[127/26] - 2065.: "Asfaltowa pustynia"

To kolejna książka, którą przeczytałam w 2025 roku w ramach współpracy z serwisem Dobre Chwile i księgarnią Bonito.

"Asfaltowa pustynia"

S.A. Cosby

„Błąd jest nauczką, chyba że 

popełnisz ten sam dwa razy”

Wielu ludzi podkreśla, że rodzina jest dla nich najważniejsza i są gotowi zrobić dla niej niemal wszystko. Podobnie myśli bohater książki „Asfaltowa pustynia", którego życie zmusza, by faktycznie pokazał, co jest w stanie dokonać, by utrzymać swoją żonę i dzieci. 

Beauregard „Bug” Montage to postać złożona, pełna sprzeczności: były przestępca, mistrz kierownicy, obecnie mechanik, mąż i ojciec, który próbuje wieść uczciwe życie. Ale świat, w którym żyje, nie nagradza uczciwości. Próbuje od jakiegoś czasu ułożyć swoje życie zapominając o przeszłości i jest przekonany,  że w końcu to mu się udało.  Prowadzi skromny warsztat samochodowy w Shepherd’s Corner w stanie Wirginia i jak dotąd wszystko zaczęło się w końcu układać. Niestety, pojawienie się konkurencji w niedalekim Precision  odbiera mu klientów, a życie rodzinne generuje coraz więcej kosztów. Na biurku Beauregarda rosną wciąż rachunki, pojawiają się różne konieczne wydatki, więc grozi mu utrata miejsca pracy. Jego rodzinna sytuacja nie jest łatwa, do tego dochodzą zaległości za czynsz i z opieką nad matką, która przebywa w ośrodku rekonwalescencyjnym w Lake Castor. I w tym momencie pojawia się Ronnie Sessions – dawny znajomy, narkoman i zawodowy przestępca, który kiedyś wciągnął Buga w feralną robotę. To miał być prosty plan: napad na sklep jubilerski, w którym tymczasowo przechowywane będą diamenty warte pół miliona dolarów. Bug wie, że to niebezpieczne, ale osiemdziesiąt tysięcy dolarów mogłoby rozwiązać jego problemy.

„Asfaltowa pustynia” to powieść, która nie pozostawia obojętnym na to, co dzieje się na jej kartach. To powieść mocna, twarda w swoim wyrazie, typowo z męskim spojrzeniem na rzeczywistość.  Widziana oczami człowieka, który dla rodziny jest gotów zrobić niemal wszystko. Autor serwuje nam historię, która pulsuje od emocji, napięcia i moralnych dylematów. Napisana tak, że trudno przewidzieć, co się w niej wydarzy za chwilę. Spodziewać się można jedynie tego, że na pewno nie wszystko pójdzie tak, jak bohater sobie planuje.

Pan S.A. Cosby ma szczególny sposób pisania, który od razu stawia przed nami jakiś konkretny obraz. Pisze z rozmachem, ale bez zbędnych ozdobników. Jego styl jest szybki, brutalny, emocjonalny. Książka płynie bez przestojów, a każda scena ma znaczenie. Autor doskonale buduje napięcie, a sceny akcji są dynamiczne i realistyczne. Jednocześnie potrafi zatrzymać się na chwilę, by pokazać rozdzierające serce momenty, jakąś szczególną sytuację, która poruszyła Buga, czy refleksję nad życiem naznaczonym społecznymi uprzedzeniami  rasowymi i łatką przestępcy.  Robi to bardzo sugestywnie, wyraźnie i często dosadnie, nadając powieści mocnego, twardego charakteru z ,typowo z męskim spojrzeniem na rzeczywistość. Narracja jest prowadzona w trzeciej osobie, ale większość fabuły obserwujemy czami człowieka, który dla rodziny jest gotów zrobić niemal wszystko. 

To historia, która nie wciąga od razu, ale to się zmienia wraz z pojawieniem się w życiu bohatera, ludzi z przeszłości. Przestoje są najczęściej związane z przemyśleniami bohatera i jego wspomnieniami z przeszłości, gdy przybliża nam siebie, ludzi, których spotyka i wydarzenia, które wpłynęły na to, kim jest teraz. To pozwala poczuć, jaką trudną drogę przeszedł i ile może stracić, gdy popełni błąd podejmując ryzykowne propozycje. Pojawienie się ludzi związanych z jego niezbyt chlubną przeszłością sprawia, że od tego momentu bardziej jest to powieść akcji, niż obyczajowa. 

„Asfaltowa pustynia” łączy w sobie elementy sensacyjne powiązane z kryminalnymi wątkami, ale też wyraźnie zaznacza się country noir, który nadaje całości specyficznego, nieco przytłaczającego i pesymistycznego nastroju. Pan Cosby bez zbędnych słów pokazuje też jak łatwo wpaść z powrotem w stare schematy i uciec od przeszłości. Nie jest łatwo być dobrym człowiekiem, gdy wszystko wokół się temu sprzeciwia.

Wydanie: I

Data premiery: 25.09.2024r.

Data premiery amerykańskiej: 14.10.2020r.

Ilość stron: 328

Wymiary: 135 x 210 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Tytuł oryginalny: Blacktop Wasteland

Tłumaczenie: Jan Kraśko

ISBN: 978-83-8380-047-9

Wydawnictwo: Agora

Moja ocena: 4/6

[35/26] - 1973.: "Mad as Hell" - Tom II

"Mad as Hell"

Seria: Mad World

Tom drugi

Hannah McBride

„Gdy wszystko, co kochasz, zostaje ci brutalnie odebrane, 

pozostaje tylko furia…”

Madison w pierwszym tomie serii „Mad World” wkroczyła w życie, które miało być spełnieniem marzeń, a okazało się labiryntem pełnym sekretów, wpływów i niebezpiecznych powiązań. Zamiana ról z siostrą bliźniaczką wydawała się niewinną przygodą, lecz szybko odsłoniła świat, w którym każdy gest ma swoją cenę, a luksus jest jedynie fasadą skrywającą brutalne mechanizmy władzy. Finał pierwszej części pozostawił czytelnika w stanie niepokoju, z pytaniami, które domagały się odpowiedzi.

„Mad as Hell” rozpoczyna się dokładnie w tym punkcie, w którym zakończył się poprzedni tom, ale tym razem Hannah McBride oddaje głos również Ryanowi. Jego perspektywa wprowadza nową dynamikę i wyraźnie widać, że on czuje się zdradzony i oszukany, uwięziony w gniewie, który sam sobie stworzył. Dopiero obecność przyjaciół, zwłaszcza Asha, pozwala mu dostrzec, jak bardzo dał się zwieść pozorom. Maddie natomiast wraca silniejsza, dojrzalsza, ale też boleśnie świadoma, że jej walka dopiero się zaczyna. Zmuszona do kontynuowania planu ojca, porusza się po świecie, w którym każdy krok może wywołać lawinę konsekwencji. Jej przemiana od zagubionej dziewczyny do kobiety świadomej swojej siły i gotowej stawić czoła demonom przeszłości jest jednym z najważniejszych elementów tej historii.

Pani McBride prowadzi tym razem narrację naprzemienną, co odróżna tę część serii od pierwszej odslony, gdy znaliśmy tylko punkt widzenia Maddie. Okazuje się, że nie jest to  tylko zabieg stylistyczny, ale konstrukcyjny, gdyż pozwala nam obserwować wydarzenia z dwóch odmiennych perspektyw, co wzmacnia napięcie i pogłębia emocjonalny odbiór. Autorka buduje strukturę spiralną: każda scena dokłada nową warstwę informacji, nie rozwiązując konfliktów, lecz je intensyfikując. W efekcie powstaje opowieść, która nieustannie pulsuje napięciem.

Autorka pisze z pasją, emocjonalnie o tym, co przeżywają bohaterowie, ukazując przy tym trudne tematy, co czyni te opowieść bardziej realistyczną. Wyraźnie jest odczuwalne, że ma wszystko przemyślane, a każdy element fabuły wydaje się celowy i jednocześnie nieprzewidywalny. Dialogi są żywe, pełne napięcia, a opisy sugestywne, niemal filmowe, pozwalające wejść głęboko w psychikę bohaterów. Postacie drugoplanowe nie są jedynie tłem, a ich lojalność, zaangażowanie i gotowość do działania nadają historii dodatkowy wymiar i podkreślają wagę relacji, które potrafią ocalić człowieka w najciemniejszych momentach.

„Mad as Hell”to powieść trzymająca uwagę bez znużenia. Pokazuje, jak przeszłość potrafi niszczyć, ale też udowadnia, że nawet najbardziej skomplikowana miłość może stać się siłą, która pozwala przetrwać. Przez całą fabułę czułam niepokój i moje przeczucia sfinalizowały się w ostatnich rozdziałach, które mnie kompletnie znokautowały. Świat, który kreuje autorka, jest brutalny i bezwzględny. Nie ma tutaj półśrodków, a emocje momentami sięgają zenitu. Władza i pieniądze wypaczają tu wszystko, a ludzie gotowi są posunąć się do najgorszych czynów, by chronić swoje interesy. Maddie, próbując odnaleźć siebie, ponownie wywołuje emocjonalną burzę, a jej decyzje odbijają się echem na wszystkich wokół.

Pierwszy tom był szalenie wciągający i naładowany emocjami i wydawało się, że więcej nie da się znieść i podnieść poprzeczkę wyżej. Drugi tom jednak jeszcze bardziej wnika w umysł ukazuje złożoność sytuacji i wątków. Pani Hannah McBride ma styl spokojnego podkręcania emocji poprzez wnikanie w meandry ludzkich uczuć, ukazując dobre i złe strony natury człowieka, by na końcu rzucić nas w sam środek eksplozji z odbezpieczonym zapalnikiem. Trudno było śledzić opisywane wydarzenia bez napięcia i poczucia zagrożenia. Czasami są chwile wytchnienia, gdy akcja toczy się wolno, ale tylko po to, by w efekcie wywołać zaskakujący zwrot sytuacyjny. 

Autorka napisała niesamowitą, nietypową i wciągającą historię, która nie ma pędzącej szalenie fabuły, ale są to tylko pozory spokoju. Okazuje się to być ciszą przed burzą, gdyż w najmniej spodziewanym momencie wszystko przybiera zupełnie niespodziewany obrót. To doprowadza do finałowego apogeum, które pozostawia w stanie emocjonalnego rozdarcia, po którym trudno się uspokoić. Trzeci tom zapowiada się na jeszcze większą burzę, która wydaje się trudna do okiełznania.   

Recenzja tomu I "Mad World"

Recenzja tomu III "Mad Love"

Książkę przeczytałam, dzięki księgarni Bonito i portalowi Dobre Chwile. 

Na Dobre Chwile jest rozszerzona wersja recenzji.

Wydanie: I

Data premiery: 26.02.2025r.

Data premiery wersji oryginalnej: 17.06.2022r.

Ilość stron: 632

Wymiary: 135 x 210 mm

Oprawa: miękka ze skrzydełkami

Tytuł oryginalny: Mad as Hell

Tłumaczenie: Ewa Rosa

ISBN 78-83-8380-088-2

Wydawca: Wydawnictwo Ale!

Moja ocena: 6/6

[26/26] - 1964.: "Pod gwiazdami Paryża" Tom I

To kolejna książka, którą przeczytałam w 2025 roku w ramach współpracy z serwisem Dobre Chwile. Recenzja została napisana jakiś czas temu dla tego portalu, a ja teraz poniżej opowiadam wam o powieści "Pod gwiazdami Paryża" w nowej wersji recenzji.

"Pod gwiazdami Paryża"

Seria: Sophia i Paris 

Tom pierwszy

Karolina Schützer

„Jeśli zrobimy coś, co płynie z naszej duszy, 

co same kochamy, to inni też to pokochają”

Marzenia potrafią być siłą napędową, która nadaje codzienności sens i kierunek, ale bywa tak, że ich realizacja wymyka się z rąk, a ich niespełnienie prowadzi do rozczarowania, pustki, a nawet emocjonalnego załamania. Tak właśnie zaczyna się historia bohaterki powieści „Pod gwiazdami Paryża”, dla której utrata zawodowych ambicji okazuje się niemal równoznaczna z utratą sensu życia. Z czasem jednak okazuje się, że los, choć brutalny, bywa także zaskakująco mądry, a zamknięcie jednych drzwi może otworzyć zupełnie inne, prowadzące w nieoczekiwanym kierunku.

Sophia to ambitna reporterka szwedzkiej telewizji, która podporządkowała karierze całe swoje życie. Gdy pojawia się szansa na prestiżowy awans w Kairze, jest przekonana, że sukces jest pewny. Zanim jednak otrzyma oficjalne potwierdzenie, jej świat wali się na oczach widzów — posadę dostaje ktoś inny, a ona przeżywa publiczne załamanie. Chwilę później dociera do niej wiadomość o śmierci ukochanej babci, która zostawia po sobie podupadły bar w sercu Paryża.

Niechętna, lecz zmuszona okolicznościami, Sophia wyjeżdża do Francji, by sprzedać lokal. Na miejscu nic nie przebiega zgodnie z planem — tajemniczy bar, ekscentryczny Louis i zdystansowany prawnik Tristan sprawiają, że bohaterka zaczyna inaczej patrzeć na swoje życie i dotychczasowe wybory.

 „Pod gwiazdami Paryża” to nie tylko opowieść o zawodowych porażkach i niespełnionych ambicjach. To przede wszystkim historia o drobnych, codziennych zdarzeniach, które mają moc zmieniania perspektywy i kierunku, w jakim podąża nasze życie. Początkowo język powieści może wydawać się nieco chaotyczny i zbyt ogólny, jednak szybko staje się jasne, że jest to celowy zabieg — odzwierciedlający wewnętrzny chaos bohaterki. Dzięki temu czytelnik niemal natychmiast zostaje wciągnięty w jej świat, myśli i emocje.

Pierwsze rozdziały, rozgrywające się w Sztokholmie, budują tło i pozwalają lepiej zrozumieć Sophii, choć jej postać nie od razu budzi sympatię. Dopiero paryska część powieści nabiera większej lekkości i głębi. To właśnie tam pojawiają się barwne postacie drugoplanowe, subtelny wątek romantyczny oraz niezwykle sugestywnie oddany klimat francuskiego miasta — pełnego zapachów kawy, smaków domowych wypieków, cichych rozmów i drobnych gestów, które mają ogromne znaczenie.

Na początku miałam wrażenie, że styl jest nieco powierzchowny – prosty, wręcz surowy. Ale szybko zrozumiałam, że to odzwierciedlenie stanu emocjonalnego bohaterki. Im bardziej Sophia otwiera się na świat, tym głębszy staje się język i przekaz powieści. To subtelna, ale bardzo skuteczna konstrukcja, która sprawia, że czytelnik angażuje się coraz mocniej.

Bohaterka „Pod gwiazdami Paryża” odkrywa, że choć jej marzenia legły w gruzach, to właśnie w tej pustce znalazła przestrzeń na coś autentycznego — na relacje, które wcześniej ignorowała, na siebie samą, której nie znała.

Debiut Karoliny Schützer mogę uznać za udany, gdyż doceniam to z jakim wyczuciem autorka tworzy atmosferę miejsca, pokazując, że przestrzeń to nie tylko tło wydarzeń, ale też nośnik emocji, wspomnień i przemian. Nie ma w niej gwałtownych zwrotów akcji, lecz raczej większość fabuły toczy się jak spokojna, emocjonalna podróż, która skłania do refleksji nad tym, czy zawsze wiemy, czego naprawdę pragniemy, i czy marzenia, za którymi gonimy, są rzeczywiście naszymi własnymi. 

To opowieść o codzienności, która nabiera blasku dzięki uważności i otwartości na drugiego człowieka. Zwraca uwagę na to, że piękno tkwi w prostocie, w codziennych drobnych rytuałach, takich jak filiżanka kawy wypita o poranku, rozmowa z sąsiadem, zapach świeżo upieczonego chleba. Autorka z niezwykłą czułością pokazuje, jak ważne są chwile, które często umykają w natłoku spraw. Dzięki temu książka staje się nie tylko literacką podróżą po Francji, ale także zaproszeniem do zatrzymania się i dostrzeżenia magii w pozornie zwyczajnym życiu. Przypomina, że czasem trzeba się zgubić, by odnaleźć właściwą drogę.

Książka „Pod gwiazdami Paryża” pozostawia z uczuciem, że może warto czasem zwolnić, spojrzeć w inną stronę i pozwolić sobie na zmianę kursu. Zakończenie sprawia, że z ciekawością chętnie bym sięgnęła po kontynuację, która w wersji zagranicznej ukazała się pod tytułem „Opady śniegu nad Paryżem”.

Wyłania się z poznanej historii myśl, że marzenia są jak gwiazdy, których nie można wprawdzie dosięgnąć, ale to one wskazują kierunek w jaki mamy podążać. Ważne, by nie pozwolić, by ich niespełnienie odebrało nam nadzieję. Bo czasem to, co najpiękniejsze, przychodzi wtedy, gdy przestajemy gonić za ideałem i zaczynamy dostrzegać piękno w tym, co mamy. Bo czasem to, co zaczyna się od rozczarowania, prowadzi do najpiękniejszych odkryć.  

Książkę przeczytałam, dzięki księgarni Bonito i portalowi Dobre Chwile,

na którym jest recenzja w innej wersji.

Wydanie: I

Data premiery: 16.07.2025r.

Data premiery szwedzkiej: 01.01.2023r.

Ilość stron: 352

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Wymiary: 205x140 mm

Tytuł oryginału: Under stjärnorna i Paris

Tłumaczenie: Agata Teperek

ISBN: 978-83-8367-666-1

Wydawnictwo: Znak Jednym Słowem

Moja ocena: 5/6

[10/26] - 1948.: "Rozczarowane"

To kolejna książka, którą przeczytałam w 2025 roku w ramach współpracy z serwisem Dobre Chwile. Recenzja została napisana jakiś czas temu dla tego portalu, a ja teraz poniżej opowiadam wam o powieści "Rozczarowane".

"Rozczarowane"

Marie Vareille

„Nigdy nie wiesz, jak silny jesteś, dopóki siła nie stanie się jedynym wyjściem, jakie ci pozostało.”

-Bob Marley

Przyjaźnie zawierane w młodości mają w sobie coś wyjątkowego – intensywność emocji, obietnicę wieczności i przekonanie, że nic nie jest w stanie ich zniszczyć. Czas jednak bywa bezlitosny, a los potrafi brutalnie wystawić takie więzi na próbę. Historia zawarta w powieści „Rozczarowane”  to opowieść właśnie o przyjaźni: tej naznaczonej tajemnicą, stratą i niedopowiedzeniami, która mimo upływu lat wciąż potrafi powrócić i domagać się prawdy.

Normandia lat 90. XX wieku. W niewielkim nadmorskim miasteczku Bouville-sur-Mer splatają się losy czterech nastolatek. porywczą i buntowniczą Angélique, błyskotliwą Morgane, niedocenianą Jasmine oraz Sarę Leroy – dziewczynę, której zaginięcie w wieku piętnastu lat wstrząsnęło całym miasteczkiem. Dwadzieścia lat później sprawa jej zniknięcia powraca, a jej rozwikłaniem ma zająć się Fanny – starsza siostra Angélique, mieszkająca w Paryżu, zastępczyni redaktora naczelnego prestiżowego magazynu i samotnie wychowująca córkę Lilou. Wspólne zgłębianie tajemnicy Sarah zbliża matkę i córkę, a jednocześnie konfrontuje Fanny z przeszłością, od której przez lata starała się uciec.

W fabule powieści „Rozczarowane” splatają się elementy obyczajowe, psychologiczne i detektywistyczne przenikając się ze sobą w sposób naturalny i przemyślany. Przede wszystkim autorka  z wyczuciem, ale wyraziście kreśli portrety kobiet, pokazując ich słabości, rozczarowania i siłę, z jaką próbują zmierzyć się z przeszłością. Narracja prowadzona jest w sposób absorbujący uwagę i wzmagającym ciekawość. Ma swój zgrabny, rytm przedstawiania wydarzeń wywołując napięcie, zaskoczenie i niespodziewane zwroty akcji.  Dzięki temu skutecznie podtrzymuje napięcie, a jednocześnie dba o płynność i precyzję stylu. Jej sposób pisania pozwala budować sugestywną atmosferę i kreślić realistyczne, złożone portrety postaci.

Początkowo styl autorki może wydawać się powściągliwy i oszczędny w emocjach, jednak z każdym kolejnym rozdziałem napięcie narasta, a ciekawość rośnie wraz z odkrywaniem kolejnych fragmentów układanki. To, co mnie zafascynowało, to pokazanie młodzieńczej przyjaźni osadzonej w latach 90. XX wieku. Najbardziej intrygujący był dla mnie wątek tajemnicy sprzed lat, w którym nie brakuje niedopowiedzeń, fałszywych tropów i zaskakujących wydarzeń, prowadzących do nieoczywistego finału.

„Rozczarowane” to powieść, która wciąga powoli, ale skutecznie. Opowiada o przyjaźni wystawionej na próbę, o siostrzanej więzi, które pomimo różnych trudnych spraw, wciąż istnieją i nawet czas nie jest w stanie ich rozerwać, ale też o stracie, poczuciu winy i potrzebie poznania prawdy. Przedstawione losy bohaterek zwracają uwagę, że przeszłość, prędzej czy później, zawsze domaga się rozliczenia, a największe tajemnice kryją się nie tylko w niewyjaśnionych wydarzeniach, lecz przede wszystkim w ludziach i emocjach, które łączą ich na całe życie.

Książkę przeczytałam, dzięki księgarni Bonito i portalowi Dobre Chwile,

na którym znajduje się

szersza i  w nieco innej formie 

moja recenzja 

Wydanie: I

Data premiery: 12.03.2025r.

Data premiery francuskiej: 04.01.2023

Ilość tron: 352

Wymiary 140 x 205 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Tytuł oryginalny: Désenchantées

ISBN: 978-83-240-9504-9

Wydawnictwo: Znak Koncept

Moja ocena: 5/6

[06/26] - 1944.: "Ósma ofiara"

"Ósma ofiara"

Katarzyna Bester

„pośpiech nie wnosi niczego dobrego. 

Jest tylko ułudą, że się nad czymś panuje.”

Niektórzy autorzy lubią zaskakiwać swoich czytelników, wychodząc poza swoją strefę gatunku literackiego, z którego są najbardziej znani. Wymaga to z pewnością dużej odwagi, ponieważ zmiana konwencji wiąże się z koniecznością zmierzenia się z nowymi oczekiwaniami odbiorców. Katarzyna Bester, dotychczas znana z powieści romantycznych, w książce "Ósma ofiara" proponuje nam kryminał, pokazując zupełnie inną odsłonę swojej twórczości.

Akcja powieści rozpoczyna się o świcie nad rzeką Hudson, gdzie zostają odnalezione zwłoki kobiety. Szybko okazuje się, że nie utonęła, a okoliczności jej śmierci mogą mieć związek z serią brutalnych zbrodni sprzed trzech lat. Śledztwo trafia w ręce detektyw Faith Adams, która z polecenia przełożonego zostaje wysłana do Harry’ego Belmonta, byłego policjanta prowadzącego przed laty sprawę seryjnego mordercy kobiet. Nierozwiązana sprawa oraz tragedia, do której wówczas doszło, sprawiły, że Belmont wycofał się z pracy w policji i od dwóch lat prowadzi samotne życie w chacie na odludziu. Izolacja, w jakiej funkcjonuje, jest wyraźnym sygnałem jego wewnętrznego rozbicia i nieprzepracowanej traumy. 

Pierwsze spotkanie z Faith dalekie jest od uprzejmości, bo mężczyzna wykazuje wobec niej niechęć i nie ma zamiaru wracać do bolesnej przeszłości. Traktuje młodą policjantkę gburowato, próbując zniechęcić ją do dalszej współpracy. Ich relacja od początku oparta jest na napięciu, nieufności i zderzeniu dwóch odmiennych doświadczeń zawodowych. Jak można się domyślić, Harry zmienia decyzję i pojawia się na komisariacie - ku zaskoczeniu wszystkich.

Pani Katarzyna Bester pokazuje, że dobrze czuje się nie tylko w romansach, lecz także w kryminalnych opowieściach. Umiejętnie komplikuje prowadzone śledztwo, stopniowo odsłaniając kolejne tropy i mylnie naprowadzając nas na fałszywe kroki. Sprawnie buduje atmosferę zagrożenia, w której morderca pozostaje w cieniu, a każda nowa informacja rodzi więcej pytań niż odpowiedzi. Motywy zbrodni długo pozostają niejasne, a pozorny brak powiązań między ofiarami potęguje poczucie chaosu i niepewności.

Dużą rolę odgrywa również osobowość bohaterów. Faith Adams to postać ambitna i zdeterminowana, ale jednocześnie świadoma własnych ograniczeń. Z kolei Harry Belmont jawi się jako człowiek złamany przez przeszłość, lecz wciąż dysponujący imponującą intuicją śledczą. Ich współpraca rozwija się powoli i w sposób wiarygodny, ale nie poprzez nagłe porozumienie, lecz stopniowe przełamywanie wzajemnej rezerwy. Fascynacja, która zaczyna się między nimi rodzić, ma charakter czysto zawodowy i opiera się na szacunku do kompetencji drugiej osoby i umiejętności wiązania ze sobą faktów. 

Narracja prowadzona jest w trzeciej osobie, więc  naprzemiennie poznajemy punkt widzenia Harry’ego i Faith. Taki zabieg pozwala lepiej zrozumieć motywacje bohaterów oraz ich sposób myślenia, a jednocześnie zwiększa dynamikę opowieści. Retrospekcje związane z wydarzeniami sprzed trzech lat oraz ponowne analizy dawnych akt śledztwa stopniowo odsłaniają dramatyczne kulisy wcześniejszych niepowodzeń policji.  Dzięki temu fabuła zyskuje dodatkową wartość, a przeszłość i teraźniejszość przenikają się, wpływając na decyzje podejmowane przez bohaterów.

Istotną rolę w powieści odgrywa także miejsce akcji, jakim jest Nowy Jork, a zwłaszcza okolice rzeki Hudson. Nie stanowią jedynie tła wydarzeń, lecz współtworzą mroczny klimat historii. Woda staje się symbolicznym miejscem ukrywania tajemnic i śladów zbrodni, a jednocześnie nośnikiem lęku przed tym, co może zostać z niej wyłowione.

"Ósma ofiara" to kryminał, w którym stajemy się aktywnym uczestnikiem śledztwa. Razem z bohaterami analizujemy fakty, łączymy tropy i próbujemy przewidzieć kolejne ruchy mordercy. Autorka umiejętnie dawkuje napięcie, nie pozwalając na chwilę wytchnienia, a jednocześnie pozostawia przestrzeń na refleksję nad konsekwencjami nierozliczonej przeszłości. Łączy dynamiczną intrygę z warstwą psychologiczną, udowadniając, że potrafi sprawnie operować napięciem, budować wielowymiarowych bohaterów i prowadzić fabułę w sposób angażujący od pierwszych stron aż do ekspresyjnego, zaskakującego finału. 

Duet młodej, ambitnej policjantki i doświadczonego, nie tylko zawodowo, ale przez życie detektywa  to doskonały materiał na pasjonującą serię z ich udziałem. Pozostawiają po sobie wrażenie, że razem mogą rozwiązać każdy problem i każdą zagadkę kryminalną, a przy tym być dla siebie świetnymi przyjaciółmi. To właśnie w tym połączeniu profesjonalizmu, wzajemnego szacunku i stopniowo rozwijającej się przyjaźni tkwi największa siła powieści, co sprawia, że chętnie jeszcze przebywałabym w ich towarzystwie w innych powieściach pani Bester, dla której zmiana gatunku okazała się odżywcza, świeża ale też dobrze przemyślaną decyzją pisarską.  

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem

Wydanie: I
Data premiery: 15.10.2025r.
Ilość stron: 388
Wymiary: 130x210 mm
Okładka: miękka ze skrzydełkami
ISBN: 978-83-8423-023-7
Wydawca: Zaczytani
Moja ocena: 6/6

[05/26] - 1943.: "Niechciany współlokator"

"Niechciany współlokator"

A.T. Michalak

„Nie uciekniesz od tego, co czujesz”

Niektóre spotkania zmieniają wszystko i w jednej chwili powoduję, że dotychczasowe wybory tracą znaczenie, a serce staje się przewodnikiem w labiryncie uczuć, których nie sposób przewidzieć. „Niechciany współlokator” to powieść, która od pierwszych stron daje do zrozumienia, że nic w niej nie będzie proste ani jednoznaczne. To historia o miłości, lojalności, tajemnicach i decyzjach, które nie mają łatwych odpowiedzi.

Logan i Sydney najpierw spotkali się pewnej sylwestrowej nocy na imprezie domowej. Tam po raz pierwszy uświadomili sobie, że czują do siebie nie tylko sympatię, ale coś więcej. Problem polega na tym, że oboje są w związkach, a do tego jej chłopakiem jest przyjaciel Logana.

Spotykają się ponownie rok później, gdyż Logan, jako początkujący lekarz, otrzymał rezydenturę w nowojorskim szpitalu na oddziale dziecięcym, co było jego marzeniem. Wprawdzie wiązał swoją karierę z Bostonem, gdzie do tej pory mieszkał, ale praca w Nowym Jorku też spełniała jego oczekiwania. Teraz szuka mieszkania, ale nie jest z tym łatwo. Niczego nieświadomy Colin proponuje mu pokój w swoim mieszkaniu. Na tę propozycję nie godzi się Sydney, bo doskonale pamięta pocałunek sprzed roku. Bliskość Logana jawi się dla niej czymś trudnym do przyjęcia i zaakceptowania. Każde spojrzenie, każdy gest przypomina jej o uczuciu, które nigdy nie wygasło. A miłość, która nie miała prawa się narodzić, może okazać się silniejsza niż rozsądek, lojalność i złożone obietnice. Sydney nie widzi innego wyjścia, jak jawnie okazywać niechęć nowemu lokatorowi, ale nie jest to takie proste.

O książce „Niechciany współlokator” można by powiedzieć, że to opowieść o miotaniu się między głosem serca a rozsądkiem. Pani Michalak świetnie ujęła w słowach to, co się dzieje między bohaterami, ich wątpliwości, rozważania, wszelkie emocje, a przede wszystkim chemię, która działa na bohaterów. Jest to bardzo fascynująca obserwacja, tym bardzie, że pokazana została w narracji naprzemiennej z perspektywy pierwszoosobowej.

Autorka zgrabnie prowadzi opowieść o relacji, które od początku wydaje się być skazana na niepowodzenia. Stopniowo, lecz konsekwentnie wyciąga na powierzchnię to, co ukrywane najgłębiej: tłumione emocje, bolesne dylematy, lęki, pragnienia oraz tajemnice, które realnie wpływają na bieg wydarzeń i mają moc zmienić wszystko. Narracja naprzemienna, prowadzona w pierwszej osobie zarówno z perspektywy Sydney, jak i Logana, pozwala obserwować ich wewnętrzne rozterki i dostrzegać, jak różnie każdy z nich próbuje radzić sobie z tym samym uczuciem.

Logan na pierwszy rzut oka może wydawać się lekkoduchem, imprezowiczem i kobieciarzem, lecz w rzeczywistości kryje się w nim ogrom empatii, wrażliwości i troski. Jego praca z dziećmi w szpitalu ujawnia jego prawdziwą naturę człowieka oddanego, zdolnego do głębokiego współczucia i poświęcenia. Sydney natomiast ukazuje swoją siłę w chwilach, gdy musi stawić czoła własnym emocjom i ograniczeniom narzuconym przez lojalność i przyzwoitość. Jest rozchwiana emocjonalnie, co wprowadza chaos w jej życie nie widząc wyjścia z sytuacji. To bohaterowie pełni sprzeczności, przez co ich historia staje się bardziej autentyczna i poruszająca.

Autorka porusza trudne tematy, pokazując, że czasami jesteśmy pewni swoich wyborów i tego, jakie chcemy wieść życie, z kim i dlaczego, dopóki los nie postawi na naszej drodze kogoś lub czegoś, co jednym gestem, zwrotem wydarzeń, burzy misternie zbudowany porządek i sprawia, że wszystko, co wydawało się stałe i bezpieczne, zaczyna się chwiać. W tej powieści napięcie emocjonalne nie wynika wyłącznie z konfliktów między bohaterami, lecz także z tajemnic i niedopowiedzeń, które stopniowo wychodzą na światło dzienne, zmuszając ich do zmierzenia się z prawdą.

Styl autorki jest przystępny i lekki, dzięki czemu powieść czyta się szybko i z dużym zaangażowaniem. Nie popierałam każdej decyzji bohaterów, ale jednocześnie czułam, że autorka znajdzie sposób, by mogli być razem. To historia, w której zakończenie można przewidzieć, ale droga do niego jest pełna zwrotów akcji, napięcia i emocjonalnych pułapek. Pani Michalak potrafiła w niezwykle sugestywny sposób pokazać, że miłość i prawda rzadko pojawiają się w idealnym momencie i że prawdziwe uczucia wymagają odwagi, szczerości oraz gotowości na zmiany, które czasem przewracają życie do góry nogami.

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem

 

Wydanie: I

Data premiery: 09.12.2025r.

Ilość stron: 312

Wymiary: 140x208 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

ISBN 978-83-289-2527-4

Wydawnictwo: Editio Red

Moja ocena: 5/6

[02/26] - 1940.: "Fire & Ice" - Tom I "Blue fire"

"Blue fire"

Seria: Fire & Ice

Tom pierwszy

Karolina Żynda

„Powroty zawsze smakują gorzko, zwłaszcza gdy wracasz, 

żeby zburzyć to, co kiedyś budowałeś.”

W podsumowaniu rocznym 2025 wspomniałam, że zostało mi kilka książek, które czytałam, dzięki współpracy z serwisem Dobre Chwile, na którym są publikowane moje recenzje. Nie pojawiła się jednak ona jeszcze na moim  blogu, więc czynię to teraz, pisząc nieco inaczej, niż wcześniej. Powieść „Blue Fire” bardzo mnie poruszyła i wciągnęła, gdyż zawiera historię w stylu, jaki lubię. 

Powyższy cytat rozpoczyna ich historię, która nie jest łatwa, prosta i przewidywalna. Bohaterka wraca bowiem w miejsce, które wiąże się boleśnie z przeszłością. Graham i Tate Kelly byli kiedyś zespołem idealnym. Nie tylko jako małżeństwo, ale także jako para na lodzie, gdzie wspólnie odnosili sukcesy i budowali sportową karierę. 

Teraz, po kilku latach, Tate wraca do rodzinnego miasta z jasno określonym celem: chce zamknąć ostatecznie przeszłość. Nie spodziewa się jednak, że spotkanie z Grahamem całkowicie ją zdezorientuje. Mężczyzna, którego spotyka, nie ma już nic wspólnego z tym, którego pamięta. Samotny, wycofany, żyjący w cieniu dawnych wydarzeń, zamknięty w czterech ścianach i we własnych myślach, bardziej przypomina cień samego siebie niż sportowca, w którym kiedyś była zakochana. A jednak coś nie pozwala jej po prostu odejść i zamknąć tego rozdziału.

„Blue Fire” było moim pierwszym spotkaniem z twórczością Karoliny Żyndy i muszę przyznać, że autorka potrafi pisać o emocjach w sposób niezwykle ekspresyjny, a jednocześnie bardzo realistyczny. Z dużą wrażliwością oddaje nastroje bohaterów, ich wewnętrzne rozdarcie, wahania i momenty zwątpienia. Każde drgnienie emocji, każda zmiana tonu czy gest mają tutaj znaczenie

Powieść opowiada o miłości, która została wystawiona na najcięższą próbę, o samotności, która boli bardziej niż zdrada i o ludziach, którzy muszą zmierzyć się nie tylko ze sobą nawzajem, ale przede wszystkim z własnymi demonami. To historia dwojga ludzi, których przeszłość rozdzieliła, ale teraźniejszość zmusza do ponownego spotkania i konfrontacji z tym, co zostało niedopowiedziane. Nie obserwujemy tej relacji od początku,  gdyż zostajemy wrzuceni w sam środek emocjonalnego chaosu, w moment, gdy wszystko już się rozpadło, a bohaterowie muszą zdecydować, czy warto jeszcze raz zawalczyć o „my”.

Miałam wrażenie, że fabuła „Blue Fire” przypomina emocjonalny teatr dwóch aktorów, którzy krążą wokół siebie, wspomnień i niewypowiedzianych słów. Dialogi są intensywne, pełne napięcia i niedomówień, a cisza między bohaterami często mówi więcej niż słowa. To opowieść o konfrontacji z przeszłością i z samym sobą. Obecny od początku motyw drugiej szansy został wykorzystany przez autorkę w niekonwencjonalny sposób.  Wszystko dzieje się powoli, w atmosferze niepewności, bólu i wewnętrznych rozterek. Odczuwamy wszystko bardzo dosadnie i wyraziście, gdyż narracja prowadzona jest naprzemiennie z perspektywy Tate i Grahama, co pozwala lepiej zrozumieć ich emocje, motywacje i decyzje. 

„Blue Fire” pokazuje, że uczucia potrafią jednocześnie parzyć i chłodzić, a odbudowanie relacji bywa procesem równie bolesnym, co koniecznym. Relacja między bohaterami przypomina trochę bajkę o żurawiu i czapli: gdy jedno się zbliża, drugie się oddala. Ich uczucia są skomplikowane, pełne sprzeczności. Tate nie wie, czy potrafi wybaczyć zdradę, a Graham nie potrafi wyjść z cienia przeszłości. Ich rozmowy są pełne napięcia, niedopowiedzeń, ale też tęsknoty i nadziei. To nie jest łatwa miłość — to uczucie, które wymaga odwagi, cierpliwości i gotowości do zmierzenia się z własnymi demonami.

Stopniowe odkrywanie prawdy jest jednym z najmocniejszych elementów powieści. Z czasem okazuje się, że nie wszystko było tak jednoznaczne, jak mogło się wydawać na początku. Poznajemy historię Grahama, jego tajemnice, lęki i powody, dla których zniknął z życia Tate. To bolesne odkrycia, ale niezbędne, by móc zrozumieć to, co naprawdę ich rozdzieliło. Bardzo podobało mi się podejście Tate, która wykazała się determinacją, nieustępliwość i gotowością do wysłuchania drugiej strony, nawet wtedy, gdy wydaje się, że nie ma już czego ratować. To pokazuje, jak ważne jest poznanie całej prawdy, zanim podejmie się ostateczną decyzję. Łatwo bowiem kogoś osądzać, wydawać opinie, złościć się, ale zawsze warto wgłębić się w powody takiego, a nie innego zachowania.  Historia tate i Grahama zwraca uwagę, że nie wszystko jest takie, jak sobie wmawiamy. Jeżeli nie poznamy prawdy, trudno jednoznacznie ocenić zachowanie i motywy działania drugiego człowieka.

To opowieść o konsekwencjach wyborów i o tym, że druga szansa nigdy nie jest łatwa ani oczywista. Dla mnie była to lektura intensywna, momentami bolesna, ale bardzo satysfakcjonująca. Finał zostawił mnie z mieszanką emocji, która towarzyszyła mi przez większą część fabuły, a ostatnie akapity wręcz krzyczały, więc z ogromną ekscytacja czekam na kontynuację, której tytuł brzmi: „Broken Ice”.

Książkę przeczytałam, dzięki księgarni Bonito i portalowi Dobre Chwile, 

na którym znajduje się moja recenzja w nieco innej formie.

Wydanie: I

Data premiery: 27.08.2025r.

Ilość stron: 472

Wymiary: 135 x 210 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

ISBN 978-83-8380-345-6

Wydawca:  Wydawnictwo Ale!

Moja ocena: 6/6

[01/26] - 1939.: "Tajemnica przeznaczenia zawarta w imieniu, nazwisku i dacie urodzenia”

„Tajemnica przeznaczenia

zawarta w imieniu, nazwisku i dacie urodzenia”

Cykl: Tajemnica życia

Tom trzeci

Aleksandra Jakubowska (Słowek)

„dźwięk jest jedną z najpotężniejszych energii odgrywający ważną rolę we wszechświecie”

Zagadnienie przeznaczenia, które wpływa na ludzki los, intryguje ludzi od zawsze. Dla jednych jest ono siłą nadrzędną, determinującą bieg wydarzeń, dla innych – mapą możliwości, którą można świadomie współtworzyć poprzez własne wybory. Niezależnie od przyjętej perspektywy, refleksja nad przeznaczeniem pozostaje jednym z najbardziej fundamentalnych tematów ludzkiego doświadczenia.

Jaka jest nasza droga? Jaki jest nasz cel? Kim naprawdę jesteśmy? To pytania, które od wieków nurtują osoby pragnące lepiej poznać siebie. Na wiele takich dylematów pomaga odpowiedzieć książka „Tajemnica przeznaczenia zawarta w imieniu, nazwisku i dacie urodzenia”. To trzecia książka z tego cyklu „Tajemnica życia”, jaką miałam przyjemność poznać do tej pory. Najpierw poznałam wspaniałą publikacją "Tajemnica życia zawarta w dacie urodzenia" zawarta w dacie urodzenia, potem „Tajemnica zdrowia. Synchronizm", która była wspólnym przedsięwzięciem pani Aleksandry Jakubowskiej i jej męża Lukasa Słowka.

„Tajemnica przeznaczenia” jest  samodzielną książką autorki, która zaprasza nas w fascynującą podróż odsłaniając kolejne sekrety astrologii ukazując nam lekcje, wyzwania, przesłania, wskazówki i wiele innych informacji zawartych w naksztarach, czyli w gwiazdach. Nie jest to jednak kolejny poradnik z horoskopami i opisami znaków zodiaku, chociaż stanowią jedne z elementów. Nie jest to także poradnik numerologiczny, jak można by się spodziewać, gdyż najczęściej właśnie w tym kontekście analizuje się dane, z którymi przychodzimy na świat.

Pani Jakubowska podkreśla, że książka „powstała w wyniku pasji i z szacunku do przekazanej wiedzy i mądrości tych, którzy szli przed nami i torowali drogę, dzieląc się otrzymywanymi przekazami.” Inspiracją zdobywania wiedzy były dokonania znanych autorytetów ze świata astrologii, które w połączeniu z osobistymi doświadczeniami autorki bazujący latach badań i obserwacji.

To doskonale opracowany, spójny i przystępnie przedstawiony nowatorski program, który wnosi świeże spojrzenie na znaczenie imienia, nazwiska oraz daty urodzenia. Ukazuje je jako nośniki głębszych sensów, zakodowanych w brzmieniu słów, którymi jesteśmy nazywani. Dźwięki te oddziałują na naszą psychikę, emocjonalność oraz sposób, w jaki postrzegamy siebie i otaczający nas świat. Wypowiadając swoje imię i nazwisko, wraz z każdą sylabą przekazujemy określoną energię zawartą w dźwiękach, tworząc osobistą mantrę towarzyszącą nam przez całe życie i nadającą mu określoną wibrację.

Znaczenie tej zależności zostało szczegółowo omówione w piątej części książki, poświęconej charakterystyce wszystkich dwudziestu siedmiu nakszatr. Każdy z nich została opisana bardzo dokładnie, więc otrzymujemy solidną porcję ciekawych informacji o osobach urodzonych w danym okresie. Poznajemy nie tylko położenie danej nakszatry, przypisane jej głoski, znaczenie nazwy i archetypu, lecz także charakterystykę osób znajdujących się pod jej wpływem. Autorka przedstawia zarówno jasne, jak i ciemne strony osobowości, a także potencjał przejawiający się w relacjach, związkach, zdrowiu, działalności zawodowe, aktywności fizycznej i w wielu innych obszarach naszego życia.

Zanim jednak do nich przejdziemy, konieczne jest poznanie wcześniejszych informacji zawartych w pierwszych czterech częściach, w których między innymi poznajemy zagadnienia astrologii weddyjskiej,  różne korelacje dźwięku z naszym układem nerwowym, datą urodzenia, imionami i nazwiskami i znakami zodiaku. Dowiadujemy się, co to jest częstotliwość solfeżowa, jakie znaczenie mają nasze imiona pod kątem wypowiadanych sylab, czym są naksztary, jak są położone na niebie, jakie znaczenie ma dźwięk w naszym życiu i kogo reprezentują poszczególne domy astrologiczne.

Rozważania te autorka osadza na solidnych podstawach teoretycznych, dbając o to, by nawet złożone zagadnienia zostały przedstawione w sposób przejrzysty i przystępny dla każdego czytelnika. Krok po kroku wyjaśnia pojęcia, z którymi warto się zapoznać, zanim zgłębiona wiedza zostanie wykorzystana w praktyce. W charakterystyczny dla siebie sposób łączy energię dźwięków poszczególnych głosek z odpowiadającymi im gwiazdami i nakszatrami, ukazując ich wzajemne oddziaływanie. Dzięki temu umożliwia odczytanie przeznaczenia, z jakim przychodzimy na świat, a jednocześnie wprowadza do codziennego doświadczenia mądrość płynącą z astrologii wedyjskiej, kultury, literatury oraz wielowiekowej tradycji duchowej.

Lektura książki „Tajemnice przeznaczenia” uświadamia, że nasze dane osobowe, towarzyszące nam od urodzenia lub przyjęte w późniejszym okresie życia, stają się swoistym zapisem doświadczeń, predyspozycji i potencjału, z jakim wchodzimy w kolejne etapy egzystencji. Otwiera drogę do refleksji nad indywidualną ścieżką życiową i relacją człowieka z kosmicznym porządkiem. Pozwala dostrzec powiązania między datą urodzenia, imieniem i nazwiskiem a cechami charakteru, życiowymi wyzwaniami oraz kierunkiem rozwoju. Dzięki temu zyskujemy możliwość głębszego wglądu w siebie i swoich bliskich, lepiej rozumiemy mechanizmy rządzące jego decyzjami oraz odnajdujemy inspirację do bardziej świadomego kształtowania własnego życia. Autorka sięga również po przykłady postaci znanych z dziejów kultury, sztuki, religii czy literatury, ukazując uniwersalność omawianych zależności i ich ponadczasowy wymiar.

To obszerna publikacja wydana w pięknej oprawie z twardą okładką mieniąca się złotym frontem, ze szytym grzbietem, co gwarantuje trwałość przy użytkowaniu. Jest to ważna kwestia, gdyż nie wystarczy ją raz przeczytać, bo wówczas nie jesteśmy w stanie wszystko przyswoić. Wymaga uważności, analizy, ćwiczeń, pracy z przedstawionym materiałem, na pewno będziemy wielokrotnie do niego powracali.

„Tajemnica przeznaczenia” jest przewodnikiem, który pozwala zrozumieć lepiej siebie, bliskie nam osoby, ludzi z naszego otoczenia, a to ułatwia podejmowanie każdych decyzji. Skierowany jest do osób, które od dawna zastanawiają się, co kryje się w imionach, nazwiskach oraz datach urodzenia – zarówno ich własnych, jak i należących do bliskich im osób. To lektura dla tych, którzy pragną lepiej poznać i zrozumieć siebie, swoje przeznaczenie oraz życiowe obowiązki, aby z każdym dniem świadomie dążyć do wewnętrznego rozwoju i stawania się lepszą wersją siebie. Z myślą o rodzicach, dzieciach, partnerach, przyjaciołach i wszystkich ważnych osobach w swoim życiu, czytelnicy znajdą tu wskazówki pomagające wspierać innych w harmonijnym podążaniu własną ścieżką.

Publikacja zainteresuje również osoby chcące poznać podstawy astrologii, ze szczególnym uwzględnieniem astrologii wedyjskiej, oraz nauczyć się interpretowania imion, nazwisk i dat urodzenia. Jest propozycją dla tych, którzy lubią analizować i zgłębiać ludzką naturę, łącząc wiedzę o dźwiękach zawartych w imionach i nazwach z obserwacją cech charakteru i życiowych doświadczeń. Książka trafi do czytelników interesujących się astrologią, numerologią oraz szeroko pojętą wiedzą duchową, pragnących pogłębiać swoje badania, poszerzać horyzonty interpretacyjne i poznawać fundamenty wiedzy wedyjskiej. To lektura dla osób otwartych na łączenie analizy z intuicją i twórczym myśleniem, a także dla tych, którzy poszukują własnej drogi i odpowiedzi na pytania stawiane przez życie.

Recenzja "Tajemnica życia zawarte w dacie urodzenia"

Recenzja "Tajemnica zdrowia. Synchronizm"

Za możliwość poznania tej  pięknej i wspaniałej książki dziękuję autorce 

i wydawnictwu

Wydanie: I

Data premiery: 01.12.2025r.

Ilość stron: 448

Okładka: Twarda

Ilość stron: 448

Wymiary:170 x 235 mm

ISBN 978-83-954541-2-7

Wydawnictwo: Tajemnica Życia

Moja ocena: 6/6