[137/26] - 2075.: "Idę po Ciebie"

 

"Idę po Ciebie"

Wojciech Wójcik

„Ludzie nie uciekają przed końcem odsiadki.

Chyba, że mają naprawdę ważne powody.”

Czasami człowiek jest tak zdesperowany, że podejmuje decyzje, które nie zawsze można logicznie wyjaśnić i zrozumieć. Taka sytuacja wydarzyła się w powieści „Idę po Ciebie”, która pociągnęła za sobą kolejne wydarzenia angażując w to wiele osób i pozostawiając za sobą także ofiary.

Wszystko zaczyna się od wizyty bezdomnego alkoholika Ludwika Fettnera na szczecińskiej komendzie policji, na którym od dwóch miesięcy praktykuje dwudziestoczteroletnia Iga Kostrzewa. Zeznania starszego pana pozostają początkowo zignorowane, gdyż policjanci wiedzą, że wcześniej wielokrotnie zgłaszał on i informacje, które nie miały żadnej wartości. Tym razem mężczyzna twierdzi, że na znanego gangstera Gerarda „Choinę” Choińskiego został wydany wyrok śmierci.

Gerardowi Choińskiemu do końca odsiadki, za popełnione siedem lat temu czyny, pozostały niecałe trzy miesiące. Jednak on nie zamierza czekać dłużej i podejmuje decyzję o ucieczce z więzienia. Swój plan realizuje podczas pracy na cmentarzu w Darłowie. Wykorzystując dogodną sytuację, ucieka zabijając współwięźnia i ciężko raniąc funkcjonariusza Służby Więziennej. Rozpoczynają się intensywne poszukiwania niebezpiecznego przestępcy, a dodatkowo znika także Fettner, który może mieć ważne informacje na temat całej sprawy.

Książki pana Wojciecha Wójcika należą do tych, po które sięgam zawsze z ciekawością i bez dłuższego zastanawiania się. To trzecia książka tego autora, którą przeczytałam i która mnie nie zawiodła. Za każdym razem akcja toczyła się w innym miejscu. Tym razem podążamy razem z bohaterami po ulicach Szczecina i jego okolicach. 

Autor od początku stopniowo buduje napięcie i stawia przed nami wiele pytań, które przez większą część fabuły pozostają bez odpowiedzi. Ujawnia bowiem tylko tyle, ile w danym momencie powinniśmy wiedzieć układając precyzyjnie kolejne elementy historii. Prowadzi nas przez różne miejsca Pomorza Zachodniego ukazując zarówno desperacką ucieczkę „Choiny” jak i działania policji oraz prywatne życie Igi, która jest jedną z głównych bohaterek powieści.

Fabuła oparta jest na tych dwóch postaciach i głównie znamy ich kolejne kroki. Intrygującą postacią jest niewątpliwie uciekający gangster, który wyraźnie zmierza do sobie wiadomego celu i z konkretnym planem. Jego motywy pozostają tajemnicą niemal do końca. 

Prym jednak wiedzie Iga Kostrzewa, która wspierana jest przez swojego ojca – emerytowanego policjanta. Młoda stażystka stanowi tutaj oś, wokół której dzieją się poszczególne epizody. 

Narracja jest prowadzona wprawdzie w trzeciej osobie, ale nie wiemy dokładnie, co kieruje innymi osobami, które pojawiają się w trakcie splotu różnych sytuacji. Jedynie tylko w przypadku Igi wiemy, co ona myśli i jakie są motywy podejmowanych decyzji. 

„Idę po Ciebie” to dobrze napisany, zaplanowany i zrealizowany thriller kryminalny, który czyta się momentami z zapartym tchem. Pan Wójcik prowadzi akcję bez zbędnych wyjaśnień, stawiając na dynamikę wydarzeń. Dzięki temu czas przy tej ponad pięćset stronicowej powieści minął mi szybko i w żadnym momencie nie czułam znużenia. Nie ma po prostu ku temu powodów. Po kryminałach tego autora, które przeczytałam wcześniej takich jak „Szanta” i „Kapsuła” powieść „Idę po Ciebie” uważam za najlepszą z nich. Ma ona bowiem szybsze tempo, częste zwroty akcji i kilka wątków, które razem tworzą emocjonalną, wciągającą historię.

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem 

Wydanie: I

Data premiery: 02.06.2026r.

Ilość stron: 544

Wymiary: 140 x 205 mm

Okładka: Miękka ze skrzydełkami

ISBN 978-83-8335-848-2

Wydawnictwo: Zysk i S-ka

Moja ocena: 6/6

[09/26] - 1947.: "Kapsuła"

"Kapsuła"

Wojciech Wójcik

„Wielkiej miłości towarzyszą 

wielkie kłopoty”

Chyba każdy z nas lubi sobie powspominać dawne czasy, powrócić do tych dni, które pozostawiły w nas miłe wspomnienia, które często związane są z latami szkolnymi, licealnymi, czy studiami. Ku pamięci niektórzy postanawiają pozostawić po sobie ślad w postaci kapsuły czasu, w której umieszczają to, co dla nich jest ważne. Po latach z nostalgią oglądamy zdjęcia sprzed wielu lat, zapiski, filmy i inne umieszczone w pojemniku pamiątki, które pozwalają wrócić myślami do lat młodzieńczych. Jednak w przypadku bohaterów książki „Kapsuła”, ten powrót nabrał ponury charakter wywołując szereg zdarzeń, których nikt się nie spodziewał.

Wszystko zaczyna się od dnia, gdy z okazji czterdziestolecia liceum imienia Władysława Jagiełły w Legionowie ma być szczególny pokaz slajdów. Dla dzisiejszego pokolenia wychowanego na obrazkach i zdjęciach z komórki, to rzecz archaiczna. A jednak ten pokaz zgromadził całe grono pedagogiczne, wszystkich uczniów i obsługę szkolną. Kilka dni przed uroczystością zostaje znaleziona kapsuła na terenie szkoły. Z umieszczonych w nim rzeczy przetrwały jedynie slajdy z uwiecznionymi osobami uczęszczającymi do szkoły w roku 1985. Prezentację ma poprowadzić Justyna Wysocka, która od 9 lat w tej placówce szkolnej pracuje jako bibliotekarka. To jej zostało powierzone przez dyrektora zadanie przejrzenia slajdów i przygotowania pokazu. Z początku wszystko idzie zgodnie z planem, aż do momentu, gdy na ekranie wyświetlone zostaje zdjęcie, na którym widać młodą, nagą kobietę, co wywołuje u zgromadzonych w sali konsternację i ciszę. To jedno zdarzenie to zaledwie początek tego, co dzieje się w ciągu kolejnych dni. Dochodzi do tego, że śmierć ponosi jeden z nauczycieli, a w tym samym czasie znika jedna z uczennic i nikt nie wie, gdzie ona jest i co się z nią stało.

Śledztwo jest prowadzone niestandardowo, gdyż osobami próbującymi wyjaśnić zagadkowe zdarzenia są osoby niezwiązane z policją. Funkcjonariusze kryminalni stanowią tu jedynie mały, drugoplanowy dodatek, ale nie obserwujemy cały czas ich procesu badania sprawy. Zajmują się tym między innymi Justyna ze swoją przyjaciółka Hanką, ale też uczniowie, zwłaszcza Bartek, którego dręczy zaginięcie Agnieszki, w której jest zakochany. On odkrywa, że nie wszystko o niej wiedział, podobnie, jak bibliotekarka dowiaduje się, że Karol nie był z nią całkiem szczery. Także pan Mariusz Łagocki – szkolny ochroniarz i emerytowany policjant, ma swoje powody, by zaglądać w przeszłość, w której próbuje odnaleźć odpowiedzi na swoje pytania. W ten sposób przeszłość splata się z teraźniejszością, a my poznajemy poszczególne wątki na dwa różne sposoby.

Otwierając tę książkę, byłam trochę przerażona ilością stron, których jest 530, a do tego tekst został wydrukowany małym drukiem. Gdy jednak zaczęłam ją czytać, od razu wsiąknęłam w jej klimat i fabułę, która wprawdzie rozwija się powoli, ale nie sposób się przy tym nudzić. Autor prowadzi bowiem ją tak, że nie od razu czujemy zagrożenie, a ono czyha tuż za rogiem. Napisał powieść, w której wyraźnie zaznacza się thriller, także psychologiczny, który w połączeniu z kryminalnym wątkiem i obyczajowym elementem tworzy wciągającą, wielowymiarową historię.

Fabuła rozwija się pozornie spokojnie, bez nagłych zwrotów akcji, ale sączy się z niej niepokój dając wrażenie, że za chwilę coś niedobrego się wydarzy. To, co wymienione zostało w blubrze książki, jest zaledwie skromnym zarysem wydarzeń. Dzieje się bowiem znacznie więcej, a sprawa staje się coraz bardziej zagmatwana.

Pan Wojciech Wójcik w swoim charakterystycznym stylu wprowadza nas w środowisko szkoły licealnej i spraw z nim związanych. Wnikamy więc w problemy młodzieży i kadry pedagogicznej, ale też osób związanych ze szkołą, chociażby ochroniarza pana Mariusza. Autor nakreśla przy tym charakterystykę współczesnej młodzieży, o której pan Mariusz stwierdza, że czasami bywa ona gorsza niż kiedyś. Uzależnienia, w tym te od komórki i mediów społecznościowych, a do tego nienawiść, zawiść, agresja, są na porządku dziennym. Nie jest to miły wizerunek, bo nie wszyscy uczniowie sa czyści jak łza i mają swoje problemy, z którymi radzą sobie tak, jak potrafią.

Ukochane Legionowo Pana Wojciecha Wójcika , w którym mieszka od kilku lat, też nie jest przyjaznym miejscem. Jak zaznaczył w posłowie, trochę nadał mu mroku, bo w rzeczywistości to bardzo ładne miasto z sympatycznymi mieszkańcami. Niektóre miejsca są fikcyjne, tak jak bohaterowie i cała historia, ale są też takie, które istnieją naprawdę.

„Kapsuła” to powieść wielowątkowa, w której przeszłość silnie splata się z teraźniejszością, choć nie wszystkie rozwiązania mają swoje źródło w dawnych wydarzeniach. Autor stopniowo buduje napięcie, zmusza do uważnego śledzenia losów bohaterów i pozostawia nas z poczuciem niepokoju jeszcze długo po odłożeniu jej na półkę. Skutecznie wciąga nas w wir wydarzeń, który coraz bardziej się zagęszcza, a wyłaniające się sekrety jedynie coraz bardziej komplikują sprawę. Podążając za przebiegiem wydarzeń próbowałam dociec prawdy, ale nie było to proste.

Nie wszystkie wyjaśnienia spraw mnie całkowicie przekonały, zwłaszcza te dotyczące spraw osadzonych we współczesnych realiach. Jednak książka skutecznie mnie trzymała w napięciu, pozostawiając refleksję, że przeszłość czasami lepiej zostawić za sobą, bo prawda nie zawsze przynosi ulgę, a podążając za kolejnymi etapami śledztwa może się okazać, że nie znamy dobrze osób, z którymi przebywamy na co dzień.

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem

Wydanie: I

Data premiery: 28.10.2025r.

Ilość stron: 536

Wymiary: 140x205 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

ISBN: 978-83-8335-691-4

Wydawnictwo:  Zysk i S-ka

Moja ocena: 5/6

[129/25] - 1842. - "Szanta"

"Szanta"

Wojciech Wójcik

„autobus zwany życiem pędzi zbyt szybko, by tracić czas na spoglądanie w lusterko”

Mazury, z ich dziką przyrodą, legendami i tajemniczymi jeziorami, to nie tylko tło wakacyjnych pocztówek. Jest też niejednokrotnie sceną dla wydarzeń w różnych powieściach i filmach. W powieści „Szanta” autor zabiera nas nad Jezioro Bełdany, gdzie zbrodnia zanurza się w gęstej mgle niedomówień, obsesji i sekretów. Pan Wojciech Wójcik snuje opowieść nie tylko o zbrodni, ale o kruchości ludzkiej natury, sile obsesji i potrzebie zrozumienia własnej tożsamości. Mazury stają się metaforą psychiki bohaterów — tajemniczej, zmiennej, pełnej nieprzeniknionych głębin. Doskonale nakreślił ich urok opisując krajobrazy, specyfikę terenu, charakter jeziora i okolic dopasowując do tego, co dzieje się na kartach książki.

To tam dochodzi do podwójnej tragedii. Najpierw w budynku powstającego Mazurskiego Muzeum Turystyki i Żeglarstwa Śródlądowego popełnia samobójstwo uznany i szanowany profesor Sylwester Preuss, który był inicjatorem utworzenia muzeum. Wszystko jednak wskazuje, że jego śmierć mogła nastąpić z udziałem osób trzecich.

Gdy zaczynamy poznawać wydarzenia zawarte w książce „Szanta”, minął miesiąc od śmierci profesora. Trzy pracownice muzeum: Jagoda, Roma i Emilia są zaniepokojone nieobecnością swojej kierowniczki – Malwiny Wiśnik. Tydzień wcześniej Jagoda Matusiak zaczęła tutaj pracę tydzień temu na stanowisku muzealnika i razem z koleżankami Emilią i Romą oraz zaginioną Malwiną próbują kontynuować dzieło profesora i doprowadzić do końca projekt muzeum. Niestety, od jakiegoś czasu Malwina nie daje znaku życia, nie odbiera telefonu. Wkrótce Jagoda znajduje ciało swojej przełożonej.

Drugi motyw dotyczy byłego policjanta Huberta Lange, którego zastajemy w sytuacji, gdy czai się na kłusowników. Jego żona, Majka, pełni funkcję leśnika i to ona znalazła ciało profesora, a teraz, od jakiegoś czasu przebywa u swoich rodziców, by odreagować wydarzenia. Podczas jej nieobecności Hubert zastępuje ją w jej obowiązkach.

Początkowo wątek związany z pracowniczkami muzeum i działaniami Huberta Lange i Heleny biegną obok siebie. Obserwujemy ich poczynania w dwóch różnych narracjach: wydarzenia związane z muzeum opowiada nam Jagoda w narracji pierwszoplanowej, natomiast o Hubercie dowiadujemy się z perspektywy trzecioosobowej. W pewnym momencie obie linie fabularne splatają się, tworząc sieć poszlak, zagadek i zawiłości. Autor nie ułatwia czytelnikowi zadania — zamiast podawać gotowe odpowiedzi, jeszcze bardziej komplikuje ścieżkę prowadzącą do prawdy. Zamiast klasycznego śledztwa, dostajemy mroczną grę legend, obsesji i nieuchwytnych motywów, w której przeszłość powraca w najbardziej niespodziewanych momentach.

Atmosfera gęstnieje jeszcze bardziej, gdy nieopodal, nad leśnym jeziorem, Hubert znajduje odcięty czarny warkocz jakiejś kobiety. Pojawia się też tajemnicza dziennikarka, Helena Makowska, która wzbudza u policjanta zarówno ciekawość, jak i niepokój, bo wyraźnie wyczuwa, że ona nie mówi prawdy o sobie, podając się za studentkę dziennikarstwa.

„Szanta” to dobrze napisany kryminał, w którym można zauważyć zarówno elementy psychologiczne, obyczajowe, ale też thrillera. Nie ma tu zbyt gwałtownych zwrotów akcji, lecz wyraźnie jest wyczuwalna niepokojąca, gęstniejąca atmosfera. Fabuła rozwija się pozornie niespiesznie, ale to wrażenie jest zakłócone z każdym kolejnym rozdziałem, gdyż wyłaniają się sekrety będące pokłosiem wydarzeń z przeszłości bohaterów. Autor nie podaje nam gotowych odpowiedzi, lecz skutecznie komplikuje poznanie prawdy. Zamiast klasycznego śledztwa, mamy do czynienia z mroczną grą niedopowiedzeń, tajemnic i zagadek. Jego powieść można zaliczyć do kryminału wpisującego się w nowoczesną tendencję tworzenia tego rodzaju historii, w którym mamy nie tylko kryminalną zagadkę, ale też pojawiają się wątki poboczne ukazujące osobowość występujących postaci, ich powiązania ze sprawą i mentalne dylematy poruszając przy okazji różne kwestie społeczne i ważne zagadnienia. Zbrodnia w tej książce nie szokuje brutalnością bezpośrednio, lecz ukazana jest jako efekt, jaki pozostawia po sobie morderca. Jest ukazana poprzez sugestywną, senną, pełną niedomówień atmosferę.

„Szanta” to kryminał pozornie tylko ciągnący się powoli, ale nie oznacza to nudę, czy brak emocji. Wręcz przeciwnie, są wyczuwalne coraz bardziej, bo gdy wnikamy w kolejne rozdziały, odczuwamy oddech niebezpieczeństwa wyraźnie, który zostawia ślad w umyśle. Fabuła atmosfera coraz bardziej się zagęszcza, ale to dzieje się subtelnie i stopniowo, niczym mgła unosząca się nad jeziorem Bełdany: pełną zagrożenia, które nie zawsze przybiera konkretną postać. Pan Wójcik nie dostarcza może od razu mocnych, gwałtownych emocji, ale one z czasem coraz bardziej dają o sobie znać prowadząc do niespodziewanego finału, co jest niewątpliwym atutem jego książki.

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem

Wydanie: I
Data premiery: 29.04.2025r.

Ilość stron: 540

Wymiary:140x205 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

ISBN 978-83-8335-533-7

Wydawnictwo: Zysk i S-ka

Moja ocena: 5/6