[37/26] - 1975.: „Jestem wystarczająca”

"Jestem wystarczająca

Jak pokochać siebie"

Katarzyna Białkowska,

Joanna Zaręba

„dotarcie do prawdy o nas samych, to pierwszy konieczny krok w stronę wolności, komfortu życia we własnej, nie zawsze doskonałej, ale za to wyłącznie naszej skórze."

Z pewnością są wśród nas osoby, które starają się robić wszystko jak najlepiej, a mimo to nie osiągają oczekiwanych efektów. Czują się niedoceniane, sfrustrowane, przekonane o własnej niedoskonałości. Niepostrzeżenie wpadają w pułapkę perfekcjonizmu, z której trudno się wydostać. Autorki książki „Jestem wystarczająca. Jak pokochać siebie” przyglądają się właśnie takim osobom i próbują odpowiedzieć na pytanie: dlaczego nie wychodzi mi tak, jak bym chciała/chciał? Odpowiadają zarówno na te, jak i na wiele innych pytań wskazując na nawyki, przekonania i zachowania, które blokują nam drogę do szczęśliwego, satysfakcjonującego życia.

Tytuł wskazuje, że jest to publikacja skierowana głównie do kobiet, ale po poznaniu treści, mogę śmiało stwierdzić, że jej przekaz jest uniwersalny. Z porad skorzystają również mężczyźni, bo potrzeba bycia „wystarczającym” nie ma płci. To doświadczenie wszystkich, którzy żyją w napięciu, próbując sprostać oczekiwaniom własnym lub cudzym. Autorki zachęcają, by zatrzymać się na chwilę i spojrzeć na siebie z większą łagodnością.

Jednym z głównych tematów książki jest wewnętrzny krytyk, czyli głos, który z czasem siedzi a naszych głowach traktować i wciąż podważają nasze decyzje, dodają im wątpliwości, albo wręcz umniejszają naszą pewność, że potrafimy coś zrobić dobrze. Wewnętrznemu krytykowi zawsze coś nie pasuje, wciąż jest niezadowolony, karcący, narzekający i dlatego warto nauczyć się go poskramiać. Nikt nie jest od tego wolny, nawet autorki, bo ten karcący głos pojawiał się także wówczas, gdy pisały tę książkę. Porównują go do kłującego kaktusa, który swoimi dotknięciami przypomina nam o naszych niedoskonałościach i nie dostatecznym efekcie naszych poczynań.

W parze z nim często idzie perfekcjonizm, gdyż to on wiedzie prym przy wszystkim, co robimy. Panie Białkowska i Zaręba uczą, jak to wszystko rozpoznać, oswoić i zastąpić bardziej wspierającą nas osobistą narracją. Nie obiecują cudownej przemiany, ale proponują konkretne ćwiczenia, pytania do refleksji i przykłady z życia, które pomagają zrozumieć źródła perfekcjonizmu. Zachęcają do przyjrzenia się własnym przekonaniom: skąd się wzięły, komu służą i czy rzeczywiście są nasze. Poruszają też rolę social mediów, które w dzisiejszych czasach maja ogromny wpływ na nasze samopoczucie, samoocenę, samokrytykę i akceptację siebie. Podkreślają z jakimi objawami mamy do czynienia proponując w jednym z rozdziałów zestaw pytań, dzięki którym możemy ustalić jak blisko jesteśmy niebezpiecznej granicy perfekcjonizmu i czy nie tkwimy już w jego pułapce.

Książka trafia w sedno doświadczeń wielu kobiet żyjących pod presją perfekcjonizmu. Pokazuje, jak destrukcyjny potrafi być: odbiera radość, niszczy relacje, prowadzi do przepracowania, a nawet wypalenia. Autorki nie moralizują — zapraszają do refleksji i proponują sposoby na uciszenie wewnętrznego krytyka.

Ogromnym atutem są historie bohaterek, które zmagają się z różnymi obliczami perfekcjonizmu. Dzięki nim czytelniczka widzi, że nie jest sama, a zmiana jest możliwa — krok po kroku, bez presji. Język autorek jest prosty, ciepły i przystępny, co sprawia, że mimo trudnych tematów książkę czyta się lekko i z poczuciem bezpieczeństwa.

Struktura książki jest przejrzysta. Pierwsze dziewięć części to solidna dawka wiedzy o perfekcjonizmie i mechanizmach, które go podtrzymują. Dziesiąta część stanowi sedno, gdyż pokazuje, jak  teorię przekuć w czyn. Autorki proponują praktyczne narzędzia, dzięki którym dokonamy zmian w sposobie myślenia o sobie i świecie i nadamy inną perspektywę sprawom, które nas spotykają i nie pozawalają spokojnie podążać za swoim celem, bez wiecznego krytykowania siebie i poczucia perfekcjonizmu.

„Jestem wystarczająca” to lektura, która uczy, jak odzyskać spokój ducha, a przede wszystkim - zgodnie z podtytułem poradnika- jak pokochać siebie, taką „nie idealną”, lecz prawdziwą. Pani Katarzyna Białkowska była mi znana do tej pory z dwóch książek o charakterze beletrystycznym, które należą do serii, którą debiutowała w 2024 roku. Książką „Gra o serce” i „Gra o miłość” pokazała, że potrafi doskonale pisać historie pełne emocji i psychologicznej głębi. Poradnik „Jestem wystarczająca” potwierdził jej umiejętność wgłębiania się w osobowość człowieka, rozumienia jego stanu emocjonalnego i psychicznego oraz towarzyszenia w procesie budowania samoakceptacji. Razem z panią Joanną Zarębą napisały książkę, która w delikatny, ale bardzo trafny sposób dotyka doświadczeń osób żyjących pod presją perfekcjonizmu. Materiał w niej przedstawiony łączy w sobie empatię, wiedzę psychologiczną i praktyczne narzędzia, tworząc lekturę, która nie tylko tłumaczy, skąd bierze się poczucie niewystarczalności, ale też pokazuje, jak krok po kroku budować bardziej życzliwą relację z samą sobą. To mądra, kojąca propozycja dla wszystkich, którzy czują, że wymagają od siebie zbyt wiele, i którzy chcieliby wreszcie pozwolić sobie być po prostu ludźmi, a nie perfekcyjnymi wersjami siebie.

Wydanie: I

Data premiery: 11.02.2026r.

Ilość stron: 272

Wymiary: 140x205 mm

Okładka: miękka

ISBN  978-83-8400-114-1

Wydawca: Wydawnictwo RM

Moja ocena: 5/6

[155/25] - 1868.: "Prokrastynacja"

"Prokrastynacja"

Skuteczne metody osiągania celów,

lepsze planowanie, zarządzanie czasem, 

skupienie i efektywna nauka

Monique Bogdahn

„Robienie czegoś każdego dnia

Jest lepsze, niż nierobienie niczego!”

Jestem pewna, że gdyby zapytać kogokolwiek o to, co oznacza słowo „prokrastynacja”, niewiele osób znałoby prawidłową odpowiedź. Tymczasem jest to czynność, która dotyczy sporej części społeczeństwa na świecie. Jeżeli wiesz, że coś trzeba zrobić, ale zamiast działać, scrollujesz telefon, robisz kolejną kawę albo przekonujesz siebie, że „jutro będzie lepszy moment”, to właśnie dopadła cię prokrastynacja. O niej i o tym, jak sobie z nią poradzić, opowiada pani Moniue Bogdahn w poradniku pt.: „Prokrastynacja”. Uczy w niej jak prostymi sposobami osiągnąć cel, nauczyć się lepiej planować i zarządzać czasem tak, by mieć swoje życie pod kontrolą.

Na pewno każdy zna powiedzenie „Co masz zrobić jutro, zrób dziś” i z pewnością nie jeden raz każdemu zdarzyło się, że nie wziąć tej porady na serio. Zwłaszcza zadania, których nie lubimy odsuwamy do zrobienia na później i w efekcie zbiera się ich coraz więcej, stos niezałatwionych spraw rośnie, a wraz z nimi nasza frustracja i stres, bo wiemy, że i tak musimy się z nimi zmierzyć. Okazuje się, że można sobie z tym nawykiem poradzić ucząc się nowych przyzwyczajeń.

Pani Moniue Bogdahn pomogła już prawie 100000 ludziom, którzy obserwują jej kanał na Instagramie i ponad 3000 klientom, którzy dzięki jej poradom, uporządkowali swoją przestrzeń i życie. Zapewnia, że dzięki jej książce zrobimy pierwszy krok w kierunku lepszego, bardziej ułożonego i zrównoważonego życia. Obiecuje nie tylko zrozumienie mechanizmu prokrastynacji, ale też konkretne sposoby na odzyskanie kontroli nad czasem, motywacją i własnym życiem. Zamiast moralizować, rozkłada prokrastynację na części, pokazując jak radzić sobie z tą przypadłością i zdusić ją w zarodku.

Poradnik, nie jest obszerny, gdyż zawiera jedynie 130 stron, jednak to w zupełności okazało się wystarczające, by w siedmiu częściach omówić najważniejsze kwestie. Jest wypełniony kolorami, zabawnymi rysunkami, wieloma ćwiczeniami, dobrze zaplanowaną formą przekazu, dzięki której publikacja jest przejrzysta i zrozumiała dla każdego. Autorka przedstawia w nim sprawdzone sposoby na nieporządek, zwyczaj odkładania czegoś na później, mądre planowanie, dzielenie zadań, ale też techniki radzenia sobie ze stresem, koncentrowania się na tym, co ważne, metody na wzmacnianie swojej motywacji do działania i budowania pozytywnych nawyków.

Prowadzi czytelnika od zrozumienia, czym jest prokrastynacja i jak ona podkopuje naszą motywację, zdrowie i relacje, do praktycznych rozwiązań, które pomagają odzyskać efektywność naszych działań. Pisze o tym wszystkim przystępnie, bez zbędnego moralizowania i pouczania. Jej styl jest wspierający, momentami wręcz terapeutyczny, a przy tym przyjazny i konkretny. Podkreśla, że odkładanie nie równa się lenistwu — najczęściej jest skutkiem lęku przed porażką, perfekcjonizmu lub przytłoczenia złożonością zadań. Ćwiczenia są proste, ale skuteczne. Nie wymagają specjalnych narzędzi ani godzin pracy — wystarczy kartka, długopis i chwila refleksji.

Dowiadujemy się od czego zacząć naprawę naszego postępowania, jak świadomie kwestionować swoje dotychczasowe podejście do zadań i krok po kroku pokazuje, jak zwalczać objawy prokrastynacji eliminując to, co nagromadziło się w naszym życiu i z czym sobie nie radzimy. Daje nam niejako mapę drogową, dzięki której zaczniemy podążać we właściwym kierunku. Służą do tego, m.in. szablony zamieszczone w książce, ale można je także pobrać skanując kod QR i wydrukować, by mieć je zawsze pod ręką.

„Prokrastynacja” to książka, która nie tylko uczy, jak działać, ale też jak zrozumieć siebie. Bo czasem największym krokiem naprzód jest uświadomienie sobie, dlaczego stoimy w miejscu. To zatem nie tylko poradnik, lecz również zaproszenie do zmiany, która zaczyna się od prostych kroków i kończy na odzyskaniu kontroli nad własnym życiem. Jeśli ktoś ma wrażenie, że czas przecieka mu przez palce, a lista zadań rośnie szybciej niż motywacja - ta książka może być pierwszym krokiem w stronę większej równowagi, spokoju i uporządkowania nie tylko naszej przestrzeni, ale też naszego wnętrza.

Ta książka to nie tylko zbiór porad — to iskra zapalająca w nas chęć dokonania zmiany. Pokazuje, że nie jesteśmy sami w walce z odkładaniem, że każdy ma prawo się potknąć, ale też każdy może nauczyć się podnosić szybciej. To nie tylko sposoby na lepsze zarządzanie czasem, ale też na lepsze zarządzanie sobą. Bo, jak pokazuje autorka — nie chodzi o to, by robić więcej, ale by robić mądrzej.

Egzemplarz książki otrzymałam od portalu 

Wydanie: I

Data premiery w Polsce: 09.05.2025r.

Data premiery wersji oryginalnej: 31.08.2023r.

Ilość stron: 136

Okładka: miękka

Wymiary: 145 x 205 mm

Tytuł oryginału: Aufschieben war gestern!: Geniale Tools nutzen, endlich ins Tun kommen, Erfolge feiern (Lebenshilfe Selbstcoaching)

Tłumaczenie: Marta Lipińska

ISBN: 978-83-8272-888-0

Wydawnictwo: Vital

Moja ocena: 6/6

[101/25] - 1814. "Codziennik. Mój planer osobisty"

Codziennik.

Mój planer osobisty

„Bliscy to ci, którzy potrafią być  blisko, 

nawet kiedy są daleko.”

Gdy ujrzałam „Codziennik. Mój planer osobisty” w Klubie Recenzenta serwisu nakapanie.pl, od razu z chęcią go zarezerwowałam, ponieważ uwielbiam wszelkiego rodzaju organizery i planery. Jednak nie spodziewałam się, że jego wygląd zrobi na mnie tak duże wrażenie. Dotarł do mnie owinięty w ochronną folię i z kilkoma gadżetami. Natomiast kilka dni później do prezentów dołączył specjalny numer urodzinowego dwumiesięcznika Neewsweeka „Psychologia”wraz z trzema  poradnikami: „Jak mieć udany związek”, Jak wspierać poczucie własnej wartości” i Jak sobie radzić z trudnościami”

Już na pierwszy rzut oka zachwyca elegancką, sztywną okładką w intensywnym pomarańczowym kolorze, ozdobioną minimalistyczną, lecz stylową grafiką. Solidność wykonania podkreśla zszywany grzbiet, który gwarantuje trwałość, a wnętrze wzmocnione jest prostą, ale wymowną wyklejką. W jej grafice można dostrzec słowa przewijające się na stronach planera – inspirujące zwroty o pozytywnym wydźwięku, motywujące do działania i pomagające kształtować wartości warte zakorzenienia w codziennym życiu.

To publikacja uniwersalna, która nie ogranicza użytkownika konkretnymi datami, mimo że na początku znajduje się skrócony kalendarz na 2025 rok, a na końcu na rok 2026. Dzięki temu można korzystać z niego przez wiele lat. Oprócz przestrzeni na notatki, przemyślenia i plany, znajdziemy w nim również wartościowe teksty dotyczące psychologii i rozwoju osobistego. Wydanie ozdabiają kolorowe rysunki autorstwa Magdaleny Danaj, a teksty opracowała Iwona Zabierska-Stadnik, redaktorka naczelna Newsweek Psychologia.

Krótkie refleksyjne treści zwracają uwagę na istotne aspekty życia, pomagają zajrzeć w głąb siebie, zastanowić się nad własnymi marzeniami i celami, a także zrobić coś dobrego dla siebie. Przy każdym zagadnieniu pozostawiono dużo wolnej przestrzeni na osobiste notatki, gdzie możemy nie tylko zapisywać swoje myśli, ale również rysować wzory czy szkicować to, co nam w duszy gra.

Dodatkowym uzupełnieniem są ciekawe i ważne daty, polecane wartościowe książki zamieszczone na marginesie, zestaw pozytywnych słów do codziennego stosowania oraz wiele innych inspirujących elementów.

„Codziennik. Mój planer osobisty” to doskonałe połączenie poradnika motywacyjnego z terminarzem i ćwiczeniami, które poprzez proste zadania pomagają lepiej zrozumieć siebie, przeanalizować emocje i świadomie przeżywać codzienne doświadczenia. Można z niego korzystać na różne sposoby – wybierając losowo stronę i refleksję, lub sukcesywnie przechodząc przez kolejne zagadnienia.

To świetna propozycja dla każdego, kto lubi organizować swoje życie, planować oraz notować myśli, a jednocześnie potrzebuje chwili wytchnienia przy inspirującej lekturze. Do zaznaczania miejsca, które aktualnie czytamy, przydatna jest wszyta wstążeczka, a elastyczna tasiemka na tylnej części obwoluty pozwala zamknąć planer, by przypadkowo się nie otworzył.

„Codziennik” staje się przestrzenią, w której można nie tylko notować, ale także pracować nad sobą. To nie tylko notes na szybkie zapiski, przewodnik po świadomym życiu  oraz przydatny, praktyczny  drogowskaz pomagający uporządkować myśli, skłaniający do refleksji i zachęcający do świadomego rozwoju poprzez ćwiczenia oraz osobiste przemyślenia. Może zatem stać się naszym codziennym towarzyszem dając tę możliwość wyciszenia się, a także pozwalając lepiej zrozumieć siebie i świadomie budować przyszłość.

Planer otrzymałam z Klubu Recenzenta serwisu nakanapie.pl

Wydanie: I

Data wydania: 12.02.2025r.

Ilość stron: 256

Wymiary: 235 x 170 mm

Okładka: twarda

ISBN: 978-83-8250-516-0

Wydawnictwo: Ringier Axel Springer Polska

Moja ocena: 6/6

[85/25] - 1798. - "Współczesny Enneagram w praktyce"

"Współczesny Enneagram w praktyce"

Poznaj typ swojej osobowości, aby odblokować swój potencjał i skuteczniej realizować cele osobiste. Współczesna interpretacja

Beatrice Chestnut, Uranio Paes

„Jedyną osobą, którą jest ci przeznaczone się stać, jest ta, którą zdecydujesz się być.”

- Ralph Waldo Emerson

Każdy z nas jest unikalną jednostką, z określoną bazą cech, które charakteryzują naszą osobowość. Zastanawiające jest, co kształtuje nasze reakcje, dlaczego powtarzamy wciąż te same schematy działania i co wpływa na nasze decyzje? W odkryciu tych mechanizmów pomaga system, który opisuje dziewięć podstawowych typów osobowości. Poznanie tych podstawowych wzorców jest kluczem do głębszego zrozumienia siebie, a w książce „Współczesny Enneagram w praktyce” autorzy wskazują, jak tę wiedzę skutecznie wykorzystać.

Beatrice Chestnut to licencjonowana psychoterapeutka, trenerka i konsultantka biznesowa z San Francisco, specjalizująca się w Enneagramie od ponad 30 lat. Jest autorką wielu książek, posiada doktorat z komunikacji oraz tytuł magistra psychologii klinicznej.

Uranio Paes to certyfikowany nauczyciel Enneagramu w tradycji Palmer/Daniels. Prowadzi szkolenia duchowe w Brazylii, Hiszpanii, Portugalii i Włoszech. Od ponad dwudziestu lat zgłębia różne systemy duchowe, próbując lepiej zrozumieć ludzką naturę.

Autorzy wprowadzają nas w świat Enneagramu poprzez krótki, klarowny wstęp, w którym wyjaśniają, czym jest ten system i jak jego zasady mogą wpłynąć na nasze życie. Każdy z dziewięciu typów osobowości został szczegółowo omówiony, a książka nie tylko opisuje ich cechy, lecz także wskazuje praktyczne metody pracy nad sobą. Pokazują tym samym, że Enneagram to potężne narzędzie samopoznania, które pozwala zrozumieć mechanizmy wpływające na nasze emocje, decyzje i sposób myślenia.

Tak jak sugeruje tytuł, „Współczesny Enneagram w praktyce” to rzeczywiście praktyczny przewodnik po dziewięciu typach osobowości. Już od pierwszych stron widać, że autorzy doskonale znają temat i są przekonani o skuteczności metod, które prezentują.

Wiedza przekazana została przystępny, wyczerpujący i angażujący sposób, bez zbędnych dygresji czy rozwlekłych opisów. Dzięki niej możemy odkryć, dlaczego powielamy te same błędy, mierzymy się z tymi samymi wyzwaniami i często tkwimy w schematach, które utrudniają zmianę. Poszczególne zagadnienia pokazują, że wiele naszych działań wynika z nawyków, przyzwyczajeń, czy ograniczeń zewnętrznych.

Autorzy podkreślają, że samoświadomość jest kluczowa do wprowadzenia realnych zmian w życiu, a ich książka pomaga dostrzec potencjał, jaki kryje się w naszej osobowości. Wykazują, że często funkcjonujemy jakby na autopilocie, nie analizując głębiej własnych reakcji. Działamy i reagujemy impulsywnie, automatycznie, bez kontroli. Książka nie tylko przedstawia te mechanizmy, ale również zawiera trzyetapową ścieżkę transformacji, omawia potencjalne przeszkody i trudności, które mogą pojawić się po drodze. Praktyczne wskazówki pomagają lepiej wykorzystać zdobytą wiedzę, aby rozwój osobisty stał się realnym procesem, a nie tylko teorią.

Każdy z dziewięciu rozdziałów zaczyna się cytatem, który określa kluczowe cechy danego typu, a następnie, w formie krótkiego opowiadania, przedstawia jego charakterystykę ukazując esencję danej osobowości i pozwalając zrozumieć najważniejsze jej aspekty. Poszczególne typy osobowości analizowane są w osobnych częściach, więc ich opisy są dosyć szczegółowe i wyczerpujące. W każdym opisie znajdziemy unikalną ścieżkę transformacji dla omawianej pod kątem psychologicznym wzorca osobowości poprzez konkretne kroki w procesie samopoznania, aż do większej wolności i wyzwolenia się od mechanizmów, które nas blokują.

„Współczesny Enneagram w praktyce” to publikacja, wypełniona ogromem wiedzy psychologicznej, dzięki której możemy zgłębić własną naturę i lepiej zrozumieć samego siebie, ale też innych. Ogromnym atutem poradnika jest możliwość skoncentrowania się wybranym typie osobowości lub przeczytania jej w całości, w zależności co nas interesuje. To praktyczny przewodnik, który nie tylko wyjaśnia teorię Enneagramu, ale także pokazuje, jak skutecznie wykorzystać go w rozwoju osobistym.

Egzemplarz książki otrzymałam w ramach współpracy z portalem 

Wydanie: I

Data premiery polskiej: 31.01.2025r.

Premiera ang. 1 października 2021 r.

Ilość stron: 336

Okładka: miękka

Wymiary: 145 x 205 mm

Tytuł oryginału: The Enneagram Guide to Waking Up: Find Your Path, Face Your Shadow, Discover Your True Self

Tłumaczenie: Iwona Szopa

ISBN: 978-83-8301-780-8

Wydawnictwo: Studio Astropsychologii

Moja ocena: 6/6

[125./24]1640. - Odkrywanie nowej mocy

"Odkrywanie nowej mocy"

W poszukiwaniu spełnienia, harmonii i celu 

w drugim rozdziale życia

Arthur C. Brooks

"Ludzie, którzy dążą do bycia doskonałym w tym, co robią, często kończą przerażeni swoim nieuniknionym schyłkiem"

Wiele prawdy jest w słowach piosenki wykonywanej przez zespół PERFECT, że: „Trzeba wiedzieć kiedy ze sceny zejść”. Tkwienie w czymś, co nie daje satysfakcji, ciągnięcie swojej kariery na siłę, gdy nie widać spektakularnych sukcesów przynosi jedynie frustrację i zniechęcenie do tego, co się wykonuje. Wielu ludzi postanawia w pewnym momencie zakończyć pewien etap swojego życia, na rzecz nowej ścieżki, która przyniesie więcej satysfakcji. Jednak nie każdy potrafi to zrobić, a po zakończeniu kariery zawodowej czuje się osobą niepotrzebną, rozczarowaną i niespełnioną do końca. 

Autor książki „Odkrywanie nowej mocy” pokazuje, że koniec kariery nie jest czymś starszym i nie oznacza, że nie możemy cieszyć się życiem. Trzeba tylko odnaleźć w sobie radość z tego, czego się dokonało do tej pory i zacząć żyć na nowo, ale z zupełnie innymi możliwościami dostosowanymi do aktualnej sytuacji, w jakiej jesteśmy. Swoją publikacją pomaga oswoić się z tym, że w naszym życiu taka zmiana jest czymś oczywistym i nastąpi prędzej lub później. Nam pozostaje jedynie ją zaakceptować.

Gdy jesteśmy młodzi, nie myślimy o starości, wypaleniu zawodowym, końcu aktywności zawodowej, dlatego z reguły nie mamy planów na przyszłość, gdy już nie będziemy czynni zawodowo. Z autorem było podobnie, do momentu, gdy w samolocie usłyszał rozmowę między starszą kobietą i mężczyzną, który stwierdził, że wolałby umrzeć, niż miałby być niepotrzebnym. Okazało się, że tym mężczyzną jest znana, popularna osoba, szanowana przez wszystkich za swoje dokonania i postawę, więc może być z siebie zadowolony. Ta sytuacja sprawiła, że pan Arthur Brooks zaczął przyglądać się sobie, ale też postanowił zbadać temat życia, gdy linia ścieżki kariery zawodowej powoli  przechyla się w dół.  Miało to miejsce w 2012 roku, a autor miał wówczas 48 lat i był u szczytu swoich dokonań.

Ta przypadkowa rozmowa dała mu impuls do zrobienia badań na temat przechodzenia przez schyłek zawodowy, mentalny i fizyczny, który jest nieunikniony. Stworzył pewien plan na resztę swojego życia poprzez proces, który pomógł mu zmienić swoje nastawienie do tego, co go czeka w niedalekiej przyszłości. Ważne jest zaakceptowanie swoich słabości, odkrycie mocnych stron i pogodzenie się z czymś, na co nie mamy wpływu i nauczenie się żyć na nowo. Pomogły mu w tym liczne rozmowy ze spotkanymi ludźmi, które przytacza w swojej książce, ale też dostępne teksty z dziedziny filozofii, biologii, nauk Wschodu i nauk społecznych.

Przykłady z życia i jego przemyślenia wypełniają większość materiału zawartego w książce „Odkrywanie nowej mocy”. Czyta się ją dosyć mozolnie, gdyż autor ma styl przypominający naukowy wykład, w którym czasami krąży wokół tego samego tematu, przytacza wiele wyników badań i zbyt mało jest w niej konkretnych porad, czy wskazówek Tekst jest podzielony wprawdzie na rozdziały, z których każdy porusza inny obszar naszego istnienia, ale i tak jego ciągłość może być męcząca, więc jest to raczej lektura na dłużej, z podziałem na etapy. 

To poradnik o poszukiwaniu szczęścia i sensu istnienia, gdy mamy za sobą wiek uznawany za bardziej twórczy, czyli lata młodości i intensywnej aktywności zawodowej. Przychodzi w pewnym momencie czas, gdy czujemy, że jesteśmy w punkcie kulminacyjnym naszej kariery. Z reguły kojarzymy to z emerytalnym wiekiem czyli około 60-65 lat, ale nie w każdym przypadku tak jest. Są, bowiem zawody, których szczyt aktywności następuje znacznie wcześniej, chociażby u sportowców, albo modelek, gdy trzeba pomyśleć, co dalej, jaką drogę obrać na kolejne lata, gdy już nie możemy Lu nie chcemy robić tego, co do tej pory przynosiło nam satysfakcję. Dla niektórych jest to moment, by wejść w zupełnie nowe obszary swoich umiejętności.

Poruszane zagadnienie Jest to z pewnością ciekawe, gdyż wiadomym jest, że nie możemy zatrzymać czasu, który nieubłagalnie zbliża nas do chwili, gdy będziemy musieli zdecydować co robić ze sowim życiem w jego drugiej połowie. Uświadamia nam, że w takim momencie też możemy osiągać sukcesy, ale  musimy tylko przewartościować nasze priorytety, odnaleźć w sobie nową siłę, poszukując tego, co da nam radość z przeżywania każdego kolejnego dnia naszego życia.

Książkę otrzymałam z Klubu Recenzenta serwisu nakanapie.pl.

Data premiery: 03.07.2024r.

Data premiery oryginału: 15.02.2022r.

Ilość stron: 232

Wymiary: 140x208 mm

Okładka: miękka usztywniona

ISBN: 978-83-289-0077-6

Tytuł oryginalny: From Strength to Strength: Finding Success, Happiness, and Deep Purpose in the Second Half of Life

Tłumaczenie: Paulina Makolus-Krasa

Wydawnictwo: Sensus

Moja ocena: 4/6

[105./24] 1620. - "Do zobaczenia jutro" Tom I

"Do zobaczenia jutro"

Tom pierwszy

Kinga Boruczkowska

„Napraw mnie i uratuj, nim przepadnę

W całym oceanie beznadziei

A ostatnie tchnienie poświęcę

Na wypowiedzenie Twojego imienia.”

Ileż to razy mówiąc komuś na pożegnanie, że zobaczymy się jutro nie zakładamy, by miało być inaczej. Wstając rano każdego dnia też nie przypuszczamy, że w ciągu 24 godzin nasz świat może przestać istnieć. Zawsze mamy wiarę i nadzieję, że będzie to udany czas i znowu spotkamy swoich ulubionych przyjaciół, siostry, braci czy w ogóle naszych najbliższych, z którymi widzimy się każdego dnia. Tego, co przeżyła bohaterka książki „Do zobaczenia jutro” nikt nie chciałby doświadczyć. Ona też nie spodziewała się, że tego dnia, gdy ją poznajemy, widzi swoją siostrę bliźniaczkę po raz ostatni.

W mediach bywają informacje o strzelaninie w miejscach publicznych, które nas przerażają, ale oglądając o tym relacje, trudno sobie wyobrazić, co muszą przeżywać osoby będące bezpośrednio w takim koszmarze. Od razu w prologu możemy wczuć się w przerażające doświadczenia Leah, która jak każdego dnia, przychodzi do szkoły, w której uczy się też jej siostra April. Leah dowiaduje się od niej, że Alan White chce ją zaprosić na bal. Wkrótce faktycznie chłopak realizuje swój plan, więc wydaje się, że w końcu marzenie Leah się spełnia. I w tym momencie słyszą pierwsze strzały…

"BEZ WZGLĘDU NA TO,  ILE RAZY BĘDZIEMY PRZED SOBĄ UCIEKAĆ, ZROBIĘ WSZYSTKO, ABY KAŻDA ŚCIEŻKA DOPROWADZIŁA CIĘ DO MNIE"

Napięcie jest stopniowane sekwencyjnie, gdyż nie od razu znamy przebieg wydarzeń w szkole podczas strzelaniny. Autorka dawkuje nam to po kawałku, przeplatając z tym, co dzieje się obecnie u bohaterki. A nie jest z nią dobrze, głównie pod kątem psychicznym. Minęły cztery miesiące od koszmaru, a ona nadal nie potrafi wyjść ze swej skorupy, w której zamknęła się na wszystko. Nic do niej nie dociera, żaden psycholog nie potrafi nawiązać z nią kontaktu. Także psycholog Miranda Stacy ma z tym problem, więc decyduje się ściągnąć do pomocy Noaha Dawsona, który ma opinię jednego z najlepszych psychoterapeutów w Arizonie. Pracuje w ośrodku i w szpitalu prowadząc zajęcia z młodzieżą po trudnych przejściach. Znany jest z niekonwencjonalnych metod i ze skuteczności w trudnych przypadkach. On także ma za sobą trudne doświadczenia, dlatego tak doskonale rozumie swoich podopiecznych.

Polubiłam go od razu za jego postawę, cierpliwość, spokój, upartość i wewnętrzną równowagę. Poznając stopniowo jego przeszłość, tym bardziej wzbudzał mój podziw i sympatię, czego nie mogę powiedzieć o Leah. Współczułam jej oczywiście, po tym co przeszła, ale jej zachowanie, gburowatość, brak woli współpracy, pretensje, że ktoś chce jej pomóc i głupi opór były nie do przyjęcia. Nie rozumie, że nie tylko ona cierpi z powodu tego, co się stało, ale też swoją traumę przeżywają inni, w tym jej rodzice, których ona traktuje arogancko i nieprzyjaźnie. Jest obrażona na cały świat za to, co stało się w jej życiu i wrogo nastawiona do wszystkich.

“Trauma ma to do siebie, że jest niczym nasze dłonie oplatające własną szyję. Jeśli zaczynamy z nią walczyć, palce zaciskają się i odcinają nam dopływ powietrza. Natomiast dobra wiadomość jest taka, że skoro są to nasze dłonie i nasze palce, możemy to kontrolować.”

Lektura tej książki wytargała mnie emocjonalnie, gdyż nie brakuje w niej sytuacji, wobec których nie da się być obojętnym. Poruszająca jest cała powieść, od pierwszej strony do ostatniej, więc nie sposób odłożyć ją choćby na chwilkę. W tę psychologiczno-dramatyczną fabułę wkrada się wątek romansu, który ukazany został w subtelny sposób. Dosłownie wnika się w tę historię, całą sobą, odczuwając każdy ból, cierpienie, żal, tęsknotę, ale też rodzące się uczucie i stopniową, powolną przemianę, która była do przewidzenia, ale została bardzo pięknie przedstawiona i opisana.

Pani Kinga Boruczkowska jest młoda pisarką, ale jej styl tworzenia historii jest bardzo dojrzały, plastyczny, a przy tym lekki i wciągający zarówno w wydarzenia, jak i w mentalność postaci. Zadebiutowała niedawno, bo w 2022 roku, a „Do zobaczenia jutro” jest jej czwartą książką, z tym że trzy poprzednie mają charakter romansu, więc niniejszą powieść można by zaliczyć do debiutu w gatunku psychologicznym, który to element jest mocnym wątkiem i wyraźnie wybija się na plan pierwszy. I z pewnością jest to dziedzina literacka, w której pisarka czuje się świetnie, co doskonale czuć, gdy czyta się historię zawartą w „Do zobaczenia jutro”. Jest też wątek romansu, który wkrada się niepostrzeżenie, z oporem, ale skutecznie, dodając całości pewnego szczególnego klimatu, poruszając przy tym kwestię różnicy wieku między dwojgiem zainteresowanych sobą ludzi, a także dylemat typu relacja terapeuta - pacjentka.

Jest w niej ogromny wachlarz emocjonalny i o różnorodnym zabarwieniu., a jeszcze autorka dołożyła taki finał, który mnie po prostu ściął, tym bardziej, że okazało się, że to nie koniec tej historii. Aż musiałam przeczytać ponownie ostatni epizod, by do mnie dotarło, co się wydarzyło. Oczywiście autorka po mistrzowsku pokazała nam tylko tyle, byśmy jedynie stworzyli sobie jakiś obraz tej sceny ukazując jedynie odczucia osoby w tym uczestniczącej. Co dokładnie się wydarzyło i kto za tym stoi, to można jedynie snuć domysły i cierpliwie czekać na kontynuację.

To niezwykle przejmująca i wciągająca opowieść o traumie po stracie bliskiej osoby, w której autorka pokazuje, że każdy przeżywa tego rodzaju doświadczenie na swój sposób. Są tacy, którzy radzą sobie z żałobą przez pewien czas, ale potem wracają do normalnego życia, gdyż rozumieją, że nie są w stanie wrócić komuś życia, a sobie nie pomogą tkwiąc w ciągłym żalu. Natomiast są takie osoby, jak Leah, którzy długo tkwią w marazmie, rozpamiętują każdą chwilę, obwiniają się o to, co się stało i długo tkwią w swoim świecie otoczonym murem obojętności na świat zewnętrzny. I dopóki nie będą chcieli pomóc sami sobie i skorzystać z wyciągniętej, życzliwej dłoni, nikt nie jest w stanie ich wyzwolić z okowy tęsknoty, depresji i cierpienia.

Recenzja tomu II "Nie myśląc o jutrze"

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem 

Wydanie: I

Data premiery: 19.06.2024r.

Ilość stron: 384

Wymiary: 135x215 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

ISBN 978-83-8266-384-6

Wydawnictwo: Jaguar

Moja ocena: 6/6

źr. wydawnictwo Jaguar

źr. wydawnictwo Jaguar

1475. - "Samotność Boga"

"Samotność Boga"

Antoni Grycuk

Wydanie: I

Kategoria: Literatura obyczajowa

Data premiery: 06.10.2023r.

Ilość stron: 260

Wymiary: 210 x 150 mm

Okładka: miękka

ISBN: 978-83-966809-9-0, 9788396680990

Wydawnictwo: Seqoja

Moja ocena: 4/6

„Obcowanie ze śmiertelnymi chorobami ma zarówno plusy, jak i minusy. Wprawdzie człowiek niezwykle przejmuje się pracą, ale z kolei inaczej patrzy na drobne kłopoty”

Książka „Samotność Boga” zachęciła mnie swoim opisem i stonowaną okładką sugerującą historię związaną z medycyną. Nic nie wskazywało na to, że pojawi się też inny wątek, który nie za bardzo przypadł do mojego gustu czytelniczego. Ale od początku…

Marek Olkuń już w szkole podstawowej wiedział, kim chce być w przyszłości, a na studiach zdecydował, jaką specjalizację wybierze. I tak został kardiochirurgiem dziecięcym. Jako młody lekarz zaczął spełniać swoje marzenie z pasją i wiarą, że będzie mógł pomagać małym pacjentom. Był przekonany, że będzie umiał znaleźć rozwiązanie na każdy problem. Niestety, rzeczywistość okazała się bardziej brutalna, gdyż często na oddziale spotyka się ze śmiercią i czuje się bezsilny. Łatwiej było mu pogodzić się z odejściem kogoś starszego, natomiast zupełnie nie mógł zrozumieć, dlaczego umierają małe dzieci, które powinny cieszyć się życiem przez długie lata. Doświadczeni lekarze przestrzegali:

„Pamiętaj, że najważniejszą cechą dobrego lekarz, a w szczególności chirurga, jest nieangażowanie się. Bo co z tego, że oddasz serce jednemu pacjentowi, gdy wielu innych czeka na twoją pomoc.”

Olkuń nie potrafił jednak dostosować swych uczuć do tych zaleceń, gdyż zawsze podchodził do chorych z empatią. Pragnąc wykonywać ten zawód, wierzył, że będzie jak Bóg i pokona najgorsze choroby, a wciąż, każdego dnia widzi, że ktoś umiera i nie zawsze przyczyną jest starość. Któregoś dnia wydarzenia go przerosły i spowodowały, że Marek odszedł z ukochanego zawodu i otworzył … zakład pogrzebowy.

Trudno mi jest jednoznacznie odnieść się do treści książki, gdyż z jednej strony autor kreśli psychologiczny portret lekarza mającego ambicje bycia jak najlepszym kardiochirurgiem, a z drugiej są w tej powieści sceny, które trudno mi się czytało. 

Fabuła jest podzielona na wątki osadzone w różnych okresach życia bohatera. Wyraźnie zaznaczają się dwie przestrzenie: przed tragedią i po niej, ale też powracamy do czasów studenckich bohatera, okresu tuż przed porzuceniem medycyny dowiadując się stopniowo, co działo się w jego przeszłości i dlaczego Marek zrezygnował z wykonywania zawodu lekarza. Te motywy przeplatają się z czasem obecnym, pokazując jego życie po porzuceniu medycyny.

Warstwa mentalna powieści interesowała mnie najbardziej, najmniej – opisy operacji i szczegóły pracy w zakładzie pogrzebowym. W obu przypadkach bohater styka się ze śmiercią, ale zupełnie inaczej do niej podchodzi. Jednym ta opowieść będzie się podobać, inni mogą mieć mieszane odczucia, tak jak ja.

Książkę otrzymałam z Klubu Recenzenta nakanapie.pl