1009 -"Wierność Gniewomira"

Wierność Gniewomira

Seria z Gniewomirem Tom V

Piotr Skupnik

Wydanie: I

Data premiery: 10.01.2022

Oprawa: miękka

Format: 140x200 mm

Ilość stron: 206

ISBN 978-83-8119-889-9

Wydawca: Psychoskok

Moja ocena: 5/6

"prawdziwi wojownicy są jak dobre wino, im starsi, tym lepsi"

W zeszłym roku, w maju poznałam kolejne losy Oliego Egilssona zwanego Gniewomirem. Wówczas poznaliśmy wydarzenia mających miejsce w latach dwudziestych X wieku. Trochę długo kazał nam czekać autor na kolejną odsłonę jego losów, bo dopiero w tym roku ukazał się piąty tom zatytułowany "Wierność Gniewomira."

źr. zdjęcia:
psychoskok.pl

Piotr Skupnik studiował historię na WNS Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. To człowiek o wielu zainteresowaniach, wśród których prym wiedzie historia, o czym można się przekonać czytając jego serię o Gniewomirze. Lubi jarmarki średniowieczne, organizowane przez bractwa rycerskie i grupy rekonstrukcyjne. Poza historią pasjonuje się sportem, religioznawstwem, archeologią, archiwistyką, bibliotekarstwem i fantastyką oraz czytanie książek: historycznych (naukowych oraz powieści), fantastycznych i sensacyjno-przygodowych, opartych na wątkach historycznych oraz mitologicznych. Najchętniej sięga po pozycje: Bernarda Cornwella i Terry’ego Goodkinda.

Po raz piąty pan Piotr zabiera nas w czasy sięgające pierwszych lat XI wieku, a wraz z tym na spotkanie z jarlem Gniewomirem. Jego losy mogliśmy śledzić w „Ścieżce Gniewomira“, „Wyprawa Gniewomira“, „Służba Gniewomira” i „Misja Gniewomira”. Każda z nich wypełniona była wieloma przygodami, emocjami i zaskakującymi epizodami. Podobnie jest w powieści "Wierność Gniewomira", w którym nie brakuje intensywnych i ekspresyjnych wydarzeń, które powodują, że szybko wnikamy w fabułę. W nowej odsłonie dziejów dzielnego jarla autor nie zwalnia tempa i dostarcza swemu bohaterowi nowych problemów.

Tym razem spotykamy go najpierw w roku 1051, gdy liczy sobie już ponad siedemdziesiąt wiosen. Zastajemy go w Sali jadalnej, gdzie jego córka, Marzanna prowadzi przytułek dla sierot, kalek i żebraków. Wśród nich jest handlarz Dagobert, który ma w posiadaniu święte przedmioty. Przynajmniej tak mówi. Gdy Gniewomir dowiaduje się, że ma on także relikwie św. Olafa, wybucha śmiechem, gdyż sam był świadkiem śmierci Olafa i wie, jak wygląda prawda o nim. I tu zaczyna się kolejna porcja przygód sprzed kilkudziesięciu lat i poznajemy wydarzenia, które miały miejsce na przestrzeni 10 lat, czyli do 1030 roku.

Jest 1020 rok. Po ostatnich wydarzeniach i powrocie do Gniewogardu nastał czas spokoju, spędzany na codziennych czynnościach w domach, jak i wokół nich oraz na ćwiczeniach walk. Gniewomir ma na swoim podorędziu 500 wojów, 7 drakkarów, dwa towarowe knary i wielu wojowników, wśród których są Norwegowie, Danowie, Szwedzi, Finowie, mieszkańcy Islandii, Celtowie, Bałtowie, Czesi, Niemcy i Słowianie. Jest więc jarl Gniewmoir potężnym panem grodu Gniewogard. Na początku jarl przedstawia swoją sytuację, warunki życia, rodzinę i to, co dzieje się pod jego pieczą, zanim w 1021 roku wyrusza do Gniezna, wraz z wojownikami, by eskortować swoją siostrę i jej syna Żitimira. Tam Gniewomir otrzymuje od Bolesława Chrobrego zadanie zapewnienia bezpieczeństwa  jego wnukowi Kazimierzowi, więc musi udać się do Poznania. Nie jest to proste zadania, gdyż nie brakuje wrogów, chociażby w  osobie komesa mazowieckiego, Macława, znanego też jako Masław. Do tego król Duńczyków i Anglików Knut Wielki żąda, by Gniewomir oddał mu Norwegię.

Autor, jak zwykle z pasją i zaangażowaniem rysuje przed nami realia ówczesnych czasów, zabierając nas, między innymi, na ważne wydarzenie w naszych dziejach, jakim była koronacja Bolesława Chrobrego. Poza tą postacią spotykamy także jego syna Mieszka Lamberta, Bezpryma, małego Kazimierza zwanego później Odnowicielem i z wieloma innymi bohaterami tamtych czasów, zarówno w Polsce, jak i za granicą. Wraz z Gniewomirem udajemy się na Węgry, do Danii i Norwegii.

"Takie to były czasy, w których nowa religia jeszcze ostatecznie nie zatryumfowała nad starą."

„Wierność Gniewomira” dorównuje swoją jakością do poprzednich części i czyta się ją dosyć szybko ze względu na wciąż zmieniającą się sytuacji i mnogość wydarzeń. Nie zmieniła się forma przedstawiania tej historii oraz narracja prowadzona w pierwszej osobie z punktu widzenia Gniewomira. Pan Piotr Skupnik doskonale dba o wartość historyczną powieści, wplatając zgrabnie fikcyjne zdarzenia i postacie, które razem tworzą spójną całość. Prawdę od fikcji, jak zwykle, oddziela w swoim końcowym słowie. W ostatnich linijkach tekstu zapowiedział, że już powstaje kolejna, szósta i zarazem ostatnia część przygód jarla, wiec nie pozostaje nic innego, jak cierpliwie na nią czekać.

Książkę przeczytałam, dzięki wydawnictwu:

Styczniowa premiera w Psychoskoku

Wraz z początkiem roku czeka nas na pewno wiele nowości, a wśród nich najnowsza powieść Piotra Skupnika o kolejnych przygodach Gniewomira! Miałam możliwość poznania dotychczasowych części, których recenzje znajdziecie TUTAJ

Wierność Gniewomira

Tom V

Piotr Skupnik

DATA PREMIERY: 10.01.2022

KATEGORIA: Powieść historyczna

WYDAWCA: Psychoskok

JĘZYK ORYGINAŁU: polski

ISBN 978-83-8119-889-9

EAN 978-83-8119-889-9

OPRAWA: miękka

FORMAT: 140x200 mm

ILOŚĆ STRON: 206

CENA DETALICZN: 31,90

Piąta odsłona przygód jarla Gniewomira Egilssona.

Piotr Skupnik po raz kolejny zabiera czytelników do świata królów i jarlów, gdzie toczono pojedynki na miecze i inną broń sieczną. Wracamy do czasów władcy Bolesława, jego syna Mieszka i wnuka Kazimierza. Chrześcijaństwo jest wówczas czymś nowym na słowiańskich ziemiach, a ludność nie do końca wyzbyła się jeszcze swoich starych wierzeń.

Gniewomir zostaje powiernikiem Bolesława Chrobrego, który stopniowo podupada na zdrowiu, przez co jarl obawia się o swoją bytność w kraju Słowian, po spodziewanej śmierci władcy. Ponadto Knut Wielki – król Duńczyków i Anglików – nie daje mu spokoju, ponieważ żąda, aby Pan Gniewogradu oddał mu Norwegię.

Egilsson stara się rozwiązać sytuację bez użycia siły, jednak, gdy chodzi o władzę i honor, trudno czasem powstrzymać ludzkie zapędy.

Poprzednie części:

777.- "Misja Gniewomira"

Misja Gniewomira

Seria z Gniewomirem Tom IV

Piotr Skupnik

Wydanie: I

Data premiery: 1 marca 2021 r.

ILOŚĆ STRON: 230

Wymiary: 148 x 210 mm

Okładka: miękka

Wydawnictwo: Psychoskok

„Każda walka w murze tarcz to taniec ze śmiercią”

Czasy sprzed tysiąca lat rozbudzają wyobraźnię wielu pisarzy i różnych innych twórców swoim klimatem minionych wieków. Wiedza na ich temat jest mocno ograniczona ze względu na małą ilość materiałów źródłowych z ówczesnych dni.  Drugim czynnikiem, który inspiruje autorów książek są mity i legendy. To wszystko daje możliwość budowania niesamowitych historii na bazie dostępnej wiedzy o dawnych wiekach.  W ten sposób możemy chociaż na chwilę przenieść się w miniony świat i poczuć jego atmosferę. Jednym z takich opowiadań jest seria o jarlu Oli Egilssonie zwanym Gniewomirem Zuchwałym. Jego kolejne przygody możemy poznać w najnowszej powieści Piotra Skupnika pt.: Misja Gniewomira”, w której autor  wykorzystał wątek zaczerpnięty z mitologii słowiańskiej.

źr. zdjęcia: Facebook
profil autora

Piotr Skupnik studiował historię na WNS Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. Jego główne zainteresowania, to przede wszystkim historia, sport, religioznawstwo, archeologia, archiwistyka, bibliotekarstwo i fantastyka. Szczególnie pasjonuje go starożytność i wieki średnie (szczególnie czasy wypraw Normanów). Lubi też jarmarki średniowieczne, organizowane przez bractwa rycerskie i grupy rekonstrukcyjne. Swoje zainteresowania wykorzystuje do tworzenia fikcyjnych opowiadań opartych na historycznych faktach. Debiutował książką „Strzała przeznaczenia“ w 2015 roku, w której zabrał czytelników do średniowiecznej Anglii XI wieku.

To czwarte już spotkanie z odważnym wojownikiem, którego losy mogliśmy śledzić w „Ścieżce Gniewomira“, „Wyprawa Gniewomira“ i „Służba Gniewomira”. Każda z nich wypełniona była wieloma przygodami, emocjami i zaskakującymi epizodami. Podobnie jest w "Misji Gniewomira", w którym nie brakuje intensywnych i ekspresyjnych wydarzeń, które powodują, że szybko wnikamy w fabułę. W nowej odsłonie dziejów dzielnego jarla autor nie zwalnia tempa i dostarcza swemu bohaterowi nowych problemów.

Powieść otwiera prolog, w którym ukazywana jest nam sytuacja w jakiej znajduje się sędziwy już Gniewomir. Tym razem jest lipiec roku Pańskiego 1051.

Zastajemy głównego bohatera w momencie, gdy spaceruje ze swoim wiernym druhem Jaśko po lesie. Niedaleko słychać gwar dzieci, którymi opiekuje się Marzanna, córka Gniewomira i Welewitki. Nagle jarl dostrzega jakąś błyskotkę w trawie. Okazuje się, że jest to mały medalik z wizerunkiem Matki Bożej a na rewersie widnieje bizantyjski krzyż i greckie litery. To przenosi jego wspomnienia do przeszłych wydarzeń, które swój początek miały pewnego pięknego, zimowego dnia roku Pańskiego 1018. 

Gdy przechadzał się niedaleko swojego Gniewogardu,  ujrzał na drzewie namalowany dziwny symbol. Jego żona Welewitka wyjaśniła mu, że jest to znak słowiański, i w związku z tym ona ma niezbyt dobre przeczucia. Na drugi dzień zjawiają się u bram dziwni wędrowcy, którzy przynoszą ze sobą intrygujące wieści o boskim sierpie, który został wykuty przez Welesa i Peruna.

Tym razem udajemy się z Gniewomirem i jego drużynnikami, przyjaciółmi, członkami rodziny i armią książęcą na Ruś, gdzie bierze udział m.in. w bitwie nad Bugiem, która miała miejsce 22 lipca 1018 roku, potem towarzyszymy mu w misji do Konstantynopola aż do Rugii, do słynnej świątyni Arkona. 

Autor zgrabnie połączył w swojej powieści znane i mniej znane fakty z fikcyjnymi postaciami i wydarzeniami. Bardzo obrazowo i realistycznie opisuje dawne zwyczaje, stroje, dania jakimi wówczas się delektowano i dawne wierzenia. Wyraźnie zaznaczone jest ścieranie się dwóch światów, starych bogów i nowej religii, która powoli zawłaszcza kolejne tereny. Coraz trudniej kultywować wiarę przodków, której reprezentantką jest siostra Gniewomira - Gudrun. Wraz z nią odchodzi stary porządek.

Czytając „Misję Gniewomira” można wyczuć pasję, z jaką autor oddaje realia ówczesnych czasów, pisząc przystępnym i lekkim stylem. W wydarzenia wchodzimy od razu, bez zawiłości i zbędnych opisów. Nie brakuje, jak zwykle, dynamicznych walk, intryg, niebezpieczeństw i dalekich wypraw pełnych przygód. Więcej jest też w tej części Bolesława Chrobrego, który ukazany jest bez idealizowania. Poznajemy jego zarówno dobre cechy jak i te, o których kroniki milczą.

Spotykamy ponownie znajome postaci ale pojawiają się też nowi bohaterowie mający znaczenia dla całej fabuły. Tworząc serię o jarlu Gniewomirze pan Skupnik korzystał z dostępnych źródeł historycznych, o czym informuje w notce zamieszczonej na końcu książki. Wśród nich znajdują się „Mitologia Słowian” Aleksandra Gieysztora, „Kronika Thietmara”, „Dzieje Kijowa Leszka Podhorodeckiego, „Bolesław – Lew ryczący” Przemysława Urbańczyka, „Czwarta krucjata i złupienie Konstantynopola” Jonathana Philipsa i wiele innych. To świadczy o dobrym przygotowaniu materiału do kanwy powieści i jest okazją do przypomnienia sobie niektórych wydarzeń poznawanych na lekcjach historii.

Część I    Część II    Część III

Książkę przeczytałam dzięki wydawnictwu:

569. - "Służba Gniewomira"

Służba Gniewomira

Seria z Gniewomirem Tom III

Piotr Skupnik

Wydanie: I
Data premiery: 17.12.2019

Kategoria: Powieść historyczna

Język oryginału: polski

ISBN 978-83-8119-581-2

Oprawa: Miękka 

Format: 148 x 210 mm

Ilość stron: 216

Wydawca: Psychoskok

Redaktor prowadząca: Renata Grześkowiak

Korekta: Bożena i Janusz Sigismund

Projekt okładki: Robrt Rumak

Skład: Jacek Antoniewski

„żadna sielanka na tym świecie nie trwa zbyt długo“

Czasy początków naszego państwa giną w mrokach dziejów, dlatego są świetną okazją do puszczenia wodzów wyobraźni, by ukazać dawny świat naszych przodków. Niewiele jest tego rodzaju powieści, dlatego z chęcią sięgnęłam po książkę pt.: „Służba Gniewomira“.

źr. zdjęcia: psychoskok.pl

Piotr Skupnik studiował historię na WNS Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. Jego główne zainteresowania, to przede wszystkim historia, sport, religioznawstwo, archeologia, archiwistyka, bibliotekarstwo i fantastyka. Szczególnie pasjonuje go starożytność i wieki średnie (szczególnie czasy wypraw Normanów). Lubi też jarmarki średniowieczne, organizowane przez bractwa rycerskie i grupy rekonstrukcyjne. Swoje zainteresowania wykorzystuje do tworzenia fikcyjnych opowiadań opartych na historycznych faktach. Debiutował książką „Strzała przeznaczenia“ w 2015 roku, w której zabrał czytelników do średniowiecznej Anglii XI wieku.

To trzecia odsłona przygód dzielnego jarla zwanego Gniewomirem. Jego dzieje mogliśmy śledzić w „Ścieżce Gniewomira“ i „Wyprawa Gniewomira“. Obie części kipiały od mnogości wydarzeń, pełnych dynamicznych akcji. Nie inaczej jest w „Służbie Gniewomira“, która została napisana z zaangażowaniem, lekkim i przystępnym językiem.

Podobnie jak w dwóch pierwszych częściach, tak i w tej spotykamy Gniewomira, gdy jest już starszym mężczyzną. Życie nie skąpiło mu przygód, więc teraz może w spokoju cieszyć się normalnym życiem wśród najbliższych. Nie zawsze tak było, o czym można było przeczytać we wcześniejszych jego opowieściach. 

Tym razem jest 1051 rok, piękny, mroźny i śnieżny styczeń ale w izbie jest przytulnie i ciepło. Do sędziwego jarla przychodzi ksiądz Anzelm, który spisuje jego wspomnienia dla przyszłych pokoleń. Opowieści Gniewomira przenoszą nasz do 1007 roku, by przywołać minione dni, gdy był on młody, dzielnie walczył w służbie Chrobrego i wpierał w walce młodego księcia Knuta. Był to czas, gdy jego pozycja i wpływy wzrastały ale musiał stawić czoła nowym wyzwaniom. 

Wczesnym latem 1007 roku Gniewomir wraca po dwuletniej wyprawie do Gniewogardu. Odzyskał swoją żonę Welewitkę i teraz może cieszyć się szczęśliwymi dniami u jej boku. Jednak wróg nie śpi, o czym daje o sobie znać w szczególny sposób. O Gniewomira rozpytuje niejaki Baldur, który pała chęcią zemsty za śmierć swego ojca. Do tego książę Bolesław przybywa do siedziby jarla z polecaniami dotyczącymi kolejnej misji, która ponownie oddali go od rodziny ale pozwoli odwiedzić strony jego dzieciństwa.

Forma i sposób prowadzenia fabuły oraz narracji pozostaje taka sam jak w poprzednich tomach. Prolog, który poprzedza kolejną odsłonę dziejów Gniewomira, prowadzony jest w czasie teraźniejszym w pierwszej osobie. W dalszej części nadal mamy narrację pierwszoplanową ale już w czasie przeszłym. Barwne opisy walk, warunków życia w ówczesnych grodach, wyraziste charaktery osób sprawiają, że dajemy porwać się nurtowi opowiadanej historii. 

„Służba Gniewomira“ zadowoli z pewnością tych, którzy z niecierpliwością wyczekiwali kontynuacji przygód dzielnego wojownika i lubią literaturę przygodową osadzoną w realiach średniowiecznego świata. Spotykamy w niej ponownie postacie, które zyskały sympatię wcześniej ale też pojawiają się nowi sprzymierzeńcy, wrogowie i zaskakujące sytuacje.

Razem z bohaterami odwiedzamy pierwszą stolicę Polski, Gniezno, docieramy do Anglii, Danii, Norwegii, Szwecji i Finlandii. Nie brakuje brawurowych walk, niebezpiecznych misji, nagłych zwrotów akcji, magii oraz faktów historycznych umiejętnie wplecionych w fabułę. Wątkiem, który mnie szczególnie intrygował, były runy przewijające się jako napisy towarzyszące wojownikom. Szkoda, że autor nie pokusił się, by je po prostu pokazać, zamiast opisywać ich wygląd, gdyż dla osób nieznających mitologii skandynawskiej mogą być one niezrozumiałe. Możemy też śledzić przemiany kulturowe naznaczone rozprzestrzenianiem się wiary w jednego Boga, która wypiera dawne wierzenia. Jednak nie wszyscy poddają się nowemu porządkowi i pozostają wierni bogom swoich przodków. 

Autor zachował ciągłość wydarzeń rozpoczynając kolejne epizody od momentu, w którym skończyła się „Wyprawa Gniewomira“. Towarzyszymy bohaterom aż do 1017 roku i można przypuszczać, że jeszcze spotkamy się z nimi w następnych częściach, tym bardziej, że zakończenie nie jest ostateczne. 

Książkę przeczytałam dzięki wydawnictwu:

459. - "Wyprawa Gniewomira"

Seria z Gniewomirem 

Tom II 

Piotr Skupnik

     

„Póki dzierżysz własny miecz, to pozostajesz wolnym człowiekiem, lecz jeśli pozwolisz, aby wrogowie ci go odebrali, to giniesz lub stajesz się niewolnikiem.”

Ponad dwa lata temu miałam okazję przeczytać książkę pt.: „Ścieżka Gniewomira“, w której główny bohater snuje opowieść o swojej drodze do sławy i chwały. W tym roku ukazała się druga część jego przygód odważnego i walecznego jarla Gniewomira Egilsona w powieści pt.: „Wyprawa Gniewomira“.

źr.zdjęcia:
Facebook - profil autora

Piotr Skupnik studiował historię na WNS Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. Jego główne zainteresowania, to przede wszystkim historia, sport, religioznawstwo, archeologia, archiwistyka, bibliotekarstwo i fantastyka. Szczególnie pasjonuje go starożytność i wieki średnie (szczególnie czasy wypraw Normanów). Lubi też jarmarki średniowieczne, organizowane przez bractwa rycerskie i grupy rekonstrukcyjne. Swoje zainteresowania wykorzystuje do tworzenia fikcyjnych opowiadań opartych na historycznych faktach. Debiutował książką „Strzała przeznaczenia“ w 2015 roku, w której zabrał czytelników do średniowiecznej Anglii XI wieku.

Z Gniewomirem rozstaliśmy się w momencie, gdy przybył na polskie ziemie, do Gniezna i przystąpił do służby u księcia Bolesława Chrobrego. Podobnie jak w pierwszej części spotykamy się z nim w 1050 roku, kiedy jest już sędziwym mężczyzną i opowiada o swoich dokonaniach księdzu Anzelmowi, który spisuje jego opowieść dla potomnych. Cofamy się do 1000 roku, gdy na świat przychodzi córka Gniewomira i Welewitki – Marzanna a wkrótce jego syn Wojmir. Z rozkazu księcia Bolesława osiedla się nad morzem między Kołobrzegiem i Gdańskiem, gdzie buduje gród nazywając go Gniewogardem. Jego zadaniem jest strzec morskiego brzegu, zbudować solidną łódź i obsadzić ją bitną załogą złożoną z co najmniej stu wojów.

Razem z nim przemierzamy kilka kolejnych lat z jego życia od 1000 do 1006 roku. To czas wielu przeżyć, nieoczekiwanych sytuacji, dramatycznych wydarzeń i szczęśliwych chwil. Pan Skupnik po raz kolejny snuje swoją opowieść puszczając wodze wyobraźni, by pokazać jak mogły wyglądać tamte czasy, warunki życia w ówczesnych grodach i pierwsze lata XI wieku, kiedy ścierały się ze sobą dwa światy: dawnych wierzeń i wiary chrześcijańskiej. W pierwszym tomie Gniewomir był wierny bogom swoich przodków. Tym razem coraz bardziej przekonuje się do nowej religii.

Głównym wątkiem tej części jest wyprawa mająca na celu odnalezienie i uratowanie jego żony Welewitki, porwanej i sprzedanej okrutnemu Arnuldowi Krwiopijcy. W tym celu musi przemierzyć nie tylko tereny Europy… Razem z Gniewomirem udajemy się w długi rejs, który wiedzie przez Norwegię, Morze Śródlądowe, Francję, chrześcijańską i muzułmańską Hiszpanię aż do brzegów Czarnego Lądu.

„Wasi i nasi bogowie mieli bardzo podobne moce i wpływy. Różnice stworzyli sami ludzie, wymyślając dla nich imiona.“

Książka napisana została z pasją, bardzo przystępnie, lekkim stylem, bez nadmiernego rozwlekania tematu i długich opisów. Fabuła trzyma w napięciu niemal od pierwszych stron wciągając czytelnika dynamicznymi walkami, niespodziewanymi zwrotami akcji i wyprawami w odległe rejony świata. Nastrój dawnych wieków udziela się bardzo szybko działając na wyobraźnię poprzez obrazowe dynamiczne opisy walk, uroki odwiedzanych miejsc, architektury, strojów i występujących osób. Narracja jest pierwszoplanowa, i podobnie jak w „Ścieżce Gniewomira“, prowadzona przez głównego bohatera. Dzięki temu możemy poznać jego punkt widzenia, emocje, plany i sposób w jaki postrzega on odwiedzane lądy, kraje i zwierzęta, które widzi pierwszy raz w życiu.

„Wielkim zdziwieniem napawał mnie widok dziwacznych, podobnych nieco do człowieka zwierząt zwanych małpami.“

W notce historycznej zamieszczonej na końcu książki autor podkreśla, że jego opowieść jest całkowicie fikcyjna, mimo że wplótł w nią niektóre fakty z dziejów zarówno naszego kraju jak i innych narodów. Są to jednak tylko wzmianki przy okazji rozmów czy wspomnień głównego bohatera i mają na celu przybliżyć omawiany okres czasu. Wplata wydarzenia, które zostały odnotowane w znanych źródłach, które zachowały się do naszych czasów oraz w dostępnych publikacjach i opracowaniach historycznych. Wśród nich jest „Kronika Thietmara“ i „Roczniki Kwedlinburskie“ ale też takie jak „Bolesław Chrobry – lew ryczący“ Przemysława Urbańczyka, „Poitiers 732„ Roberta Barkowskiego, „Furia Ludów Północy“ Filipa Parkera czy „Saladyn i Krucjaty“ Piotra Soleckiego.

„Wyprawa Gniewomira“ to dobrze napisana opowieść o minionych wiekach, która powinna zadowolić osoby lubiące literaturę przygodową opartą na historycznych faktach, które nie dominują lecz raczej tworzą tło dla dziejących się wydarzeń. Autor ze swobodą posługuje się historią i fikcją, tworząc fabułę bogatą w wydarzenia, zwroty akcji, zaskakujące sytuacje i charakterystyczne postaci. Jednocześnie pokazuje, że nie raz trzeba podejmować decyzje, w którym rozsądek ma ogromne znaczenia. Gniew, zemsta czy zbyt impulsywne działania nie są dobrym rozwiązaniem. Gniewomir, dzięki swojej mądrym wyborom, sprytowi i rozwadze zyskuje znacznie więcej, niż wówczas, gdyby zignorował podszepty intuicji.

W końcowym wpisie autora na końcu książki znalazłam informację o kolejnych częściach przygód mężnego jarla i jego żony Welewitki. Tego można było domyślić się zamykając ostatnią stronę powieści, gdyż zakończenie nie jest ostateczne. Kilka wątków pozostało nierozwiązanych, więc czekam na kolejne spotkanie z odważnym, prawym i walecznym jarlem i jego opowieścią o swoim życiu.

Książkę można kupić m.in. w sklepie:

Wydanie: I
Data premiery: 7.01.2019
Oprawa: Miękka
Format: 148 x 210 mm
Ilość stron: 240
Redaktor prowadząca: Renata Grześkowiak
Korekta: Dominika Urbanik, Marlena Rumak
Projekt okładki: Robert Rumak
Skład: Jacek Antoniewski
Ilustracje na okładce: Vladimír Šesták, Nejron Photo, Mike Orlov, Fxquadro – Fotolia.com

380. - "Ścieżka Gniewomira"

Seria z Gniewomirem Tom I

Piotr Skupnik

         

„Każdy wedle możliwości, sam wybiera swój los.”

Świat naszych przodków, Wikingowie, dawni bogowie, atmosfera minionych wieków to elementy, które zestawione razem, przyprawione dużą porcją przygody tworzą niezwykły klimat zapowiadając niezwykłe przeżycia. Ostatnio bardzo modne są tego rodzaju opowieści, lecz najczęściej ich fabuła dzieje się poza naszymi terenami. Autor książki pt.: „Ścieżka Gniewomira” pokusił się o osadzenie jej akcji w zamierzchłych czasach słowiańskich i nordyckich przodków. 

Piotr Skupnik studiował historię na WNS Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach, gdyż historia jest jego pasją a szczególnie starożytność, wieki średnie, zwłaszcza okres wypraw Normanów. Poza tym interesuje się religioznawstwem, archeologią, archiwistyką, bibliotekarstwem i fantastyką. Uwielbia czytać książki historyczne,fantastyczne, sensacyjno - przygodowe i mitologiczne. Spośród autorów ceni sobie Bernarda Cornwella i Terry’ego Goodkinda. Chętnie odwiedza jarmarki średniowieczne, na których grupy rekonstrukcyjne i bractwa rycerskie odtwarzają dawne zwyczaje pokazując atmosferę minionych wieków. 

Autor zabiera nas w daleką przeszłość, do czasów naszych przodków, kiedy ścierają się ze sobą dwa światy: dawna wiara ... i rodząca się religia chrześcijańska. Pokazuje realia tamtej epoki, warunki życia, zasady międzyludzkie panujące w grodach i osadach. 

Jest rok Pański 1050, majowy poranek. Posiadłość niedaleko Gniezna. W otoczeniu pięknej przyrody, pośród owocowych drzew poznajemy głównego bohatera - siedemdziesięcioletniego Oliego Egilssona zwanego Gniewomirem. Polskie ziemie nie są jego rodzimą ojczyzną, lecz daleka Norwegia. Droga do tego punktu była trudna, pełna przygód, wyzwań, emocji i niebezpieczeństw.

Odpoczywając pod gruszą, na wyściełanej skórami ławie, opowiada swoją historię. Obok zasiada ksiądz Anzelm, który zaczyna spisywać słowa płynące z jego ust...

Gniewomir wraca myślami do swoich początków, kiedy przyszedł na świat w niewielkiej chatce stojącej na nadmorskim klifie, nieopodal osady Egilsgrad założonej przez jego ojca Egila, który był norweskim jarlem, kowalem i wojownikiem. Opowiada o swojej rodzinie, dzieciństwie w towarzystwie swojej siostry Gudrun, która posiada niezwykłe zdolności, czasie spędzonym w rodzimej osadzie, pierwszych walkach, sukcesach i porażkach, sympatiach i wrogach, sytuacji politycznej, społecznej i o zmianach, które nieuchronnie nadchodzą w postaci nowej wiary...

Oli Egilsson to archetyp walecznego, odważnego wojownika. Wzbudza sympatię swoimi czynami przywołując na myśl dawnych, romantycznych bohaterów. Szlachetny, sprytny, wierny dawnym bogom, gotów stawić czoła każdemu wyzwaniu w obronie najbliższych i swojego kraju.

Śledzimy jego ścieżkę wojownika od pierwszych lat młodości, poprzez zdobywanie kolejnych umiejętności władania bronią i walki aż do chwili, gdy podejmuje ważną, życiową decyzję. Obserwujemy jak ze spokojnego, samotnego chłopca wyrasta dzielny, wspaniały, prawy i szlachetny mężczyzna, który pragnie zdobyć nieśmiertelną sławę. Z biegiem czasu jego odwaga, waleczność i czyny niosą się szerokim echem wśród innych narodów.

Historia Gniewomira została ujęta w trzech częściach, z których każda obejmuje odrębny okres czasu z jego życia. Prolog został napisany w czasie teraźniejszym, tak jakby stary wojownik był tuż przy nas i snuł swoją opowieść, kierując słowa w naszym kierunku. Kolejne rozdziały przenoszą nas w przeszłość i w takiej formie poznajemy poszczególne zdarzenia.

To powieść działająca na wyobraźnię dzięki szczegółowym opisom walk, broni, statków, warunków bytowych i zwyczajów. Nastrój minionych wieków udziela się bardzo szybko, gdyż kolejne wydarzenia następują po sobie dynamicznie i często niespodziewanie. Fabuła została oparta na znanych faktach historycznych, zarówno z dziejów Norwegii, Anglii i Danii jak i naszego państwa. Jest w niej miłość, przyjaźń, legendy, dawne wierzenia, obrzędy, sceny walki i bitew, osadzone w realiach X wieku. To wszystko zostało okraszone szczyptą magii, fantazji, romantyzmu i urokiem minionych wieków.

Widać w niej pasję autora, który stara się oddać wiarygodnie nastrój X wieku, panujące wówczas normy społeczne, priorytety i ówczesne realia. Motywem przeplatającym się przez poszczególne epizody jest ścieranie się starych wierzeń z nową religią, którą przejmuje coraz więcej osób. Ten wątek, początkowo, pojawia się delikatnie, w tle, w prowadzonych dialogach, by w efekcie końcowym wybić się na pierwszy plan.

Niektóre znane wydarzenia historyczne są wplecione w fikcyjną fabułę i stanowią tło dla dziejących się przygód. Autor przedstawia swoją wersję niektórych ważnych faktów z przeszłości, posiłkując się dawnymi kronikami, dostępnymi materiałami i opracowaniami na temat wczesnego średniowiecza. Wśród nich są dzieje norweskich władców spisane przez mnicha Teodoryka, „Historia Norwegie”, poematy wychwalające czyny Olafa Tryggvasona, kronika Thietmara, „Kronika Polska Galla Anonima”, relacje Brunona z Kwerfurtu czy „Kronika Słowian” Helmolda i inne znane źródła. Na ich podstawie pan Piotr puszcza wodze fantazji, rysując własne wyobrażenia o ludziach, władcach, bitwach i istotnych faktach z dziejów skandynawskich i polskich. Wspomina między innymi chrzest Mieszka I, zjazd gnieźnieński, wyprawę świętego Wojciecha, legendę o Popielu, bitwę pod Cedynią, pogańskie sanktuarium Arkonę, skandynawskie sagi i podania. Postacie fikcyjne istnieją tu obok osób żyjących w tamtym okresie, o czym możemy dowiedzieć się z końcowych przypisów oddzielających fikcję od prawdy. 

Wszelkie wydarzenia oglądamy z perspektywy głównego bohatera, który opisuje nam to co widzi, czuje, myśli i co zamierza. Razem z nim przemierzamy tereny Skandynawii, odwiedzamy królewskie dwory, udajemy się na wyprawy wikińskie i wojenne, odwiedzamy obszary od Norwegii, poprzez Danię i Anglię aż do polskich ziem, gdzie w efekcie Oli znajduje swoje miejsce. 

Zamykając ostatnią kartkę powieści miałam wrażenie jakbym wróciła z fascynującej podróży pełnej wspaniałych przygód z pragnieniem zobaczenia czegoś więcej. Spodziewałam się nieco innego zakończenia, bardziej romantycznego. Mam nadzieję, że to nie koniec przygód dzielnego Gniewomira i wkrótce poznamy jego historię toczącą się głównie na naszych ziemiach.

Książkę można kupić w sklepie: 

Wydanie: I

Data premiery: 18.08.2017

Kategoria: Powieść historyczna

Okładka: Miękka 

Wymiary: 140 x 200 mm

Ilość stron: 208

Redaktor prowadząca: Renata Grześkowiak

Korekta: Emilia Ceglarek, Zuzanna Laskowska

Projekt okładki: Robert Rumak

Skład: Jacek Antoniewski