[13/26] - 1951.: "Dwór na wrzosowiskach"

"Dwór na wrzosowiskach"

Andrzej F. Paczkowski

„Nie zawsze to, co wydaje się dobrym, 

jest właśnie takie. 

Zło często przybiera piękną formę.”

Zakazany owoc zawsze kusi najbardziej. Im częściej słyszymy ostrzeżenia, im więcej pojawia się niedopowiedzeń i szeptów, tym silniejsza staje się potrzeba odkrycia prawdy. Taką granicą dla bohatera książki „Dwór na wrzosowiskach”, którą nie wolno przekroczyć były tytułowe wrzosowiska, przed którymi był ostrzegany od najmłodszych lat. Wraz z jego historią autor zabiera nas do dziewiętnastowiecznej Kornwalii, a dokładnie do posiadłości Mount Edgcumbe House, w której wychowuje się Cameron Archer w urokliwym otoczeniu przyrody i życzliwych ludzi. 

Poznajemy go, gdy w mając szesnaście lat doświadcza pasma nieszczęść. Jego spokojne i szczęśliwe dotąd życie zostaje gwałtownie przerwane przez śmierć matki, lady Minty. To wydarzenie staje się katalizatorem całej opowieści i początkiem bolesnego dojrzewania bohatera. Już od pierwszych rozdziałów wyraźnie czuć, że tragedia ta nie jest jedynie osobistą stratą, lecz otwiera drzwi do mrocznych rodzinnych sekretów, przed którymi Cameron przez lata był chroniony. Bohater opowiada nam o tym z perspektywy czasu, o czym świadczą zdania wieszczące, że to, co dopiero ma nadejść, na zawsze odmieni jego życie i zmusi go do zmierzenia się z prawdą, przed którą tak długo był chroniony.

Tytułowy dwór na wrzosowiskach staje się jednym z najbardziej intrygującym elementem książki, wokół którego krąży wiele niewiadomych. To miejsce owiane złą sławą, obecne w ostrzeżeniach i przepowiedniach, a jednocześnie nieodparcie przyciągające bohatera. Działa jak zakazany owoc. Im więcej przestróg, tym silniejsza pokusa, by przekroczyć granicę. Wątek mistyczny, związany z pewną przepowiednią, dodatkowo wzmacnia poczucie fatalizmu. Cameron z czasem zapomina o jej słowach, choć to właśnie one mogłyby uchronić go przed częścią dramatycznych wydarzeń. Autor subtelnie pokazuje, jak łatwo zlekceważyć intuicję i cudze ostrzeżenia, gdy ciekawość bierze górę.

Ważnym wątkiem powieści jest również podróż do Australii, więc mamy możliwość wziąć udział w długim rejsie i poczuć realia takiej podróży. Pobyt w Australii miał być dla Camerona odpoczynkiem od dotychczasowych wydarzeń i możliwością odcięcia się od bolesnej przeszłości. Podróż na drugi koniec świata nie jest tu jedynie zmianą miejsca, lecz symbolicznym etapem dojrzewania. Opisy XIX-wiecznej emigracji, trudów podróży morskiej i życia w nowym świecie wypadają bardzo przekonująco. Australia jawi się jako przestrzeń wolności i nowego początku, a wątek romantyczny z Caroline, którą poznaje w czasie podróży, wnosi do opowieści światło i nadzieję, równoważąc jej mroczny ton.

W powieści „Dwór na wrzosowiskach” pan Paczkowski umiejętnie łączy mroczny, a jednocześnie nastrojowy klimat, bliski gotyckiemu thrillerowi, z romantyzmem angielskim, przywodzącym na myśl klasyczne dzieła dziewiętnastowiecznych autorów. Mglista Kornwalia, stare posiadłości, lokalne legendy i niedopowiedzenia tworzą duszną atmosferę niepokoju. Narracja prowadzona wyłącznie z perspektywy Camerona dodatkowo potęguje to wrażenie. Widzi i czujemy dokładnie to, co bohater, dzielimy jego lęki, niepewność i domysły. To sprawia, że także w nas narasta uczucie niepokoju, tajemnica snuje się wokół, a przy tym napięcie budowane jest bardziej sugestywnie, ale stopniowo.

Jest tu powolne odkrywanie sekretów, mrocznych rodowych historii, a intryga rozwija się cicho i niemal niezauważalnie. Jej symptomy ujawniają się stopniowo, jakby mimochodem. Dopiero w odpowiednim momencie pokazuje swoje prawdziwe oblicze – zaskakujące i niepokojące. Odkrywamy świat, w którym nic nie jest oczywiste, a każdy krok bohatera prowadzi go bliżej prawdy ukazując konsekwencje dokonywanych wyborów i ignorowania intuicji.

Na uwagę zasługuje także konstrukcja fabuły. Autor podzielił powieść na cztery główne części, z wyraźnie oznaczonymi rozdziałami opatrzonymi tytułami oraz podrozdziałami numerowanymi. Ten nietypowy, ale bardzo przejrzysty układ porządkuje narrację i pozwala łatwo śledzić kolejne etapy życia bohatera. Styl Andrzeja F. Paczkowskiego jest oszczędny i rzeczowy – opisy są konkretne, niosą istotne informacje i nie przeciążają tekstu zbędnymi dygresjami.

"Dwór na wrzosowiskach" to także opowieść o miłości, ale nie takiej pokazanej w typowy, romantyczny sposób. To miłość, która potrafi oślepić. Autor bardzo subtelnie pokazuje, jak łatwo pomylić blask z wartością, jak łatwo uwierzyć w czyjąś dobroć tylko dlatego, że tak bardzo chcemy ją widzieć. Pokazuje, że miłość potrafi omamić, ale bywa też taka, która cierpliwie czeka. Cameron boleśnie przekonuje się, że to, co lśni, nie zawsze jest złotem, a to, co wydaje się bezpieczne, potrafi zranić najmocniej. Jego historia pokazuje, że dojrzewanie to nie tylko odkrywanie świata, lecz przede wszystkim odkrywanie ludzi – i uczenie się, że nie każdy uśmiech oznacza dobro, a nie każdy cień zwiastuje zło.

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem 

Wydanie: I

Data premiery: 04.11.2025r.

Ilość stron: 360

Wymiary: 143 x 205 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

ISBN 978-83-8290-873-2

Wydawca: Wydawnictwo WasPos

Moja ocena: 6/6

1198. - Śmierć głośna, śmierć cicha

"Śmierć głośna, śmierć cicha"

Andrzej Bart

Wydanie: I

Data premiery: 26 maja 2022 r.

Liczba stron: 512

Wymiary: 205x135 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Wydawca: Księży Młyn Dom Wydawniczy

Moja ocena: 4/6

„Życie to nie jest towar, który można obstalować u krawca czy szewca. 

Często bywa niewygodne.”

Do powieści „Śmierć głośna, śmierć cicha" usiadłam z zapałem, licząc na dobrą, dynamiczną lekturę osadzoną w klimatach kryminału retro. Duży napis na okładce wieszczy, że jest to thriller, na co wskazuję umieszczone na zdjęciu frontowej części książki, przerażone czyjeś oczy. Tymczasem wraz z kolejnymi rozdziałami moje ekscytacja malała, gdyż zaczęłam się gubić w ogromnej ilości wątków i postaci związanych zarówno z mieszkańcami Łodzi, jak i funkcjonariuszami, śledczymi, osobami z półświatka i głównymi bohaterami.

Wkraczamy w wydarzenia, gdy właśnie kończy się 1938 rok i uroczyście wszyscy witają rok 1939. Wśród tłumu ludzi jest Wiktor Stern pisarz żydowskiego pochodzenia, który podbija serca mieszkańców Łodzi swoimi powieściami drukowanymi w odcinkach w gazecie „Kurier”. Pisane przez niego opowieści o miłości zyskują coraz liczniejsze rzesze fanek, tym bardziej, że jest on przystojnym mężczyzną, na widok którego nie jeden kobiecie serce bije szybciej. Nie stroni on, więc od kobiecych wdzięków, zwłaszcza chętnej do igraszek Leny Orlov, która wykorzystuje nieobecność swego męża, by spotykać się z Wiktorem.

W tym samym czasie Sonia Millar bawi się na przyjęciu noworocznym wyprawianym w jej rodzinnym domu. Swoją urodą ściąga spojrzenia wielu mężczyzn, na co jej matka reaguje nadzieją, że w końcu Sonia znajdzie odpowiedniego kandydata na męża. Ona jednak o tym nie chce słyszeć i odrzuca wszelkie zaloty, co niezwykle martw rodzicielkę, gdyż dziewczyna dobiega już trzydziestki, co jeszcze niedawno było nieszczęściem dla panny. Teraz widać zmiany obyczajowe pod tym względem, więc Sonia nie zamierza wychodzić za mąż trzymając wszelkich potencjalnych kandydatów na dystans.

Gdy Sonia i Wiktor świetnie się bawią, ich przyjaciel Michał Burski pełni służbę na ulicach Łodzi razem z aspirantem Jankowskim. Gdy wracają z nocnego obchodu uliczek miasta, na schodach posterunku dostrzegają paczkę przewiązaną wstążką. Ich oczom ukazuje się makabryczny widok w postaci odciętej, damskiej nogi ubranej w czerwony, zamszowy bucik.

Sonia, Wiktor i Michał przyjaźnią się od wielu lat i sami nie potrafią określić skąd wzięła się ich ta szczególna więź. Każdy z nich pochodzi z innego środowiska i reprezentuje inną narodowość. Im bliżej wojny, tym dla wielu ludzi taka relacja między Żydem, Polakiem i córką niemieckiego fabrykanta była nie do pomyślenia. Oni jednak, na przekór wszystkim i wszystkiemu spotykają się regularnie w każdy wtorek w „Café de la Paix” opowiadając sobie o tym, co przez ostatni tydzień wydarzyło się u nich, jak i w Łodzi.

To zaledwie wstęp do znacznie rozbudowanej fabuły, w której wyżej wymienione osoby grają główne role, ale nie są jedynymi, wokół których zbudowane są kolejne zdarzenia. Autor nie skupia się tylko na rozwiązaniu morderstwa dokonanego wraz z początkiem nowego roku, ale też opowiada o wielu innych osobach i zdarzeniach, które pozornie nie mają ze sobą nic wspólnego, przynajmniej przez większą część powieści. Mnie najbardziej interesowała sprawa kryminalna oraz losy trójki przyjaciół, a ona ginęła w natłoku innych epizodów.

Sięgnęłam po tę książkę licząc na dobry thriller, na co wskazuje okładka oraz opis. Pierwsze akapity w ogóle nie sprawiają wrażenia tego rodzaju literackiego, a raczej miałam wrażenie, że właśnie zaczynam czytać romans. Jednak to jedynie okazało się delikatnym wprowadzeniem w dalsze wydarzenia, gdyż najpierw po kolei poznajemy główne postacie tej historii, wokół których zawiązują się poszczególne wątki. A jest ich ogromna ilość, zarówno splotów zdarzeń, jak i bohaterów. Autor wprawdzie po mistrzowsku przeprowadza nas przez fabułą mieszczącą się na ponad 500 stronach, ale czasami można było się pogubić w gąszczu wydarzeń i postaci. Przy okazji poznajemy zakamarki przedwojennej Łodzi i panujące w niej nastroje przed wkroczeniem do niej armii niemieckiej. Do tego momentu wszyscy stawiają pytanie, czy będzie wojna, dyskutują na ten temat wyrażając swoją opinię, dezaprobatę, albo zachwyt związany tym faktem.

„Śmierć głośna, śmierć cicha” to powieść, która poza warstwą kryminalną, wprowadza nas w nastrój przedwojennej Łodzi, pozwalając nam na zanurzenie się w ówczesny jej klimat, panujące nastroje i śledzenie losów kilkunastu, a może nawet więcej osób. Niestety, autor dosyć szybko zdradza, kim jest seryjny morderca i od tego momentu jego postać przewija się, co jakiś czas, ujawniając jego plany i sposób myślenia. Jednocześnie podążamy za działaniami policji, która próbuje odnaleźć sprawcę brutalnych morderstw. Jest to niezwykle ciekawym elementem tej powieści, gdyż obserwujemy prowadzone śledztwo, które musi opierać się przede wszystkim na znalezionych śladach, przeprowadzonych rozmowach ze świadkami i dedukcji. Jest już znana metoda wyciągania niektórych wniosków na podstawie badań krwi, pozostawionych śladów, czy też wyników sekcji zwłok, ale mimo wszystko są to w obecnych czasach techniki archaiczne.

Trudno mi jest określić, o czym dokładnie jest ta książka, ponieważ jej fabuła dotyczy wielu wydarzeń mających charakter zarówno romansu, jaki i elementów obyczajowych, historycznych, kryminalnych i thrillera. Pan Bart połączył w niej tak dużo elementów, jakby w jednej powieści chciał umieścić wszystkie swoje pomysły ukazując życie w przedwojennej Łodzi. Pod tym względem udało mu się to znakomicie. Jednak w natłoku tylu wydarzeń, a wraz z nimi ogromnej rzeszy ludzi, charakterów, postępowania, postrzegania rzeczywistości i podejmowanych działań, niknie to, co najważniejsze, czyli sprawa odcinanych nóg, szukania sprawcy i w efekcie jego ukarania. Trochę było tego za dużo, a niektóre scenki, czy dialogi mogłyby w ogóle nie zaistnieć, gdyż nie wnosiły nic szczególnego do fabuły. Gdyby je pominąć, a zamiast tego skupić się na trójce przyjaciół i próbach złapania przestępcy, wówczas całość z pewnością zyskałaby na dynamice skupiającej się na tym, co istotne w powieści opatrzonej podpisem THRILLER.

Andrzej Bart to urodzony 3 września 1951 roku we Wrocławiu polski powieściopisarz, scenarzysta i reżyser filmów dokumentalnych. Jest twórcą unikającym rozgłosu. Mawia się o nim czasem, że to polski Thomas Pynchon, bo chce aby mówiono o jego książkach i filmach, a jego samego pozostawiono w spokoju. Jego powieści były tłumaczone na francuski, węgierski, rosyjski, niemiecki, słoweński i na hebrajski.

Książkę przeczytałam, dzięki Klubowi Recenzenta serwisu nakanapie.pl

1080. - " W tajnej służbie II Rzeczypospolitej" Tom III

Recenzja przedpremierowa

Premiera 

24 maja 2022 roku

W tajnej służbie II Rzeczypospolitej

Tom III 

"Zdrajca"

Krzysztof Goluch

Wydanie: I

Premiera: 10 maja 2022 r.

Liczba stron: 392

Okładka miękka ze skrzydełkami

Wymiary: 130 x 210 mm

Wydawnictwo: Novae Res

Moja ocena: 5/6

„Życie jest jak placek – musi wiele warstw, 

by je strawić można było.”

Okres międzywojenny w Polsce nie był czasem spokojnym. Ludzie dochodzili do siebie po wydarzeniach z I wojny światowej i uczyli się żyć w nowych realiach odzyskanego kraju. Jednak w tle zwyczajnego życia obywateli, nadal toczyły się rozgrywki polityczne i wojenne, które przybliża nam seria „W tajnej służbie II Rzeczypospolitej”

Tę część zaczynamy razem z pułkownikiem Wieniawą, który wraz ze swym przyjacielem, Julianem Tuwimem, udaje się do jednego z barów, prowadzonego przez Józefa Ładowskiego, zwanego Starym Jozkiem. Tam ratuje z opresji dziewczynę, która jest nagabywana przez syna szefa resortu więziennictwa Bernarda Walkiewicza. Uratowaną okazuje się Weronika, dziewczyna Tomasza Grobla, która przyjechała do Warszawy, by prosić Wieniawę o pomoc w wyciągnięciu z więzienia jej ukochanego.

„miłość to dobre uczucie, jeśli nie jest wykrzywione”

Z kolei Eliza dochodzi do siebie po dramatycznych wydarzeniach na balu, na którym poznała Wiktora Adamczewskiego ukrywającego się pod fałszywą tożsamością, o czym wie jedynie Jerzy Dobrowolski, szef polskiego wywiadu. To on, na prośbę swej byłej małżonki, Beaty, zarządził, by młody Adamczewski ochraniał ich córkę w czasie uroczystości. Dziewczyna nie ucierpiała zbyt mocno fizycznie, ale mentalnie nie może zapomnieć o przystojnym mężczyźnie, z którym tańczyła. Popada w marazm, melancholię, wciąż rozmyślając o tym, co się wydarzyło. Jej matka, Beata, nie może spokojnie patrzeć na jej stan, więc postanawia schować kobiecą dumę i udać się do Jerzego, by odnaleźć chłopaka, do którego wzdycha Eliza. Wizyta w biurze byłego męża ożywia na nowo uśpione uczucia…

To tylko dwa z kilku wątków, które poznajemy w tej części, gdyż tym razem fabuła skupia się na losach Bolesława Wieniawy-Długoszowskiego,  Jerzego Dobrowolskiego, szefa polskiego wywiadu, jego córki i byłej żony, a także Iwana Saszkina oraz osób z nimi związanych. Wracamy też na obrady, w których bierze udział polska delegacja z Romanem Dmowskim i Ignacy Paderewskim na czele. Jednak ten epizod jest tylko jednym z wielu, gdyż autor wyeksponował tutaj bardziej wątki beletrystyczne.

„Sprawiedliwość bywa czasem ślepa na łotrostwa, 

ale tylko wtedy, gdy ją złotem oślepić.”

Zarówno w pierwszym tomie pt. „Operacja berlińska”, jak i w drugim pt.: „Napad” autor przedstawił nam realia panujące w Europie po zakończeniu I wojny światowej, oraz odzyskaniu przez Polskę niepodległości. Wraz z ukazaniem ówczesnej sytuacji, niespokojnego czasu, podejmowanych, politycznych działań, połączył fakty historyczne oraz znane postacie z fikcyjnymi zdarzeniami, dzięki temu obie części zyskały na lekkości. Podobnie jest w części trzeciej pt.: „Zdrajca”, w którym także na tle politycznych zmagań, toczą się dalsze losy bohaterów, zarówno tych, którzy istnieli naprawdę, jak i tych, którzy powstali w wyobraźni autora.

Pan Krzysztof Goluch ma bardzo przystępny sposób pisania, dzięki któremu stara się dobierać słowa działające na wyobraźnię. Poza opisami tego, co dzieje się na kolejnych kartach powieści, rysuje obraz Warszawy międzywojennej, jej atmosfery, różnych warstw społecznych, mentalności, a także zakątków, budynków a nawet zapachów wszechobecnych na ówczesnych ulicach.

„kto chce, by mu symfonia wyszła, 

ten musi w różne klawisze uderzać”

Trzecia część serii pt.: „Zdrajca” to równie dobrze napisana powieść, jak jej poprzedniczki. Wiele wątków nadal nie zostało dokończonych, a nawet pojawiły się nowe. Autor koncentruje się w nich przede wszystkim na losach głównych bohaterów, niż na politycznych działaniach, dzięki czemu znacznie wzrasta tempo akcji, jego zwroty i nie raz zaskakujące sytuacje. O politycznych aspektach ówczesnej Europy dowiadujemy się bardziej z dialogów, niż z konkretnych scen. Nie brakuje w niej wątków szpiegowskich, wywiadowczych, miłosnych perypetii, ale też kryminalnych i sensacyjnych. Podobnie, jak w poprzednich tomach, każdy z nich biegnie w osobnych rozdziałach i łączy się z tym, co obserwowaliśmy wcześniej. Z tego względu ważna jest znajomość dwóch pierwszych części, co na szczęście nie jest problemem, gdyż wydawnictwo Novae Res zadbało o to, byśmy nie czekali zbyt długo na kontynuację.

Recenzja części pierwszej

Recenzja części drugiej

Recenzja części czwartej

Książkę przeczytałam, dzięki wydawnictwu:

1051. - "W tajnej służbie II Rzeczypospolitej" Tom II

Recenzja przedpremierowa

PREMIERA 8.04.2022r.

W tajnej służbie II Rzeczypospolitej

Tom II pt.: Napad

Krzysztof Goluch

Wydanie: I

Premiera: 8 kwietnia 2022 r.

Liczba stron: 392

Okładka miękka ze skrzydełkami

Wymiary: 130 x 210 mm

Wydawnictwo: Novae Res

Moja ocena: 5/6

„Bywa, że dwaj wrogowie razem wał sypią, 

gdy powódź nadciąga”

Gdy uczymy się na lekcjach historii o odzyskaniu niepodległości przez Polskę w 1918 roku, przekazywane są nam suche fakty, nazwiska i daty, które nie są w stanie pobudzić naszej wyobraźni. Inaczej jest, gdy ktoś nam o tym opowie, nakreśli ówczesne realia i pokaże to, co się działo w sposób dający wrażenie uczestniczenia w poszczególnych zdarzeniach, tak jak to zrobił autor cyklu pt.: „W tajnej służbie II Rzeczypospolitej”, której druga część nosi tytuł „Napad”.

Fabuła drugiego tomu nadal koncentruje się na skomplikowanych relacjach trzech państw, na których tle śledzimy losy poznanych w pierwszej odsłonie postaci, zarówno fikcyjnych, jak i mających swoje odzwierciedlenie w rzeczywistości. 

Losy Wiktora Adamskiego, Johana Wolfa, Iwana Saszkina, Tomasza Grobla splatają się z takimi postaciami jak Józef Piłsudski, Bolesław Wieniawa-Długoszowski, Roman Dmowski, Feliks Dzierżyński. Kolejne wydarzenia w ich życiu śledzimy w osobnych rozdziałach, które sprawiają wrażenie osobnych opowieści, ale w sumie składają się na wspólną historię. Do tego dołącza wątek miłosny, który dla młodego agenta, Wiktora Adamczewskiego jest zupełnie nowym doświadczeniem, zwłaszcza, że on boi się kobiet. Uważa bowiem, że są one zbyt skomplikowane i porównuje je do morza, które tak samo, jak one jest nieprzewidywalne. 

Wiktor otrzymuje zadanie ochrony córki szefa polskiego wywiadu, Jerzego Dobrowolskiego. Ma ona uczestniczyć w balu w Krakowie i tam Wiktor udaje się jako Jan Nowicki. Drugim jego zadaniem jest zwerbowanie do służb Iwony Mielnik, zdolnej studentki medycyny. Przy okazji autor zwraca uwagę na cały czas funkcjonujący pogląd konserwatywnej części mężczyzn, którym trudno jest zaakceptować możliwość rozwoju i kształcenia się kobiet.

"Wszystko, co dobre, musi mieć odpowiednią oprawę".

Dosyć długo autor kazał mi czekać w tej odsłonie na dalsze losy młodego Adamczewskiego, gdyż przez pierwsze rozdziały jego postać w ogóle się nie pojawiła, gdyż poznajemy to, co działo się z Wieniawą po jego uwolnieniu z więzienia na Łomiankach przez Feliksa Dzierżyńskiego. Głównym tłem dla ich dziejów jest Wielkopolska, która w tamtym okresie była najlepiej rozwijającym się regionem w Polsce pod względem gospodarczym i społecznym, ale też odwiedzamy Kraków, Rosję i Niemcy.

Szczerze przyznam, że zarówno czytanie pierwszej, jak i drugiej części serii czytałam z różnym natężeniem emocji. Wątki osnute na prawdziwych wydarzeniach, czyli wszelkie rozgrywki polityczne, nakreślanie sytuacji w Europie, narady, nieco spowalniały tempo akcji. Te motywy z pewnością zadowolą osoby interesujące się historią i to dla nich z pewnością będzie niebywała gratka wejścia w dane wydarzenia. Na szczęście tych scen jest znacznie mniej, więc tempo poznawania kolejnych epizodów toczyło się znacznie płynniej. Mnie bardziej porwała strona beletrystyczna, nie tylko osób fikcyjnych, ale też istniejących naprawdę, chociażby Wieniawy-Dobrowolskiego, którego przygody czyta się z zapartym tchem, podobnie jak głównego bohatera, Wiktora Adamczewskiego. Zdecydowanie ta część jest bardziej dynamiczna, akcja płynie dosyć szybko i przybiera charakter sensacyjny z wątkiem wywiadowczym.

"Bóg czasem wybacza krzywdy, ludzie nigdy"

Książka, jak i cały cykl to niewątpliwa gratka dla miłośników historii, zwłaszcza tej najnowszej dotyczącej okresu międzywojennego. Autor w przystępny sposób opowiada nam o tamtych czasach, ożywiając znane postacie, dając możliwość uczestniczenia w ważnych spotkaniach, planach i kluczowych wydarzeniach, jakie miały miejsce w tamtym, czasie. Wątki oparte o prawdziwe wydarzenia podążają w doskonałej symbiozie z beletrystyczną formę opowieści, dzięki któremu całość tworzy wielowątkową opowieść o powstawania II Rzeczypospolitej i ludziach, którzy o nią walczyli i ją tworzyli.

Krzysztof Goluch urodził się w 1994 roku w Puławach, a obecnie mieszka w Pogonowie, małej miejscowości położonej w przepięknej dolinie Wieprza. Zadebiutował w 2019 roku powieścią pt.: "Czerwona zemsta" w wydawnictwie Novae Res, osadzona w realiach II wojny światowej, a rok później wydana została jej kontynuacja. W wolnych chwilach sam dużo czyta, głównie literaturę historyczną i sensacyjną, a także dobre kryminały.

źr. zdjęcia: 

Facebook, profil autora

Recenzja części I

Recenzja części III

Recenzja części IV

Książkę przeczytałam, dzięki wydawnictwu: