień związanych z budowaniem zaufania, wzajemnych relacji, wpływu wychowania na dorosłe życie ale nie są to sprawy ujęte w ciężkim stylu. To doskonała lektura pozostawiająca po sobie wspaniałe wrażenie i satysfakcję z poznania fascynującej, nietypowej i romantycznej historii.

Za możliwość przeczytania książki dziękuję wydawnictwu OTWARTE