[121/26] - 2059.: "Niania z piekła rodem"

"Niania z piekła rodem"

Spin - off "Bestii z Nowego Jorku"

Karina Majsterek

"Życie to nie bajka"

W posłowiu do ostatniej części trylogii „Bracia Marchetti”, „Mroczny Rycerz”, Karina Majsterek zapowiedziała, że ma dla swoich czytelników jeszcze wiele niespodzianek. Słowa dotrzymała. Najpierw zaskoczyła mnie pierwszym tomem serii „Sekrety Nowego Jorku” – „Bestią z Nowego Jorku”, której głównym bohaterem jest bezwzględny dla wrogów Riccardo Marchetti. Tym samym autorka pokazała, że choć rozpoczyna nowy cykl, nie zamierza całkowicie opuszczać świata stworzonego wokół rodziny Marchettich. A to wciąż nie koniec. Kolejną niespodzianką okazał się spin-off „Bestii z Nowego Jorku” – „Niania z piekła rodem”, który ponownie zabiera nas do dobrze znanego uniwersum, tym razem skupiając się na losach Dextera Moore'a i Waverly Woods.

Waverly Woods jest ambitną i niezwykle utalentowaną i zdeterminowaną specjalistką od bezpieczeństwa IT w Moore Lab. To właśnie ta praca ma być dla niej przepustką do odzyskania opieki nad młodszym bratem Matthew, który po śmierci ich rodziców trafił do Domu Dziecka. Waverly wie, że stabilność zawodowa jest kluczowa, by sąd uznał ją za odpowiednią opiekunkę — dlatego utrata posady w trybie natychmiastowym staje się dla niej katastrofą. W jednej chwili traci nie tylko źródło utrzymania, lecz także szansę na sprowadzenie brata do domu.

Trzy lata później w życie Dextera Moore’a wkrada się chaos wraz z pojawieniem się jego malutkiej kilkutygodniowej córeczki Zoe. Na szczęście może liczyć na wsparcie przyjaciół — Riccarda Marchettiego i Bruno Vitaliego. Riccardo, wyjeżdżając z rodziną na Sycylię, proponuje Dexterowi pomoc swojej niani, która od roku pracuje u niego i doskonale radzi sobie z opieką nad jego synkiem. Tą nianią jest Waverly. Kiedy 

Kiedy dziewczyna staje na progu domu Moore'a, nie może uwierzyć w taki zbieg okoliczności. Przed sobą ma człowieka, którego obwinia o utratę pracy i szansy na stworzenie domu dla brata. Uznaje, że los daje jej niepowtarzalną okazję do zrealizowania misternie planowanej zemsty. Nie przypuszcza jednak, że z czasem wszystko zacznie się komplikować. Nie przewidziała bowiem jednego: że w obecności Dextera obudzą się w niej emocje, które mogą skomplikować wszystko, co tak skrupulatnie zaplanowała.

Po blubrze książki można spodziewać się dość przewidywalnego romansu, jednak autorka szybko udowadnia, że pozory potrafią mylić. Owszem, sięga po dobrze znane motywy, takie jak relacja od nienawiści do miłości, ale nadaje im wiarygodne uzasadnienie i prowadzi je w sposób daleki od schematyczności. Centralnym punktem fabuły staje się pragnienie zemsty, które od lat napędza Waverly, jednak życie – jak to zwykle bywa – skutecznie krzyżuje nawet najlepiej ułożone plany.

Miłym akcentem jest ponowne spotkanie z bohaterami znanymi z „Bestii z Nowego Jorku”, dzięki czemu mogłam przekonać się, jak potoczyły się ich dalsze losy. Ich obecność nie przyćmiewa głównego wątku, lecz wzbogaca go i sprawia, że świat wykreowany przez panią Karinę Majsterek staje się jeszcze bardziej wiarygodny i spójny. Jak zawsze nie brakuje silnych emocji, zaskakujących zwrotów akcji oraz relacji, które rozwijają się w sposób wiarygodny i angażujący.

Autorka pisze odważnie i z wyczuciem, unikając rozwlekłych opisów. Zamiast nich stawia na wartką akcję, naturalne dialogi i bohaterów, którzy nie są jednowymiarowi. Widać, że fabuła została starannie przemyślana i dobrze zaplanowana. Kolejne wydarzenia wynikają z wcześniejszych decyzji postaci, a pozornie nieistotne szczegóły z czasem nabierają znaczenia.  Nie brakuje również humoru, ciepłych rodzinnych momentów, przyjacielskich relacji oraz emocji, które doskonale współgrają z wyraźnie wyczuwalną chemią między głównymi bohaterami. To właśnie ta mieszanka sprawia, że relacja Waverly i Dextera rozwija się w przekonujący sposób i angażuje naszą uwagę do samego końca.

„Niania z piekła rodem” to kolejna udana powieść pani Kariny Majsterek, która po raz kolejny udowadnia, że potrafi stworzyć historię, od której trudno się oderwać. Jej dynamiczny styl, umiejętność budowania napięcia oraz stopniowego dawkowania informacji sprawiają, że kolejne rozdziały pochłania się z niesłabnącym zainteresowaniem. Wrzuca swoich bohaterów w różne sytuacje, pokazując, że zemsta może mieć różne oblicza i nie zawsze jest słodka.

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem

Wydanie: I

Data premiery: 20.05.2026r.

Ilość stron: 490

Wymiary: 130x210 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

ISBN: 978-83-8423-501-0

Wydawca: Novae Res

Moja ocena: 6/6

[42/26] - 1980.: "Bracia Marchetti" #3 - "Mroczny Rycerz"

"Mroczny Rycerz"

Seria: Bracia Marchetti

Tom trzeci

Karina Majsterek

„To, co widzimy na zewnątrz, często nijak się ma do tego, 

co siedzi wewnątrz nas.”

Zawsze lubiłam bajkę „Piękna i Bestia”, w której podkreślana jest wartość patrzenia sercem, a nie przez pryzmat wyglądu. Historia pokazuje, że prawdziwe dobro, miłość i godność człowieka ujawniają się w czynach, charakterze i wrażliwości, a nie w tym, jak ktoś wygląda. Bestia zewnętrznie budzi lęk, ale wewnątrz okazuje się zdolna do dobroci, poświęcenia i miłości.

Ten motyw często powraca we współczesnych powieściach, a w tych, których fabuła osadzona jest w mafijnych realiach, wybrzmiewa szczególnie mocno. Bohaterowie funkcjonujący w brutalnym świecie przestępczości często wydają się pozbawieni dobrych cech. Dopiero z czasem okazuje się, że pod warstwą chłodu i bezwzględności kryje się ktoś znacznie bardziej skomplikowany. Doskonale widać to w trylogii „Bracia Marchetti”, w której do tej pory poznaliśmy już dwóch z braci.

Jak dotąd trzeci z nich – Giorgio – pozostawał w cieniu, jako postać drugoplanowa. W powieści „Mroczny Rycerz” wreszcie możemy poznać jego historię, która różni się od wcześniejszych i nie przebiega w standardowy sposób. Pięć lat temu cudem uniknął śmierci, gdy ktoś podłożył bombę w jego kasynie. Z tamtej nocy zostały mu blizny — na ciele, w psychice i w duszy. Zamknął się w sobie, odsunął od ludzi i rodziny, otaczając się murem bólu, cierpienia i samotności. Z dawnego energicznego chłopaka nie pozostało prawie nic.

Wszystko zmienia się pewnego wieczoru, gdy wychodząc z odbudowanego kasyna, widzi brutalną napaść na młodą kobietę. W jednej chwili budzi się w nim dawno uśpiona bestia. Ratując ją, zabija napastnika, nie wiedząc jeszcze, że właśnie przekracza granicę, zza której nie ma powrotu.

Uratowaną kobietą okazuje się Giulia Ferrero — córka prezydenta Sycylii i funkcjonariuszka oddziału GICO zajmującego się zwalczaniem przestępczości zorganizowanej. Nikt nie wie, że jest w ciąży. Tego wieczoru chciała najpierw powiedzieć o wszystkim ojcu, a potem skonfrontować się z ojcem dziecka, który pracuje w kasynie Marchettiego. Zamiast rozmowy spotyka ją jednak brutalna przemoc. To właśnie tę scenę widzi Giorgio, wkraczając między nią a oprawcę i ratując jej życie.

Zabiera ją do swojej rezydencji, lecz Giulia szybko odkrywa, że w świecie Marchettiego nic nie jest za darmo. Giorgio ma plan i chce, by odegrała w nim swoją rolę. Nie przyjmuje odmowy, a ona wie, że w jej sytuacji nie ma dokąd wrócić. Godząc się na jego warunki, nie zdaje sobie sprawy, jak szybko zostanie wciągnięta w wir tajemnic, ryzyka i namiętności. Świat Giorgio Marchettiego pochłania bez ostrzeżenia — i nie pozwala już wrócić do dawnego życia.

To zaledwie zarys historii, w której ponownie spotykamy braci Marchettich, a zarazem domykamy ich opowieść.

Trzecia część serii jest jeszcze bardziej poruszająca niż poprzednie tomy „Służąca Diabła” oraz „Piękna i Egzekutor”. „Mroczny Rycerz” ma jednak zupełnie inny charakter. Mniej jest tu brutalnych scen, a więcej wewnętrznych dylematów, przede wszystkim związanych z akceptacją samego siebie.

Różnica widoczna jest także w konstrukcji bohatera. Salvatore i Lotario byli świadomi swojego wyglądu i charyzmy, czym u jednych wzbudzali strach, u innych fascynację. Przed poznaniem swoich żon traktowali kobiety raczej przedmiotowo, jak chwilową rozrywkę. Giorgio, po tym, jak został oszpecony, nie potrafi zaakceptować swoich blizn ani nowego siebie. Jest przekonany, że żadna kobieta nie zechce być z kimś takim jak on. A bardzo by tego chciał widząc rodzinne szczęście swojego rodzeństwa.

„Mroczny Rycerz” stanowi bardzo dobre zwieńczenie trylogii „Bracia Marchetti” Pod warstwą mafijnej rzeczywistości kryje się ważne przesłanie: warto dostrzegać światło nawet wtedy, gdy wydaje się, że wokół panuje wyłącznie mrok. Często oceniamy ludzi po wyglądzie lub po tym, co pokazują światu, nie wiedząc, ile dobra kryje się głęboko w ich wnętrzu. W świecie, w którym żyją Marchetti, okazywanie słabości bywa niebezpieczne, dlatego prawdziwe emocje pozostają ukryte.

Każdy z braci, nawet najbardziej mroczny Salvatore, ma w sobie pozytywne cechy i dopiero miłość pozwoliła je odkryć. W przypadku Giorgio droga do tego jest jednak trudniejsza, bo najpierw musi pogodzić się z losem i zaakceptować samego siebie.

Jestem zdania, że opowieść o Marchettich jest jedną z ciekawszych trylogii mafijnych o rodzinnych powiązaniach, jakie czytałam w tym gatunku. Zaletą tej serii jest doprowadzenie do końca wszelkich wątpliwości i rozpoczętych wątków, które nie w każdym przypadku były do przewidzenia. Biorąc pod uwagę, że pani Majsterek debiutuje tą historią na literackim rynku, jestem pod wrażeniem pomysłowości i umiejętności zgrania wszystkich motywów w jedną spójną całość. Autorka ma  duży talent do tworzenia emocjonalnych historii, które oprócz romansu poruszają również ważne, życiowe tematy. W posłowiu obiecała dla czytelników niespodzianki w postaci nowych historii, ale też zapowiedziała, że jeszcze przez jakiś czas pozostanie w obszarze rodu Marchettich. Jedną z nich ujawniła już w zeszłym roku pisząc pierwszy tom nowej serii „Sekrety Nowego Jorku” pt.: „Bestia z Nowego Jorku”, którą miałam już okazję poznać. Jeżeli kolejne projekty autorki będą równie dobre, to będę ich oczekiwać z ciekawością i niecierpliwością.

Recenzja tomu I "Służąca Diabła"

Recenzja tomu II "Piękna i Egzekutor"

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem

Wydanie: I

Data premiery: 13.02.2026r.

Ilość stron: 492

Wymiary: 130x210 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

ISBN: 978-83-8423-308-5

Wydawca: Novae Res

Moja ocena: 6/6

[12/26] - 1950.: "Sekrety Nowego Jorku" - Tom I "Bestia z Nowego Jorku"

"Bestia z Nowego Jorku"

Seria: Sekrety Nowego Jorku

Tom pierwszy

Karina Majsterek

„prawdziwe zło nigdy nie śpi”

Czasami zdarza się tak, że autor lub autorka, tworząc jakąś swoją powieść, powołuje do życia takich bohaterów drugoplanowych, którzy pomimo epizodycznej roli, zapadają w pamięć na długo. Są na tyle wyraziści, że aż proszą się o własną historię. Tak właśnie było w przypadku Riccarda Marchettiego, który pojawiając się w drugim tomie serii „Bracia Marchetti”, natychmiast przyciągnął moją uwagę swoją osobowością. Już wtedy miałam poczucie, że to postać z ogromnym potencjałem, zdecydowanie zasługująca na coś więcej niż krótka sceny w tle cudzej historii.

Niezmiernie się ucieszyłam, gdy w posłowiu książki „Piękna i Egzekutor” autorka zapowiedziała nową serię, z której pierwszy tom bohaterem będzie Riccardo Marchetti. Wówczas poznaliśmy jego lepszą stronę charakteru. Teraz wnikamy w powieść „Bestia z Nowego Jorku”, w której autorka pozwala zajrzeć w mroczną naturę nowojorskiego capo. Riccardo, kuzyn Diabła z Palermo znanego z trylogii „Służąca Diabła”, niemal każdej nocy skraca ze swojej czarnej listy winnych jedno nazwisko. Już w prologu poznajemy jego prawdziwą naturę gdy w bezwzględny i zaplanowany sposób wymierza własną sprawiedliwość. Przez lata pozostaje nietykalny, a zbrodnie nie zostają ze sobą połączone, dzięki odpowiednim znajomościom skutecznie tuszuje każdy ślad.

Ten porządek zaczyna się kruszyć wraz z pojawieniem się Emmy Wilson, która obejmuje stanowisko  Naczelnego Lekarza Sądowego w Nowym Jorku. Ambitna, dociekliwa i całkowicie oddana swojej pracy, szybko dostrzega schemat kryjący się za kolejnymi ofiarami. Zamknięta w uporządkowanej codzienności i obciążona trudną przeszłością, trzyma ludzi na dystans, nie zdając sobie sprawy, jak blisko znajduje się osoba, której tak usilnie szuka.

Gdy sięgałam po raz pierwszy po książkę pani Kariny Majsterek pt. „Służąca Diabła”, którą debiutowała w zeszłym roku, nie spodziewałam się, że będzie to początek mojej dłuższej przygody z jej twórczością. W romansach mafijnych zawsze pojawiają się obawy o powtarzalność wątków, jednak tym razem okazały się one zupełnie nieuzasadnione. 

„Bestia z Nowego Jorku” to mocne rozpoczęcie serii "Sekrety Nowego Jorku", która wyraźnie wyróżnia się na tle innych powieści tego gatunku. Pani Karina Majsterek udowodniła, że nawet w obrębie dobrze znanych motywów można stworzyć coś, co będzie odbiegało od typowych zabiegów i przebiegów zdarzeń. W sposób oryginalny, świeży i nieoczywisty poprowadziła fabułę, która nie raz mnie zaskoczyła, mimo zaistnienia niektórych schematów, ale są one w zupełnie nowej oprawie. Autorka niczego nie przyspiesza, świetnie buduje osobowość postaci z powodzeniem łącząc mroczny klimat świata przestępczego z psychologiczną grą między bohaterami.

Na szczególną uwagę zasługuje sposób, w jaki został poprowadzony wątek romantyczny, wykorzystując moty „od nienawiści do miłości”. W tej historii nic nie zapowiada rodzącego się uczucia. Relacja Riccarda i Emmy od samego początku oparta jest na dystansie, chłodnej kalkulacji i ukrytych intencjach, a nie na fascynacji czy fizycznym przyciąganiu.

Emma konsekwentnie trzyma mężczyzn na bezpieczną odległość. Skupiona na pracy, zamknięta w sobie i świadoma własnych kompleksów, nie wpisuje się w stereotypową wizję bohaterki romansów mafijnych. Nie ma sylwetki modelki ani pewności siebie charakterystycznej dla długonogich piękności. Nie wierzy, by mogła kogokolwiek zainteresować, a już na pewno mężczyznę takiego jak Riccardo Marchetti.

Z kolei Riccardo nie jest bohaterem, który pragnie stabilizacji czy emocjonalnego zaangażowania. Kobiety traktuje jako chwilową rozrywkę, element codzienności pozbawiony głębszego znaczenia. Gdy pojawia się w życiu Emmy, nie kierują nim uczucia. Ona jest dla niego jedynie celem i narzędziem, nad którym chce sprawować kontrolę, by mieć wgląd w postępy śledztwa. Co istotne, Emma w ogóle nie wykazuje zainteresowania jego osobą, co dla nowojorskiego capo okazuje się doświadczeniem zupełnie nowym i niewygodnym.

Podążając tropem Bestii z Nowego Jorku, Emma pozostaje nieświadoma tego, jak blisko znajduje się człowiek, którego tak usilnie próbuje zdemaskować. Ta gra pozorów, oparta na napięciu psychologicznym i przesuwaniu granic, stanowi jeden z mocniejszych elementów powieści. Relacja bohaterów rozwija się powoli i naturalnie, bez gwałtownych zwrotów opartych wyłącznie na pożądaniu, co skutecznie buduje napięcie i angażuje czytelnika.

Na pochwałę zasługuje również styl autorki, dzięki któremu sugestywnie oddaje zarówno mrok nowojorskiego świata przestępczego, jak i wewnętrzne emocje bohaterów. Często posługuje się zdaniami wyprzedzającymi wydarzenia, subtelnie sygnalizując konsekwencje podejmowanych decyzji i budując atmosferę nieuchronności, która towarzyszy lekturze od pierwszych stron. Dla fanów postaci z trylogii "Bracia Marchetti" plusem z pewnością będzie spotkanie bohaterów tej serii. Wprawdzie pojawiają się epizodycznie, w kontekście obecnych wydarzeń, ale możemy jakby wpaść do nich z wizytą dowiadując się, co u nich słychać. Jednocześnie pragnę podkreślić, że NIE JEST KONIECZNA JEJ ZNAJOMOŚĆ.  

„Bestia z Nowego Jorku” to bowiem OSOBNA, NOWA HISTORIA, równie udana jak debiutancka seria autorki.  To emocjonalna, mroczna historia z nieoczywistym romansem w tle, która opowiada o miłości,  pokonującej mrok. Miłość, która nie pojawia się tutaj nagle, lecz stopniowo wsącza się w serce bohaterów. Jest niczym światełko rozświetlające ciemność. Nie jest to historia o całkowitej przemianie, ale pokazuje, że w każdym człowieku, nawet tym najbardziej złym, tkwi zalążek dobra. wszystko zależy od tego na jakie podłoże trafi to ziarenko, które niczym feeria świetlistych promieni ogarnia coraz większy obszar duszy. To książka, która wciąga klimatem, intryguje relacjami i pozostawia po sobie niedosyt, więc z niecierpliwością będę oczekiwać kolejnych tomów serii „Sekrety Nowego Jorku”.

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem

Wydanie: I

Data premiery: 22.09.2025 r.

Ilość stron: 534

Wymiary: 130x210 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

ISBN: 978-83-8423-083-1

Wydawca: Novae Res

Moja ocena: 6/6

[201/25] - 1913.: "Bracia Marchetti" #2 - "Piękna i Egzekutor"

RECENZJA PRZEDPREMIEROWA

PREMIERA 28.11.2025r.

"Piękna i Egzekutor"

Seria: Bracia Marchetti

Tom drugi

Karina Majsterek

„Cudownie jest budzić się obok kogoś, 

na kim co zależy.”

W życiu często bywa tak, że prędzej czy później samo daje nam znać, iż to ono wytycza reguły gry. Możemy planować, możemy wierzyć, że mamy kontrolę, ale w pewnym momencie okazuje się, że los ma wobec nas własne zamiary. Szczególnie wyraźnie widać to wtedy, gdy spotykają się dwie osoby, które – choć wydają się od siebie tak różne – są sobie przeznaczone. Wtedy zaczyna się emocjonalny taniec: jedno zamknięte na miłość, drugie czekające na kogoś, z kim mogłoby stworzyć więź. Taką właśnie parę poznajemy w drugiej odsłonie trylogii Bracia Marchetti – w powieści „Piękna i Egzekutor”.

Egzekutorem jest Lotario Marchetti – młodszy brat Salvatore, znanego jako Diabeł z Palermo. Lotario nie bez powodu nosi przydomek „Egzekutor”: bez wahania wykonuje rozkazy Cosa Nostry, eliminując tych, którzy stają na drodze mafijnej rodziny. To postać mroczna, bezwzględna, budząca respekt i strach. Spotkaliśmy go już w pierwszym tomie, „Służąca Diabła”, gdzie Marissa Fiorucci – na rozkaz Camorry – miała go uwieść. Kiedy prawda wyszła na jaw, ich relacja przerodziła się w gniew i niechęć. Wydawało się, że to koniec, ale los nie pozwolił im o sobie zapomnieć.

Marissa Fiorucci, przyrodnia siostra Giny Rinaldi (narzeczonej Salvatore), przylatuje do Palermo, by rozpocząć nowy rozdział swojego życia. To właśnie wtedy jej ścieżka ponownie krzyżuje się z Lotario. Choć oboje próbują walczyć z tym, co ich łączy, napięcie między nimi narasta.

Lotario to typ sadystyczny i psychopatyczny – ale tylko wobec wrogów. Wobec Marissy jest brutalny, zaborczy, traktuje ją jak swoją własność, a jednocześnie nie dopuszcza do siebie myśli, że mógłby naprawdę kochać. Kobiety są dla niego jednorazowe, obojętne, pozbawione znaczenia. Nigdy nie pozwalał, by któraś wtargnęła do jego zimnego serca. A jednak – jak to zwykle bywa – wszystko trwa do czasu, aż pojawi się ta jedna, odpowiednia osoba.

Marissa Fiorucci to bohaterka, która wnosi do powieści zupełnie inny ton. Choć jej życie nie było łatwe, wciąż pragnie bliskości i miłości. Jest świadoma zagrożeń, jakie niesie ze sobą świat mafii, ale nie rezygnuje z własnych marzeń. Jej relacja z Lotario to nieustanna walka – między pragnieniem a rozsądkiem, między namiętnością a strachem. To właśnie ona staje się katalizatorem przemiany Egzekutora, choć droga do tego jest długa i bolesna.

Pierwszy tom serii o braciach Marchettich, zatytułowany "Służąca Diabła", był debiutem literackim Kariny Majsterek. Już wtedy autorka zwróciła moją uwagę dynamicznym stylem i umiejętnością budowania napięcia. Nic więc dziwnego, że z ogromną ciekawością sięgnęłam po kontynuację, zastanawiając się, czy uda jej się utrzymać poziom i ponownie porwać czytelnika w świat pełen emocji, niebezpieczeństw i mafijnych rozgrywek. Zawsze istnieje obawa, że drugi tom nie dorówna pierwszemu, że zabraknie świeżości, że historia straci impet. Jednak w przypadku „Pięknej i Egzekutora” nic takiego nie miało miejsca. Wręcz przeciwnie – kontynuacja okazała się równie wciągająca, spójna i intensywna jak debiut, a momentami nawet bardziej dojrzała i dopracowana. Autorka pisze odważnie, z pazurem i bez zahamowań. Jej styl jest ekspresyjny, pozbawiony zbędnych opisów, a jednocześnie pełen emocji. Widać, że cała historia została przemyślana i zaplanowana – nic nie jest tu przypadkowe. Nawet jeśli niektóre sceny wydają się mało realne, nie odbiera to powieści uroku. Wręcz przeciwnie – dodaje jej charakteru, bo w świecie mafii granica między prawdopodobnym a nierealnym jest płynna.

Narracja prowadzona jest w trzeciej osobie, ale autorka umiejętnie przeplata perspektywy bohaterów. Dzięki temu czytelnik poznaje zarówno myśli Lotario, jak i emocje Marissy. To sprawia, że łatwiej zrozumieć ich wewnętrzne rozdarcie – on walczy z uczuciem, ona próbuje odnaleźć się w świecie, który jest dla niej obcy i niebezpieczny.

W „Pięknej i Egzekutorze” nie brakuje także postaci znanych z pierwszego tomu. Salvatore i Gina Rinaldi wciąż odgrywają ważną rolę, choć tym razem schodzą na drugi plan. Obok nich pojawia się Dazio Rizzi – przyjaciel braci Marchetti – oraz Sophie Marchetti. Trzeci brat, Giorgio, pozostaje jeszcze w cieniu, ale autorka wyraźnie przygotowuje grunt pod jego historię. W rozmowach bohaterów Giorgio pojawia się coraz częściej, co sugeruje, że w ostatniej części trylogii to właśnie on stanie się głównym bohaterem.

Nową, ciekawą postacią jest Riccardo Marchetti. Autorka zdradza w posłowie, że to właśnie on będzie bohaterem nowej serii. Już teraz widać, że Riccardo ma potencjał, by stać się jedną z najbardziej intrygujących postaci w całym uniwersum. Zresztą, premiera pierwszego tomu tej serii – „Bestia z Nowego Jorku” – miała miejsce 22 września 2025 roku.

Największą siłą tej powieści są emocje. Lotario i Marissa to para, która nie powinna być razem – a jednak los wciąż ich do siebie prowadzi. On – brutalny, zimny, niezdolny do miłości. Ona – pełna nadziei, pragnąca bliskości. Ich relacja to nieustanna walka między pragnieniem a strachem, między namiętnością a rozsądkiem.

Autorka pokazuje, że nawet w świecie mafii, gdzie liczy się siła, lojalność i bezwzględność, uczucie potrafi znaleźć drogę. Miłość w tej powieści nie jest łatwa ani romantyczna w klasycznym sensie. Jest trudna, bolesna, pełna sprzeczności. Ale właśnie dlatego wydaje się tak prawdziwa.

„Piękna i Egzekutor” to książka, która wciąga od pierwszych stron. Karina Majsterek udowadnia, że potrafi tworzyć historie pełne napięcia, emocji i nieoczywistych bohaterów. Choć Lotario budzi kontrowersje, trudno oderwać się od jego postaci. Marissa natomiast jest jak światło w mroku – delikatna, ale jednocześnie silna. On nie spodziewał się, że ten blask rozjaśni jego duszę, co pokazuje, że uczucie może pojawić się tam, gdzie najmniej się go spodziewamy. Miłość potrafi bowiem skruszyć najbardziej zatwardziałe serce. Skorupa, która je otacza może pęknąć wówczas, gdy znajdzie się ktoś, kto potrafi je poruszyć.

Recenzja tomu I: "Służąca Diabła"

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem

Wydanie: Pierwsze

Data premiery: 28.11.2025r.

Ilość stron: 476

Wymiary: 130x210 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

ISBN: 978-83-8423-230-9

Wydawca: Novae Res

Moja ocena: 5+/6

[86/25] - 1799. - "Bracia Marchetti" #1 - "Służąca Diabła"

„Służąca diabła”

Seria: Bracia Marchetti

Tom pierwszy

Karina Majsterek

„W jasności promieni nie dostrzega się 

ukrytego mroku.”

Nie taki diabeł straszny, jak go malują – tak przynajmniej mówi przysłowie. A co by było, gdyby spotkały się dwie, a nawet więcej diabelskich dusz? Takich bohaterów poznajemy w książce „Służąca diabła”.  Jest to pierwsza część serii "Bracia Marchetti", która opowiada o losach trzech braci związanych z mafią. 

Bohaterami tej części są Salvatore Marchetti, nazywany Diabłem z Palermo, oraz Gina Rinaldi, tajna broń katańskiej Camorry. Salvatore wzbudza strach wśród wszystkich, którzy go otaczają. Jego serce jest z kamienia, nic nie czuje, poza satysfakcją zadawania cierpienia. Jest bezdusznym, okrutnym, psychopatycznym osobnikiem nieznającym litości i nieodczuwającym nic poza nienawiścią do wrogów oraz ludzi, którzy go zawodzą. Strach w oczach innych daje mu poczucie kontroli i karmi jego mroczną duszę. Jego bezwzględną naturę poznajemy od razu, stając się świadkami sceny tortur w piwnicy, będącej miejscem kaźni jednego ze zdrajców. Od pewnego czasu ktoś wyraźnie zagraża rodzinie Marchettich i szkodzi ich interesom.

Gina Rinaldi również nie jest słodką, potulną osobą, ale on o tym nie wie, gdyż poznaje ją jako kobietę, która zajmuje się domem  innych, jako służąca. Nikt nie spodziewa się, że ta drobna, pozornie skromna dziewczyna  nie zawaha się zabić człowieka, jeśli uzna, że na to zasłużył. Ona jest córką  bossa Camorry, który przez wiele lat ukrywał fakt, że ma córkę, tworząc pozory, że jego następcą będzie ktoś inny. Tymczasem od najmłodszych lat Gina była szkolona, by w przyszłości przejąć władzę nad organizacją. Jej marzenia są jednak zupełnie inne: pragnie spróbować „normalnego” życia, dlatego w tajemnicy przed rodziną realizuje swój plan. Po śmierci ojca opuszcza rodzinne strony, udaje się do Palermo, pracuje jako służąca, a jej drogi   krzyżują się z przyjacielem i prawą ręką  Salvatore, Dazio Rizzie i w efekcie z samym Diabłem. Gdy do tego dochodzi, Salvatore jest zaintrygowany, bo spotyka pierwszy raz kobietę, która się go nie boi.

To nie jedyny wątek tej powieści – obserwujemy także historię Dazio Rizziego, który jest zakochany w siostrze swojego bossa, Sophie Marchetti. Mimo że bohaterowie są mocno uwikłani w brutalny świat mafijny, wzbudzają nie tylko negatywne wrażenie, lecz także sympatię. Taki właśnie jest Dazio Rizzi – bezwzględny, ale mimo wszystko budzący pozytywne emocje.

Relacja między głównymi bohaterami balansuje na granicy destrukcji i fascynacji, co dodaje książce głębi. Można się jednak zastanowić, czy tak skrajne przedstawienie mafijnych postaci nie jest momentami zbyt przerysowane. Salvatore jako postać hipermroczna i pozbawiona emocji może wydawać się archetypem psychopaty, którego działania są przewidywalne w swojej okrutności. 

„Służąca diabła” to debiut Kariny Majsterek, co tym bardziej zasługuje na uznanie, chociaż jeszcze można wyczuć świeże pióro. Widoczne jest to chociażby w nadużywaniu wulgaryzmów, które nie zawsze pasują i sprawiają sztuczne wrażenie, ale też w opisowych partiach tekstu, gdy  jest tego za dużo. Jednak z każdym kolejnym rozdziałem, które są opatrzone tytułami, tempo jest coraz szybsze i coraz więcej się dzieje. Pierwsze epizody, w dużej części, skupiają się na relacji Salvatore i Giny, przedstawianiu ich wrażeń, myśli, odczuć i dylematów. Dopiero w drugiej połowie książki wyraźnie wzrasta napięcie i dynamika akcji, a autorka doskonale buduje napięcie i kreuje wyrazistych bohaterów. Jej styl jest dynamiczny, pełen barwnych opisów i mocnych dialogów, które wzmacniają dramaturgię historii. Widać, że miała dobrze zaplanowany przebieg poszczególnych motywów – powieść rozwija się w szybkim tempie, dostarczając czytelnikom wielu mocnych wrażeń. 

Pierwsza część serii „Bracia Marchetti" to mroczna, intensywna opowieść mafijna, pełna tajemnic, brutalnych rozgrywek, namiętności oraz emocjonujących zwrotów akcji. Książka trzyma w napięciu, dostarcza silnych emocji, a jej bohaterowie są wyraziści, choć momentami skrajni. Historia w niej zawarta z pewnością zadowoli tych czytelników, którzy  lubią romanse mafijne z mrocznym zabarwieniem i motywem miłości, która  potrafi dotrzeć do najbardziej lodowatego i zamkniętego na nią serca. To też kolejna opowieść pokazująca, że nikt nie rodzi się złym człowiekiem. Dopiero dorastanie w konkretnym środowisku, zbierane doświadczenia, warunki życia, okoliczności zewnętrzne wpływają na to, jakimi dorosłymi jesteśmy. Gina i Salvatore od zawsze byli związani ze brutalnym światem i musieli nauczyć się w nim funkcjonować. Jednak i oni, mimo czarnej duszy, mają w sobie potrzebę bliskości i miłości. 

„Służąca diabła” to doskonały początek trylogii będący obietnicą kolejnych mocnych wrażeń w następnych tomach. Z pewnością będzie się wiele działo, gdyż już teraz mieliśmy namiastkę tego, gdy zawiązał się jeden z wątków, który będzie tematem kontynuacji. Autorka ujawniła bowiem, że drugi tom opowiadać będzie o młodszym  z braci Marchetti Lotario, a trzeci o najmłodszym Giorgio.  Z pewnością autorka nie pozwoli nam się nudzić i możemy spodziewać się mocnej propozycji dla fanów mafijnych romansów i brutalnych thrillerów.

Recenzja tom II: "Piękna i Egzekutor"

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem 

Wydanie: Pierwsze

Data premiery: 07.04.2025r.

Ilość stron: 382

Wymiary: 130x210 mm 

Okładka: miękka ze skrzydełkami

ISBN: 978-83-8373-597-9

Wydawca: Novae Res

Moja ocena: 5/6