1096. - "W tajnej służbie II Rzeczypospolitej" Tom IV

Recenzja premierowa

W tajnej służbie II Rzeczypospolitej

Tom IV 

Fortel

Krzysztof Goluch

Premiera: 24 maja 2022 r.

Liczba stron: 388

Wymiary: 130 x 210 mm

Okładka miękka ze skrzydełkami

Wydawnictwo: Novae Res

Moja ocena: 5/6

„nienawiść jest uczuciem silniejszym 

od każdej innej żądzy”

Pan Krzysztof Goluch po raz czwarty zabiera nas w przeszłość, do przełomu lat 1919-1920, kiedy odradzała się II Rzeczpospolita. Pokazuje, że koniec I wojny światowej i odzyskanie przez Polskę niepodległości to był dopiero początek trudnej walki o niezależność. „Fortel” to już czwarta część tych dziejów, na tle, których poznajemy losy ludzi będących na szczycie władzy, ale też tych zwyczajnych, zaplątanych we własne problemy. Zarówno w tomie pierwszym „Operacja berlińska", jak i w drugim „Napad” i trzecim „Zdrajca”, tak i w czwartym tomie obecne są prawdziwe miejsca, realne postacie i wydarzenia historyczne, które przeplatają się z fikcyjnymi postaciami i sytuacjami.

W każdym z dotychczasowych tomów obecna jest historia początków lat dwudziestych w Polsce, polityczne zawirowania i intrygi. Autor w dużej części skupia się na pracy wywiadowczej, ale też sprawach osobistych bohaterów. W czwartej części spotykamy się ponownie z Jerzym Dobrowolski, szefem polskiego wywiadu, Bolesławem Wieniawą-Długoszowskim, ale też z fikcyjnymi postaciami, takimi jak Tomasz Grobel.  Na szczęście w części czwartej mniej jest typowych politycznych wątków, a więcej akcji skupionej na głównych bohaterach, chociaż zabrakło mi tu dalszego ciągu losów Wiktora i Elizy

Tą seria autor wprowadza nas na polityczne salony, odsłania kulisy narad, planów, zarówno organizacji wywiadowczych polskich, jak i niemieckich i rosyjskich. Jest to cykl, który ma przede wszystkim na celu ukazanie wydarzeń historycznych, byśmy mogli poczuć atmosferę panującą w tamtym czasie i trud budowania nowej polskiej rzeczywistości. To powieść, która wymaga skupienia i uważnego czytania, gdyż fabuła złożona została z wielu wątków, które często nie są dokończone w danej części. Wiąże się z tym także duża ilość osób, zarówno autentycznych, jak i fikcyjnych. Ważne jest, więc, by poznać wszystkie części, gdyż razem tworzą pewną ciągłość wydarzeń.

Moja uwaga dotyczy sposobu prowadzenia fabuły, w której autor stosuje duże partie opisowe nie tylko dotyczące wyglądu pomieszczeń, czy jakiejś osoby, ale też tego, co w danym momencie rozmówca myśli i co rozważa, lub też, kim jest. To sprawia, że dana rozmowa, czy zdarzenie niknie w dużej ilości słów nakreślających nam daną sytuację czy przybliżających jakąś postać. Nie raz musiałam się cofnąć do wcześniejszego akapitu, by powiązać na przykład odpowiedź z zadanym pytaniem, czy też powiązać ze sobą jakieś wydarzenie. 

Cały cykl jest niewątpliwie interesującym materiałem po względem historycznym, chociaż nie można tego traktować, jako dokumentację tamtych czasów. Historia posłużyła autorowi jedynie, jako machina napędzająca wydarzenia, które pozwolą nam wejść do gabinetów przywódców, wziąć udział w ważnych naradach, pertraktacjach i spotkać znane postacie z kart podręczników. Autorowi udało się to bardzo dobrze, ale czasami zbyt dużo działo się w jednym czasie.

„Fortel” nie jest ostatnim tomem  serii o czasach II Rzeczypospolitej i dlatego wiele wątków czeka na swój finał. W posłowiu autor ujawnił, że już myśli o  kolejnych częściach, w których będziemy mogli poznać dalsze losy Wieniawy, Saszkina, Wolfa, Wiktora i innych postaci, których poznaliśmy do tej pory, ale też pragnie przedstawić wydarzenia historyczna toczące się latach 1921-1926. Zdradził też, że w zamyśle książka "W tajnej służbie II Rzeczypospolitej" miała być niewielką powieścią sensacyjną osadzoną na tle historycznym. W efekcie powstała monumentalna powieść historyczna z wieloma emocjonalnymi wątkami, w którym możemy odnaleźć zarówno elementy obyczajowe, sensacyjne, szpiegowskie, jak i perypetie miłosne. Oddał w niej starannie i niezwykle realistycznie obraz międzywojennych lat, ożywiając znane postacie i wydarzenia, dając nam możliwość bezpośredniego w nich uczestniczenia. 

Recenzja części pierwszej

Recenzja części drugiej

Recenzja części trzeciej

Książkę przeczytałam, dzięki wydawnictwu:

1080. - " W tajnej służbie II Rzeczypospolitej" Tom III

Recenzja przedpremierowa

Premiera 

24 maja 2022 roku

W tajnej służbie II Rzeczypospolitej

Tom III 

"Zdrajca"

Krzysztof Goluch

Wydanie: I

Premiera: 10 maja 2022 r.

Liczba stron: 392

Okładka miękka ze skrzydełkami

Wymiary: 130 x 210 mm

Wydawnictwo: Novae Res

Moja ocena: 5/6

„Życie jest jak placek – musi wiele warstw, 

by je strawić można było.”

Okres międzywojenny w Polsce nie był czasem spokojnym. Ludzie dochodzili do siebie po wydarzeniach z I wojny światowej i uczyli się żyć w nowych realiach odzyskanego kraju. Jednak w tle zwyczajnego życia obywateli, nadal toczyły się rozgrywki polityczne i wojenne, które przybliża nam seria „W tajnej służbie II Rzeczypospolitej”

Tę część zaczynamy razem z pułkownikiem Wieniawą, który wraz ze swym przyjacielem, Julianem Tuwimem, udaje się do jednego z barów, prowadzonego przez Józefa Ładowskiego, zwanego Starym Jozkiem. Tam ratuje z opresji dziewczynę, która jest nagabywana przez syna szefa resortu więziennictwa Bernarda Walkiewicza. Uratowaną okazuje się Weronika, dziewczyna Tomasza Grobla, która przyjechała do Warszawy, by prosić Wieniawę o pomoc w wyciągnięciu z więzienia jej ukochanego.

„miłość to dobre uczucie, jeśli nie jest wykrzywione”

Z kolei Eliza dochodzi do siebie po dramatycznych wydarzeniach na balu, na którym poznała Wiktora Adamczewskiego ukrywającego się pod fałszywą tożsamością, o czym wie jedynie Jerzy Dobrowolski, szef polskiego wywiadu. To on, na prośbę swej byłej małżonki, Beaty, zarządził, by młody Adamczewski ochraniał ich córkę w czasie uroczystości. Dziewczyna nie ucierpiała zbyt mocno fizycznie, ale mentalnie nie może zapomnieć o przystojnym mężczyźnie, z którym tańczyła. Popada w marazm, melancholię, wciąż rozmyślając o tym, co się wydarzyło. Jej matka, Beata, nie może spokojnie patrzeć na jej stan, więc postanawia schować kobiecą dumę i udać się do Jerzego, by odnaleźć chłopaka, do którego wzdycha Eliza. Wizyta w biurze byłego męża ożywia na nowo uśpione uczucia…

To tylko dwa z kilku wątków, które poznajemy w tej części, gdyż tym razem fabuła skupia się na losach Bolesława Wieniawy-Długoszowskiego,  Jerzego Dobrowolskiego, szefa polskiego wywiadu, jego córki i byłej żony, a także Iwana Saszkina oraz osób z nimi związanych. Wracamy też na obrady, w których bierze udział polska delegacja z Romanem Dmowskim i Ignacy Paderewskim na czele. Jednak ten epizod jest tylko jednym z wielu, gdyż autor wyeksponował tutaj bardziej wątki beletrystyczne.

„Sprawiedliwość bywa czasem ślepa na łotrostwa, 

ale tylko wtedy, gdy ją złotem oślepić.”

Zarówno w pierwszym tomie pt. „Operacja berlińska”, jak i w drugim pt.: „Napad” autor przedstawił nam realia panujące w Europie po zakończeniu I wojny światowej, oraz odzyskaniu przez Polskę niepodległości. Wraz z ukazaniem ówczesnej sytuacji, niespokojnego czasu, podejmowanych, politycznych działań, połączył fakty historyczne oraz znane postacie z fikcyjnymi zdarzeniami, dzięki temu obie części zyskały na lekkości. Podobnie jest w części trzeciej pt.: „Zdrajca”, w którym także na tle politycznych zmagań, toczą się dalsze losy bohaterów, zarówno tych, którzy istnieli naprawdę, jak i tych, którzy powstali w wyobraźni autora.

Pan Krzysztof Goluch ma bardzo przystępny sposób pisania, dzięki któremu stara się dobierać słowa działające na wyobraźnię. Poza opisami tego, co dzieje się na kolejnych kartach powieści, rysuje obraz Warszawy międzywojennej, jej atmosfery, różnych warstw społecznych, mentalności, a także zakątków, budynków a nawet zapachów wszechobecnych na ówczesnych ulicach.

„kto chce, by mu symfonia wyszła, 

ten musi w różne klawisze uderzać”

Trzecia część serii pt.: „Zdrajca” to równie dobrze napisana powieść, jak jej poprzedniczki. Wiele wątków nadal nie zostało dokończonych, a nawet pojawiły się nowe. Autor koncentruje się w nich przede wszystkim na losach głównych bohaterów, niż na politycznych działaniach, dzięki czemu znacznie wzrasta tempo akcji, jego zwroty i nie raz zaskakujące sytuacje. O politycznych aspektach ówczesnej Europy dowiadujemy się bardziej z dialogów, niż z konkretnych scen. Nie brakuje w niej wątków szpiegowskich, wywiadowczych, miłosnych perypetii, ale też kryminalnych i sensacyjnych. Podobnie, jak w poprzednich tomach, każdy z nich biegnie w osobnych rozdziałach i łączy się z tym, co obserwowaliśmy wcześniej. Z tego względu ważna jest znajomość dwóch pierwszych części, co na szczęście nie jest problemem, gdyż wydawnictwo Novae Res zadbało o to, byśmy nie czekali zbyt długo na kontynuację.

Recenzja części pierwszej

Recenzja części drugiej

Recenzja części czwartej

Książkę przeczytałam, dzięki wydawnictwu:

1051. - "W tajnej służbie II Rzeczypospolitej" Tom II

Recenzja przedpremierowa

PREMIERA 8.04.2022r.

W tajnej służbie II Rzeczypospolitej

Tom II pt.: Napad

Krzysztof Goluch

Wydanie: I

Premiera: 8 kwietnia 2022 r.

Liczba stron: 392

Okładka miękka ze skrzydełkami

Wymiary: 130 x 210 mm

Wydawnictwo: Novae Res

Moja ocena: 5/6

„Bywa, że dwaj wrogowie razem wał sypią, 

gdy powódź nadciąga”

Gdy uczymy się na lekcjach historii o odzyskaniu niepodległości przez Polskę w 1918 roku, przekazywane są nam suche fakty, nazwiska i daty, które nie są w stanie pobudzić naszej wyobraźni. Inaczej jest, gdy ktoś nam o tym opowie, nakreśli ówczesne realia i pokaże to, co się działo w sposób dający wrażenie uczestniczenia w poszczególnych zdarzeniach, tak jak to zrobił autor cyklu pt.: „W tajnej służbie II Rzeczypospolitej”, której druga część nosi tytuł „Napad”.

Fabuła drugiego tomu nadal koncentruje się na skomplikowanych relacjach trzech państw, na których tle śledzimy losy poznanych w pierwszej odsłonie postaci, zarówno fikcyjnych, jak i mających swoje odzwierciedlenie w rzeczywistości. 

Losy Wiktora Adamskiego, Johana Wolfa, Iwana Saszkina, Tomasza Grobla splatają się z takimi postaciami jak Józef Piłsudski, Bolesław Wieniawa-Długoszowski, Roman Dmowski, Feliks Dzierżyński. Kolejne wydarzenia w ich życiu śledzimy w osobnych rozdziałach, które sprawiają wrażenie osobnych opowieści, ale w sumie składają się na wspólną historię. Do tego dołącza wątek miłosny, który dla młodego agenta, Wiktora Adamczewskiego jest zupełnie nowym doświadczeniem, zwłaszcza, że on boi się kobiet. Uważa bowiem, że są one zbyt skomplikowane i porównuje je do morza, które tak samo, jak one jest nieprzewidywalne. 

Wiktor otrzymuje zadanie ochrony córki szefa polskiego wywiadu, Jerzego Dobrowolskiego. Ma ona uczestniczyć w balu w Krakowie i tam Wiktor udaje się jako Jan Nowicki. Drugim jego zadaniem jest zwerbowanie do służb Iwony Mielnik, zdolnej studentki medycyny. Przy okazji autor zwraca uwagę na cały czas funkcjonujący pogląd konserwatywnej części mężczyzn, którym trudno jest zaakceptować możliwość rozwoju i kształcenia się kobiet.

"Wszystko, co dobre, musi mieć odpowiednią oprawę".

Dosyć długo autor kazał mi czekać w tej odsłonie na dalsze losy młodego Adamczewskiego, gdyż przez pierwsze rozdziały jego postać w ogóle się nie pojawiła, gdyż poznajemy to, co działo się z Wieniawą po jego uwolnieniu z więzienia na Łomiankach przez Feliksa Dzierżyńskiego. Głównym tłem dla ich dziejów jest Wielkopolska, która w tamtym okresie była najlepiej rozwijającym się regionem w Polsce pod względem gospodarczym i społecznym, ale też odwiedzamy Kraków, Rosję i Niemcy.

Szczerze przyznam, że zarówno czytanie pierwszej, jak i drugiej części serii czytałam z różnym natężeniem emocji. Wątki osnute na prawdziwych wydarzeniach, czyli wszelkie rozgrywki polityczne, nakreślanie sytuacji w Europie, narady, nieco spowalniały tempo akcji. Te motywy z pewnością zadowolą osoby interesujące się historią i to dla nich z pewnością będzie niebywała gratka wejścia w dane wydarzenia. Na szczęście tych scen jest znacznie mniej, więc tempo poznawania kolejnych epizodów toczyło się znacznie płynniej. Mnie bardziej porwała strona beletrystyczna, nie tylko osób fikcyjnych, ale też istniejących naprawdę, chociażby Wieniawy-Dobrowolskiego, którego przygody czyta się z zapartym tchem, podobnie jak głównego bohatera, Wiktora Adamczewskiego. Zdecydowanie ta część jest bardziej dynamiczna, akcja płynie dosyć szybko i przybiera charakter sensacyjny z wątkiem wywiadowczym.

"Bóg czasem wybacza krzywdy, ludzie nigdy"

Książka, jak i cały cykl to niewątpliwa gratka dla miłośników historii, zwłaszcza tej najnowszej dotyczącej okresu międzywojennego. Autor w przystępny sposób opowiada nam o tamtych czasach, ożywiając znane postacie, dając możliwość uczestniczenia w ważnych spotkaniach, planach i kluczowych wydarzeniach, jakie miały miejsce w tamtym, czasie. Wątki oparte o prawdziwe wydarzenia podążają w doskonałej symbiozie z beletrystyczną formę opowieści, dzięki któremu całość tworzy wielowątkową opowieść o powstawania II Rzeczypospolitej i ludziach, którzy o nią walczyli i ją tworzyli.

Krzysztof Goluch urodził się w 1994 roku w Puławach, a obecnie mieszka w Pogonowie, małej miejscowości położonej w przepięknej dolinie Wieprza. Zadebiutował w 2019 roku powieścią pt.: "Czerwona zemsta" w wydawnictwie Novae Res, osadzona w realiach II wojny światowej, a rok później wydana została jej kontynuacja. W wolnych chwilach sam dużo czyta, głównie literaturę historyczną i sensacyjną, a także dobre kryminały.

źr. zdjęcia: 

Facebook, profil autora

Recenzja części I

Recenzja części III

Recenzja części IV

Książkę przeczytałam, dzięki wydawnictwu:

1050. - "W tajnej służbie II Rzeczypospolitej" Tom I

Recenzja przedpremierowa

PREMIERA 8.04.2022r.

W tajnej służbie II Rzeczypospolitej

Tom I pt.: Operacja Berlińska

Krzysztof Goluch

Wydanie: I

Premiera: 8 kwietnia 2022 r.

Liczba stron: 392

Okładka miękka ze skrzydełkami

Wymiary: 130 x 210 mm

Wydawnictwo: Novae Res

Moja ocena: 4/6

„Wojna, to tak naprawdę głupota w dziejach ludzkości”

Historia naszego kraju jest niezwykle bogata w wydarzenia, często wszystko jest zbyt skomplikowane. Na lekcjach historii przedstawiane są nam suche fakty i daty, a dzięki cyklowi pt. „W tajnej służbie II Rzeczypospolitej” możemy poczuć atmosferę walk o wolność, spotkać znane nazwiska i ujrzeć ich osobowość. 

Pierwszy tom nosi tytuł „Operacja berlińska” i zabiera nas do 1918 roku, gdy skończyła się Wielka Wojna, a Polska odzyskała niepodległość i ponownie pojawiła się an mapach Europy, co nie oznaczało, że zapanował spokój. To czas, gdy na nowo budowany jest ład polityczny budowany na zgliszczach starych imperiów i porządkujący przebieg granic na starym kontynencie. Gdy wkraczamy w akcję, trwa jeszcze powstanie wielkopolskie, w Wersalu rozpoczyna się spotkanie przywódców państw Endety, w którym bierze udział Ignacy Jan Paderewski i Roman Dmowski, a na wschodzie toczą się nadal walki z Ukraińcami o Lwów, a z Litwinami o Wileńszczyznę. Fabuła rozpoczyna się w 1919 roku, w styczniu, gdy trwa nocne tajne spotkanie generałów w pałacu Hindenburga w Berlinie.

W takich to okolicznościach, w których jeszcze nie wiadomo w jaką stronę potoczą się losy Polski, poznajemy braci Adamczewskich, Wiktora i Mikołaja. Mikołaj zna smak wojny, brał udział w nie jeden walce, ale Wiktor nie miał okazji być na wojnie i postrzega ją jako romantyczną przygodę. Mikołaj wie, że jest zupełnie inaczej. Zawsze marzył, by walczyć w obronie swojej ukochanej, okupowanej ojczyzny. Wiktor uważa, że „na wojnie są zwycięzcy i pokonani”, a Mikołaj przekonał się już, że „na wojnie wszyscy przegrywają”. Wkrótce życie Wiktora ulegnie zmianie, ale jego wola walki zostanie wykorzystana w wywiadzie do którego zostanie zwerbowany i otrzyma odpowiedzialną misję.

„Kraj, który ma wrogów na wszystkich granicach, 

nade wszystko potrzebuje jedności.

Czytanie przebiegało mi w wolnym tempie, ze względu na umieszczenie wielu faktów historycznych, które są istotne dla fabuły. Ich poznawanie wymaga skupienia, by nie umknął żaden istotny element. Natomiast rozdziały typowo beletrystyczne czyta się już z dużo większym zaangażowaniem.

Na kartach tej powieści ożywają postacie znane z kart historii, pozwalając lepiej poczuć ich osobowość, poglądy, przekonania i sposób myślenia. Autor nikogo nie wybiela ani nie ocenia, lecz stara się obiektywnie pokazać sytuację, jaka panowała tuż po odzyskaniu niepodległości przez Polskę. Na tym tle stworzył losy głównego bohatera, czyli Wiktora Adamczewskiego, którego historia splata się z pozostałymi wątkami. To z kolei tworzy wielowątkową siatkę, której autor zgrabnie połączył fikcyjne wydarzenia i postaci z faktami wziętymi z dziejów naszego kraju oraz osobami, które odegrały w tamtym czasie dużą rolę.

„Ludzie nie chcą zdawać sobie sprawy, że rząd nie ma własnych pieniędzy, 

a jedynie operuje tymi, które ściąga od obywateli. Ludzi interesuje to, co mają w portfelu.”

Dla oddzielenia prawdy od fikcji i nakreślenia ówczesnego obrazu Europy, dokładnie wyjaśnia sytuację polityczną zarówno wprowadzając czytelnika do swojej powieści, jak i na końcu, dając dosyć szeroki ogląd na to, co działo się w pierwszych miesiącach po I wojnie światowej. Z precyzyjną dokładnością oddał charakterystykę lat, gdy Polska powracała na mapę Europy, czerpiąc wiedzę z dostępnych źródeł historycznych i pokazując realia, o których nie dowiadujemy się ze szkolnych podręczników. To opowieść o ludziach, którzy walczyli o naszą niezależność na różne sposoby, nadawali na nowo znaczenie polskiemu narodowi, ale też o zwykłych ludziach, którzy podnosili się po minionym koszmarze wojennym.

Krzysztof Goluch urodził się w 1994 roku w Puławach. Mieszka w Pogonowie, małej miejscowości położonej w przepięknej dolinie Wieprza. Zadebiutował w 2019 roku powieścią pt.: "Czerwona zemsta" w  wydawnictwie Novae Res, osadzona w realiach II wojny światowej, a rok później wydana została jej kontynuacja. W wolnych chwilach sam dużo czyta, głównie literaturę historyczną i sensacyjną, a także dobre kryminały. 

źr. zdjęcia: Facebook, profil autora

Recenzja części II

Recenzja części III

Recenzja części IV 

Książkę przeczytałam, dzięki wydawnictwu: