[157/26] - 2095.: "Limit"

"Limit"

Kamila Starska

„Każdy ma dwie strony siebie. 

Jedną, pokazywaną publicznie, 

i tę drugą, którą znamy tylko my sami.”

Czytając opis książki "Limit” można pomyśleć, że będzie to klasyczny romans motoryzacyjny. Szybko okazuje się, że samochody i ryk silników to zaledwie punkt wyjścia do ciągu zdarzeń z momentami gęstym dramatem psychologiczno-kryminalnym. Tłem dla wydarzeń są samochody, fascynacja nimi oraz praca detektywa. To, coś więcej niż ryk silników, chociaż to od motoryzacji i zlotu fanów szybkich samochodów zaczyna się znajomość Ralpha Dankwortha i Lisy Hartman. Oboje są bowiem fanami szybkich, drogich samochodów, co nieoczekiwanie zbliża ich do siebie. Ich pierwsze spotkanie podczas zlotów stanowi punkt początek ich wspólnych perypetii. Żadne z nich nie widziało wówczas, że los ma wobec nich swoje plany niezwiązane z motoryzacją, lecz z ich wewnętrznymi traumami.

Wszystko zaczyna się od zlotu fanów motoryzacji, gdzie przypadkowe spotkanie Lisy i Ralpha szybko zamienia się w konieczność i ryzykowny, czysto biznesowy układ. W zamian za pomoc w odzyskaniu współudziałów w agencji detektywistycznej Lisy, kobieta zobowiązuje się odnaleźć człowieka, który zniszczył Ralphowi życie.

Pani Kamila Sarska w swojej debiutanckiej powieści „Limit” udowadnia, że współczesny romans nie musi być wyłącznie powtarzalną historią o miłości od pierwszego wejrzenia. Samochody są wprawdzie obecne właściwie przez całą książkę, choć na szczęście nie wysuwają się na pierwszy plan. Widać, że pani Kamila Sarska zna się na motoryzacji i szczególnie upodobała sobie marki z najwyższej półki. Luksusowe, drogie samochody pojawiają się regularnie i bez wątpienia dodają historii charakteru. Momentami miałam jednak wrażenie, że autorka zbyt mocno eksponuje konkretne marki, przez co niektóre opisy zaczynały brzmieć bardziej jak reklama niż naturalny element fabuły. Mimo wszystko motoryzacja jest ciekawym tłem dla wydarzeń i dobrze pasuje do świata Ralpha oraz jego zainteresowań.

Lisa to portret kobiety nowoczesnej, ale nie przerysowanej – jej determinacja zawodowa jako detektyw nie jest jedynie „ozdobnikiem”, ale realnie wpływa na jej sposób myślenia i ostrożność w relacjach. Wzbudzała u mnie do pewnego momentu same pozytywne reakcje, gdyż starała się wykonywać swoją pracę sumiennie, pomimo kłopotów. Jednak była sytuacja, gdy mnie zirytowała i zawiodła, bo miałam ją za kobietę rozsądną, mądrą i umiejącą słuchać. Nie napiszę o co chodziło, ale gdyby nie jej zachowanie zbyt gwałtowne i irracjonalne, nie doszłoby do tego, co wydarzyło się w drugiej części powieści. Byłam zawiedziona tym epizodem, bo autorka standardowe elementy, by nieco zdramatyzować historię, ale nie było to nic oryginalnego. Byłam tym poirytowana, a poprzez to obraz Lisy, jako kobiety innej niż bohaterki romansów, uległ zmianie najgorszy.

Ralph urodził się w Stanach Zjednoczonych, w Chicago, ale to, czego doświadczył w dzieciństwie nie pozwalało mu spokojnie funkcjonować. Stąd decyzja o przeprowadzce do Niemiec w wieku 21 lat. Teraz, jako dorosły mężczyzna po trzydziestce tylko z pozoru jest pewny siebie. Poznając go lepiej, dostrzec można człowieka wrażliwego, borykającego się z problemami wynikającymi z dzieciństwa. Ma w sobie wiele cierpienia i bólu, ale też napędza go mroczna chęć zemsty.

Relacja między nimi nie rozwija się stopniowo, bez pośpiechu, ale też nie jest rozwleczona. Wynika ona z tego, że okazują się dla siebie ratunkiem w swoich sprawach. Dobrze wybrzmiewa przy tym warstwa psychologiczna postaci, gdyż oboje borykają się z traumą z przeszłości. Dzięki pierwszoplanowej, naprzemiennej narracji możemy zajrzeć do ich duszy i umysłu, by poznać to, z czym się mierzą.

Poza nimi spotykamy ciekawe postacie drugoplanowe, które nie są jedynie tłem dla wydarzeń. Mają bowiem swoje znaczenie i dodają kolorytu fabule. Jedną z takich osób jest Stephen, współpracownik Lisy i przyjaciel, który zawsze służy radą i pomocą. Przeciwwagą jest Benjamin Richter – wielka miłość Lisy, dziś chłodny i zdystansowany wobec niej. Dlaczego się rozstali, tego nie wychwyciłam w tekście. Jest mowa o jakiejś krzywdzie, którą zrobił naszej bohaterce, ale nie ma konkretów. Benjamin pracuje w policji, więc w pewnym momencie angażuje się w śledztwo prowadzone przez jego byłą ukochaną, ale też zostaje wplątany w późniejsze wydarzenia.

Powieść „Limit” zyskuje przy bliższym poznaniu właśnie dzięki genialnie rozpisanym postaciom pobocznym. Dynamiczny styl pisania sprawia, że książkę czyta się niezwykle szybko, a napięcie między Lisą a Ralphem jest wręcz elektryzujące. Akcja dzieje się we Frankfurcie, ale też przenosi się w pewnym momencie do Chicago, a fabuła robi się coraz bardziej wciągająca.

Pani Kamila Sarska pokazuje, że najtrudniejszą walką nie jest ta ze światem zewnętrznym, ale z własnymi ograniczeniami i strachem przed ponownym zranieniem. To idealna pozycja dla osób szukających w literaturze obyczajowej autentycznych emocji, wyrazistych postaci i fabuły, która trzyma w napięciu do ostatniej strony.

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem

Wydanie: I

Data premiery: 17.06.2026r.

Ilość stron: 382

Wymiary: 130x210 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

ISBN: 978-83-8423-571-3

Wydawca: Amare

Moja ocena: 5/6

[156/26] - 2094.: „Przytulne miejsce”

„Przytulne miejsce”

Peter S. Beagle

„Życie  to wielka rzecz 

i trudno jest o nim zapomnieć.”

Trudno byłoby szukać przytulnego miejsca na cmentarzu. Cisza, nagrobki i świadomość nieuchronnego końca raczej nie przywodzą na myśl domowego ciepła. A jednak Peter S. Beagle w swojej debiutanckiej powieści „Przytulne miejsce” przekonuje, że to właśnie wśród grobów można znaleźć schronienie przed światem – i, paradoksalnie, nauczyć się naprawdę żyć.

Głównym bohaterem jest Jonathan Rebeck, kiedyś aptekarz, dziś, od dziewiętnastu lat prowadzi życie bezdomnego człowieka, mieszkając na nowojorskim cmentarzu w Bronksie. Jego jedynym stałym towarzyszem jest gburowaty, gadający kruk, który pomaga mu przetrwać. To on kradnie dla niego jedzenie i ostrzega, gdy ktoś się zbliża, bo mieszkanie na cmentarzu jest dla żywych nielegalne. Rebeck potrafi rozmawiać nie tylko z krukiem, ale też z duchami, które wzbudzają w nim więcej spokoju, niż ludzie. 

Dla Jonathana Rebecka ucieczka na cmentarz miała być schronieniem przed cierpieniem, ryzykiem i koniecznością uczestniczenia w świecie. Z czasem staje się jednak formą egzystencjalnej śmierci. Bohater przestaje żyć nie dlatego, że umarł, lecz dlatego, że przestał pozwalać sobie na prawdziwe zaangażowanie. Tymczasem duchy, które spotyka, paradoksalnie okazują się bardziej żywe od niego.

Duchami są Michael i Laura, którzy po swojej śmierci rozpoczynają romans, pozostawiając wszelkie ziemskie kłopoty i sprawy. Z każdą stroną ich uczucie staje się coraz bardziej namiętne, rozpaczliwe i paradoksalnie – ludzkie. Ich uczucie pokazuje, że miłość nie musi kończyć się wraz ze śmiercią. Przeciwnie: może stać się próbą ocalenia własnej tożsamości przed nieuchronnym rozmyciem.

Większość opowieści o cmentarzach karmi nas grozą, gotykiem albo tanią makabrą. I tak myślałam, że będzie w przypadku książki "Przytulne miejsce", gdy zdecydowałam się ją przeczytać. Jednak nic z tych elementów nie ma tu miejsca. Kiedy dziewiętnastoletni wówczas pan Peter S. Beagle debiutował w 1960 roku tą powieścią, zaproponował coś radykalnie innego. Cmentarz ukazał, jako jedyną enklawę zdrowego rozsądku w zwariowanym świecie. Ciekawostką jest, że tytuł powieści pisarz zaczerpnął z XVII-wiecznego wiersza Andrew Marvella, w którym grób zostaje przedstawiony jako „przytulne, ciche miejsce”. Autor bierze ten obraz na serio i przekornie sprawdza, co właściwie oznaczałoby uczynienie z cmentarza domu. 

Wydana niedawno w Polsce w twardej oprawie przez wydawnictwo Zysk i S-ka książka to nie tyle klasyczna urban fantasy, ile melancholijny, egzystencjalny traktat, który paradoksalnie emanuje życiem mocniej niż niejedna współczesna powieść obyczajowa. 

Śmierć jest tutaj bowiem czymś więcej niż biologicznym końcem. To także proces zapominania, utraty wspomnień i stopniowego zacierania się tego, co czyni człowieka nim samym. W tym kontekście miłość zmarłych staje się heroiczną próbą zatrzymania resztek człowieczeństwa, podczas gdy dobrowolna izolacja Rebecka jawi się jako jego marnotrawstwo. Duchy uczą się od niego, czym jest życie, a on od nich – jak naprawdę powinno się żyć.

"Przytulne miejsce" nie ma szybkiego tempa, ani nagłych zwrotów akcji czy widowiskowej magii. Jej dynamika jest niespieszna i bardzo kameralna. Pan Beagle buduje opowieść z rozmów, drobnych gestów, obserwacji i filozoficznych refleksji nad przemijaniem, stratą, samotnością oraz społecznym niedopasowaniem.

Styl autora jest poetycki, nastrojowy i pełen melancholii, ale nie pozwala, aby atmosfera stała się przesadnie ciężka. Przeciwnie – regularnie przełamuje ją ironicznym humorem. Jednym z najlepszych przykładów jest kruk towarzyszący Rebeckowi, cyniczny i bezczelny ptak, który zamiast budować atmosferę grozy, potrafi ukraść mortadelę i sprowadzić całą metafizykę z powrotem na ziemię. 

Intersujące jest też na kulturowe osadzenie powieści, w której zostały wykorzystane elementy realizmu magicznego. Jednak przedstawiony w niej świat nie jest oderwaną od rzeczywistości baśniową przestrzenią. Cmentarz i jego mieszkańcy są mocno zakorzenieni w Nowym Jorku połowy XX wieku. Szczególnie dobrze widać to w postaci pani Klapper – wdowy, która jako jedna z niewielu osób odwiedza Rebecka. Wnosi do powieści więcej energii, specyficznego humoru i codzienności. Jej twardo stąpająca po ziemi osobowość świetnie kontrastuje z poetycką, eteryczną atmosferą cmentarza.

"Przytulne miejsce" jest więc opowieścią tylko pozornie o śmierci, bo właściwie jest o życiu, o lęku przed nim, o samotności i o tym, jak łatwo pomylić bezpieczeństwo z prawdziwym szczęściem. Nie jest straszna, ani przygnębiająca - wręcz przeciwnie: sprawia, że zastanawiamy się nad poruszanymi tematami. To bardzo charakterystyczne dla całej powieści. Autor potrafi w jednej chwili przejść od refleksji nad śmiercią do żartu, nie niszcząc przy tym nastroju. Dzięki temu historia zawarta w tej książce nie staje się ponurym traktatem o przemijaniu. Jest raczej opowieścią o tym, że nawet w obliczu śmierci można znaleźć ciepło, absurd i odrobinę zwyczajnej codzienności.

Powieść pana Beagle'a można odczytać także jako przesłanie, by zatrzymać się na tyle długo, aby dostrzec rzeczy, które w codziennym pośpiechu łatwo przeoczyć: drugiego człowieka, własne emocje, możliwość bliskości. To melancholijna, ciepła i momentami bardzo zabawna opowieść, w której umarli przypominają żywym, że samo oddychanie jeszcze nie oznacza życia.

Bo cmentarz jest bezpiecznym azylem tylko tak długo, jak długo boimy się żyć.

A ostatecznie najgorsze, co może nas spotkać, to nie śmierć, lecz przeoczenie własnego życia.

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem 

Wydanie: I
Data premiery: 14.07.2026 r.
Data premiery: 23.05.1960 r.
Ilość stron: 328
Wymiary: 140 x205 cm
Okładka: twarda
Tytuł oryginalny: A Fine and Private Place
Tłumaczenie: Michał Jakuszewski
ISBN 978-83-8335-860-4
Wydawnictwo: Zysk i S-ka
Moja ocena: 5/6

[155/26] - 2093.: "Copycat"

„Copycat”

Mieczysław Gorzka

„Swojego strachu nie ma co się bać, 

bać się trzeba tylko strachu przed obcymi”

Na nasze życie wpływają różne czynniki, a jednym z ważniejszych są doświadczenia, które przeżyliśmy w dzieciństwie, ale też takie, które przydarzyły się w dorosłym życiu. Na takim motywie oparta jest najnowsza powieść pana Mieczysława Gorzki pt.: „Copycat”. Jej bohaterowie: Agnieszka, Robert i Marek mają za sobą wydarzenia, które na zawsze zmieniły ich życie. Każde z nich inaczej radzi sobie z tym, co wydarzyło się w przeszłości. Wszyscy troje otarli się o śmierć lub mieli z nią bezpośredni kontakt. 

Skromna, ale sugestywna grafika okładki i oryginalny książki przyciąga wzrok i intryguje. Copycat oznacza osobę, która wzoruje się na dokonaniach konkretnego przestępcy posługując się schematem działań, które kopiuje w swoich zbrodniach. W powieści to określenie odnosi się do naśladowcy Bestii ze Środy Śląskiej, z którą miała do czynienia Agnieszka Dudek w wieku 13 lat. Była blisko śmierci. Uratowana w ostatniej chwili.

Marek Rosiński, jej rówieśnik i najbliższy przyjaciel również poczuł śmiertelny oddech. Jego ojciec był policjantem i zginął tragicznie, a dwa lata temu stracił ukochaną narzeczoną. Dziś Marek jest policjantem w stopniu komisarza, ale niewyjaśnione sprawy z przeszłości wciąż są w nim obecne.

Trzeci z bohaterów to Robert Wójtowicz - słynnym fotograf i współwłaściciel agencji reklamowej. Nie udziela się jednak czynnie w jej prowadzeniu, bo bardzo rzadko wychodzi z domu. Każde przekroczenie progu tego bezpiecznego azylu i przebywanie na zewnątrz budzi w nim paraliżujący strach. To nie jedyna jego fobia, bo ma ich pokaźną ilość. Do tego stopnia opanowały one jego życie, że nawet w kuchni używa tylko papierowych, jednorazowych naczyń. Pojawiły się one dwa lata temu, gdy została zamordowana jego sekretarka, a on był głównym podejrzanym. Teraz jest sąsiadem Agnieszki, którą od początku jest zafascynowany i często ją obserwuje ze swojego okna. Ona  zresztą też jest zaintrygowana nowym sąsiadem, widząc jego dziwne zachowania. 

To tylko mały zarys tego, od czego zaczyna się fabuła książki „Copycat”. Te trzy postacie są wiodące i to z ich perspektywy poznajemy kolejne wydarzenia. Narracja jest wprawdzie prowadzona w trzeciej osobie, ale znamy tylko postępowanie tych osób. To sprawia, że nie wszystko jest nam wiadome, więc napięcie nabiera coraz mocniejszego akcentu. 

Stopniowo poznajemy ich przeszłe wydarzenia, ale też wewnętrzne dylematy. Autor bowiem zgrabnie prowadzi poszczególne wątki odsłaniając ważne epizody, które wpłynęły na ich życie. Każde z nich inaczej radzi sobie z tym, co wydarzyło się w przeszłości i wydaje się, że normalność powoli wkracza do ich codzienności. Szczególnie dotyczy to Marka i Agnieszki, bo najgorzej sytuacja wygląda u Roberta, ale i on wpada w pewną schematyczność swojego funkcjonowania. 

Ten pozorny spokój burzy znalezienie w lesie ciała prostytutki. Wydaje się, że nie ma to nic wspólnego z przeszłością bohaterów, ale kolejne ofiary wskazują na to, że ktoś wyraźnie naśladuje zbrodnie dokonywane przez mordercę ze Środy Śląskiej. 

Książka od pierwszych stron trzyma w napięciu, zaskakuje zwrotami akcji, ale też pozwala od czasu do czasu na spokojniejsze chwile. Pan Gorzka przybliża wydarzenia poprzez dłuższe opisy i przemyślenia bohaterów, ale to nie spowalnia tempa, a wręcz przeciwnie, pozwala lepiej zrozumieć ich motywacje i emocje. A emocji tutaj nie brakuje, zwłaszcza w drugiej połowie książki. Są one wyraźnie zaznaczone także w tytułach rozdziałów, które nazwane zostały konkretnymi stanami emocjonalnymi. Nie ma tu zbędnych słów ani scen, które jedynie „zapychają” fabułę. 

Dużym atutem książki jest również psychologiczna warstwa historii. Bohaterowie nie zaczynają swojej opowieści z czystą kartą – każde z nich niesie własny bagaż doświadczeń. Ich lęki, wspomnienia i sposób radzenia sobie z traumą mogą być równie ważne jak samo śledztwo.

Każdy element jest istotny, a całość tworzy spójny, psychologicznie wiarygodny obraz ludzi próbujących żyć mimo ciężaru przeszłości.  Nawet pozornie drobne informacje mogą mieć znaczenie, dlatego podczas lektury warto zwracać uwagę na szczegóły. Dzięki temu napięcie nie jest efektem tylko i wyłącznie z nagłych zwrotów akcji, ale również z poczucia, że coś, co przeczytaliśmy kilka rozdziałów wcześniej, może za chwilę nabrać zupełnie innego znaczenia.

„Copycat” to jeden z takich thrillerów kryminalnych, w których rozwiązanie zagadki nie jest ostatecznym końcem. Gdy już wiemy, kto jest tytułowym copycatem, czujemy ulgę, ale okazuje się, że autor ma dla nas jeszcze jedną, szokującą niespodziankę. I to jest ten element, który domyka całość. 

Miałam już wcześniej możliwość poznania dwóch książek pana Mieczysława Gorzki. Trzy lata temu był to kryminał pt.: "Poszukiwacz zwłok” i „Lilie". Każda z nich należała do innej serii i poznałam tylko po jednym tomie z każdej z nich. Teraz wszystko wskazuje, że „Copycat” jest jednotomową historią. Sprawa została rozwiązana, ale towarzyszące jej wątki mogłyby z powodzeniem mieć swoją kontynuację.

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z PR Media i wydawnictwem 

Wydanie: I
Data premiery: 12.08.2026
Ilość stron: 424
Okładka: miękka ze skrzydełkami
Wymiary: 135 x 215 mm
ISBN: 978-83-8382-915-9
Wydawnictwo Czarna Owca
Moja ocena: 6/6

[154/26] - 2092.: „Anielska Trylogia” - „Droga poprzez śmierci” Tom II

„Droga przez śmierci”

Anielska trylogia

Tom drugi

Bogumiła Betula

„Ludzie mają zwykłe dusze, zdolne do zła i dobra, do miłości i nienawiści… 

I to od nich zależy, które z tych biegunów wybiorą.”

W każdym z nas jest dobro i zło, ale to od nas zależy, które z nich wybierzemy w podejmowaniu decyzji. Pożywką mogą być różne nasze zachowania, zazdrość, nienawiść, okoliczności zewnętrzne czy doznane krzywdy. Taki odwieczny taniec dobra ze złem stał się kanwą dla powieści pt. „Droga przez śmierci”, której tytuł brzmi groźnie, lecz znaczenie tego ujawnia się w zupełnie innym charakterze.

To kontynuacja historii zaczętej w powieści pt. „Studnia”, w której poznaliśmy Anioła Eskiela i Demona Zła, mających zupełnie inne cele i plany wobec mieszkańców Szarego Wąwozu. Drugi tom „Anielskiej Trylogii” przybiera formę powieści drogi, gdyż anioł i demon zła stają się swoimi towarzyszami w wędrówce, w której muszą ze sobą współpracować, jeżeli chcą odnaleźć to, czego szukają, i w ogóle ruszyć do przodu. O ile dla Eskiela nie stanowi to problemu, bo on jest z natury dobry, to dla demona ta sytuacja jest powodem do frustracji i cierpienia.

Nieopatrznie, wskutek złych intencji demona (bo przecież nie ma on dobrych zamiarów), ci dwaj bohaterowie zostają ze sobą połączeni złotym, magicznym sznurkiem. Jest on bardzo cienki, ale nic nie jest w stanie go rozerwać. Anioł godzi się z sytuacją i próbuje znaleźć rozwiązanie, zachowując spokój. Demon tryska gniewem, syczy, krzyczy, wyzywa anioła od najgorszych, ale nie ma wyjścia. Musi razem ze swoim odwiecznym wrogiem podążać przez świat. Anioł po to, by znaleźć miejsce dla siebie i ukochanej Arawel, a demon, by czynić zło w nowych miastach i wsiach.

Pani Bogumiła Betula doskonale zagłębia się w ich osobowość, mentalność i naturę. Każdy z nich ma swoje przemyślenia, swoje spojrzenie na świat i wartości. Świetnie zostało pokazane odmienne spojrzenie na tę samą kwestię. Każdy widzi ją inaczej, co pokazuje, że nic nie jest jednoznaczne. Wszystko zależy od tego, jak rozumiemy dane zagadnienie, a w powieści jest takich sytuacji sporo, bo anioł i demon, wędrując razem, rozmawiają o różnych sprawach.

„Droga przez śmierci” to historia z przesłaniem mówiącym o tym, że dobro nie istnieje bez zła. Pod płaszczykiem fantasy skrywa się głębszy sens, a tytułowe śmierci to trudne doświadczenia, przez które anioł i demon przechodzą. Powieść wywołuje wiele emocji i dosłownie daje poczuć ich naturę. W oryginalny sposób autorka zwraca uwagę na ważne aspekty ludzkiego życia. Nie są to nudne, długie przemyślenia, ale raczej forma dyskusji między bohaterami, a także z istotami będącymi alegoriami różnych emocji i aspektów ludzkiej natury. Troska, opiekuńczość, miłość, ale również złość, gniew czy nienawiść otrzymują swoje własne postaci. Dzięki temu emocje nie są tylko czymś, co bohaterowie odczuwają, ale stają się niemal namacalnymi istotami, które możemy obserwować i poznawać.

Te alegorie różnych stanów emocjonalnych są ukazane w sposób wizualny, czyli poprzez to, jak wyglądają. Pozytywne energie są piękne, delikatne, urocze, miłe, empatyczne, a te negatywne mają odpychającą postawę i wzbudzają niechęć. Ich działania autorka doskonale umiejscawia w fabule, pokazując, do czego doprowadza ich obecność. Okazuje się, że w świecie musi być równowaga, gdyż jakiekolwiek zachwianie proporcji powoduje chaos. I ten aspekt mocno wybrzmiewa w obu częściach „Anielskiej Trylogii”, ukazując prawdę o nas samych.

Recenzja tomu I "Studnia"

Egzemplarz książki otrzymałam w ramach współpracy z portalem

Wydanie: I

Data premiery: 23.06.2026r.

Ilość stron: 426

Okładka: miękka

Wymiary: 205 x 125 mm

ISBN: 978-83-68151-45-9

Wydawnictwo: NowoCzesne

Moja ocena: 6/6

[153/26] - 2091.: "Kruche pragnienia" Tom I

"Kruche pragnienia"

Tom pierwszy

R.K. Noir

„Każde życie jest pełne wyzwań, niezależnie od tego, ile masz lat. 

Ważne, jak sobie z nimi radzisz.”

Zaczynając czytać "Kruche pragnienia" można by przypuszczać, że to kolejny zwykły romans dla młodzieży. Mamy bowiem młodziutką bohaterkę, dwóch braci i oczywiście uczucia, które szybko zaczynają komplikować jej życie. Do tego dochodzą tajemnice, zazdrość i przeszłość, o której nie wszystko wiadomo od samego początku.

Sara jest nastolatką, która zbyt często emocjonalnie podchodzi do sytuacji. Często reaguje zbyt mocno na to, co się dzieje. Czasami miałam wrażenie, że reaguje za mocno, a jej emocje bardzo szybko przejmują nad nią kontrolę. Zdarzało się, że jej zachowanie mnie irytowało, ale z drugiej strony cały czas brałam pod uwagę jej wiek. Ma przecież siedemnaście lat i trudno oczekiwać od niej, że w każdej sytuacji będzie zachowywała się dojrzale i rozsądnie. Jak na bohaterkę mającą takie problemy, o których pisze autorka, jest za młoda.

Oczywiście, nie twierdzę, że siedemnastoletnia dziewczyna nie może poczuć miłości do starszego mężczyzny. Tak się zdarza. W tym młodym wieku uczucia potrafią przysłonić rozsądek. Chodzi mi bardziej o tempo tego zdarzenia. Zakochanie przyszło bardzo prędko. Po kilku krótkich spotkaniach, Sara mocno się zaangażowała. Trudno mi było w to uwierzyć. Brakowało czasu, by związek rozwijał się naturalnie.

Liam z kolei zachowywał się według mnie mało dojrzale, jak na swój wiek. Ma 25 lat, ale jego postępowanie wobec Sary było dla mnie niezrozumiałe. Spodziewałam się po nim trochę większej dojrzałości. Tymczasem jego zachowanie wobec Sary momentami było dla mnie niezrozumiałe. Podobnie jak niektóre decyzje, które podejmuje w trakcie całej historii. Jakby sam nie wiedział czego chce, a wyjaśnienie tego było dla mnie mało przekonujące.

Z kolei jego młodszy brat, Aidan wygląda na zupełne jego przeciwieństwo, chociaż zwraca na siebie uwagę charyzmatyczną osobowością. Jednak nie można o nim zbyt wiele powiedzieć, bo pojawia się od czasu do czasu w fabule, jako przyjaciel. Przynajmniej tak traktuje go Sara, ale on darzy ją uczuciem, które wykracza poza przyjacielskie relacje.

W efekcie książka nie zaskoczyła mnie niczym nowym, bo autorka oparła ją o znane rozwiązania i sytuacje , których można się było spodziewać. Mimo tych moim małych zastrzeżeń, muszę przyznać, że powieść czytało mi się szybko i lekko. Styl autorki jest prosty i przystępny, dzięki czemu kolejne strony właściwie same się przewracają. Nie musiałam się specjalnie zmuszać do dalszego czytania, nawet jeśli w danym momencie zachowanie któregoś z bohaterów działało mi na nerwy.

Całą historię w tym tomie obserwujemy tylko z punktu widzenia Sary, więc wrażenie tajemnicy jest ciągle obecne. To daje możliwość obserwowania jej stanów emocjonalnych i przemyśleń. I tych zdecydowanie tutaj nie brakuje. Sara przeżywa wszystko bardzo intensywnie, czasami aż za bardzo, ale dzięki temu dobrze widać, jak bardzo sama gubi się w tym, co czuje. Z jednej strony czegoś chce, z drugiej nie jest pewna, czy powinna. Chce zaufać, ale jednocześnie pojawiają się kolejne powody, żeby mieć wątpliwości. To właśnie te momenty sprawiły, że lepiej rozumiałam, dlaczego jej emocje tak często biorą górę.

Samo zakończenie wskazuje też na to, że nie jest to koniec historii Sary, Liama i Aidana. Zostaje kilka spraw, które nie zostały do końca wyjaśnione, więc wygląda na to, że będzie ciąg dalszy. Jestem ciekawa, co autorka jeszcze wymyśli, by zaskoczyć czytelnika rozwojem sytuacji.

Powieść „Kruche pragnienia” to debiut pani R.K. Noir, co można wyczuć podczas czytania, a sama historia nie jest zbyt skomplikowana. Autorka skupiła się w niej na pokazaniu wewnętrznych rozterek nastoletniej dziewczyny, dobrze oddając jej mentalność charakterystyczną dla młodego wieku. Z pewnością młode czytelniczki z łatwością będą mogły utożsamić się z tą postacią, gdyż miłość, zwłaszcza ta pierwsza, potrafi wywołać silne emocje i sprawić, że czasami przestajemy myśleć racjonalnie.

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem 

Wydanie: I

Data premiery: 14.07.2026r.

Ilość stron: 322

Wymiary: 130x210 mm

Okładka: miękka

ISBN: 978-83-8423-511-9

Wydawnictwo: Novae Res

Moja ocena: 4/6

[152/26] - 2090.: "Intryga chodzi w szpilkach" - Tom II: "Szpilki w cieniu zbrodni"

"Szpilki w cieniu zbrodni"

Seria: Intryga chodzi w szpilkach

Tom drugi

Beata Stefaniak

„Życie po stracie kogoś bliskiego 

już nigdy nie będzie takie samo.”

Kończąc ponad rok temu książkę „Intryga chodzi w szpilkach” wyznałam w swojej recenzji, że być może autorka ma w planach kontynuację. Finał bowiem wyglądał na ostateczny, ale nie wszystkie wątki zostały wyjaśnione. Był to debiut pani Beaty Stefaniak, więc nie wszystko w niej zagrało w pełni, ale w tym roku ukazała się powieść „Szpilki w cieniu zbrodni”, która uzupełniła luki tej historii i do tego pokazała, że autorka przez ten czas zrobiła naprawdę duży krok naprzód.

Po intensywnych i dramatycznych wydarzeniach nastąpił spokój, dając Milenie i Igorowi możliwość bycia ze sobą. Wprawdzie ona jeszcze odczuwa skutki tego, co przeżyła wówczas, ale sprawia wrażenie, że powoli wraca do równowagi. Gorzej jest z Igorem, którego męczą lęki o życie ukochanej. Okazuje się, że nie bezpodstawnie, bo choć wreszcie są razem, przeszłość ponownie wkracza w ich relację. Ktoś wyraźnie nie chce, by byli szczęśliwi. Pojawiają się niepokojące telefony, nowe problemy, medialna nagonka, a także kolejne pytania dotyczące tego, co wydarzyło się wcześniej. W tle nadal toczy się śledztwo, a z każdą kolejną stroną okazuje się, że lista osób, którym nie można ufać, wcale nie jest krótka.

Pani Beata Stefaniak w drugim tomie swojej serii wysoko zawiesiła poprzeczkę. „Szpilki w cieniu zbrodni” to udane połączenie powieści obyczajowej z mroczną intrygą kryminalną i romansem. oraz warstwą psychologiczna. Obawy wzbudzać może objętość powieści tego tomu, bo historia dzieje się na ponad 600 stron. Z reguły cierpi na tym dynamika fabuły i tak jest z początku, gdyż wszystko rozwija się zbyt wolno. Jest bowiem wewnętrznych rozważań i stopniowego wprowadzania w wydarzenia. Na szczęście styl autorki jest na tyle lekki i angażujący, że czytanie przebiegało u mnie płynnie. Pojawienie się nowego, bezwzględnego antagonisty świetnie napędza akcję i trzyma w niepewności do finałowych stron. Jednak im dalej, tym akcja zaczęła coraz bardziej się rozkręcać, a poczucie wiszącego w powietrzu niebezpieczeństwo sprawiły, że do samego końca siedziałam jak na przysłowiowych szpilkach. 

Realistycznie i sugestywnie autorka zbudowała traumę Mileny i paranoję Igora po wydarzeniach z poprzedniego tomu, ale też stopniowe zbudowanie napięcia. Nie traktuje stanów emocjonalnych  bohaterów powierzchownie, lecz nakreśla je w formie przemyśleń i odczuć. Lęki Igora o bezpieczeństwo Mileny oraz toksyczna relacja z jego byłą żoną, Wiktorią, ale też wprowadzenie do fabuły jej siostry bliźniaczki, budują gęstą, pełną napięcia atmosferę. Do tego dochodzą tajemnicze telefony, medialna nagonka dodatkowo wzmacniają efekt zagrożenia.

Autorka ponownie zdecydowała się na narrację wieloosobową, oddając głos nie tylko głównym bohaterom, ale również postaciom drugoplanowym, a nawet epizodycznym. To dość nietypowy zabieg, który pozwala spojrzeć na wydarzenia z różnych perspektyw i lepiej poznać poszczególne osoby. Jednak  z drugiej zbyt rozprasza uwagę i odsłania zbyt wiele. Przeskakiwanie między kolejnymi narratorami momentami wybija z rytmu, a dodatkowo sprawia, że otrzymujemy informacje, które być może ciekawiej byłoby odkrywać stopniowo. Mimo to trudno było mi przerwać czytanie, gdyż ogromnie byłam ciekawa, jak to wszystko się skończy. Nie wszystko bowiem dało się przewidzieć i nie raz byłam zaskoczona rozwojem sytuacji.

"Szpilki w cieniu zbrodni" to udana kontynuacja opowieści o losach Mileny i Igora, w której nie brakuje  emocjonujących wydarzeń i zwrotów akcji. To dojrzały, świetnie skonstruowany romans z elementami thrillera sensacyjnego, który pokazuje, że autorka zrobiła duży krok naprzód od czasu swojego debiutu. 

Pani Beata Stefaniak znacznie lepiej zaplanowała fabułę książki wnikając w mentalność poszczególnych postaci. Są bardziej wyraziści, fabuła została mocniej rozbudowana, a emocje towarzyszące ich losom są dużo silniejsze. Oczywiście nadal można znaleźć momenty, które nie każdemu przypadną do gustu, ale w porównaniu z debiutancką powieścią "Intryga chodzi w szpilkach", widać wyraźny rozwój pisarski autorki. Mam więc nadzieję, że będę mogła poznać jej kolejne projekty, gdyż z przyjemnością sięgnę po następne stworzone przez nią historie.

Recenzja tomu I "Intryga chodzi w szpilkach"

Książkę zrecenzowałam w ramach współpracy z wydawnictwem

 

Wydanie: I

Data premiery: 28.05.2026r.
Ilość stron: 620
Wymiary: 130x210 mm
Okładka: miękka ze skrzydełkami
ISBN: 978-83-8423-519-5
Wydawnictwo: Novae Res
Moja ocena: 5/6

[151/26] - 2089.: "Anielska trylogia" - "Studnia" Tom I

"Studnia"

Anielska trylogia

Tom pierwszy

Bogumiła Betula

„Trudno się mówi do ludzi, 

którzy nie chcą słuchać."

Z pewnością każdy słyszał nie raz powiedzenie, by czego sobie życzymy, bo może się spełnić. Brzmi to irracjonalnie, gdyż wyrażamy to, co chcemy otrzymać od losu. Jednak, gdyby się nad tym głębiej zastanowić, można dostrzec w tym głębszy sens. Problem tkwi nie w samym spełnieniu życzenia, lecz w tym, jak wyrażaliśmy swoje pragnienie. Doskonale wybrzmiewa to w książce pt.: „Studnia”, która skłania właśnie do takich refleksji.

W pewnej wsi o nazwie Szary Wąwóz stoi sobie w lesie kamienna studnia. Studnia jest niezwykła, bo spełnia życzenia. Każdy, kto wrzuci do niej złotą monetę i wypowie życzenie, może oczekiwać jego spełnienia. Problem jest jeden – trzeba umieć wypowiadać to, czego się pragnie, bo inaczej skutek może być zupełnie inny od oczekiwanego.

Panią studni jest Arawel, piękna bogini szczęścia, której zależy na tym, by mieszkańcy Szarego Wąwozu byli szczęśliwi. Obserwuje ich Eskiel, ostatni anioł, który pozostał w wiosce po pojawieniu się studni. Zakochany od zawsze w Arawel pozostaje jej wierny nawet wtedy, gdy bogini wraz ze zmianą pory roku zmienia również swój wygląd – jesienią staje się bowiem mniej urodziwa, przybierając późnojesienną, listopadową postać.

Arawel to najmniej lubiana przeze mnie postać, mimo że jest boginią. Ma w sobie cechy, które nie wzbudzają sympatii. Pojmuje szczęście na swój własny, dość szczególny sposób. Jest egoistyczna, przebiegła, perfidna, zakłamana i fałszywa. Co ciekawe, nie zawsze taka była. W jej historii również kryje się pewna przemiana, a może raczej utrata tego, co kiedyś było w niej dobre. Anioł Eskiel jednak nie przestaje jej kochać. Pozostaje jej wierny i wciąż ma nadzieję, że jego ukochana się zmieni.

Eskiel jest aniołem starej daty. Ma w sobie dobroć i stara się pomagać każdemu, kto tego potrzebuje. Nie potrafi przejść obojętnie obok czyjegoś nieszczęścia. Lata nad lasem, wioską i polami, obserwuje mieszkańców Szarego Wąwozu, próbuje ich ostrzegać, podsuwać rozwiązania i wskazywać właściwą drogę. Nie każdy jednak chce go słuchać. A nawet jeśli ktoś usłyszy w swojej głowie cichy głos anioła, nie zawsze zdecyduje się na niego zareagować. Anioł Eskiel jest dla mnie również czymś więcej niż tylko opiekunem czuwającym nad mieszkańcami. To uosobienie ludzkiej intuicji, tego cichego głosu, który pojawia się w naszych głowach, kiedy szukamy odpowiedzi albo wskazówki, który czasami ostrzega nas przed niebezpieczeństwem, lecz zbyt często go ignorujemy.

Jedną z takich osób jest młodziutka Konstancja, hrabianka, którą anioł Eskiel opiekuje się od chwili jej narodzin. Dziewczyna z wzajemnością zakochała się w ubogim drwalu Witoldzie. Ich miłość jednak ma znamiona mezaliansu, a skutek pewnej namiętnej nocy nie wróży im szczęśliwego zakończenia. Dziewczyna postanawia więc skorzystać z możliwości, jaką daje studnia. Jej życzenie się spełnia, ale w sposób, którego z pewnością nie mogła przewidzieć. I właśnie tutaj zaczyna się historia, która pokazuje, że otrzymanie tego, czego się pragnie, niekoniecznie oznacza otrzymanie tego, czego naprawdę potrzebujemy.

Aż trudno było mi uwierzyć, że powieść „Studnia” jest debiutem Bogumiły Betuli. Szkoda, że o autorce niewiele wiadomo, ponieważ książka pokazuje spory potencjał i wyobraźnię. Pani Betula stworzyła historię, która wymyka się prostym klasyfikacjom. Rozwój wydarzeń jest spokojny, płynny, niczym szumiąca rzeka, która czasem podąża leniwie, a czasem jest bardziej rwąca. Można zaliczyć ją do realizmu magicznego, ale znajdziemy tutaj również elementy filozoficzne i duchowe. Całość otula mistyczny, niemal baśniowy klimat.

Są tu dwie perspektywy, ale nie chodzi o czas, ale o dwa światy: widzialny i niewidzialny, które istnieją obok siebie. Z tym, że ludzie o tym nie wiedzą, gdyż nie mają zdolności dostrzegania więcej ponad to, co rzeczywiste. Natomiast istoty ze świata równoległego widzą, a nawet słyszą, co myślą i robią mieszkańcy. Są takie istoty, które człowieka wspierają, a są takie, które mają niekorzystny wpływ na jego psychikę, stan emocjonalny i w efekcie na życie. Takie odczucia, jak beztroska, obojętność, smutek, nienawiść, troska, miłość i wiele innych przybierają tutaj konkretną postać, którą widzi anioł Eskiel, gdy oblatuje domy znajdujące się we wsi. Uważam, że stworzenie takich alegorii odwzorowujących ludzkie emocje i wartości było jednym z ciekawszych pomysłów autorki. To, co dla człowieka pozostaje jedynie nastrojem, myślą czy chwilowym impulsem, w świecie „Studni” staje się czymś realnym, niemal namacalnym. Dzięki temu można spojrzeć na zachowania bohaterów z zupełnie innej perspektywy.

To książka niezwykła, piękna i prawdziwa, mimo że opowiada historię fantasy. Jej fantastyczna warstwa staje się jedynie narzędziem do opowiedzenia o rzeczach bardzo rzeczywistych: o człowieku, jego słabościach, marzeniach, miłości, potrzebie szczęścia i konsekwencjach podejmowanych decyzji.

Autorka skrupulatnie zaplanowała ciąg wydarzeń, budując ciężar emocjonalny stopniowo, ale jednocześnie sugestywnie. Nie jest to książka, którą można sprowadzić wyłącznie do historii o magicznej studni spełniającej ludzkie życzenia. Pod powierzchnią baśniowej opowieści kryje się znacznie więcej – refleksja nad ludzkimi pragnieniami, emocjami, wyborami i odpowiedzialnością za własne decyzje.

Recenzja tomu II "Droga przez Śmierci"

Egzemplarz książki otrzymałam w ramach współpracy z portalem 

Wydanie: I

Data premiery: 22.04.2026r.

Ilość stron: 466

Okładka: miękka

Wymiary: 205 x 125 mm

ISBN: 978-83-68151-11-4

Wydawnictwo: AlterNatywne

Moja ocena: 6/6

[150/26] - 2088.: "Rok w Londynie"

"Rok w Londynie"

Elle Kennedy

„serce nigdy nie prowadzi nas na manowce”

Zasady są po to, by je łamać. Tak przynajmniej mogłaby powiedzieć bohaterka książki „Rok w Londynie”, która, wyjeżdżając do angielskiej stolicy, nie spodziewała się, że już na początku swojej przygody będzie musiała zmierzyć się z kilkoma pokusami.

Dziewiętnastoletnia Abbey Bly wyjeżdża na rok do Londynu, by wreszcie poczuć trochę niezależności i uwolnić się spod nadopiekuńczych skrzydeł ojca. Gunner Bly, słynny były muzyk rockowy, doskonale zna realia życia i wciąż obawia się o bezpieczeństwo córki. Z pewnością nie byłby więc zachwycony, gdyby dowiedział się, że zamiast zapowiadanych współlokatorek Abbey zamieszkała z trzema przystojnymi chłopakami. Jeden z nich, Jack, od razu skrada jej serce, ale szybko okazuje się, że w mieszkaniu obowiązuje jedna ważna zasada – żadnych romansów między współlokatorami. Łatwo się domyślić, że jej przestrzeganie nie będzie takie proste.

Wkrótce Abbey poznaje również Nate’a – charyzmatycznego basistę, który niesamowicie ją przyciąga. Jest tylko jeden problem – ma dziewczynę. Jakby tego było mało, na jej drodze pojawia się młody lord Benjamin Tulley. Ich znajomość zaczyna się dość niewinnie, od rozmowy o rodzinie chłopaka, jednak szybko okazuje się, że może mieć ona związek z pewną tajemnicą, którą Abbey przypadkowo odkrywa. Jest ona związana z niewielkim portretem pięknej dziewczyny, o której nikt nie potrafi powiedzieć kim ona jest i dlaczego znalazła się w posiadłości Tulleyów. Abbey kupuje portret wystawiony podczas wyprzedaży majątku Tulleyów. Postanawia włączyć swoje znalezisko do programu studenckiego badania naukowego.

Elle Kennedy należy do grona moich ulubionych pisarzy zagranicznych. Zawsze z ciekawością sięgam po jej kolejną książkę, a mam ich za sobą przeczytanych kilkanaście. Z reguły obraca się ich akcja wokół kampusu, życia studenckiego i miłości, nieoczywistej, trochę skomplikowanej, więc nie brakuje emocji. Podobnie jest w powieści „Rok w Londynie”, w której bohaterka dostaje szansę studiowania w angielskiej stolicy, więc ponownie autorka osadza swoją opowieść w akademickim środowisku. Tym razem autorka zabiera nas poza amerykański kampus, jak to bywa w jej powieściach i muszę przyznać, że ta zmiana miejsca była dla mnie bardzo ciekawa i nadała fabule świeżości. Mamy tutaj typowe dla pani Kennedy motywy, czyli grono młodych ludzi, studenckie życie, przyjaźń, zauroczenia i skomplikowane relacje, a do tego dołącza sprawa tajemnicy, która do końca intryguje.

Ponownie autorka sprawiła, że świetnie bawiłam się przy jej lekturze, z zainteresowaniem śledząc kolejne działania Abbey. Obserwujemy rozwój wydarzeń z jej perspektywy, więc mamy poczucie towarzyszenia w kolejnych krokach prowadzonego przez nią śledztwa. Ten wątek przeplata się z perypetiami uczuciowymi bohaterki, która zostaje postawiona przed wyborami dyktowanymi przez serce. Dzięki temu książka nie jest typowym romansem tylko kolejnym romansem, ale historią, która miała jeszcze jedną zagadkę do rozwiązania.

Elle Kennedy po raz kolejny udowodniła, że potrafi stworzyć romans, który czyta się szybko i z przyjemnością. Nie brakuje tutaj chemii między bohaterami, humoru, przyjaźni i oczywiście uczuć, które nie zawsze pojawiają się w odpowiednim momencie. A dodanie do tego tajemnicy związanej z portretem i rodziną Tulleyów sprawiło, że historia nabrała dodatkowego smaku. Było romantycznie, momentami zabawnie, ale również intrygująco. I choć Abbey miała w Londynie przestrzegać pewnych zasad, szybko przekonała się, że z uczuciami nie da się tak łatwo wygrać. Bo zakazy są po to by je łamać, a żadne zakazy nie powstrzymają miłości.

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem 

Wydanie: I

Data premiery: 04.08.2026r.

Data premiery oryginału: 13.02.2024r.

Ilość stron: 520

Wymiary: 140x205 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Tłumaczenie: Aleksandra Weksej

Tytuł oryginału: Girl Abroad

ISBN: 978-83-8335-882-6

Wydawnictwo: Zysk i S-ka

Moja ocena: 6/6

[149/26] - 2087.: "Cienie w Lustrzanej"

"Cienie w Lustrzanej"

Monika Cieluch

„Chcąc przywrócić duszę zabytkom, 

trzeba najpierw poznać ich przeszłość."

Wchodząc do jakiegokolwiek starego dworku nie raz zastanawiam się, jakie historie mogłyby mi opowiedzieć. Mają w sobie coś niezwykłego, coś czego nie możemy namacalnie dotknąć, ale bardziej poczuć zmysłami. Z pewnością ich ściany pamiętają znacznie więcej, niż mogłoby się nam wydawać. W każdym zakamarku, pod warstwą starej farby, za drzwiami dawno nieużywanych pomieszczeń mogą kryć się historie ludzi, którzy przed laty byli częścią tego miejsca. Istnieje przecież powiedzenie, że ściany mają pamięć, której nawet czas nie zawsze potrafi zatrzeć. Czasem wystarczy jedno odkrycie, aby to, co przez lata pozostawało ukryte, ponownie ujrzało światło dzienne. Tego rodzaju nostalgiczne refleksje pozostawiła u mnie książka „Cienie w Lustrzanej”, w której minione dramaty domagają się wydobycia prawdy ukrytej w murach dworku.

Liwia Radecka jest ambitną, młodą konserwatorką zabytków, która wykonuje ten zawód z pasją. Została wybrana sposób wielu kandydatów, by odrestaurować willę zbudowaną na przełomie XIX i XX wieku. Dworek nazwany Willą Lustrzaną, nie cieszy się mieszkańców Borka Starego dobrą opinią, gdyż uważają, że kryje w sobie tragiczną historię i starszy tam sam diabeł. A do tego obecny właściciel, to Niemiec. Jest nim Matthias Berg, który pragnie odrestaurować zniszczony czasem budynek. Wydaje się, że Liwia nie będzie miała z tym większych problemów, tym bardziej, że od pierwszej chwili jest pod wrażeniem piękna dworku. Szybko okazuje się jednak, że za warstwami kurzu kryje się coś znacznie więcej niż ślady minionych lat. Willa przechowuje sekrety, których nikt nie wydobył na światło dzienne. Liwii udaje się to stopniowo, jakby duchy tego miejsca wspomagały w jej poszukiwaniach.

Jednym ze śladów z przeszłości jest pamiętnik zaczynający się datą 2 września 1939 roku, w którym poznaje dramat rodziny mieszkającej w Borku Starym, widziany oczami młodej, żydowskiej dziewczyny, Lei. Losy jej rodziny poznajemy w osobnych rozdziałach, które zostały opatrzone datami, zabierające nas do czasów wojny.

Miałam już okazję poznać kilka książek pani Moniki Cieluch i każda z nich była niesamowitą historią. I podobnie jest w powieści „Cienie w Lustrzanej, ale ona gromadzi w sobie jeszcze więcej emocji, które towarzyszą nam nieustannie - zarówno przy poznawaniu losów rodziny Rosenfeld, jak i przy wydarzeniach dziejących się współcześnie. Historia Rosenfeldów, ich dramat i to, co wydarzyło się w czasie wojny, nadają całej powieści dodatkowego ciężaru. Szczególnie mocno wybrzmiewa tutaj temat pamięci, winy i odpowiedzialności za czyny poprzednich pokoleń. Autorka połączyła te dwie przestrzenie czasowe pokazując, że przeszłość wciąż jest żywa i nadal ma wpływ na teraźniejszość.

Fascynujące było przy tym obserwowanie pracy konserwatora zabytków, odkrywanie tego, co niewiadome, składanie wszelkich śladów w jedną historię łączącą pokolenia. Każde odkrycie przez Liwię kolejnych śladów dawnych wydarzeń, sprawiało, że chciałam wiedzieć coraz więcej. Wydawało się, że willa sama prowadzi ją śladami swojej przeszłości, pokazując kolejne elementy układanki, które przez lata pozostawały ukryte. Im bardziej zagłębiałam się w historię Willi Lustrzanej, tym mocniej czułam, że nic nie jest tutaj takie, jak mogłoby się początkowo wydawać. Lustra, które od początku są ważnym elementem tej opowieści, nabierają niemal symbolicznego znaczenia. Odbijają nie tylko to, co znajduje się przed nimi, ale mam wrażenie, że są również odbiciem przeszłości, której nie udało się wymazać. Tego, co zostało przemilczane, ukryte i wyparte z pamięci.

„Cienie w Lustrzanej” to powieść o pamięci, która potrafi przetrwać mimo upływu czasu i śladach pozostawionych przez ludzi, o których historia mogła zapomnieć. Ale też o miłości, która nie miała szansy w pełni się rozwinąć, tylko dlatego, że byli z innej narodowości. Wyłaniająca się z przeszłości opowieść jest poruszająca, wnikająca w umysły, emocjonalna i przenikająca wrażliwą duszę. 

To właśnie klimat tej książki najbardziej mnie urzekł. Tajemniczy dwór, stare lustra, ukryte dokumenty, wspomnienia i cienie przeszłości tworzą historię, która ma w sobie coś eterycznego i melancholijnego. Czytając, miałam wrażenie, jakbym razem z Liwią przemierzała kolejne pomieszczenia willi, zaglądała w jej zakamarki i próbowała odczytać zapisane w nich wspomnienia. Willa Lustrzana staje się tutaj czymś więcej niż tylko starym budynkiem przeznaczonym do odrestaurowania. Jest niemym świadkiem wydarzeń, które domagają się, aby w końcu ktoś je usłyszał i poznał prawdę. Bo "czasem życie daje drugą szansę - nie po to, by naprawić przeszłość, ale by móc lżej oddychać w przyszłości."

Egzemplarz książki otrzymałam w ramach współpracy z portalem 

Wydanie: I

Data premiery: 15.07.2026r.

Ilość stron: 336

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Wymiary: 210 x 135 mm

ISBN: 978-83-8430-371-9

Wydawnictwo: Skarpa Warszawska

Moja ocena: 6/6

[148/26] - 2086.: "Paryska sukienka"

"Paryska sukienka"

Gabriela Feliksik

„Strach o swoje życie bywa czasami silniejszy, 

niż miłość do ojczyzny.”

Myśląc o swoim miejscu na ziemi, gdzie chcielibyśmy spędzić swoje życie, każdy wyobraża sobie to inaczej. Dla jednych będzie to duże miasto, dla innych wsie lub małe miejscowości, bo nie każdy lubi zgiełk wielkomiejskich aglomeracji. Bohaterka książki „Paryska sukienka” też za takimi nie przepada, pomimo tego że mieszka z rodzicami w Warszawie.

Rozalia skończyła właśnie studia i teraz jej pragnieniem jest wyjazd ze stolicy, w której do tej pory się wychowywała, do niewielkiej Trzebini, co spotyka się z oporem ze strony rodziny. Nadopiekuńcza matka nie potrafi sobie wyobrazić, że córka będzie tak daleko sama, więc martwi się, czy dziewczyna da sobie radę. Rozalka czuje, że to jej miejsce na ziemi, nie wiedząc, że los szykuje dla niej niespodziankę. A jest nią spadek po słynnym francuskim projektancie mody Adamie de Lamartinie, założycielu firmy „Masion Lamartin”. Przed swoją śmiercią wyznał swojemu wnukowi Wiktorowi, że ujął w testamencie Rozalię Lemańską i chce, by on ją odnalazł. Wspomina też o Helenie z czułością, co dziwi Wiktora, bo przecież jego babcia miała na imię Juliette, więc wygląda na to, że dziadek kochał jeszcze kogoś innego. Niestety, tą tajemnicę starszy pan zabrał do grobu, pozostawiając wnukowi rozwikłanie tej zagadki.

Zanim dowiemy się, jak potoczyły się losy tych osób, których ścieżki połączyła przeszłość, najpierw poznajemy ich dotychczasowe życie w osobnych wątkach. Najpierw Wiktora, Potem Rozalii.

Wiktor mieszka z dziadkiem w Paryżu i poza prowadzeniem spraw związanych z „Masion Lamartin”, często udziela się w życiu towarzyskim stolicy Francji. Nie planuje stałych związków, bo uważa, że nie potrafi w nich wytrwać zbyt długo. Gdy umiera dziadek, uświadamia sobie, że właściwie jest samotny i nie ma nawet komu zwierzyć się ze swojego bólu.

Naprzemiennie z tymi rozdziałami zaglądamy do Rozalii, która przeprowadza się do Trzebini, do domku swojej ukochanej, zmarłej już niestety, babci Heleny. Podczas przeglądania jej biblioteki, znajduje stosik starych brulionów przewiązanych czerwoną wstążką. Na nich jest dołączona karteczka, że są one przeznaczone dla ukochanej wnuczki. Okazuje się, że babcia Helena pisała pamiętnik i jej zapiski stanowią osobną, poruszająca opowieść o miłości, która wydarzyła się w nieprzyjaznym czasie. Ten motyw zgrabnie wpleciony został w fabułę, gdy Rozalia zaczyna czytać kolejne strony zeszytów Heleny, dowiadując się o nestorce rzeczy, o których nikt nie wiedział. Jej historia jest prezentowana w osobnych rozdziałach w narracji trzecioosobowej, tak jak pozostałe wątki. Według mnie, byłoby lepiej, gdyby część pamiętnikowa została wyróżniona perspektywą pierwszoosobową, tak jakbyśmy czytali zapiski Heleny. To jednak w żaden sposób nie przeszkadza w poznawaniu jej losów, jak i pozostałych postaci.

To była wspaniała historia o miłości, poruszająca serca, rozczulająca, ale też smutna, bo tocząca się w wojennych latach. Fabuła rozwija się spokojnie, ale nie jest nużąca, wręcz przeciwnie, wzbudza ciekawość, gdyż w życiu Wiktora i Rozalii pojawiają się tajemnice z przeszłości. Naznaczają one wątek Heleny i Adama, wokół którego pojawia się wiele pytań, na które odpowiedzi poznajemy stopniowo. Jest to uczucie piękne, ale też naznaczone trudnymi doświadczeniami. Wojna bowiem, nigdy nie jest dobrym czasem na miłość, a jednak nawet w tak nieprzyjaznych okolicznościach ludzie potrafią odnaleźć bliskość, nadzieję i drugiego człowieka, który staje się dla nich całym światem. Ta część powieści była dla mnie szczególnie poruszająca, ponieważ pokazuje, jak wiele można poświęcić dla ukochanej osoby i jak silne może być uczucie, które przetrwa próbę czasu. I jak wiele zależy od okoliczności i ludzi.

Wiktor i Rozalia, poznając coraz lepiej ich historię, uświadamiają sobie, jak niewiele wiedzieli o swoich bliskich osobach, a rodzące się między nimi uczucie dodaje dodatkowego uroku tej powieści. Wszystko dzieje się niespiesznie, a bohaterowie mają czas, żeby się poznać, zrozumieć i odkryć, co właściwie zaczyna ich łączyć

„Paryska sukienka” to książka o miłości i rodzinnych sekretach, które przez lata pozostają ukryte, i o tym, że czasami dopiero poznanie przeszłości pozwala lepiej zrozumieć siebie oraz swoich bliskich. Autorka z dużą wprawą i lekkością połączyła kilka historii w jednej powieści, które razem splatają się w ujmującą za serce i emocjonalną historię z Paryżem i wojennymi czasami w tle. Pokazuje nieco inną stronę wojny, gdy Francja była okupowana przez hitlerowców i co to dla mieszkańców oznaczało. Jest Paryż, jest moda i życie bohaterów, ale jest też wojna, trudne wybory i uczucie, które mimo przeciwności losu nie przeminęło. Wszystko to tworzy spokojną, ale wciągającą historię, w której przeszłość cały czas przypomina o swoim istnieniu. Innym ciekawym motywem był świat mody, ale od strony projektowania strojów, ich powstawania i zmieniających się trendów. Tytułowa paryska sukienka nabiera tutaj podwójnego znaczenia, ale odkrycie tego pozostawiam czytającym.

Historia, jaką stworzyła pani Gabriela Feliksik pozostanie z pewnością ze mną na długo, bo to powieść, która wzrusza, ale jednocześnie daje nadzieję, że prawdziwe uczucie może przetrwać naprawdę wiele.

Egzemplarz książki otrzymałam w ramach współpracy z portalem 

Wydanie: I
Data premiery: 15.07.2026r.
Ilość stron: 336
Wymiary: 205 x 135 mm
Okładka: miękka ze skrzydełkami
ISBN: 978-83-8430-380-1
Wydawca: Skarpa Warszawska
Moja ocena: 6/6