[169/25] - 1882.: „Zabójcze istoty”

"Zabójcze istoty"

Rory Power

„Każdy kres jest jednocześnie początkiem.”

Przyjaźń to jedna z relacji, jaka powstaje między ludźmi i opiera się na zaufaniu, wspólnych sekretach i emocjonalnej bliskości. Jednak bywa też tak, że nie zawsze każda taka więź wytrzymuje próbę czasu i jest wiarygodna. W powieści „Zabójcze istoty” poznajemy nieco inny obraz koleżeńskich powiązań, które zamiast  poczucia bezpieczeństwa są źródłem dramatu.

Patrząc na okładkę książki, można się spodziewać mrocznej opowieści i dokładnie to dostajemy. Rok temu cztery przyjaciółki: Lucy, Jane, Edie i Nan wypływają łódką na jezioro w stronę kanionu. Z tej wyprawy wraca tylko Nan, która nie potrafiła wytłumaczyć, co się stało. 

Fabuła zaczyna się w momencie, gdy w rocznicę tej tragedii mieszkańcy Saltcedar zbierają się nad plaży, by uczcić pamięć zaginionych dziewczyn.  Czuwanie przy świecach przerywa nagłe zamieszanie, gdyż na powierzchni  widoczny jest jakiś kształt. Gdy policja go wydobywa, okazuje się, że jest to ciało Lucy.  Żywej. Nan jest w szoku, gdyż  wie, że to niemożliwe, bo przecież to ona osobiście pozbawiła koleżankę życia. A jednak Lucy jest żywa i po rekonwalescencji, wraca do pełnego lecz wydaje się, że niczego nie pamięta. W umyśle Nan rodzi się wiele pytań, ale i obaw, gdyż istnieje możliwość, że wszystko może się wydać.

Od niemal pierwszych stron historia wzbudza emocje. Fabuła ma charakter odwróconego thrillera: znamy sprawczynię, ale nie znamy całej prawdy. Autorka doskonale zaplanowała ciąg wydarzeń, utrzymując napięcie przez całą powieść. Nan od samego początku przyznaje się do winy, o czym my, jako czytelnicy, wiemy. Tego nie wiedzą osoby z jej otoczenia, co wywraca klasyczną strukturę kryminału. Zamiast śledzić śledztwo, obserwujemy psychikę sprawczyni przestępstwa, jej lęki, obawy, kalkulacje, analizy sytuacji i wnioski. 

Pani Rory Power mistrzowsko buduje napięcie, prowadząc narrację z perspektywy bohaterki, której niewiarygodność subtelnie podważa nasze zaufanie. Nan opowiada nam o wydarzeniach dziejących się teraz, ale też sprzed roku przedstawione w rozdziałach pod nazwą „Wtedy”. Zanurzenie się w przeszłości, ukazuje relacje między dziewczynami — pełne zazdrości, napięcia, fascynacji i ukrytych emocji. To nie jest opowieść o przyjaźni w pastelowych barwach, a  historia o tym, jak blisko jest od zauroczenia do obsesji, od zaufania do zdrady.

Czytając jej zwierzenia, śledząc tok myślenia i to, co czuje, można by pomyśleć, że Nan tęskni za przyjaciółkami. W takim tonie wybrzmiewają jej słowa, gdy wspomina dziewczyny. Jednak im głębiej wchodzimy w ich relacje sprzed tragedii, tym wyraźniej wyłaniają się prawdziwe uczucia bohaterki. Wiemy, że jej wynurzenia są nieszczere, stopniowo poznajemy jej wersję wydarzeń, które wskazują, że w kanionie, na dnie Diabelskiego Oka zostały wszystkie trzy ofiary morderczyni.

Zostajemy wciągnięci w psychologiczną grę, niczym w wir aktywny w wodach jeziora, w której obsesja, zdrada, zauroczenie i zemsta splatają się w dusznej atmosferze małego miasteczka. Nan nie wzbudziła u  mnie sympatii od początku. Jest chłodną, manipulatorką, kalkulującą każdy krok, fałszywą w swoim żalu nie dlatego, że pozbawiła życia przyjaciółki, ale dlatego, że jedna z nich w niezrozumiały dla niej sposób przeżyła. Od chwili pojawienia się Lucy robi się coraz ciekawiej, bo nie wiemy, co jest prawdą, a co kłamstwem.

Każde kolejne wydarzenie podważa to, co wydawało się pewne. Pani Power z premedytacją igra z naszym zaufaniem, prowadząc nas przez labirynt różnych, nie raz szokujących emocji. Odsłania warstwa po warstwie sekrety, które budowały przyjaźń, rodziły animozje i doprowadziły do tragedii. Jej styl jest niepokojący, wnikający w psychikę osoby winnej zbrodni. Treść pulsuje napięciem, a tempo — choć niespieszne — wzbudza emocje. Autorka świetnie dobiera słowa, by stworzyć duszną atmosferę, ukazać rozchwianą psychikę Nan i jej lęk przed ujawnieniem sekretów.

„Zabójcze istoty” to doskonałe studium psychologiczne kogoś, kto wybiórczo podchodzi do minionych wydarzeń i pamięta tylko to, co chce. Nan łatwo manipuluje faktami, wypiera niektóre zdarzenia, usprawiedliwia swoje czyny, ale w żadnym przypadku nie ma poczucia winy. Autorka nie daje prostych odpowiedzi — ukazuje tylko część prawdy i wciąga nas w paranoję bohaterki, zmusza do zadawania pytań i burzy wszelkie nasze domysły. Nie jest to historia, w której wszystko jest jasne — wręcz przeciwnie. Zaskoczenie pojawia się w finałowych rozstrzygnięciach, gdy wydaje się nam, że wiemy już wszystko. 

Pani Rory Power stworzyła książkę, która długo rezonuje w pamięci, gdyż podczas czytania analizujemy dotychczasowe dane, zebrane dowody oraz zwierzenia Nany, by na końcu dać się zaskoczyć wyjaśnieniami i zakończeniem. To thriller inny, niż wszystkie, jakie dotychczas poznałam. Nie jest on krwawy z brutalnymi opisami, a raczej oparty na tajemnicach, niedopowiedzeniach, urwanych wątkach i obserwacji umysłowych reakcji na pojawiające się zdarzenia. Towarzyszy temu można pomruk czegoż niebezpiecznego, mrocznego naznaczonego psychologicznym napięciem. Trudno ją czytać spokojnie, gdy śledzimy tylko tok rozumowania głównej bohaterki, która nie jest pozytywną postacią. Historia stworzona wokół tej postaci wywołuje szereg przemyśleń i refleksji chociażby nad tym jak dobrze znamy bliskie nam osoby, które uznajemy za przyjacielskie. 

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem 

Wydanie: I
Data premiery: 13.08.2025r.
Data premiery angielskiej: 05.06.2025r.
Ilość stron: 320
Okładka: miękka
Wymiary: 135x200 mm
Tytuł oryginału: Kill Creatures
Tłumaczenie: Monika Wiśniewska
ISBN 978-83-68383-55-3
Wydawnictwo: Jaguar
Moja ocena: 5/6

[68/25] - 1781. - „Sekrety nigdy nie umierają”

„Sekrety nigdy nie umierają”

Vincent Ralph

„Kiedy dostatecznie wiele osób udaje monstra, prawdziwy potwór może wyjść niezauważony.”

Nie o wszystkim lubimy rozmawiać, a czasami nasze sekrety pozostają głęboko skrywane w pamięci i sercu. Bywa jednak, że potrzebujemy się komuś wyżalić, podzielić się swoją historią, zwierzyć z najbardziej skrywanych tajemnic. Trudno jednak znaleźć kogoś, kto wysłucha nas bez osądzania i zachowa wszystko dla siebie. Bohaterowie książki „Sekrety nigdy nie umierają” znaleźli nietypową powierniczkę swoich sekretów.

Co roku, podczas Halloween, Sam i jego dziewczyna Elisha razem z Nikiem i jego siostrą Lauren oraz przyjacielem o imieniu Haran, udają się nocą do lasu, gdzie samotnie stoi drewniana, zapomniana przez wszystkich, chatka. Dla postronnych to jedynie nieciekawy budynek, ale dla nich – miejsce zwierzeń, nazwane Chatą Cieni. Od kilku lat jest ich sekretnym azylem, gdzie w jego wnętrzu, każdy, osobno, wyjawia swoje najgłębsze tajemnice.

Podczas tegorocznej halloweenowej imprezy u Nika postanawiają dochować tradycji i wymykają się do chaty, by powierzyć jej myśli, które nagromadziły się przez ostatni rok. Tym razem jednak rytuał nie przebiega tak, jak się spodziewali. Okazuje się, że oprócz nich w Chacie Cieni był ktoś jeszcze – ktoś, kto zna ich sekrety i zaczyna ich szantażować.

Sam ma dopiero 17 lat, ale jego życie od dawna jest naznaczone tragedią. Dzieli swoją historię na okres „przed” i „po” tamtych wydarzeniach, które zmieniły wszystko. Nie od razu dowiadujemy się, co się stało i jakie tajemnice dźwiga na swoich barkach. Wiemy jedynie, że nie był zwyczajnym dzieckiem, lecz serialową gwiazdą, ale nie czuł się z tym dobrze. Kolejne sesje zdjęciowe, częste przebywanie na planie filmowym, szum wokół niego, brak dzieciństwa i możliwości bycia sobą, przytłaczały, ale naciski ze strony ojca nie dawały mu wyboru.

Teraz Sam obserwuje, jak historia się powtarza. Jego ojciec robi wszystko, by pięcioletnia córka Molly, która przejawia niezwykły talent fotograficzny, rozpoczęła własną drogę do sławy. Sam, mając świadomość, jak wielkim ciężarem jest dziecięca kariera, próbuje przemówić ojcu do rozsądku. Jego matka, choć nie popiera decyzji męża, nie ma siły, by skutecznie mu się przeciwstawić. Molly, zupełnie nieświadoma konsekwencji, staje się kolejną ofiarą ambicji ojca.

Powieść od pierwszych stron wprowadza nas w atmosferę niepokoju, podsycaną przez szybkie tempo akcji i dynamiczne zwroty wydarzeń. Krótkie, opatrzone tytułem rozdziały wzmacniają ten efekt, sprawiając, że książkę czyta się niemal jednym tchem. Autor nie poświęca miejsca na długie wstępy czy rozbudowane opisy, lecz od razu rzuca nas w wir zdarzeń, które nabierają intensywności z każdą stroną.

Na tle znakomicie budowanego napięcia, tajemnice bohaterów wydają się mniej mroczne, niż można by przypuszczać. Najcięższe brzemię nosi Sam, który jest jedynym narratorem tej historii. Poznajemy jego punkt widzenia, ale również obserwujemy reakcje innych bohaterów na rozwijające się wydarzenia poprzez ich reakcje, wypowiadane słowa i emocje.

Wśród kilkunastu postaci najbardziej dziwną osobowością jest Malika, która wprawdzie nie jest główną bohaterką, ale zwraca na siebie uwagę. Niewiele o niej wiadomo, a jedynie to, że była przyjaciółką i miłością Loren. Choć jej imię jest żeńskie, wszyscy odnoszą się do niej zaimkiem „ono”, a sposób, w jaki mówi, jest całkowicie odmienny od reszty postaci. „Mówiłom” zamiast „mówiłam”, „słyszałom”, „byłom” – te niezwykłe formy wypowiedzi pojawiają się wielokrotnie, ale nigdy nie zostają wyjaśnione, co było dla mnie irytujące.

Vincent Ralph umiejętnie tworzy tło dla wydarzeń, buduje intensywność wątków, stopniowo dorzuca nowe, niepokojące epizody. Wykorzystuje elementy suspensu, nagłe zwroty akcji i poczucie zagubienia, które eskaluje z każdą kolejną stroną, dostarczając moc wrażeń i emocji. Można wręcz odczuć niepokój, lęk, strach, chaos wkradający się w życie bohaterów, którzy początkowo bagatelizują sygnały zagrożenia.

Jednak kolejne niepokojące sygnały i wyraźnie prowadzona przez kogoś gra uświadamiają im wiszące nad nimi niebezpieczeństwo. Akcja książki toczy się z szybkością pędzącej kuli śniegowej, nabierając coraz większego rozpędu. Byłam tak ciekawa zakończenia, że trudno było mi odłożyć ją, choćby na chwilę.

W sumie „Sekrety nigdy nie umierają” to dobrze napisany thriller psychologiczny, w którym mroczna atmosfera stopniowo oplata fabułę, zagęszcza się i wciąga czytelnika w spiralę narastającego napięcia. Rozwiązanie mnie zaskoczyło, gdy poznałam prawdę – jednak nie wszystko zostało doprowadzone do końca.

Ostatnie akapity, następujące po wyjaśnieniu zagadki, pozostawiły we mnie mieszane uczucia. Nie zamykają historii w pełni, lecz bardziej otwierają przestrzeń na kontynuację. To budzi pytanie – czy autor zdecyduje się ją rozwinąć?

Egzemplarz książki otrzymałam w ramach współpracy z portalem

Wydanie: I
Data premiery polskiej: 11.03.2025r.
Data premiery oryginału: 29.08.2023r.
Ilość stron: 376
Wymiary: 132 x 202 mm
Okładka: miękka ze skrzydełkami
Tytuł oryginalny: Secrets Never Die
Tłumaczenie: Agnieszka Jacewicz
ISBN: 978-83-8338-308-8
Wydawnictwo: Rebis
Moja ocena: 5/6