[88/26] - 2026.: „Wystarczy kochać”

„Wystarczy kochać”

Kinga Kalinowska

„żeby żyć tak naprawdę, pełnią życia, 

wystarczy kochać”

„Nic dwa razy się nie zdarza” — pisała Wisława Szymborska, jednak życie czasami potrafi zaskakiwać i pokazywać, że nawet po trudnych doświadczeniach można jeszcze odnaleźć szczęście, spokój i miłość. Taki właśnie motyw pojawia się w „Wystarczy kochać”, krótkiej opowieści o codzienności, wspomnieniach i nadziei na nowy początek.

„Wystarczy kochać” to licząca zaledwie 84 strony historia o miłości, poszukiwaniu szczęścia oraz próbie odnalezienia sensu życia mimo trudnych doświadczeń. Główna bohaterka, Kinga, jest czterdziestoczteroletnią kobietą po rozwodzie, która ma za sobą nie zawsze łatwe wspomnienia. Mimo tego nie traci wiary w miłość i uważa, że czasem naprawdę wystarczy kochać, by życie stało się prostsze, spokojniejsze i bardziej wartościowe.

Kinga mieszka w Olsztynie i pracuje jako lektorka języka hiszpańskiego oraz pilotka zagranicznych wycieczek. Jej codzienność związana jest więc z częstymi podróżami, poznawaniem nowych ludzi i ciągłym ruchem. Ma dorosłą córkę Martę, która podobnie jak matka uwielbia podróżować i rzadko bywa w domu. Co ciekawe, mimo rozwodu bohaterkę i jej byłego męża nadal łączą dobre relacje, co pokazuje dojrzałe podejście do życia i rodzinnych więzi. Kinga sprawia wrażenie kobiety pogodzonej ze swoją codziennością, wdzięcznej za to, co posiada i nastawionej do świata z dużą życzliwością oraz spokojem.

Historia rozpoczyna się w momencie, gdy bohaterka przygotowuje się do kolejnego wyjazdu. Podczas pakowania walizki stopniowo opowiada o swoim życiu, pracy, przeszłości, dzieciństwie oraz różnych doświadczeniach. Każda kolejna rzecz wkładana do bagażu staje się pretekstem do wspomnień i krótkich refleksji, dlatego pierwsze rozdziały mają spokojny, bardzo osobisty i wspomnieniowy charakter. Akcja rozpoczyna się w lipcu 2015 roku, a następnie, po kilku krótkich rozdziałach, przenosi się do października.

Kluczowym wydarzeniem, do którego fabuła dochodzi dopiero niemal w połowie książki, jest wyjazd Kingi do Malagi. Bohaterka wyjeżdża do Hiszpanii, aby zaopiekować się domem swojej przyjaciółki ze studiów, która wraz z mężem planuje wyjazd do Włoch. Pobyt w Maladze okazuje się dla niej nie tylko zmianą otoczenia, ale również początkiem nowej znajomości. To właśnie tam poznaje Jerzego, z którym zaczyna spędzać coraz więcej czasu, a ich relacja stopniowo się rozwija.

Ze względu na niewielką objętość książki cała historia została przedstawiona w dużym skrócie. Fabuła ma głównie charakter opisowy i momentami przypomina relację z wydarzeń lub osobiste wspomnienia. Nie ma tutaj rozbudowanych dialogów ani wielowątkowej akcji. Najważniejsze pozostają emocje, refleksje oraz kolejne etapy życia bohaterki. Styl narracji jest prosty, spokojny i bardzo bezpośredni, więc całość sprawia momentami wrażenie pamiętnika albo osobistych zapisków.

Interesującym elementem jest fakt, że główna bohaterka nosi to samo imię i nazwisko co autorka — Kinga Kalinowska. Może to sugerować autobiograficzny charakter historii lub przynajmniej inspirowanie się własnymi doświadczeniami. Warto również wspomnieć, że jest to debiut autorki, co częściowo tłumaczy prosty styl narracji i kameralny charakter tej opowieści.

„Wystarczy kochać” ma w sobie potencjał na pełnowymiarową powieść, jednak w obecnej formie przypomina raczej szkic lub zarys większej historii, który aż prosi się o rozwinięcie. Zabrakło mi głębszego wejścia w poszczególne sytuacje oraz lepszego poznania postaci pojawiających się w życiu bohaterki. W wielu momentach czułam, że poszczególne sceny mogłyby zostać bardziej rozbudowane, a relacje między bohaterami pogłębione. Jest w niej dużo motywów proszących się o rozwinięcie, chociażby depresja jej byłego męża, która doprowadziła do rozwodu, czy praca jako pilot wycieczek, o której poczytałabym więcej, gdyż sama jestem związana z branżą turystyczną. Autorka prowadzi narrację bardzo skrótowo, przez co wiele wątków zostaje jedynie zasygnalizowanych, zamiast naprawdę wybrzmieć i zostać rozwiniętych. W efekcie otrzymujemy bardziej emocjonalny szkic niż pełną, literacko nasyconą opowieść.

Podczas lektury brakowało mi większych emocji i mocniejszego zaangażowania w przedstawiane wydarzenia. Miałam raczej wrażenie przyglądania się kolejnym epizodom z życia Kingi niż prawdziwego uczestniczenia w jej historii. To trochę tak, jakby szybko jechać samochodem przez nieznaną okolicę i jedynie pobieżnie spoglądać na mijane miejsca oraz ludzi, zamiast zatrzymać się i lepiej ich poznać. Widać, że autorka ma pomysł na historię i potrafi tworzyć ciepły, spokojny klimat, jednak całość kończy się zdecydowanie zbyt szybko. Mam wrażenie, że gdyby pani Kinga Kalinowska zdecydowała się wrócić do tej historii i bardziej ją rozbudować, mogłaby powstać interesująca, obyczajowa powieść o dojrzałej miłości, podróżach i odnajdywaniu siebie na nowo. Tym bardziej, że w jej stylu pisania widać potencjał, który warto rozwijać.

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem

Wydanie: I

Data premiery: 07.04.2026r.

Ilość stron: 86

Wymiary: 121x195 mm

Okładka: miękka

ISBN: 978-83-8313-942-5

Wydawca: Novae Res

Moja ocena: 3/6

[87/26] - 2025.: "Sonka. Ostatnia żona Jagiełły"

"Sonka.

Ostatnia żona Jagiełły"

Dorota Pająk-Puda

„Może byłam dzika, może głupia. 

Ale szybko się uczę. 

Jak być królową też.”

Zofia Holszańska, nazywana Sonką, odegrała w historii dynastii Jagiellonów bardzo ważną rolę. Sonka przeszła do historii nie tylko jako ostatnia żona Jagiełły, ale również matka królów: Władysława III Warneńczyka oraz Kazimierza IV Jagiellończyka. Jej życie dalekie było od bajki o królewskim dworze. Intrygi, plotki i walka o pozycję sprawiły, że Sonka przez lata musiała udowadniać swoją wartość w świecie rządzonym przez mężczyzn. Nic więc dziwnego, że jej historia do dziś inspiruje historyków i pisarzy, a pani Dorota Pająk-Puda postanowiła oddać jej głos w swojej powieści „Sonka. Ostatnia żona Jagiełły”.

Trudno mi nawet sobie wyobrazić, co musiała czuć dziewczyna, która nagle trafia na Wawel, do świata pełnego zasad, chłodnych, niechętnych, a nawet u niektórych nienawistnych spojrzeń i ludzi walczących o wpływy.

Pani Dorota Pająk-Puda doskonale wykreowała postać Sonki, ukazując jej przeżycia w narracji pierwszoosobowej, więc widzimy świat tak, jak ona go widzi. Poznajemy bohaterkę jako młodziutką osobę, która czuje się trochę zagubiona i próbuje znaleźć swoje miejsce w życiu. Śledzimy jej losy od momentu przybycia na Wawel w 1422 roku aż do śmierci królowej, która nastąpiła w 1461 roku, ale książka na tym się nie kończy, bo mamy jeszcze dwa interesujące bonusy. Jeden dzieje się kilka lat po odejściu Sonki, a drugi to zaskakujący epilog.

Bardzo podobało mi się, że autorka niczego nie wybiela, ani króla, ani Zbigniewa Oleśnickiego, czy innych znanych z kart historii postaci. Dzięki temu wszystko wydaje się bardziej prawdziwe. Króla Władysława II Jagiełłę znamy jedynie poprzez pryzmat jego zwycięstwa nad Krzyżakami na polach grunwaldzkich w 1410 roku. Jego wizerunek mamy stworzony poprzez karty historii i film „Krzyżacy”, ale tak naprawdę nie wiemy jaki był. Jedynie na podstawie informacji z podręczników szkolnych, czy filmów mamy stworzony jego wizerunek.

Książka "Sonka. Ostatnia żona Jagiełły" pokazuje nam zupełnie innego króla Jagiełłę, którego trudno mi było polubić. Nie ma w tym przesadnego patosu ani sztucznego podkręcania emocji. Styl autorki pozostaje lekki i naturalny, przez co książkę czyta się naprawdę płynnie, mimo że opowiada o wydarzeniach sprzed kilkuset lat.

Ogromną rolę odgrywa też atmosfera samego Wawelu, w którym wydaje się, że „ściany mają uszy”, a każda z przebywających w nim osób coś knuje, nie zawsze ma dobre zamiary. Nad wszystkim unosi się cień Zbigniewa Oleśnickiego, człowieka potężnego, wpływowego, żądnego władzy i potrafiącego wykorzystać swoje stanowisko. Autorka świetnie pokazuje, jaką ogromną władzę mieli wtedy duchowni i jak łatwo można było zniszczyć komuś reputację jednym słowem, podejrzeniem, czy plotką. Nawet narodziny synów nie dają Sonce pełnego bezpieczeństwa. Plotki o zdradzie i podważanie ojcostwa dzieci pokazują, jak kruche było miejsce kobiet nawet na samym szczycie.

Najbardziej ujęło mnie jednak obserwowanie przemiany samej Sonki. Z początku jest przestraszoną dziewczyną, która nie rozumie świata wokół siebie. Z czasem staje się kobietą świadomą swojej pozycji i ceny, jaką musi za nią zapłacić. Młoda królowa po prostu uczy się przetrwać, milczeć wtedy, kiedy trzeba, i walczyć wtedy, kiedy nie ma już wyboru. Czytając o jej życiu możemy też być świadkami wydarzeń, które miały miejsce w tamtym czasie i razem z Sonką przeżywać związane z nimi emocje.

„Sonka. Ostatnia żona Jagiełły” nie jest romantyczną historią, chociaż są elementy romansu z niespełnioną miłością. Historia jest tu ważna, ale najważniejsze pozostają emocje i człowiek. Dzięki temu książka trafi do osób interesujących się historią Polski, ale też do tych, którzy po prostu lubią opowieści o kobietach, o których mówi się niewiele, albo nie zawsze tak, jak na to zasługują. Po zamknięciu tej historii najbardziej pozostała mi chyba myśl o tym, jak samotne musiało być życie kobiet takich jak Sonka. Królowa, matka przyszłych władców, a jednocześnie dziewczyna, która przez większość życia musiała walczyć o własne miejsce, pozycję i własny honor.

Egzemplarz książki otrzymałam w ramach współpracy z portalem 

Wydanie: II

Data premiery: 25.03. 2026 rok (I wydanie: 30.09.2020r.)

Ilość stron: 320

Wymiary: 150 x 210 mm

Okładka: twarda

ISBN 978-83-8241-313-7

E-book ISBN 978-83-7779-650-4

Wydawnictwo: MG

Moja ocena: 5/6

[86/26] - 2024.: "Dom na Groblach" Tom II

"Pogrążeni w ciemności"

seria: "Dom na Groblach"

Tom drugi

Wiktoria Gische

„wzgardzona kobieta 

jest najniebezpieczniejszym przeciwnikiem"

Gdy rozstawałam się z Wandą Krzeszowską i Iwo Bironem w pierwszym tomie serii „Dom na Groblach”, wszystko zmierzało ku temu, by oboje wiedli szczęśliwe, wspólne życie. Tymczasem drugi tom pt.: "Pogrążeni w ciemności", pokazuje, jak szybko szczęście potrafi się rozsypać. Sześć lat później spotykamy Iwo w zupełnie innym momencie życia, przygnębionego, zagubionego i próbującego poradzić sobie z bólem, który powoli go wyniszcza. Na szczęście jego ojciec ma w Anglii energiczną, mądrą siostrę, która doskonale rozumie swego bratanka i postanawia mu pomóc.

Blurb książki informuje, że Biron skorzystał z zaproszenia cioci Mali, ale wciąż pogrążony jest w depresji. Dlaczego? Tego oczywiście nie zdradzę, choć moje przypuszczenia dość szybko okazały się trafne. Wiadomo również, że Londynem wstrząsają brutalne morderstwa, które budzą strach mieszkańców i coraz bardziej komplikują sytuację głównego bohatera. W życiu Iwo pojawiają się także dwie kobiety, które, podobnie jak ukochana Wanda, próbują przełamywać obowiązujące stereotypy i walczyć o własne miejsce w świecie zdominowanym przez mężczyzn. Jedną z nich jest pielęgniarka, Ewa Cavell, która mimo wiedzy i zaangażowania nadal bywa traktowana przez niektórych z pobłażaniem tylko dlatego, że wykonuje zawód uznawany wówczas za mało prestiżowy. Drugą ważną bohaterką jest Emma Owen, która od początku jest zafascynowana Bironem i wyraźnie wyróżnia się na tle kobiet swojej epoki charakterem oraz sposobem myślenia. Jej ambicją jest zdobycie stopnia naukowego z paleontologii, co w tamtym czasie nie było łatwe dla kobiet.

Fabułę otwiera prolog opatrzony datą: listopad 1888 roku i umiejscowiony właśnie w Londynie. Zastajemy Iwo Birona w trudnym położeniu, gdyż leży w szpitalu po tym, jak został brutalnie napadnięty w jednej z londyńskich dzielnic. Następnie cofamy się o dwa lata, by zobaczyć, co wydarzyło się w Biskupicach i dlaczego Biron zdecydował się wyjechać do stolicy Anglii. Dopiero później śledzimy kolejne wydarzenia prowadzące do sceny z prologu oraz dowiadujemy się, co stało się dalej.

Pani Wiktoria Gische stopniowo odsłania kolejne elementy układanki, a my próbujemy je dopasować, zanim zrobią to bohaterowie. Przy okazji bardzo sugestywnie oddaje klimat miasta końca XIX wieku. Londyn pokazany jest jako miejsce pełne kontrastów. Z jednej strony życie toczy się w eleganckich salonach i bogatych miejskich domach, z drugiej - w mrocznych zaułki, w które lepiej nie zaglądać, zwłaszcza po zmroku.

Styl Pani Wiktorii Gische wciąga od początku, między innymi dlatego, że autorka nie ma zwyczaju przeciągać scen czy niepotrzebnie rozwlekać wydarzeń. Dłuższe opisy są czasami przy przedstawianiu jakiejś osoby, ale przy tym powstaje rys psychologiczny danej postaci. Często kończy rozdziały w najbardziej emocjonujących momentach, tworząc rodzaj suspensu. 

Narracja prowadzona jest w trzeciej osobie, a historia składa się z kilku wątków,  dzięki czemu możemy obserwować wydarzenia z perspektywy różnych bohaterów. Autorka pokazuje zarówno losy postaci pierwszoplanowych, jak i bohaterów drugoplanowych, którzy również mają znaczenie dla całej historii. Bardzo zgrabnie wprowadza również motyw kryminalny, umiejętnie budując atmosferę zagrożenia, odsłaniając przed nami niektóre fakty, o których nie wie nawet policja. My widzimy więcej, poznajemy sprawców, ich motywy oraz sposób działania, ale mimo tego i tak długo nie znamy całej prawdy. To sprawia, że napięcie utrzymuje się niemal do samego końca.

„Dom na Groblach” to seria bardzo udanie łącząca romans historyczny z kryminałem retro. W pierwszym tomie ginęły kobiety w Krakowie i sprawa ta została wyjaśniona, a sprawca ukarany. Jednak teraz powstaje wątpliwość, czy na pewno wszystko zostało wyjaśnione. W drugim tomie pt.: „Pogrążeni w ciemności” pani Wiktoria Gische ponownie stworzyła historię pełną emocji, tajemnic, ekspresyjnych wydarzeń, a przy tym wykreowała wiele ciekawych postaci, będących przekrojem londyńskiego społeczeństwa. Można w niej dostrzec różne tematy, ale najbardziej widoczna jest kwestia wychodzenia z trudnej przeszłości, radzenia sobie z cierpieniem i stratą, ale też o dawaniu sobie drugiej szansy na miłość. Dzięki temu książka angażuje nie tylko intrygą kryminalną, lecz także samymi bohaterami i ich przeżyciami. Trzyma w napięciu i niepokojącym klimacie do ostatniej strony, by wraz finałem pozostawić nas z rosnącą ciekawością i nieodpartą potrzebą sięgnięcia po kolejny tom.

Recenzja tomu I: "Dom na Groblach"

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem 

Wydanie: I

Data premiery: 09.04.2026r.

Ilość stron: 400 a samego tekstu 392

Wymiary: 135 × 208 mm

Oprawa: miękka ze skrzydełkami

ISBN 978-83-8293-256-0

Wydawnictwo: Videograf

Moja ocena: 6/6

[85/26] - 2023.: „Domek nad jeziorem Borzyńskim”

„Domek nad jeziorem Borzyńskim”

Agnieszka Łepki

"Ludzie nie lubią, gdy innym się poszczęści."

Piękna, klimatyczna okładka książki "Domek nad jeziorem Borzyńskim" nastraja pozytywnie i obiecuje romantyczną, ciepłą historię z nutą tajemnicy. Szybko jednak okazuje się, że pod malowniczą atmosferą kryje się opowieść znacznie cięższa i bardziej emocjonalna.  

Czterdziestopięcioletnia Oliwia Pachnicka od lat żyje głównie dla innych. Po rozwodzie z Jackiem Wałkonikiem związała się z Tymonem Kaczmarkiem, z którym tworzy wolny związek.  Tymon nie jest złym człowiekiem, jednak pozostaje pod silnym wpływem swoich dzieci i byłych partnerek, które chętnie wykorzystują jego dobroć i poczucie obowiązku. Skutki ich roszczeniowych zachowań bardzo często odczuwa właśnie Oliwia, dodatkowo zmagająca się z toksyczną, apodyktyczną matką.

Relacja Oliwii i Tymona od początku wzbudzała we mnie mieszane uczucia. Nie polubiłam Kaczmarka po tym wszystkim, co robił, co mówił i jak się zachowywał. Momentami trudno było mi zrozumieć, dlaczego Oliwia wciąż trwa w tej relacji i godzi się na ciągłe ustępstwa.

Przełomem staje się wiadomość o spadku po Franciszce — przyjaciółce babci Zyty — która zapisuje Oliwii domek nad jeziorem w Borzymiu. Miejsce owiane mrocznymi legendami staje się dla bohaterki symbolem wolności i nowego początku, choć rodzina szybko zaczyna postrzegać spadek wyłącznie jako źródło korzyści materialnych.

Równolegle śledzimy historię Moniki, młodszej siostry Oliwii, przedstawioną w narracji trzecioosobowej. Kobieta przez lata żyje z kompleksem „starej panny”, podsycanym przez matkę. Zdesperowana, by za wszelką cenę wyjść za mąż, trafia na despotycznego mężczyznę i wpada w pułapkę toksycznego małżeństwa. 

Kontrast pomiędzy siostrami buduje oś całej powieści. Monika coraz bardziej pogrąża się w poczuciu krzywdy i zależności od innych, natomiast Oliwia stopniowo zaczyna walczyć o siebie i bronić swojej niezależności przed rodziną, która chce decydować o jej życiu oraz przejąć kontrolę nad spadkiem. Domek nad jeziorem staje się nie tylko miejscem akcji, lecz także metaforą wolności, odwagi i możliwości zerwania z toksycznymi schematami wyniesionymi z domu rodzinnego.

„Domek nad jeziorem Borzyńskim” to historia o kobietach uwikłanych w toksyczne rodzinne schematy, niespełnionych oczekiwaniach i traumach przekazywanych z pokolenia na pokolenie. Autorka pokazuje, jak destrukcyjny wpływ mogą mieć staroświeckie przekonania dotyczące małżeństwa i społecznej roli kobiet. Matka Oliwii i Moniki przez lata wpajała córkom, że bycie rozwódką lub „starą panną” jest życiową porażką, przez co obie siostry w dorosłości próbują desperacko dopasować się do cudzych oczekiwań, zatracając własne potrzeby i poczucie wartości.

Spadek w postaci domku nad jeziorem Borzyńskim staje się w powieści swoistym testem charakterów i doskonale pokazuje, „kto jest kim”. Gdy pojawiają się pieniądze i możliwość zysku, maski zaczynają opadać, a rodzina Oliwii oraz bliscy Tymona coraz wyraźniej pokazują swoją pazerność i interesowność. Wśród całej galerii bohaterów to właśnie Oliwia wzbudziła moją największą sympatię, choć nie zawsze zgadzałam się z jej decyzjami. Mimo wszystko kibicowałam jej, szczególnie wtedy, gdy zaczęła stawiać granice i walczyć o siebie. Z satysfakcją obserwowałam, jak przeciwstawia się zarówno własnej toksycznej rodzinie, jak i rodzinie Tymona, która najchętniej uszczknęłaby coś ze spadku dla siebie.

Powieść "Domek nad jeziorem Borzymskim" była  moim trzecim spotkaniem z twórczością autorki i kolejnym udanym.  Wcześniej miałam okazję przeczytać "Lekarstwo na miłość" oraz "Pokochaj mnie wreszcie!" I ponownie otrzymałam historię opartą na emocjach, trudnych relacjach i bohaterach dalekich od idealnych, ale przez to bardzo prawdziwych. 

Pani Agnieszka Łepki po raz kolejny pokazała, że potrafi tworzyć opowieści życiowe, poruszające i skłaniające do refleksji nad tym, jak ogromny wpływ na dorosłe życie mają doświadczenia wyniesione z domu rodzinnego. Jej styl początkowo wydaje się dość mocno opisowy i momentami rozwija się spokojniej, jednak z czasem historia nabiera dynamiki i emocjonalnej intensywności. Im bardziej autorka odsłania rodzinne konflikty, tajemnice oraz prawdziwe oblicza bohaterów, tym trudniej oderwać się od lektury. Dzięki temu powieść stopniowo wciąga coraz mocniej, a napięcie budowane wokół relacji rodzinnych i spadku sprawia, że chce się poznać dalsze losy bohaterek.

"Domek nad jeziorem Borzymskim" to przede wszystkim opowieść o toksycznych relacjach rodzinnych,  odwadze bycia sobą, spełnianiu swoich pragnień, stawianiu granic i o dwóch kobietach uwikłanych w toksyczne relacje, próbujących wyrwać się ze schematów narzucanych im przez innych. Wyłania się z niej wniosek, że jeżeli chcemy naprawdę dowiedzieć się, jacy są ludzie, wystarczy postawić na ich drodze pieniądze, spadek albo możliwość łatwego zysku. Wtedy bardzo szybko opadają maski, a na wierzch wychodzą chciwość, zazdrość i egoizm. Domek nad jeziorem Borzyńskim świetnie pokazuje, jak cienka bywa granica między rodziną a interesownością oraz jak trudno zawalczyć o siebie, gdy przez całe życie uczono nas spełniać oczekiwania innych. To emocjonalna, momentami gorzka, ale bardzo życiowa historia o kobietach próbujących odzyskać własny głos i wyrwać się z toksycznych schematów.

Wydanie: I
Data premiery: 03.04.2026r.
Ilość stron: 454
Wymiary: 130x210 mm
Okładka: miękka ze skrzydełkami
ISBN: 978-83-8423-365-8
Wydawca: Novae Res
Moja ocena: 5/6

[84/26] - 2022.: "Trzy kroki we mgle"

"Trzy kroki we mgle"

Natalia Kulpińska

„Życie jednak nie jest z zasady proste,

a błędy, które się kiedyś popełniło, 

lubią się mścić.”

Czasem w życiu przychodzi taki moment, kiedy idziemy jakby we mgle — powoli, ostrożnie, niepewni, czy stawiany krok prowadzi nas naprzód, czy może wcale nie ruszamy z miejsca. Mgła potrafi otulić, ale też zagłuszyć to, co najważniejsze. Zniekształca kształty, tłumi dźwięki, sprawia, że nawet dobrze znane ścieżki wydają się obce. A jednak właśnie w takiej półprzezroczystej, chłodnej zasłonie często kryją się odpowiedzi, których nie potrafimy znaleźć w pełnym świetle dnia. To wrażenie błądzenia, szukania drogi, stawiania kolejnych kroków mimo strachu i niepewności idealnie oddaje klimat powieści "Trzy kroki we mgle", po którą sięgnęłam tym razem.

Akcja powieści rozgrywa się w niewielkim szkockim miasteczku Hillside. Tam właśnie mieszka Hope Hill, której życie pozornie wygląda na spokojne i ciche. Ona sama prowadzi mały pensjonat, który dostała po swoich dziadkach, hoduje owce i pracuje też w lokalnej policji. Czuje silny związek z tym miejscem i nazywa je domem. Wielu mieszkańców, w tym jej rodzice, zdecydowało się wyjechać i zacząć nowe życie gdzie indziej, lecz ona nie potrafi opuścić rodzinnego miejsca, które kocha. Towarzyszą jej wierny pies Karma oraz kruk Zazu, którzy dodają tej historii uroku i charakteru.

Na pierwszy rzut oka życie Hope wydaje się uporządkowane, jednak pod powierzchnią kryje się wiele bólu i napięcia. Kobieta od dłuższego czasu tkwi w toksycznym związku z Anthonym, który skutecznie odbiera jej spokój i poczucie własnej wartości. Choć zdaje sobie sprawę, że relacja ją niszczy, trudno jej podjąć decyzję o definitywnym rozstaniu. Dodatkowo wciąż wracają wspomnienia związane z Emmettem Andersonem, jej dawną miłością, który przed laty złamał jej serce i bez słowa wyjechał do Londynu, zrywając kontakt ze wszystkimi.

Fabuła nabiera tempa w chwili, gdy Hope postanawia zawalczyć o siebie i zakończyć destrukcyjny związek. Wtedy jej życie zaczyna się gwałtownie komplikować. Powrót Emmetta po ośmiu latach nieobecności wywołuje lawinę emocji i pytań, pojawia się tajemnicza choroba, dochodzi do niespodziewanej śmierci, a sama Hope zostaje uwikłana w sprawę morderstwa. Na szczęście okazuje się, że Emmett jest dziś cenionym i skutecznym detektywem śledczym, który nie zamierza zostawić jej samej z problemami. Razem próbują odkryć prawdę ukrytą w dawnych wydarzeniach, pozostawionych notatkach i sekretach mieszkańców Hillside.

To kolejna książka autorki, po którą sięgnęłam właściwie bez większego zastanowienia. Jej wcześniejsze powieści: „Paper Birds” oraz „His Game, Her Rules”, bardzo mi się podobały, dlatego byłam ciekawa, jak poradzi sobie z historią utrzymaną w nieco innym klimacie. Już od pierwszych stron czuć atmosferę szkockiej prowincji, gdzie mgła, deszcz i sekrety mieszkańców tworzą idealne tło dla historii o trudnej przeszłości, stracie i próbie odzyskania kontroli nad własnym życiem. Autorka bardzo sprawnie łączy tutaj kilka gatunków. To jednocześnie romans, dramat obyczajowy i historia z wyraźnie zarysowanym wątkiem kryminalnym. W porównaniu z wcześniejszymi książkami jest zdecydowanie bardziej niepokojąco. Pojawia się więcej napięcia, emocjonalnych konfliktów oraz tajemnic, które dotyczą nie tylko uczuć, ale również win, przemilczeń i trudnej przeszłości.

Bardzo lubię styl autorki, ponieważ prowadzi zawsze fabułę w lekki, naturalny sposób, bez przesadnego dramatyzmu. Wszystko dzieje się płynnie, sceny przechodzą jedna w drugą niemal niezauważalnie, a emocje bohaterów wypadają wiarygodnie. Dzięki temu nawet spokojniejsze momenty nie nużą, a całość wciągnęła mnie od pierwszych stron.

Muszę jednak przyznać, że sama Hope początkowo trochę mnie irytowała. Szczególnie w scenach, gdy Emmett próbował wyjaśnić wydarzenia z przeszłości, a ona reagowała głównie złością i pretensjami. Miałam wrażenie, że momentami uparcie nie chce dopuścić do siebie prawdy i zamiast rozmowy wybiera atak. Wpisuje się taką postawą w typowe bohaterki romansów, które nie chcą rozmawiać, wolą pomijać temat i unikać znienawidzonej osoby. Z drugiej strony trudno się temu całkowicie dziwić. Lata spędzone w toksycznym związku i życie w ciągłym napięciu mocno wpłynęły na jej sposób myślenia i relacje z innymi. To, co wydarzyło się przed laty między nią a Emmettem, można było częściowo przewidzieć, jednak Hope bardzo długo nie potrafiła odpuścić dawnych urazów i dopuścić do siebie głosu serca.

Dużym atutem tej powieści jest umiejętne wyważenie wszystkich elementów. Romans nie dominuje nad fabułą, kryminał nie przytłacza, a wątki obyczajowe nadają historii autentyczności. Autorka potrafi budować napięcie, ale jednocześnie nie rezygnuje z cieplejszych momentów i subtelnego humoru. Dzięki temu „Trzy kroki we mgle” to nie tylko opowieść o miłości, drugiej szansie, tajemnicach i szukaniu prawdy, ale także historia o odzyskiwaniu siebie, odwadze i próbie uporządkowania życia po latach bólu. To książka pokazująca, że czasem trzeba przejść przez własną mgłę, by w końcu zobaczyć, co naprawdę jest ważne.

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem 

Wydanie: I

Data premiery: 24.03. 2026r.

Ilość stron: 324

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Wymiary: 205 x 140 mm

ISBN: 978-83-8290-925-8, 9788382909258

Wydawnictwo: WasPos

Moja ocena: 5/6

[83/26] - 2021.: "Wakacje z szefem" - Tom I "Rosy"

Wakacje z szefem

Rosy

seria: Szefowie

Tom pierwszy

Iwona Feldman

„czasem to, czego nie widzimy, 

jest bliżej, niż myślisz”

Relacje w miejscu pracy często bywają trudne i skomplikowane. Codzienny stres, presja oraz nadmiar obowiązków sprawiają, że człowiek zaczyna funkcjonować automatycznie, podporządkowując wszystko pracy. Z czasem bardzo łatwo zatracić granicę pomiędzy obowiązkiem a życiem prywatnym. Właśnie w takim świecie funkcjonuje bohaterka powieści „Wakacje z szefem. Rosy”.

Rosy Lancaster to kobieta obowiązkowa, rozsądna i odpowiedzialna. Praca w dużej korporacji jest dla niej sposobem na utrzymanie siebie i pomoc chorej matce. Kobieta całkowicie podporządkowała swoje życie obowiązkom i nawet nie zauważyła momentu, w którym przestała mieć czas dla samej siebie. Większość dni spędza w biurze, czego ostatecznie nie wytrzymuje jej partner. Dni, tygodnie i miesiące mijają jej tak szybko, że trudno byłoby jej powiedzieć, kiedy ostatni raz zrobiła coś wyłącznie dla siebie.

Jej szef, Carter Bellamy, wcale nie ułatwia jej codzienności. Jest surowy, wymagający, zdystansowany i nieustannie stawia przed nią kolejne wyzwania. Rosy przez lata stara się zachować wobec niego emocjonalny dystans i wykonywać swoje obowiązki perfekcyjnie. Jednocześnie Carter zaczyna dostrzegać w niej kogoś więcej niż tylko sumienną pracownicę — kobietę, która coraz mocniej wpływa na jego emocje. Wszystko wydaje się uporządkowane aż do momentu, gdy Carter niespodziewanie zabiera Rosy na delegację do Kalifornii. To właśnie wtedy coś zaczyna się zmieniać.

„Wakacje z szefem. Rosy” to romans biurowy oparty na motywie relacji szef–pracownica, jednak bardzo szybko okazuje się historią znacznie bardziej emocjonalną, niż mogłoby się wydawać. Autorka nie skupia się wyłącznie na romansie i fizycznym przyciąganiu między bohaterami, ale pokazuje również samotność, przemęczenie i życie podporządkowane obowiązkom. Dzięki temu historia Rosy i Cartera wydaje się autentyczna i wiarygodna.

Największą uwaga skupia się na tej parze i to jak rozwija się ich relacja. Typ osoby, jaką reprezentuje Rosy, nie jest często spotykany w tego typu powieściach. Ona nie epatuje seksapilem czy wyzywającym zachowaniem. Wręcz przeciwnie jest zwykłą kobietą skupioną na swoich zadaniach. Jest ciągle zmęczona, bardzo dużo pracuje. Od sześciu lat żyje według tego samego schematu. Każdy jej dzień wygląda prawie tak samo. Wstaje, idzie do pracy, robi to, co musi, wszystko ma dobrze ułożone i cały czas za coś odpowiada. Do tego jeszcze dochodzi sprawa chorej matki, której rehabilitacja wymaga uwagi, opieki i finansów. To wszystko sprawia, że nie ma czasu na własne sprawy i jej życie osobiste prawie nie istnieje.

Pani Feldman pokazuje bardzo prawdziwie, że można zgubić siebie przez codzienność i pracę. Równie ciekawie została poprowadzona postać Cartera Bellamy’ego. Na pierwszy rzut oka wpisuje się on w motyw chłodnego miliardera przyzwyczajonego do kontroli, jednak autorka nie robi z niego jednowymiarowego bohatera. Carter jest zdystansowany, momentami wręcz niepokojący, a jego obecność od początku buduje napięcie. Poznawanie jego perspektywy odsłania nam wiele z jego prawdziwego charakteru, prywatnego życia i uczuć, jakie budzą się w nim na widok Rosy. Jednak jego perspektywa jest tutaj bardzo skromna, bo w większości narracja należy do tytułowej bohaterki.

Warto wspomnieć również o samym wydaniu książki, które zostało przygotowane bardzo estetycznie. Kolorowe wnętrze okładki utrzymane w czarno-różowej stylistyce świetnie oddaje klimat historii. Wnętrze jest czarno-białe, ale początek każdego rozdziału został wyróżniony subtelnymi grafikami. Dodatkowym atutem są ilustracje nawiązujące do fabuły i przedstawiające bohaterów w różnych sytuacjach, co jeszcze bardziej pozwala wczuć się w klimat historii.

„Wakacje z szefem. Rosy” to romans, który rozwija się stopniowo, co jest ogromnym plusem tej historii. Autorka niczego tutaj nie przyspiesza i nie przytłacza erotyką, mimo że opowiadanie pod tym samym tytułem zostało zaliczone do literatury erotycznej. Ukazało się ono w 2023 roku i zdobyło status bestsellera w Empik Go oraz Legimi. W tym roku autorka rozbudowała historię i wydała pełnowymiarową powieść skupiającą się na Rosy.

W książce nie ma przesadnej ilości scen intymnych, a te, które się pojawiają, zostały przedstawione ze smakiem i bez przesady. Znacznie mocniej wyczuwalne są tutaj napięcie, chemia między bohaterami oraz emocje stopniowo przejmujące kontrolę nad ich myślami. Relacja Rosy i Cartera opiera się na latach wspólnej pracy, niedopowiedzeniach i uczuciach budowanych powoli przez długi czas, dzięki czemu całość wypada wiarygodnie i naturalnie.

W 2025 roku ukazała się również nowela „Wakacje z szefową”, będąca drugą odsłoną serii „Ryzykowne relacje”, dlatego mam nadzieję, że także historia Rosy i Cartera zostanie jeszcze bardziej rozwinięta. Pozostaje więc czekać na kontynuację i przekonać się, w jakim kierunku autorka poprowadzi dalsze losy bohaterów, zwłaszcza że finał pierwszego tomu okazał się dla mnie dużym zaskoczeniem. Do samego końca wszystko wskazywało na to, że historia zmierza w dość przewidywalnym kierunku, jednak autorka bardzo umiejętnie wyprowadziła mnie z poczucia bezpieczeństwa. Końcowe wydarzenia całkowicie zmieniają odbiór tej historii i pozostawiają ogromną ciekawość tego, co wydarzy się dalej.

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z autorką i wydawnictwem

Wydanie: I

Data premiery: 02.03.2026r.

Ilość stron:

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Wymiary:

ISBN

Wydawnictwo: Krople Czasu

Moja ocena: 5/6