[109/25] - 1822. - „Żywioły” - Tom I - "Woda i ziemia"

„Woda i ziemia”

Cykl „Żywioły”

Tom pierwszy

John Boyne

„Żywioły – woda, ziemia, ogień, powietrze – są naszymi największymi przyjaciółmi, ożywiają nas. Karmią, ogrzewają, dają życie, a jednocześnie spiskują, by nas zabić na każdym kroku.”

Książka pt.: „Woda” i "Ziemia" zawiera dwa różne opowiadania, które zostały ujęte w jednym tomie i należą do serii zatytułowanej "Żywioły". W wersji angielskiej zostały wydane w osobnych tomach. W wersji polskiej wydawnictwo Replika zdecydowało się na ujęcie w jednym tomie od razu dwóch historii, co uważam za dobry pomysł.

Bohaterką pierwszego z nich jest Vanessa Carvin, która przybywa na wyspę uciekając z Dublina. Pierwsze, co robi to zmienia swoje imię i nazwisko na Willow Hale oraz wygląd. Zamierza prowadzić samotne życie i w ten sposób uciec przed przeszłością. To jednak okazuje się trudne, bo podjęte wówczas decyzje mają swoje konsekwencje. Wyspa wydaje się doskonałym miejscem, by przemyśleć sobie to, czego doświadczyła i znaleźć sposób, by odnaleźć spokój.

Od pierwszych stron fabuła wciąga nas w świat Willow spokojnym rytmem, bez nagłych zwrotów akcji, a mimo to wsiąkamy w jej historię, gnani przez ciekawość. Nie od razu wiadomo, co stoi za decyzją kobiety i jej wyborami. Wiemy jedynie, że to coś strasznego, coś, co spowodowało, że postanowiła uciec na wyspę.

W drugim opowiadaniu, zatytułowanym „Ziemia”, poznajemy dwóch znanych piłkarzy, którzy stają przed sądem, oskarżeni o napaść seksualną. Jeden z nich, Evan Keogh, wraca myślami do przeszłości, próbując zrozumieć, jak znalazł się w tym miejscu. Odkąd opuścił swój dom na wyspie, jego życie stało się iluzją, pełnym kłamstw i sprzeczności. Był utalentowanym piłkarzem, ale jego prawdziwym marzeniem było zupełnie coś innego. On pragnął malować.

„Woda” i „Ziemia” to opowiadania mają w sobie duży ładunek emocjonalny, ale też mroku, traumatycznych wspomnień, bólu i cierpienia. Autor bez zahamowań, bardzo wyraziście i dogłębnie obnaża naturę ludzką, pokazując ciemniejszą stronę człowieczeństwa, które poruszają emocjonalnie i wnikają w nasz umysł, więc trudno o nich zapomnieć. Tytułowe żywioły mają nie tylko fizyczne aspekty, ale też symboliczne, które odkrywamy w trakcie czytania.

Woda w historii Willow reprezentuje społeczne normy, które zmuszają jednostkę do przystosowania się kosztem własnej autentyczności. To wszechobecna, ale dystansowana siła, od której bohaterka próbuje się uwolnić. Natomiast ziemia pełni w życiu Evana rolę nie tylko fizycznego elementu, ale też metaforycznego symbolu jego przeszłości i prób odnalezienia siebie. Jest obecna w jego obrazach, wypełnia przestrzeń boiska pod jego stopami, osadza się w nozdrzach i pozostaje pod paznokciami. Nieustannie mu towarzyszy – niczym echo przeszłości, które plami jego wysiłki w poszukiwaniu własnej tożsamości. Jego opowieść skupia się na skomplikowanej plątaninie relacji, w której nie znajduje schronienia. Jego wybory ograniczają się do zdrady najbliższego kolegi lub własnego poczucia moralności. W świecie, gdzie władza należy do bezwzględnych i drapieżnych postaci, Evan pozostaje bez kontroli nad własną ścieżką.

Pan John Boyne w tych dwóch krótkich formach zawarł wszystko, to co jest istotne, jeżeli chodzi o człowieczeństwo i dokonywane wybory mające wpływ na nasze życie. Nie stosuje zbędnych opisów, a te, które są mają sens i są idealnie wpasowane w fabułę. Ogromnie jestem ciekawa opowiadań „Ogień” i „Powietrze” po tym, co autor zaserwował w pierwszych dwóch historiach.

Egzemplarz książki otrzymałam w ramach współpracy z portalem 

Wydanie: I

Data premiery wersji polskiej drukowanej: 11 marca 2025r.

Data premiery angielskiej opowiadania „Woda”: 02.11.2023r."

Data premiery angielskiej opowiadania „Ziemia” 18.04. 2024 r

Data wydania ebooka: 10.03.2025r.

Rozmiar pliku ePub: 1MB

Rozmiar pliku Mobi: 2.8MB

Wymiary książki: 130x200 mm

Oprawa: miękka

Ilość stron: 320

Przekład: Ewa Ratajczyk

Tytuł oryginału: Water/Earth

ISBN: 978-83-68364-16-3

ISBN Ebooka: 978-83-683-6455-2

Wydawnictwo: Replika

Moja ocena: 5/6

[190./24]. 1705. - "Wielka księga opowieści kryminalnych"

"Wielka księga opowieści kryminalnych"

Zbrodnie pozornie niemożliwe

„Jeśli umysł diabolicznego geniusza potrafi wymyślić metodę kradzieży lub morderstwa, która wydaje się niemożliwa do odkrycia, to na pewno istnieje umysł tak samo błyskotliwy, który jest w stanie przejrzeć cały plan i wyjaśnić najmniejszy jego niuans.”

Kryminały to powieści cieszące się ogromnym zainteresowaniem czytelników. Jest ich na rynku bardzo dużo i wciąż powstają nowe. Czasami trudno jest zdecydować się na jakiegoś konkretnego autora, więc można poszukać takiej antologii, która nam ukaże charakter twórczy kilku pisarzy i taką możliwość daje nam „Wielka księga opowieści kryminalnych”, w której znajdziemy opowiadania pod wspólnym motywem „Zbrodnie pozornie niemożliwe.” 

To niesamowita uczta kryminalna, w której zaserwowane zostały różnorodne smaki, charakter i emocje. To tak jakby Agatha Christie, Stephen King, Edgar Allan Poe, sir Arthur Conan Doyle, Erle Stanley Gardner, Gilbert Keith Chesterton i wielu innych usiadło razem przy stoliku i opowiadało nam kryminalne zagadki i ich rozwiązania. Wraz z ich dziełami spotykamy znane postacie powołane przez nich do życia. Na początku wychodzi nam naprzeciw mój ulubiony detektyw Herkules Poirot i Sherlock Holmes, a po nich wyłania niesamowita cała galeria bardziej lub mniej znanych postaci, na nowo ożywających na stronach tej niezwykłej księgi. Jej graficznym motywem jest dziurka do klucza i klucz. Te dwa elementy zostały świetnie dobrane do treści, gdyż szukamy odpowiedniego klucza, by otworzyć drzwi do rozwiązania zagadki.

„Kreatywny zabójca ma do wyboru wiele różnych sposobów popełnienia morderstwa.”

Opowiadania zebrał Otto Penzler - amerykański pisarz i wydawca książek kryminalnych, założyciel wydawnictwa The Mysterious Press, które wydaje tylko i wyłącznie kryminały. W 2018 roku Penzler powołał do życia wydawnictwo Penzler Publishers, które wydało „American Mystery Classics” ze zbiorem nowo wydanych powieści kryminalnych i detektywistycznych, z których wiele było niedostępnych od kilkudziesięciu lat.

Ja uwielbiam kryminały retro, więc była to dla mnie ogromna przyjemność spotkać w jednej książce tylu wspaniałych pisarzy. To klasyka w czystej postaci, dająca satysfakcję ze śledzenia kolejnych kroków i postępów w śledztwie, czy w jakimś zdarzeniu przyprawiającym o dreszcze, napięcie i adrenalinę. 

Są to opowieści detektywistyczne zaliczane do tzw. „zagadki zamkniętego pokoju”, czyli dotyczące przestępstw trudnych do wykrycia i rozwiązania. Tego rodzaju historyjki cieszyły się popularnością w okresie międzywojennych i były wydawane popularnych magazynach oraz osobnych zeszytach zwanych „magazynami pulpowymi” ze względu na popularne treści wydrukowane na tanim papierze. Księga „Zbrodnie pozornie niemożliwe” została wydana na dobrej jakości, luksusowym papierze.

Kilkunastostronicowe historie zostały podzielone na pięć kategorii, których głównymi motywami są określone typy przestępstw. I tak - pierwszych pięć opowieści ma charakter zbrodni zagadkowych, trudnych do wytłumaczenia i z wymyślnymi sposobami pozbawienia kogoś życia. W kolejnych trzech kryminałach narzędziem zbrodni jest coś ostrego, w trzeciej części znajdziemy cztery opowiadania związane ze niewytłumaczalnymi i dziwnymi zniknięciami, piąta część wypełniają cztery opowiadania skupiające się na sposobach wykrywania zbrodni, a ostatnie cztery historie dotyczą kradzieży. 

„Wielka Księga Opowieści Kryminalnych” to niesamowite dzieło, w którym Otto zebrał w wersji oryginalnej zebrał 68 najlepszych kryminałów wszech czasów z prawie dwustu lat istnienia tego gatunku. Polska wersja to 1/3 tego, co zawiera wydanie angielskie, jednak uważam, że dobrą decyzją było podzielenie jej na mniejsze tomy, gdyż przy pozostawieniu tej publikacji w wersji pierwotnej, książka liczyłaby sobie co najmniej 960 stron!

Każde opowiadanie poprzedza krótka notka biograficzna o pisarzu danego opowiadania, przybliża jego dokonania w gatunku kryminalnym, charakterystyczne cechy pisarskie zawiera kilka słów o  opowiadaniu, które za chwilę będziemy czytać, kiedy zostało wydane, gdzie się ukazało, a nawet ile obecnie jest warte pod kątem finansowym.

Ogromną zaletą tej antologii jest wolność wyboru czytania.  Można poznawać po kolei każde z opowiadań, albo wybrać interesujący nas dział lub konkretną historię. W ten sposób możemy stopniować sobie tę niesamowitą rozrywkę umysłową, podążając za opisanymi w nich wydarzeniami.

To doskonały prezent i propozycja dla miłośników klasyki kryminału i w ogóle tego rodzaju gatunku. Gdy do mnie dotarła, byłam nią zachwycona i zaskoczona tak pięknym wydaniem. Ma ona bardzo duży format, ponad 500 stron, więc nic dziwnego, że została wydana w solidnej, twardej oprawie ze zszywanymi brzegami. Dla wygody w zaznaczaniu miejsca gdzie skończyliśmy czytać, została wszyta granatowa tasiemka, więc na pewno nie zgubimy interesującego nas wątku.

Ogromne brawa dla wydawnictwa Familium, które naprawdę postarało się o tak dobre wydanie. Mam tylko nadzieję, że wydawnictwo zdecyduje się na równie piękne wydanie kolejnych opowieści, które emanują retro charakterem i zabierają nas do czasów, gdy kryminał miał nieco inne priorytety, niż dziś. Czytając bowiem dzisiejsze powieści tego gatunku, autorzy często odbiegają od typowej formy kryminalnej, łączą w niej także elementy na przykład obyczajowe lub psychologiczne. W przypadku kryminałów sprzed ponad 100 lat, można zauważyć, że przede wszystkim liczyło się rozwiązanie zagadki dotyczącej popełnienia przestępstwa i sposobu, w jaki ktoś je popełnił.

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z PR Media i wydawnictwem 

Wydanie: I

Data premiery: 30.10.2024r.

Data premiery angielskiej: 28.10.2014r

Ilość stron: 504 strony

Wymiary: 220 x 260 mm

Okładka: twarda

Tytuł oryginalny: The Black Lizard Big Book of Locked Room Mysteries

Tłumaczenie: Krystyna Bockenheim, Bronisława Neufeldówna, Magdalena Perdek, Stanisław Wyrzykowski, Marta Zawacka-Najgeburska

ISBN: 978-80-88333-52-4

Wydawnictwo: Familium

Moja ocena: 6/6

"WIELKA KSIĘGA OPOWIEŚCI KRYMINALNYCH" - Zapowiedź

 

Już za kilka dni premiera niesamowitej antologii kryminalnej!

"WIELKA KSIĘGA OPOWIEŚCI KRYMINALNYCH"

"ZBRODNIE POZORNIE NIEMOŻLIWE"

Agatha Christie, Stephen King, Edgar Allan Poe, sir Arthur Conan Doyle, Erle Stanley Gardner, Gilbert Keith Chesterton i wielu innych.

Wagonik kolejki linowej, turecka łaźnia, angielska posiadłość, zamknięty skarbiec – przestępstwo może wydarzyć się wszędzie. Wielka księga pozornie niemożliwych zbrodni jest oryginalnym prezentem dla wszystkich, którzy lubią dobre opowieści detektywistyczne. W książce znajdziecie nie tylko klasyczne zagadki zamkniętego pokoju rozwiązane przez genialne umysły światowej sławy detektywów, ale także opowiadania, w których miejsce zbrodni jest niespodziewane, a okoliczności nietypowe. Tajemnica zamkniętej łazienki, Latający trup, Niewidzialna broń i wiele...

To najlepszy wybór opowiadań kryminalnych o pozornie niemożliwych i niewykonalnych zbrodniach. Zdobył on serca czytelników na całym świecie i z pewnością zachwyci także Was. Usiądźcie wygodnie i delektujcie się dwudziestoma ekscytującymi i niezwykłymi opowieściami. Książka jest idealnym prezentem i doskonałym towarzyszem na długie zimowe wieczory, kiedy zamykacie drzwi na klucz i myślicie, że jesteście bezpieczni…

[11.] 1526. - "Czynownik"

"Czynownik"

seria: Detektyw warszawski

Jakub Bielikowski

Wydanie: I

Data wydania: 16.11.2023r.

Ilość stron: 225

Wymiary: 204 x 146 mm

Okładka: miękka

ISBN: 978-83-67534-14-7

Wydawnictwo: Annata

Moja ocena: 6/6

„Tylko głupiec się załamuje, gdy napotka przeciwności. Wojownik szuka przyjaciół, by pokonać wrogów.”

Słowo „czynownik” jest dla wielu współczesnych osób słowem nieznanym, ale na szczęście pan Jakub Bielikowski zaczął swą opowieść od wyjaśnienia tego terminu. Przede wszystkim czynownik określa urzędnika państwowego pełniącego swą funkcję w Rosji za czasów cara Piotra I. Szczeble kariery, po których urzędnik się wspina, nazwane były czynami, stąd wzięła nazwa tej funkcji, którą pełni Andrzej Zaleski, bohater książki „Czynownik”, która jest kryminalną antologią retro. Autor postrzega jeszcze to słowo w inny sposób, gdyż określa to, jako rodzaj dziennika, w którym zapisuje się swoje czyny lub po prostu odnosi się do „człowieka czynu” .Takim człowiekiem czynu jest z pewnością porucznik, a potem kapitan Andrzej Zaleski, który służy w policji carskiej Rosji, co nie jest postrzegane przez społeczność polską, jako chluba. On jednak stopniowo wykazuje się ogromnymi umiejętnościami śledczymi i aktywnymi działaniami na polu prawa, co sprawia, że jest często postrzegany, jako porządny człowiek. O jego skuteczności mogliśmy się przekonać w pierwszym tomie pt.: "Awans". Akcja dzieje się w niej, jak i w "Czynowniku" w czasie, gdy Polski nie było na mapie, czyli w czasie zaborów, a w tym przypadku na terenie zaboru rosyjskiego. Towarzyszymy policjantowi mu przy odkrywaniu prawdy w siedmiu różnych sprawach kryminalnych, mając możliwość bliższego poznania porucznika pod względem zawodowym, ale też osobistym.

„Czynownik” to napisana klimatycznie antologia kryminalna retro składająca się z siedmiu różnych spraw prowadzonych przez Andrzeja Zaleskiego. Już w „Awansie” polubiłam tego bohatera, a teraz autor pokazał, że jest to postać nietuzinkowa, potrafiąca radzić sobie w różnych okolicznościach. Wówczas była to powieść samodzielna, zapowiadająca nową serię z detektywem warszawskim. Teraz przedstawia nam kilka odsłon z działalności śledczego, który jest wzywany do spraw dziejących się pod koniec XIX wieku. 

Pierwsza z nich ma miejsce latem 1890 roku, a ostatnia dzieje się w 1925 roku, czyli już po uzyskaniu przez Polskę niepodległości. Są wśród nich wydarzenia realne, ale są też ocierające się o gatunek fantasy, chociażby „Gwiazdka Morusa”, która ujęła mnie swoją historią. Wraz z tymi opowieściami autor zabiera nas do głównie dawnej Warszawy, gdzie dzieją się w większej części poszczególne epizody, a prowadzone sprawy przenoszą nas do innych rejonów naszego kraju. Jednocześnie pan Bielikowski nakreśla charakter ówczesnej społeczności ukazując różne środowiska społeczne. Swoim stylem doskonale oddał charakter panujący w kręgu artystów teatru warszawskiego, składając w ten sposób hołd warszawskim teatrzykom ogródkowym, ale też zabiera nas do wojskowych koszar na Pradze, na biebrzańskie bagna, do Płocka, czy na warszawskie Bródno okresu międzywojennego. Oddał wiarygodnie ówczesne nastroje, sposób wysławiania się, panujące normy zachowania i historyczne podłoże. Sposób prowadzenia dialogów, oraz opisywania wydarzeń sprawia, że mamy wrażenie przeniesienia się w czasie. Autor stosuje gwarę warszawską, ale też rosyjską terminologię i sposób zwracania się do siebie oficerów i urzędników, ale też realistycznie oddaje podejście zwykłych ludzi do osób pełniących wówczas ważne funkcje w ówczesnym państwie. Po każdym rozdziale umieścił krótką notkę historyczną, w której przekazuje ciekawostki o danym miejscu czy wydarzeniu, ale też przybliża autentyczne postacie, które pojawiają się w poszczególnych opowiadaniach. 

Autor napisał o sobie na swojej stronie, że urodził się w zeszłym stuleciu, wychował na Szmulkach, a los rzucał go po świecie - Ateny, Moskwa, Londyn, Sztokholm, RPA. Dodam do tego, że pan Bielikowski ukończył Politechnikę Warszawską z tytułem inżyniera chemika, a także studiował w Laboratorium Reportażu Uniwersytetu Warszawskiego. Ukończył też Warwick Business School w Coventry. Zadebiutował powieścią „Awans”, w której po raz pierwszy pojawił się porucznik Andrzej Zaleski, którego życie przypadło na wiek XIX i w takich realiach próbuje rozwiązywać zagadki kryminalne. Pomaga mu w tym dzielnie jego żona Alina, która w „Czynowniku” odgrywa znaczącą rolę. Jest dla niego nie tylko wsparciem na polu prywatnym, ale też, jako ogromną pomocą w prowadzonych śledztwach.

Na koniec autor przygotował niespodziankę w postaci zapowiedzi swojej nowej powieści „Światła”. Opublikował jej fragment wzbudzając w tym u mnie ciekawość i chęć poznania tej historii. Pozostaje nam jedynie czekać, aż powieść pojawi się na księgarskich półkach.

Książkę przeczytałam, dzięki uprzejmości autora

Recenzja książki "Awans"

1044. - "Polesia mszar"

 

"Polesia mszar"

Elwira Izdebska-Kuchta

Numer wydania: I

Data wydania polskiego: 03.12.2021r.

Liczba stron: 106

Wymiary: 121x195 mm

Oprawa: miękka ze skrzydełkami

Wydawnictwo: Novae Res

Ocena: 3/6

„Magia Polesia zaklęta w opowiadaniach”

Polesie to tereny o charakterze równinnym, rozciągającym się w dorzeczu Prypeci i Bugu, wznoszące się od 100–250 m nad poziomem morza. Jej znaczna część obejmuje obszar między między wysoczyznami białoruskimi na północy a Wyżyną Wołyńską na południu z takimi głównymi miastami jak Brześć, Pińsk, Mozyrz, Homel czy Czernihów. W Polsce przynależy do niego Polesie Lubelskie, którego niezwykłą historię i urok przybliża autorka w książce „Polesia mszar”.

Nazwa tego zbioru wzięła się od charakterystyki krajobrazu Polesia, którego wyjątkowość stanowią tzw. mszary, czyli osobliwe mokradła pokryte niską, skromną roślinnością złożoną głównie z krzewinek zaliczanych do rodziny wrzosowatych i karłowatymi drzewami. Właśnie w takich okolicznościach przyrody osadzone są wątki dziewięciu opowiadań, które przenoszą nas w czasie, wzbudzają nostalgię, rozśmieszają, ale też przerażają. Każde z nich ma inny wydźwięk i nastrój.

„Polesia mszar” zwrócił moją uwagę niezwykle nastrojową okładką, na której widać charakterystyczny dla Polesia krajobraz. Patrząc na malarskie ujęcie tego regionu, można spodziewać się równie magicznych, malarskich opowieści. Nie do końca jednak odpowiadają one tym oczekiwaniom. Są wśród nich teksty o różnym zabarwieniu, czasami ocierające się o magię, czasami o prawdziwe wydarzenia, a czasami o legendy i zasłyszane historie. Opowiadania są króciutkie, kilkustronicowe, zawierające to, co najważniejsze. Ich charakter przypomina nie raz suchą relację lub zatrzymany w kadrze jakiś obraz z historią w tle.

Teksty powstawały powoli, w swoim tempie przez kilka lat, począwszy od 2014 do 2020 roku i zostały zamieszczone według chronologii ich napisania. Stąd też opowiedziane historie dzieją się w różnych okresach czasowych, które są jakby wyjęte z większej całości. Niemal przy każdej z nich czułam niedosyt, gdyż autorka stosuje w nich moment zawieszenia, urwanej myśli i wątków pozostawionych bez odpowiedzi, dlatego namawiałabym panią Elwirę Izdebską-Kuchtę, by pokusiła się o rozwinięcie niektórych ze swoich opowieści, poszerzając je o większy zakres emocjonalny, czy głębsze wniknięcie w daną sytuację, charakter bohaterów, ale też pokazanie ich dalszych losów, chociażby w opowiadaniu pierwszym, które nosi taki sam tytuł, jak cała książeczka. Poznajemy w niej historię początków znajomości pradziadka autorki, Józefa Izdebskiego i prababki Anny Izdebskiej z domu Kamińskiej, która przenosi nas w czasy I wojny światowej.

Kolejne opowiadania pt. ”Bardzo Dziki Zachód” zostało oparte na wydarzeniu z 1924 roku, gdy miał miejsce napad na pociąg jadący do Pińska. Z kolei w tekście „Amerykanka i smażona cebula” poznajemy pewną przygodę jaką miała Louise Arner Boyd w sierpniu 1934 roku, gdy przyjechała do Warszawy, by fotografować miejscowy folklor.

„Mała Nina” to opowieść o słynnej Ninie Andrycz, która w 1924 roku mogła jechać wcześniej wspomnianym pociągiem, na który napadli bandyci. Wówczas miała też dziwne spotkanie z Cyganką.

Historia pt.: „Kolejnego cudu nie będzie” zabiera nas do Pińska z XVII wieku, gdy trwała budowa świątyni, natomiast dykteryjka pt.: „Duch Ferdynanda” dotyczy osoby pisarza i podróżnika Ferdynada Ossendowskiego.

Efektem wyobraźni autorki jest opowiadanie „Kręć się kręć wrzeciono” oparte na słowiańskim micie o Mokoszy, a kolejne - „Pies Witkacego”, przedstawia pewien epizod z życia Witkacego i jego towarzyszki Czesławy Oknińskiej.

Ostatnia anegdotka pt.: „Knygneśial. Nosiciele książek” zabiera nas na Litwę z przełomu XIXI XX wieku, gdy potajemnie przenoszono książki litewskojęzyczne do zaboru rosyjskiego.

Plusem tego zbioru jest lekki styl pisania, okraszony swoistym urokiem, gwarą, regionalnym dialektem, dzięki czemu każde opowiadanie ma swoją szczególną atmosferę. W dziewięciu krótkich tekstach autorka opisuje niezwykłość tego regionu, przekazuje piękno Polesia, jego magię i historię. Ma nadzieję, że każde z jej opowiadań zachęci do bliższego poznania wymienionych miejsc i w efekcie do odkrywania ich tajemnic.

„Polesia mszar” to skromny, ale udany debiut pani Elwiry Izdebskiej-Kuchty, która w krótkich, urokliwych, ale też intrygujących formach zawarła esencje swego marzenia o książce, ale też zachwytu nad tym regionem. Namawiałabym pisarkę, do bardziej rozbudowanych publikacji, gdyż niektóre z prezentowanych historii szczególne na to zasługują.

Elwira Izdebska-Kuchta to pochodząca z Podlasia absolwentka polonistyki, pasjonatka książek, kawy oraz interesujących ludzi. Prywatnie żona i mama trojaczków, od ponad dekady autorka bloga książkowego. Obecnie mieszka w Warszawie. Zbiór opowiadań Polesia mszar to jej debiut literacki.

Książkę otrzymałam z serwisu Sztukater

976. - "Tuż obok"

Tuż obok

Agata Orzechowska

Wydanie: I

Premiera: 20 października 2021 r.

Format: e-book

Rozmiar: 5,2 MB

Liczba stron: 362

Wydawnictwo: Psychoskok

„przed samą sobą trudno przyznać się do wielu rzeczy”

Społeczeństwo to grupa ludzi, z których każdy ma swoją historię, bardziej lub mniej wesołą. Często nie zdajemy sobie sprawy, jakie naprawdę są osoby mieszkające w naszym sąsiedztwie, jakie tajemnice skrywają ich cztery ściany. Podczas, gdy jesteśmy zajęci swoimi codziennymi sprawami, za ścianą mogą mieć miejsce podobne do zdarzeń, zawartych w książce „Tuż obok”.

Agata Orzechowska mówi o sobie, że jest zrodzoną w burzy 1983 roku, zażywającą medyczną marihuanę i niepełnosprawną kobietą z marzeniami. Przyjęłam motto życiowe: „nie pójdę, bo nie mogę, ale dojdę, bo chcę”, i marzę nieśmiało, żeby okazało się prawdziwe. O ile istotnie raczej nie zacznę znów chodzić, coś przecież mogę. Podobno pisanie idzie mi całkiem nieźle, ale nie mnie oceniać. Myślę, że Państwo w tej kwestii, będą zdolni do dokonania najbardziej rzetelnej oceny.

„Tuż obok” to książka szczególna, nie tylko ze względu na swoją zawartość, ale też cel, jaki spełnia. Stanowi, bowiem pomoc dla autorki, by mogła sfinansować swoje leczenie, rehabilitacje i środki medyczne.

„Wszystko powraca” to pierwsza z przedstawionych opowieści, która na początku wzbudza niechęć do głównej bohaterki pracującej w Poradni Zdrowia Psychicznego. Doktor Liliana ma specyficzne podejście do swoich kuracjuszy, gdyż wydaje się upajać cierpieniem chorych osób. Jednak zagłębiając się w jej historię, coraz bardziej zaczynamy wnikać w jej psychikę i bardziej rozumieć jej zachowanie. Jednak i ona wkrótce przekonuje się, że wszystko wraca, gdyż to, co wysyłamy, otrzymujemy z powrotem ze zdwojoną siłą.

„Pani pozna pana” to opowiadanie o charakterze obyczajowym, w którym poznajemy Malwinę, samotną kobietę po rozwodzie. Mimo, że minęło już 6 lat od rozpadu jej małżeństwa, kobieta wciąż nie może pogodzić się z rozstaniem z mężem. Jest postacią, która reprezentuje sytuację wielu kobiet, które tkwią w nieudanych związkach, bojąc się zmian. Malwina często rozpamiętuje czas małżeństwa rozmawiając ze swoją przyjaciółką, Beatą, która uświadamia jej, że traci najlepsze lata swojego życia. Pewnego dnia Malwina wpada z kolejną wizytą do przyjaciółki i oświadcza, że zamierza znaleźć dla siebie mężczyznę, ale przez Internet, i to w ciągu czterech miesięcy, czyli do chwili wyjazdu Beaty z rodziną do Australii. Wkrótce przekonuje się, że nie jest to takie proste, a miłość czasami znajduje drogę do serca w najbardziej nieoczekiwany sposób.

„Smacznego” to przewrotny tytuł, który dopiero na końcu przybiera specyficzny charakter. Początkowo mamy wrażenie, że to historia obyczajowa, jakich wiele. Kuba i Iza są pół roku po ślubie i razem urządzają nowy dom na wsi, w którym na razie spędzają tylko weekendy. Zastajemy ich przy utarczkach słownych spowodowanych zdenerwowaniem Izy. Trudno mi było ją polubić i tak zostało do końca, tym bardziej, że poznajemy pewną tajemnicę, z którą autorka pozostawia nas w zawieszeniu. To opowiadanie doskonale nadawałoby się na większą formę literacką, gdyż ma w sobie ogromny potencjał zbliżony do elementu grozy.

„Twoje szczęście czeka” to krótka refleksja przekazana w narracji pierwszoosobowej z punktu widzenia Anki, która opowiada o sobie pokazując, że każdy z nas jest wyjątkowy a swemu szczęściu trzeba czasami pomóc.

„Tuż obok” to opowiadanie wieńczące całość nawiązujące swoim nagłówkiem do tytułu całej książki. Bohaterką jest Hania, która propaguje wegetarianizm i ma wyrobiony swój wyidealizowany światopogląd, według którego pragnie urządzać świat, czyniąc go lepszym. Mając 27 lat zaczyna pracę w Miejskim Ośrodku Pomocy Rodzinie, mając nadzieję, że będzie mogła wykazać się swoim pragnieniem wspierania innych według swoich wyobrażeń. Realia życia pokażą jej, że nie jest to takie proste i nikomu tak naprawdę nie zależy na zmianie podejścia do innych.

Książka „Tuż obok” to pięć zgrabnie napisanych krótkich form literackich, w których można odnaleźć odbicie tego, co dzieje się wokół nas. Ogromne uznanie należy się autorce za styl, w jaki potrafi opowiadać o życiowych sprawach, ujmując zgrabnie w słowa epizody wzbudzające różne odcienie odczuć. Stosuje sugestywne aluzje, zwięzłe opisy, czasem podszyte ironią, groteską, humorem czy krytyką, nakreślając wyraziste, ale też zwykłe i często spotykane zachowania społeczne. 

Każde z opowiadań ma inne zabarwienie emocjonalne i ukryte drugie dno, którego sedno zawiera się w tytule. Jego sens dociera do nas, gdy przeczytamy w całości daną historię. Odnajdziemy w nich zarówno wątki obyczajowe, elementy thrillera, ale przyprawiające o dreszczyk grozy czy suspensu, dostarczające nam zaskakujących rozwiązań i skłaniające do refleksji. Pani Agata Orzechowska stworzyła galerię charakterystycznych postaci, z których nie wszyscy są kryształowi, ale każda z nich ma swoją charakterystyczną osobowość i intrygującą historię, która mogłaby wydarzyć się tuż obok nas.

Książkę przeczytałam, dzięki wydawnictwu:

Książka "TUŻ OBOK" jako wsparcie dla autorki

 

„Tuż obok” to książka będąca prośbą o pomoc. Każdy, kto ją kupi, wesprze autorkę chorującą na SM, w zbieraniu środków na leczenie, rehabilitacje i środki medyczne.

To zbiór pięciu niesamowitych opowiadań, w których tytuł każdego z opowiadań ma kluczowe znaczenie. W każdej historii tytuł ma kluczowe znaczenie. Przekonujemy się o tym, stopniowo zmierzając do zaskakującego zakończenia. Bohaterowie opowiadań to przeciętne osoby, z którymi można, choć nie zawsze powinno się utożsamiać. W całości nie brakuje wymownych aluzji, dygresji, groteski, ironii, tragizmu, dobrego humoru, czy pytań zmuszających do krytycznej refleksji.

I tak zaczniemy od opowiadania WSZYSTKO WRACA, w którym sadystyczna Liliana czerpie chorą satysfakcję ze znęcania się nad swoimi pacjentami, a niebawem będzie jej dane upokarzać własnego ojca. Opowiadanie PANI POZNA PANA ukazuje Malwinę, która prowadzi desperackie poszukiwania szczęścia w Internecie. To nie najlepszy pomysł – przekona się ten, kto przeczyta to interesujące opowiadanie.

dostępna TUTAJ i TUTAJ

Agata Orzechowska o sobie:

Zrodzona w burzy 1983 roku, zażywająca medyczną marihuanę, niepełnosprawna kobieta z marzeniami. Przyjęłam motto życiowe: „nie pójdę, bo nie mogę, ale dojdę, bo chcę”, i marzę nieśmiało, żeby okazało się prawdziwe. O ile istotnie raczej nie zacznę znów chodzić, coś przecież mogę. Podobno pisanie idzie mi całkiem nieźle, ale nie mnie oceniać. Myślę, że Państwo w tej kwestii, będą zdolni do dokonania najbardziej rzetelnej oceny.

WKRÓTCE MOJA RECENZJA

870. - "Hinduskie opowieści kierowcy rikszy"

Hinduskie opowieści kierowcy rikszy

12 inspirujących historii o miłości, stracie, odwadze, sile i konsekwentnym dążeniu do celu

dr Biyon Kattilathu

Numer wydania: I

Data wydania polskiego: 16 października 2020 r.

Data wydania amerykańskiego: 30 czerwca 2020 r.

Liczba stron: 196

Wymiary: 145 x 205 mm

Oprawa: miękka

Tytuł oryginału: Der Rikscha-Fahrer, der das Glück verschenkt

Wydawnictwo: Studio Astropsychologii

„Każda podróż, nawet najdłuższa, zaczyna się od pierwszego kroku”

W chwilach, gdy jest nam źle, doskwierają różne problemy czy mamy za sobą trudne doświadczenia, potrzebujemy słów otuchy i wsparcia, które dodadzą nam skrzydeł i pokażą świat w lepszych, optymistycznych barwach. Niektórzy próbują sobie radzić sami w takich sytuacjach, inni idą do psychoterapeuty a są też tacy, którzy wsiadają do szczególnego pojazdu, by wysiąść z niego z zupełnie innym nastawieniem. O takim właśnie środku lokomocji i jego właścicielu opowiada książka „Hinduskie opowieści kierowcy rikszy”, w której autor zaprasza na szczególną wyprawę, w której nie potrzebujemy żadnych walizek ani biletów a jedynie gotowość na zajrzenie do własnego wnętrza, by odkryć w nim to, co w nas najlepsze.

źr. http.sbiyon.de

Dr Biyon Kattilathu jest dyplomowanym inżynierem ds. organizacji i zarządzania produkcją oraz doktorem psychologii motywacyjnej. Za pomocą filmików w mediach społecznościowych dotarł do milionów ludzi. Zrozumiał, że każdy z nas ma podobne marzenia i pragnienia. Chcemy być szczęśliwi, czuć się bezpiecznie i prowadzić stabilne i satysfakcjonujące życie.

Bohaterem książki jest Rahul, który pracuje, jako kierowca rikszy w New Delhi. Jest to niezwykły rikszarz, gdyż nie tylko przewozi ludzi, ale zaraża ich swoim optymizmem, wprawia ich w dobry nastrój, szczęściem, nadzieją, sprawiając, że wysiadają z rikszy z uśmiechem na twarzy. Nauczył się iść przez życie z uśmiechem, mimo że ma za sobą trudną przeszłość, niezbyt kolorową i satysfakcjonującą. Urodził się i wychował w slumsach, w biednej rodzinie mieszkającej w niewielkim pomieszczeniu, w którym egzystował z czwórką rodzeństwa i rodzicami. Mama zajmowała się gospodarstwem, natomiast ojciec robił kapcie ze starych opon dla mieszkańców slumsów otrzymując w zamian zapłatę w postaci jedzenia, potrzebnych przedmiotów albo po prostu piosenki czy historyjki.

„Miej nadzieję, ale nie oczekiwania, 

wtedy nigdy nie będziesz rozczarowany”.

„Hinduskie opowieści kierowcy rikszy” to zbiór dwunastu opowiadań, które są niezwykłą podróżą po uliczkach indyjskiej stolicy, ale też po ludzkich historiach, problemach i umysłach. Każdy z pasażerów wsiada do niezwykłej rikszy Rahula, niosąc ze sobą bagaż zmartwień, codziennych dylematów, trosk, które wraz z kolejnymi kilometrami rozpraszają się pod wpływem energii, jaką emanuje empatyczny kierowca. Wsiadając do tego szczególnego pojazdu, nie spodziewają się, że znajdą w nim nadzieję, inspirację do zmian postrzegania siebie i swojego życia.

Pozytywne nastawienie Rahula udziela się też podczas czytania, gdyż odnajdujemy w tych krótkich opowiadaniach odpowiedzi na swoje pytania, oraz wskazówki pokazujące drogę ku lepszemu samopoczuciu, co wiąże się z odczuwaniem szczęścia. Swoim pasażerom, a przez to i nam, uświadamia, że warto cieszyć się każdą chwilą, dostrzegać piękno skupiając się na teraźniejszości i doceniać to, co mamy.

W dwunastu opowieściach ujęte zostały różne zagadnienia, z którym każdy z nas spotyka się w swoim życiu. Poprzez przedstawione historie zaczynamy patrzeć na nie w nowy, bardziej pozytywny sposób. Porusza tematy związane z miłością, także tej do samego siebie, akceptacją, wdzięcznością, szczęściem, ale też odwagą, wrażliwością i dążeniem do realizacji marzeń. Skłania do refleksji nad życiem, zatrzymania się w pędzie codziennych zajęć, by odnaleźć siłę do działania, nie poddawania się i wyciągania lekcji z zebranych doświadczeń. Każda z przedstawionych historii niesie ze sobą głębsze przesłanie i sprawia, że patrzymy na wiele swoich spraw z optymizmem i nadzieją.

Autor poprzez postać Rahula przekazuje mądrości i odwieczne prawdy, które są na ogół znane i nie raz można o nich przeczytać w różnych publikacjach, ale forma przyjęta w „Hinduskich opowieściach kierowcy rikszy” jest bardziej przystępna i przemawiająca do umysłu czytelnika. Poza tym książka nastraja pozytywnie już samym wyglądem, gdyż wypełniają ją barwne obrazki wykonane przez Dmitri Broido, które dodatkowo ubarwiają poszczególne rozdziały.

To bardzo poruszająca, inspirująca i pouczająca podróż do siebie, ale też pozwalająca poznać atmosferę panującą w Ner Delhi, zwyczaje ludzi, ich codzienności i klimatu indyjskich ulic, smaków i kultury. Podróżując z wesołym kierowcą rikszy uświadamiamy sobie, że to, czego potrzebujemy, mamy w sobie. Dopóki nie poczujemy w swoim sercu miłości, szczęścia i radości z każdej chwili, którą dane jest nam przeżywać, nigdy nie będziemy zadowoleni z samych siebie i z tego, co nas otacza.

Egzemplarz książki otrzymałam od portalu

809. - "Modern love"

Modern Love

Prawdziwe historie o miłości, stracie i zaczynaniu od nowa

Daniel Jones

Data wydania polskiego: 18.05.2021

Data wydania amerykańskiego: 3 września 2019 r.

Format: 135 x 210 mm

Liczba stron: 328

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Tytuł oryginału: Modern Love, Revised and Updated: True Stories of Love, Loss, and Redemption

Wydawca: Prószyński i S-ka

„Życie jest za krótkie, 

aby spędzać je z tymi, którzy nie za bardzo do nas pasują”

Na temat miłości napisano mnóstwo poetycznych strof, powieści, nakręcono filmów i wystawiono sztuk teatralnych, których trudno sobie wyobrazić bez tego motywu. Niewiele jest utworów literackich, w których miłość nie występuje. Mimo to wciąż jest to niewyczerpany temat, który inspiruje do tworzenia nowych historii. Nieco inaczej podszedł do tego zagadnienia autor książki "Modern love", na podstawie której został nakręcony serial cieszący się ogromną popularnością.

żr. zdjęcia:
amazon.com

Daniel Jones jest dziennikarzem popularnej gazety „New York Times”, w której od 2004 roku prowadzi rubrykę pod nazwą „Modern Love”. 

Pomysł na stworzenie tego tytułu narodził się dzięki trzem osobom: autorowi, jego żonie Cathi Hanauer i Tripowi Gabrielowi prowadzącemu sekcję lifestylową. Nie chodziło im o pokazanie miłości romantycznej, słodkiej i bez skazy, lecz pragnęli potraktować to zagadnienie nieco szerzej, ukazując związane z nią wyzwania, problemy i wybory.

„Modern Love” to szczególna antologia, ukazująca różne epizody ludzkiego życia, w którym miłość odgrywa istotną rolę i często jest motorem ich działań. Autor zebrał w niej ponad czterdzieści różnych historii wziętych wprost z życia, które ukazywały się w ciągu ostatnich 15 lat w jego rubryce.

W tych krótkich tekstach zawartych jest mieszanka wielu emocji, które towarzyszą miłości pod każdą postacią. Wiele w nich jest ludzkich dramatów, radości i smutków, ale każda z nich pokazuje, że cokolwiek by nie działo się w naszym życiu, którego jakość jest efektem naszych wyborów. Te historie wzruszają, budzą refleksje, czasami zaskakują a nawet mogą bulwersować. Czasami trudno uwierzyć, że wydarzyły się naprawdę. Przy niektórych zastanawiałam się czy sytuacja, o której właśnie czytam, byłaby możliwa w Polsce, chociażby historia kobiety „Mój mąż jest teraz moją żoną”. Poznajemy w niej Diane Daniel, która mieszka w holenderskim mieście Eindhoven ze swoją … żoną. Wychodziła za mąż za mężczyznę, który przyznał się, że nie czuje się dobrze w swojej obecnej orientacji seksualnej i tak naprawdę wewnątrz ma naturę kobiety. Decydują się na zmianę płci u jej męża...

Podobne odczucia miałam przy opowiadaniu „Bezdomna mama i ja”. Dwaj panowie adoptują dziecko, które bezdomna młoda mama wybrała ich na rodziców wiedząc, że ona nie jest w stanie utrzymać i właściwie zaopiekować się nowonarodzonym synkiem. To specyficzny obraz miłości matczynej, którą nie jedna osoba potępiłaby, ale Dan Savage pokazuje, że kobieta wykazała się miłością, pragnąc zapewnić swemu dziecku dobre warunki życia zamiast ciągnąć je ze sobą w przepaść.

Inną historią, która tym razem mnie wzruszyła, była „Pierwsza lekcja macierzyństwa”. Młode małżeństwo decyduje się na adopcję chińskiej dziewczynki. Okazuje się, że papiery urzędnicze nie uwzględniały kilku informacji o zdrowiu dziecka. W rzeczywistości chińscy lekarze nie dawali jej szans na normalne życie. Jednak mimo to Elizabeth Fitzsimons i jej mąż decydują się na zaopiekowanie się małą Natalie. W efekcie życie pokazuje im, że nigdy nie wolno tracić nadziei.

Nie sposób wymienić tu wszystkich historii i ich bohaterów spisanych na kartach książki „Modern Love”, które są świadectwem dzisiejszych czasów, w których miłość przybiera różną formę. Zostały one ujęte w czterech częściach w zależności od charakteru i aspektu życia obecnego w danej opowieści. Mają one charakter relacji pokazujących nam jakieś zdarzenie z perspektywy czasu, ale i tak przy niektórych wspomnieniach można było wyczuć obecne nadal emocje.

„Modern Love” to nietypowa, szczera do bólu antologia, gdyż została napisana przez życie. Jej autorami są ludzie, którzy zdecydowali się opowiedzieć o swoich, często trudnych doświadczeniach, w których miłość przybierała różną formę. Wśród osób opowiadających o swoich doświadczeniach są w większości pisarze, aktorzy, animatorzy kultury, dziennikarze i nauczyciele. Pod każdym tekstem umieszczona została informacja o tym, kim jest dana osoba, co obecnie robi i kiedy ukazał się dany artykuł. W swoich relacjach pokazują, że miłość potrafi uskrzydlać, ale też podcinać skrzydła, pomaga się podnieść z trudnych doświadczeń, przebaczać, wzmacniać więzy międzyludzkie, ale też odsłaniać ich prawdziwe oblicze. Są świadectwem potęgi miłości, jej blasków i cieni, wpływu na nasze losy. Raz to siła napędowa, innym razem niszcząca albo też obnażająca i mało romantyczna. Bywa też bolesna, rozczarowująca, ale też sentymentalna, bezkompromisowa, rodzicielska i silna, niespodziewana, pokonująca wszelkie trudności i  taka na dobre i złe. Czasami pojawia się na chwilę, dając nadzieję na szczęśliwe życie a czasami zostaje na dłużej.

Książkę otrzymałam z Klubu Recenzenta serwisu nakapanie.pl

802. - "Kątem oka"

Kątem oka

Adrianna Korcz

Wydanie: I

Data premiery: 22 stycznia 2021 r.

Liczba stron: 420.
Format: 145x205 mm
Oprawa: Miekka

Wydawnictwo: Poligraf

„Wybaczenie samo w sobie 

jest bezwarunkowe”

W nasze relacje międzyludzkie wpisane są różnego rodzaju emocje, konflikty, niejasne sytuacje, niedopowiedzenia ale też krzywdy, o których trudno zapomnieć. Bywa tak, że głęboko skrywamy w sobie żal, nienawiść, ból i cierpienie czy poczucie winy, które  pustoszą nasze wnętrze, Najlepszym lekarstwem na tego rodzaju zgryzoty jest przebaczenie, ale dla wielu osób jest to krok nie do przejścia. Książka "Kątem oka" skłania do przemyśleń na ten temat i zastanowienia nad jego esencją.

O Adriannie Korcz właściwie nic nie wiadomo, poza tym że to jej pseudonim, pod którym tworzy swoje teksty. Z pewnością nosi w sobie ogromny potencjał, dzięki któremu potrafi intrygować, dając czytelnikowi okazję do spojrzenia na samego siebie.

W siedmiu opowiadaniach autorka ukazuje różne oblicza pojęcia wybaczania, rozbierając je na drobne części. Na przykładzie różnych scenek z życia pokazuje ludzkie emocje związane z poczuciem winy, wybaczaniem i zrozumieniem motywacji działań drugiego człowieka ale też wyciąga na światło dzienne niewypowiedziane słowa czy gesty, które wiszą gdzieś w przestrzeni między dwojgiem ludzi, którzy na co dzień ze sobą przebywają, mieszkają i spędzają życie. Doskonale jest to uwidocznione w pierwszym opowiadaniu pt.: „Niedzielny obiad”, w którym poznajemy Lidię i Piotra, którzy są parą. Zostają zaproszeni na obiad do rodzinnego domu Piotra. Podczas spotkania wyłaniają się prawdziwe uczucia, chowane urazy, przemilczane pretensje i niewyjaśnione sytuacje z przeszłości. Tej analizy dokonujemy tutaj razem z Lidią, która potrafi dostrzec drobne niuanse tworzące mur, jaki wyrósł przez lata między synem a ojcem i matką.

Autorka zastanawia się jak bardzo wybaczenie wpływa na nasze postrzeganie drugiego człowieka, jego odczucia względem osoby, do której ma żal czy jakąś urazę. Zagląda w ludzkie umysły i dusze, zwraca uwagę na gesty, spojrzenia, odczucia i próbuje odnaleźć sens w samym akcie darowania komuś winy. Zastanawia się nad autentycznością wybaczania, szczerością i jego zrozumieniem prowadzącym do wyzwolenia z ciążących kajdan przeszłości. Doszukuje się zasadności przebaczenia wypływającej z intencji osoby skrzywdzonej ale też pokazuje punkt widzenia, kogoś, kto zdaje sobie sprawę ze swojego niewłaściwego zachowania i ma świadomość krzywdy, jaką wyrządził drugiej osobie. Pokazuje, że jest pewien proces dojrzewający w ludzkim umyśle i duszy, zarówno strony zranionej jak i pragnącej naprawić swoją winę, co z kolei autorka opisała w opowiadaniu „O Niej”. Podejmuje też zagadnienia wyrządzenia komuś krzywdy, nie tylko fizycznej ale też psychicznej czy emocjonalnej.

Każde z opowiadań ma odmienną narrację, formę przekazu, klimat, innych bohaterów i inne i podejścia do tematu wybaczania. To daje nam bardzo szeroką perspektywę spojrzenia na ten problem. Autorka wykazuje w nich, że samo słowo „przepraszam” czy „wybaczam” to za mało, jeżeli nie idzie za tym zrozumienie połączone z pogodzeniem się i wybaczeniem samemu sobie.

Książka nie jest łatwa w odbiorze, gdyż stanowi obszerny studium filozoficzno-psychologiczne nad sensem wybaczania i jego wpływem na życie człowieka. Ta lektura nie jest przeznaczona do szybkiego, jednorazowego przeczytania, lecz raczej stopniowego poznawania kolejnych historii. Teksty wymagają uważnego czytania, skupienia się na treści, analizowania tego, co autorka pragnie nam przekazać. Z jednej strony opowiadania mają charakter literatury obyczajowej, z drugiej wyłania się ich charakter psychologiczny. Autorka skupia się nie tylko na tym, co poszczególne osoby mówią, ale przede wszystkim jak reagują na jakąś sytuację, w jaki sposób patrzą, co czują i robią. Wykazuje w kolejnych epizodach, że wybaczanie to proces, który może wymagać dłuższego czasu, w zależności od rodzaju bólu, lecz warto podjąć kroki prowadzące do odpuszczenia, by móc cieszyć się wolnością.

Za możliwość przeczytania książki dziękuję autorce 

oraz Wiolecie Sadowskiej z subiektywnieoksiążkach.pl