[70/26] - 2008 "Zapomniałam, że cię kocham"

"Zapomniałam, że cię kocham"

Anna Prusik

„Chcę wychodzić, wiedząc, że na mnie czekasz. 

Chcę wracać do domu tylko wtedy, 

gdy ty tam będziesz.”

Życie potrafi w jednej chwili zburzyć nasze plany — często w sposób, którego nigdy byśmy się nie spodziewali. Czasem robi to delikatnie, ale bywa, że znacznie brutalniej i bezkompromisowo, wymazując to, co wydawało się fundamentem naszej tożsamości. „Zapomniałam, że cię kocham” dobrze pokazuje, jak gwałtownie rzeczywistość potrafi nas do siebie na nowo dopasować.

Po wypadku samochodowym, w którym z impetem uderza w słup energetyczny, Lilianna Maria Sawka budzi się w szpitalu. Choć pamięta swoje dzieciństwo, pochodzenie i wiele faktów z życia, ostatnie dziesięć lat zostało dla niej całkowicie wymazane. Nie ma pojęcia, że jest znaną producentką muzyczną, że prowadzi ważne projekty ani — co najbardziej zaskakujące — że za kilka tygodni ma wyjść za mąż.

Jeszcze większy niepokój budzi fakt, że ludzie odwiedzający ją w szpitalu zdają się oczekiwać od niej rzeczy, których ona zupełnie nie rozumie. Im bardziej Lilianna próbuje odzyskać wspomnienia, tym więcej pojawia się wątpliwości, zwłaszcza gdy powracające obrazy zaczynają prowadzić ją w zupełnie innym kierunku, niż sugerowałoby jej obecne życie.  Tym bardziej, że niektóre z nich zachowują się tak, jakby nie rozumiały, że ona nie pamięta swoich ostatnich dziesięciu lat, więc tym bardziej nie wie, o czym oni mówią i czego od niej chcą.

Wypadek i jego następstwa stają się czymś więcej niż tylko dramatycznym punktem zwrotnym. To moment, w którym życie weryfikuje jej dotychczasowe wybory. Brutalnie rozrywa ciągłość tego, co uważała za oczywiste, zmuszając ją, by spojrzała na siebie z perspektywy, której nigdy by nie wybrała dobrowolnie. Nagle wszystko, co było jej codziennością, staje się obcą opowieścią, a ludzie, którzy powinni być najbliżsi, wydają się nosić maski. W tej pustce, w tym niechcianym „zaczynaniu od nowa”, kryje się jednak coś paradoksalnie cennego — możliwość odkrycia, kim naprawdę jest, gdy znikają wszystkie narzucone role, oczekiwania i przyzwyczajenia.

Tym razem pani Anna Prusik postanowiła pokazać nam, jak to jest, gdy utrata pamięci pozbawia nas części życia. Wspomnienia bowiem, to jakby nasza własna książka, której karty wypełniają nasze przeżycia i zapisane są w formie wspomnień. A to zostało zabrane Lilianie, tak, jakby ktoś po prostu wyrzucił część naszych zasobów bibliotecznych. A taką biblioteką jest nasza mapa zapisana w naszym mózgu i sercu.

Wokół tego wątku poruszanych jest wiele innych zagadnień, a jednym z ciekawszych jest zwrócenie uwagi na pracę ratowników górskich, których działania wymagają ogromnej odwagi, zaangażowania, poświęcenia, determinacji i gotowości do ryzyka, w którym granica między życiem a śmiercią bywa wyjątkowo cienka. Autorka zwraca uwagę nie tylko na specyfikę tej pracy, ale też na emocje, jakie towarzyszą bliskim osób, które każdego dnia podejmują tak niebezpieczne wyzwania.

„niczego nie można być pewnym, 

więc nie należy liczyć na lepsze okazje”

Drugą ogromną wartością są tatrzańskie, górskie krajobrazy, których piękno, majestat, ale też niebezpieczeństwo tworzy tło dla wydarzeń, które w dalszej części powieści bardziej mnie zaabsorbowały. Trudno mi bowiem było od razu przyzwyczaić się do nowej odsłony stylu autorki, gdyż odbiega on znacząco o tego, który poznałam jej wcześniejszych książkach.

Śledzę twórczość pani Prusik od jej debiutu, jakim była dylogia „Stackhouse”, czyli powieści „Jak naprawić palanta” oraz „Jak nie zepsuć palanta” napisana jeszcze pod pseudonimem Anna Craft. Przy tych tytułach bawiłam się doskonale, bo były lekkie, pełne humoru i charakterystycznego, sarkastycznego zacięcia. Kolejna książka, „Zabiorę cię do piekła”, miała już zupełnie inny charakter naznaczony większymi emocjami, mrocznym klimatem, zbliżonym do thrillera. Licząc na podobne wrażenia, z dużą ciekawością sięgnęłam po najnowszą powieść autorki.

Okazało się jednak, że historia zawarta w książce „Zapomniałam, że cię kocham”, jest zupełnie inna niż poprzednie — jakby wyszła spod pióra innej osoby. Nie ma tu już tak wyraźnego, sarkastycznego tonu, który wcześniej był jej znakiem rozpoznawczym. Humor nadal się pojawia, ale jest znacznie delikatniejszy, bardziej subtelny, a całość utrzymana jest w spokojniejszym, bardziej refleksyjnym rytmie. To świadoma zmiana, która pokazuje, że autorka potrafi wyjść poza własne schematy i odnaleźć się w zupełnie innym sposobie opowiadania historii. Ja musiałam przyzwyczaić się do tego odmiennego sposobu opowiadania, by wciągnąć się w historię, która sama w sobie jest intrygująca, ale podana w trochę bardziej wymagającej uwagi formie.

Stopniowe odzyskiwanie wspomnień przez Lilianę, staje się nie tylko próbą odtworzenia przeszłości, ale też okazją do zrozumienia decyzji, które kiedyś mogły wydawać się niejasne i niedostrzegane. Z czasem okazuje się, że wiele z nich miało swoje uzasadnienie, nawet jeśli z perspektywy „nowej” bohaterki budzą wątpliwości. Paradoksalnie właśnie w tej pustce, w tym niechcianym „zaczynaniu od nowa”, kryje się szansa i możliwość odkrycia, kim naprawdę się jest, gdy znikają wszystkie narzucone role i oczekiwania. Czasem dopiero wtedy, gdy życie gwałtownie przerywa nasz bieg, zaczynamy widzieć, jak wyglądała droga, którą tak pewnie podążaliśmy, a w przypadku Liliany,  okazuje się, że serce pamięta lepiej niż jej się wydawało. 

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem 

Wydanie: I
Data premiery: 06.03.2026 r.
Ilość stron: 374
Wymiary: 130x210 mm
Okładka: miękka ze skrzydełkami
ISBN 978-83-8423-382-5
Wydawnictwo: Amare
Moja ocena: 5/6

1086. - "Jak nie zepsuć palanta" Tom II

Jak nie zepsuć palanta

Seria: Stackhouse Tom II

Anna Craft

Wydanie pierwsze

Data wydania 11 kwietnia 2022

Format 130x210 mm

Okładka miękka ze skrzydełkami

Liczba stron 436

ISBN 978-83-8219-821-8

Wydawca AMARE

Moja ocena: 5/6

„Miłość nie ma nic wspólnego z logiką. Nie można jej wytłumaczyć, przewidzieć, ani zaplanować. Znienacka uderza w splot słoneczny i jak gdyby nigdy nic, zadomawia się w twoim życiu, nawet, jeśli sobie tego nie życzysz.”

W pierwszej części serii „Stackhouse” mieliśmy instrukcję ujętą w 10 krokach „Jak naprawić palanta”. teraz poznajemy 10 zasad, by tego palanta nie zepsuć. Zakończenie pierwszej części dawało nadzieję, że między Alexem i Rose zacznie się w końcu wszystko układać, jednak autorka postanowiła dołożyć im zmartwień w powieści pt.: „Jak nie zepsuć palanta.”

Rose Amber Sullivan to osóbka z charakterem, która konsekwentnie realizuje swoje plany, ale ta ambicja spowodowała, że jej drogi i Alexa Stacka się rozeszły. Los ponownie łączy tych dwoje, dając im szansę na miłość, ale wciąż dochodzi do głosu duma i ambicja, jaka towarzyszy podczas realizacji projektu. Alex przeszedł ogromną przemianę. Jest bardziej kontaktowy, kompetentny, wyrozumiały dla innych, używa słów „proszę”, „dziękuję”, „przepraszam”, czym zaskakuje wszystkich dookoła i wzbudza sympatię. Tym razem to Rose zachowuje się irracjonalnie i czasami zbyt mocno ulega swemu gwałtownemu charakterowi, tłumionej złości i niezrozumiałej dla mnie niechęci wobec Alexa.

W części pierwszej pt. „Jak naprawić palanta” poznaliśmy Alexa i Rose, których los połączył we wspólnej pracy. On był jej szefem, gburowatym, oschłym, ze sztywnymi zasadami, które utrudniały życie osobom pracującym w jego firmie Stackhouse, w tym Rose. Teraz miałam wrażenie, że to ona zachowuje się irracjonalnie, wciąż analizując swoje odczucia, ale też zachowanie Alexa, reagując nieadekwatnie do sytuacji i broniąc się przed miłością. Wciąż kieruje się gniewem, ma nieuzasadnione pretensje, wyciąga zbyt pochopne wnioski i ciągle walczy sama ze sobą. Z tego względu moja sympatia była, tym razem, bardziej po stronie Alexa, który bardzo zyskał w moich oczach niż "Rudzielec w okularach."

„Czym byłoby życie, gdybyśmy nie stawiali czoła strachowi.”

Druga część ma nieco inne tempo, niż jej poprzedniczka. Jest w niej więcej epizodów opisujących to, co bohaterowie do siebie czują, ale też cały czas mają problem z dogadaniem się. Ta kwestia była dla mnie trochę nużąca i niepotrzebnie przeciągana. Z czasem robi się jednak coraz bardziej ciekawie, gdyż pojawiają się intrygi i tajemnice. Poznajemy też bliżej ojca Alexa, Harolda, który odgrywa w tej historii znaczącą rolę i wystawia ich uczucie na próbę.

„Jak nie zepsuć palanta” jest powieścią, którą można zaliczyć do romansu biurowego, gdyż większa część fabuły toczy się właśnie w środowisku firmy korporacyjnej. Z reguły w tego rodzaju historiach aż kipi od erotyki. Tutaj ta sfera jest obecna, ale co ciekawe, nie ma w niej opisów zbliżeń, łóżkowych scen, czy wulgaryzmów. Całość jest napisana tak, że doskonale można poczuć wzajemne przyciąganie, ale zostało to przedstawione w bardzo subtelny sposób i bez seksualnych opisów. Autorka bardziej skupiła się na rozwoju relacji między głównymi bohaterami, ich wzajemnej współpracy i fascynacji, którą skutecznie przez jakiś czas skrywają. Natomiast nie brakuje w tej powieści emocji, napięcia, pożądania, które każde z nich czuje, ale postępuje wbrew swemu sercu.

„Jedyna słuszna wojna, to ta stoczona z samym sobą.”

W obu tomach autorka zastosowała naprzemienną narrację, ale nie oznaczyła wyraźnie, kto w danym momencie opowiada nam o sobie. Możemy tego jedynie się domyślić, po użytej formie osobowej, raz żeńskiej, raz męskiej. Dosyć szybko przyzwyczaiłam się do tej konstrukcji, więc nie miałam problemów w odnalezieniu się w poszczególnych wątkach.

Obie części zostały bardzo lekko napisane, chociaż bardziej podobała mi się część pierwsza, ze względu na zabawną formę, utarczki słowne, które nadawały całości odpowiedniego nastroju. W pierwszym tomie Rose walczyła o zmianę zachowania Alexa, wytykając mu jego wady i niewłaściwe podejście do pracowników firmy. W tomie drugim akcja biegnie utartym schematem, w którym dwoje kochających się ludzi nie potrafi o sobie rozmawiać szczerze, wciąż wybuchają między nimi nieporozumienia, i to głównie z przyczyny niezrozumiałych dla mnie ambicji Rose. Teraz to Alex walczy o uwagę i uczucia Rose, która skutecznie mu to utrudnia. Jest do niego nastawiona negatywnie i wszelkie jego zachowania odbiera emocjonalnie. Mimo to cała historia bardzo mi się podobała i czytałam ją zainteresowaniem.

To historia z nietuzinkową fabułą, chociaż można w niej odnaleźć stałe elementy. Pani Anna Craft udowodniła, że nie musi być w romansach ociekających seksem scen, by można były odczuć chemię między bohaterami. Natomiast postawiła przed bohaterami trudne sytuacje, wymagające podejmowania niełatwych wyborów, od których zależy nie tylko sukces projektu, lecz także osobiste szczęście. Oboje przekonali się, że miłości nie da się lekceważyć. Ona przychodzi, czy tego chcemy, czy nie i czeka, aż będziemy gotowi ją zaprosić do swego serca. Gorzej, gdy dana osoba boi się tego uczucia, a wtedy może przegapić to, co dla niej jest wartościowe i piękne. Zarówno Alex, jak i Rose mają swoje powody, by obawiać się stałego związku, ale też motywację, by wpuścić do życia miłość.

O AUTORCE:  Anna Craft to nowe nazwisko na polskim rynku wydawniczym, które warto sobie zapamiętać, gdyż jej debiut zapowiada umiejętność tworzenia urokliwych opowieści z lekkim pazurem. Z wykształcenia jest polonistką i mieszka w Krakowie, w którym pracuje w korporacji, stąd poznała to środowisko od podstaw, dlatego nie dziwi fakt, że jej debiutancka książka rozgrywa się właśnie w środowisku biurowym dużej firmy. 

Recenzja części pierwszej

Książkę przeczytałam, dzięki wydawnictwu:

971. - "Jak naprawić palanta" tom I

Jak naprawić palanta

Instrukcja w 10 krokach

seria: Stackhouse Tom I

Anna Craft

Wydanie pierwsze

Data wydania: 29 października 2021

Format 130x210 mm

Okładka miękka ze skrzydełkami

Liczba stron 390

Wydawca AMARE

„nic tak nie spaja relacji w pracy, jak wspólny wróg”

Rozpoczynając jakąkolwiek pracę mamy nadzieję, że przyniesie nam ona wiele korzyści, spotkamy się z życzliwością i przychylnością współpracowników. Czasami jednak zdarza się, że o ile trafiamy na świetnych kolegów, to niestety, nie dotyczy to szefa. Bohaterka książki „Jak naprawić palanta” znalazła się właśnie w takim środowisku, w którym szef ma zawsze rację.

Jej bohaterka, Rose Amber Sullivan marzy o pracy w słynnej firmie Stockhouse, ale wie, że mając dyplom zdobyty na najlepszej uczelni i jako jedna z najlepszych studentek, nie ma szans na zdobycie tam stażu. Jej przyjaciółka, Beth podpowiada, by złożyła ofertę pracy posługując się jej dokumentami, na których widnieją średnie wyniki. Fortel się udaje ale Rose nie spodziewa się, że przekraczając próg budynku Stockhouse, wchodzi na pożarcie w paszczę lwa i w czeluście piekła.

Alexander Stock uważany jest w zespole Sockhouse za wrednego, zadufanego w sobie, apodyktycznego i nieprzystępnego szefa, którego nie obchodzą uczucia innych. Potrafi skutecznie dopiec swoim pracownikom, uprzykrzyć dzień i zniechęcić do pracy. Jednym słowem: palant. Wybiera od niechcenia nowego stażystę, a właściwie stażystkę i nie zawraca sobie więcej tym głowy, dopóki następnego dnia widzi dziewczynę, która w ogóle nie wpisuje się w jego gust. Rose, bowiem skutecznie kamufluje swój prawdziwy wygląd. Alex postanawia zniechęcić dziewczynę do pracy, więc wciąż dokłada jej nowych obowiązków, ale ona, jak na złość, zawsze wywiązuje się z nich idealnie.

Rose od razu spodobała mi się ze swoim charakterem, udowadniając swoje kompetencje, pokonując kolejne stosy dokumentów i starając się wypełniać swoje obowiązki jak najlepiej, Zawsze pomocna, miła i troskliwa, wzbudza sympatię u kolegów i koleżanek, ale za to wywołuje irytację u szefa. Do tego jest sumienna, dokładna, nie poddaje się zbyt łatwo i zawsze wywiązuje się z powierzonych zadań. Pracując pewnego wieczora nad kolejną partią dokumentów, wpada na szalony pomysł. Spisuje swoje pomysły naprawienia tak zepsutego człowieka, jakim jest Alex, ujmując je w dziesięciu punktach, które na drugi dzień, nieopatrznie trafiają do rąk Alexa. Nie trudno jest przewidzieć jego reakcję, zwłaszcza, gdy pierwszy punkt brzmi:

„Wyjmij ten kij z tyłka. Jesteś takim samym człowiekiem, jak my. Możesz sobie kawę zrobić sam.”

Alex z początku jest faktycznie wkurzającym facetem, który nie dba o opinię innych. Liczą się tylko zyski, sukcesy i rozwój firmy. Jednak z czasem coraz bardziej zyskiwał w moich oczach, a wszystko zaczęło się od momentu, gdy pewnego dnia ojciec pokazuje mu anonimowe ankiety pracownicze, w których nie znajduje ani jednego dobrego słowa o sobie. Oczywiście, za bardzo się tym nie przejmuje, ale ojciec stawia mu warunek: odda mu swoje akcje, gdy kolejna ankieta będzie pozytywna. W głowie Alexa rodzi się diaboliczny i pozornie nie do wykonania plan…

Gdy zobaczyłam tytuł „Jak naprawić palanta” a pod spodem „Instrukcja w 10 krokach”, wiedziałam, że nie będzie to przesłodzona, sztywna opowieść lecz historia, przy której będę się doskonale bawić. Wprawdzie fabuła oparta została na znanym schemacie, ale pomysł na nią jest oryginalny i świeży. Autorka stworzyła romans osadzony w środowisku biurowym firmy, jakich na świecie jest wiele. Bardzo często funkcjonują one na zasadzie wyścigu szczurów, w których nie liczy się człowiek, lecz jego efektywna praca. Osoby kierujące tego rodzaju molochami nie znają swoich pracowników, traktując ludzi jedynie jako maszynki do pomnażania zysków. Tymczasem każdy z nich ma swój świat poza pracą, rodzinę, kredyty czy marzenia, ale brakuje im czasu na ich realizację.

„Jak naprawić palanta” to lektura, przy której czas biegnie szybko a na twarzy często pojawia się uśmiech, gdy czyta się zabawne dialogi i śledzi wzajemne przepychanki głównych bohaterów. Dzięki zastosowanej naprzemiennej narracji, obserwacja rozwoju relacji między nimi dostarczyła mi kilkugodzinnej zabawy. Polubiłam zarówno konsekwentną Rose jak i humorzastego Alexa, który okazuje się osobnikiem, skrywającym pod skorupą obojętności, wrażliwość i potrzebę bliskości.

To ekspresyjna, bardzo energetyczna i dynamicznie opowiedziana historia o wartościach, które każdy szef powinien sobie przyswoić. Dziesięć punktów stworzonych przez Rose to doskonały dekalog dla każdego, kto pracuje z ludźmi i chce stworzyć w swojej firmie przyjazne warunki przynoszące sukces. Pani Anna Craft rozpoczyna swoją karierę pisarską z dobrze napisaną powieścią, w której spotykamy wspaniałych bohaterów, nie tylko pierwszoplanowych. Każda ze stworzonych postaci jest charakterystyczna, z określoną osobowością, którą od razu albo się lubi, albo nie. Autorka pokazała, że potrafi świetnie posługiwać się piórem tworząc lekką, barwną historię, od której trudno się oderwać, a przy okazji przemyca wiele spostrzeżeń, które pokazują, że tak do końca nikt nie jest zły, a jedynie czasami tworzy wokół siebie iluzję, która szybko znika, gdy tylko chcemy dostrzec prawdę o sobie i otoczeniu.

O AUTORCE:  Anna Craft to nowe nazwisko na polskim rynku wydawniczym, które warto sobie zapamiętać, gdyż jej debiut zapowiada umiejętność tworzenia urokliwych opowieści z lekkim pazurem. Z wykształcenia jest polonistką i mieszka w Krakowie, w którym pracuje w korporacji, stąd poznała to środowisko od podstaw, dlatego nie dziwi fakt, że jej debiutancka książka rozgrywa się właśnie w środowisku biurowym dużej firmy. 

Recenzja części drugiej

Książkę otrzymywałam z Klubu Recenzenta serwisu nakanapie.pl