1210. - "Znajda"

"Znajda"

Katarzyna Kielecka

Numer wydania: I

Data wydania polskiego: 30.08.2022r.

Liczba stron: 400

Wymiary: 205 x 145 mm

Oprawa: miękka ze skrzydełkami

ISBN 978-83-67102-57-5

Wydawnictwo: Szara Godzina

Ocena: 6/6

„Koniec świata zazwyczaj przychodzi niespodziewanie i nie zawsze raczy wysyłać sygnały ostrzegawcze.”

Nie każdy wie, że tak naprawdę II wojna światowa zaczęła się wraz z zrzucaniem bomb przez bombowce Luftwaffe na Wieluń 1 września 1939 roku o godzinie 4:40. Dopiero potem rozpętało się piekło sięgające całego kraju. 

Właśnie w tym mieście przed wojną mieszkał sześcioletni Lolek Sitarz z rodziną w jednej z kamienic. Do tej pory miał szczęśliwe dzieciństwo, opiekę, miłość, marzenia. Gdy go poznajemy, jest 1939 rok, ostatni dzień przed koszmarem, którego nikt tak naprawdę się nie spodziewa. Ale on już nadchodzi. Lecz tego wieczora Lolek jeszcze żyje spokojnie. Jego mama właśnie zaczyna rodzić, więc ojciec odwozi ją do szpitala i chłopiec ma nadzieję wkrótce zobaczyć swojego brata lub siostrzyczkę. Ma obok siebie ukochaną zabawkę, żołnierzyka w kieszeni i własne wyobrażenia o zostaniu bohaterem. Gdy wybucha wojna, nagle musi stawić czoła realiom życia jak dorosły człowiek. Wojna i śmierć traktuje bowiem ludzi równo, nie patrząc na wiek. Lolkowi wali się cały dotychczasowy świat, gdyż wraz z rodziną musi uciekać z Wielunia pod osłoną nocy. Ich celem jest domek ciotki na wsi, gdzie mają nadzieję przeczekać wojnę. Każdy liczy na to, że ten koszmar szybko się skończy i będą mogli wrócić do dawnego życia. 

Dzieje Lolka to jeden z dwóch głównych wątków powieści „Znajda”, które poznajemy naprzemiennie, w osobnych rozdziałach, by w pewnym momencie dotrzeć do punktu wspólnego, dzięki któremu te dwie historie się zazębiają. 

Drugi motyw związany jest z Matyldą, która mieszka w Łodzi. Kończy się właśnie rok 2021 i zaczyna 2022, gdy dziewczyna bawi się z przyjaciółmi i współpracownikami na imprezie sylwestrowej zorganizowanej u jej szefa Marcina Garbara. Nie zaczął się dla niej dobrze ten pierwszy dzień nowego roku, gdyż niespodziewanie nakrywa swego męża, Dominika, w intymnej sytuacji z koleżanką z pracy. Niewiele myśląc, wychodzi na mroźną ulicę kierując się w stronę swego miejsca zamieszkania, po drodze przechodząc przez podziemne przejście. Tam spotyka sympatyczną staruszkę, która sprzedaje własnoręcznie zrobione rzeczy z włóczki. To przypadkowe spotkanie wyzwala ciąg zdarzeń, które połączą ze sobą dwie różne historie.

„Życie wydaje się czymś naturalnym, oczywistym i nieskończonym, dopóki samo nie nauczy człowieka, czym jest śmierć.”

Słowo „znajda” w tytule już wieszczy niewesołą historię. Poza tym nazwisko autorki gwarantuje zawsze wiele emocji, o czym przekonałam się czytając jej dylogię „Psim tropem.” Podobnie jest w „Znajdzie”, ale są one stopniowane i o różnym natężeniu. Przeszłość splata się w niej z teraźniejszością naprzemiennie odsłaniając nam kolejne zdarzenia w życiu bohaterów. 

Początkowo bardziej byłam zainteresowana tym, czego doświadcza Lolek, niż Matylda, ponieważ jej przeżycia bledną wobec tego, co czuje sześciolatek w czasie wojny. Poza tym autorka w częściach opowiadających o Matyldzie stosuje zbyt szczegółowe opisy czynności, niemal krok po kroku, co można by bez szkody dla fabuły skrócić.  Głównie jej zmartwienia kręciły się wokół problemów małżeńskich i relacji z despotyczną matką Dynamizmu i pewnej dramaturgii dodaje postać matki bohaterki, która jest osobą o skłonnościach do tyranii, a poprzez tego rodzaju zachowania ogromnie mnie irytowała ze swoim ciągłym wtrącaniem się, narzucaniem własnej woli i próbami układania życia córki. Na szczęście Matylda nie jest postacią pokorną i dzielnie przeciwstawia się dyktatowi rodzicielki. Gorzej jej szło z uporządkowaniem życia osobistego. 

Z tego względu bardziej byłam zainteresowana tym wątkiem wojennym niż współczesnym, gdyż historia rodziny Sitarz miała znacznie szybsze tempo, więc miałam wrażenie, że problemy Matyldy są jedynie dodatkiem do historii wojennej. Z czasem jednak oba motywy śledziłam z zainteresowaniem, gdyż także w życiu Matyldy zaczyna się coraz wiedzieć dziać, co doprowadza nas do wyjaśnienia powiązania jej historii z losami małego Lolka i poznanej starszej pani o imieniu Zosia. 

Bardzo podobał mi się w tej powieści wątek związany ze zwierzętami, zwłaszcza tymi bezdomnymi znajdującymi się w schronisku, do którego wiodą w pewnym momencie ścieżki Matyldy. Z kolei dla przerażonych wojną i związanymi z nią wydarzeniami dzieci były one wiernymi towarzyszami w ludzkiej niedoli. 

Wątek II wojny światowej został wzbogacony w wiele niespodziewanych sytuacji, który wywoływały wzruszenie, strach, smutek, współczucie i złość na to, że przez polityczne ambicje chorych umysłów najbardziej cierpią zwykli ludzie. Jest to tym bardziej sugestywne i dramatyczne, że widzimy pożogę wojenną oczami dziecka, a właściwie dzieci, gdyż Lolek ma jeszcze dwie siostry. Ich zrozumienie tego, co się dzieje wywołuje mnóstwo poruszających serca emocji, gdyż mamy świadomość, że zamiast cieszyć się szczęśliwym dzieciństwem, muszą zmagać się z tym, co zgotował im świat dorosłych. Jest to tym bardziej przejmujące, gdyż obecnie mamy niestety świadectwo ludzkich nieszczęść, gdy obserwujemy wydarzenia w Ukrainie, w której codzienne życie ludzi zmiotła wojna. Być może, dlatego bardziej dociera do nas motyw wojny w powieściach i możemy bardziej wczuć się w ich historię. 

Katarzyna Kielecka to autorka publikacji dla dzieci oraz powieści obyczajowych. Od lat pisywała drobne formy literackie dla najmłodszych czytelników (wiersze, opowiadania, teksty piosenek, scenariusze przedstawień teatralnych). Prywatnie jest mamą dwójki dorastających muzyków, mieszkanką Łodzi i pracownikiem banku. Zadebiutowała w 2019 roku serią "Sedno życia". w której poznaliśmy bohaterów, których dalsze losy możemy poznać w dwutomowej serii „Ślady”

Egzemplarz książki otrzymałam od portalu

Poniżej - zdjęcia zrobione w Wieluniu, w którym byłam kilka lat temu

766. - "Rudy warkocz"

 

ŚLADY
Rudy warkocz TOM 2
Katarzyna Kielecka

Wydanie: I

Data wydania polskiego: 24 lutego 2021 r.

Liczba stron: 272

Wymiary: 145x205 mm

Oprawa: miękka

Wydawnictwo: Szara Godzina

>Nie da się zmienić przeszłości. To, czym możemy pokierować, co mamy na pewno w garści, to tylko”dziś” i może „jutro”, jeśli zdołamy wyjść mu naprzeciw, więc tylko o tę przestrzeń w życiu warto walczyć, zostawiając w spokoju wszystko, co minęło.<

Rozstaliśmy się z rodziną Bilińskich i Rawiczów w dramatycznych okolicznościach, gdy zniknęła Edyta Blińska i Grzesio. Wyniki toczącego się śledztwa wzbudzają niepokój i obawę o ich życie. Kończąc pierwszą część „Śladów” byłam bardzo ciekawa dalszych losów bohaterów, więc niezwłocznie sięgnęłam po drugi tom tej serii zatytułowanej „Rudy warkocz”.

źr. zdjęcia:
lubimyczytac.pl

Katarzyna Kielecka, prywatnie to mama dwójki dorastających muzyków, mieszkanka Łodzi i pracownik banku. Od wielu lat pisała różne drobne formy dla dzieci, wśród których były zarówno wiersze, opowiadania jak i teksty piosenek oraz scenariusze przedstawień teatralnych. Od 2019 roku jest też autorką powieści obyczajowych dla dorosłej rzeszy czytelników. 

To wówczas pojawiła się pierwsza część serii „SEDNO” w dwóch odsłonach: „Sedno życia” i „Piętno dzieciństwa” a w tym roku ukazały się kolejne dwa tomy pod wspólnym tytułem „Ślady”. Zostały one tak zaplanowane, że tworzą osobną, zamkniętą całość i nie wymagają znajomości wcześniejszych wydarzeń.

W pierwszej części „Ślady” pt.: „Psim tropem”, autorka pozostawiła nas z szokującymi odkryciami i niepewnością losów porwanych Edyty i Grzesia. Na szczęście nie musiałam czekać zbyt długo na poznanie dalszego ciągu wydarzeń, gdyż wydawnictwo Szara Godzina zadbało o to, by obie części ukazały się razem. Jest to bardzo dobry zwyczaj, który polecałabym innym wydawnictwom, mając na uwadze to, że czytelnik raczej nie lubi czekać na kontynuację przez długi czas, tym bardziej, jeżeli lektura jest wciągająca i pełna emocji. A takie właśnie są „Ślady”.

W drugim tomie tej serii tempo akcji nie zwalnia a nawet przyspiesza i pędzi nie dając chwili wytchnienia, by w końcówce osiągnąć apogeum przyprawiające o palpitacje serca. To, co działo się w obu tomach przysporzyło mi mnóstwo emocji, które mieniły się różnymi odcieniami. Całość jest napisana po prostu świetnie, z odpowiednią dynamiką i wciągającą fabułą. Pomysł z wprowadzeniem kryminalno-sensacyjnych wątków dodał powieści pazura, wprawiając mnie nie raz w osłupienie, zapierając dech w piersiach i wzbudzając obawy tak, że niepostrzeżenie wniknęłam wir wydarzeń, których tu nie brakuje. Zachowana została narracja trzecioosobowa dająca możliwość śledzenia wydarzeń u każdej z występujących osób, co jeszcze bardziej pozwala na uzyskanie pełnego obrazu sytuacji.

Trudne chwile w życiu bohaterów sprawiają, że poznajemy ich lepiej. Nie od dziś wiadomo, że ciężkie doświadczenia wzmacniają charakter ale też odsłaniają prawdziwe oblicza ludzi. I tak też się stało w tym przypadku, gdyż na jaw wychodzą motywy działania poszczególnych postaci, skrywane sekrety i wzajemne powiązania.

Bardzo podobała mi się postawa żony Wojtka Rawickiego, Anny, która nie bacząc na swój stan motywuje do działania swego męża. On nie za bardzo chce opuszczać rodzinę, gdyż martwi się o przebieg ostatnich dni ciąży swojej żony, ale z drugiej strony pragnie pomóc szukać zaginioną siostrę i jej syna.

Z kolei Edyta Blińska zyskała nieco sympatii w moich oczach. W recenzji pierwszego tomu „Ślady”, napisałam, że jej postać nie przypadła mi do gustu, ale tym razem wykazała się ona niezwykłą odwagą, troską, wrażliwością, wytrzymałością, odwagą i miłością do swojej rodziny, zwłaszcza do Grzesia.

Kontynuacje mają to do siebie, że nie zawsze dorównują pierwszemu tomowi. Tutaj stało się zupełnie inaczej. Drugi tom jest jeszcze lepszy niż pierwszy, mimo że śledzimy wydarzenia każdej ze stron. Bardzo odpowiadał mi sposób prowadzenia uwagi czytelnika poprzez odpowiednie budowanie napięcia, ukazywanie tylko niektórych fragmentów akcji i umiejętne granie na emocjach. Autorka ma niezwykle sugestywny sposób przekazywania tego, co przeżywają bohaterowie i co dzieje się w ich umysłach. Jej styl pisania pozbawiony jest zbędnych opisów. sprawia, że trudno mi było odłożyć książkę. Nie brakuje w niej kryminalnych epizodów, dramatycznych sytuacji i psychologicznych portretów. Są ofiary, śledztwo, zagadki do rozwiązania i tajemnice, które wprowadzają dodatkowy dreszczyk emocji.

Zarówno „Psim tropem”, jak i „Rudy warkocz” są ekspresyjne, bogate w wydarzenia, tajemnice i dylematy rodzinne oraz szybkie zwroty akcji. Po przeczytaniu pierwszego tomu nie spodziewałam się, że tempo i doznania mogą być jeszcze bardziej intensywne. To było moje pierwsze spotkanie z twórczością pani Katarzyny Kieleckiej ale z pewnością będę chciała jeszcze wrócić do jej powieści.

Recenzja tomu I "Psim tropem"

Książkę przeczytałam dzięki portalowi:

764.- "Psim tropem"

ŚLADY.

Psim tropem TOM 1

Katarzyna Kielecka

Wydanie: I

Data  wydania polskiego: 24 lutego 2021 r.

Liczba stron: 272

Wymiary: 145x205 mm

Oprawa: miękka

Wydawnictwo: Szara Godzina

„Wszystkie silne przeżycia zostawiają ślady. Niedokończone, zgaszone w połowie myśli nie dają się upchnąć w żadnej bezpiecznej szufladzie”.

Powyższy cytat doskonale wpisuje się w fabułę książki „Psim tropem”, która jest pierwszym tomem dylogii „Ślady”. Jej bohaterowie przekonali się, że przeszłość nie zawsze daje o sobie zapomnieć.

Katarzyna Kielecka to autorka publikacji dla dzieci oraz powieści obyczajowych. Od lat pisywała drobne formy literackie dla najmłodszych czytelników (wiersze, opowiadania, teksty piosenek, scenariusze przedstawień teatralnych). Prywatnie jest mamą dwójki dorastających muzyków, mieszkanką Łodzi i pracownikiem banku. Jej pierwsza powieść pt.: "Sedno życia" ukazała się w 2019 roku, w której poznaliśmy bohaterów, których dalsze losy możemy poznać w dwutomowej serii „Ślady”

Sięgając po ten tytuł spodziewałam się raczej powieści obyczajowej, skupionej wokół problemów rodzinnych i zwyczajnego życia, gdyż takie skojarzenia wywołuje okładka, na której widać biegnącego wzdłuż morskiego brzegu mężczyznę wraz z uroczym psem w typie boksera. Jednak ten sielankowy obrazek jest bardzo mylący, gdyż już od pierwszych stron otrzymujemy silne emocje, które wzrastają wraz z poznawaniem kolejnych rozdziałów tej powieści.

Losy bohaterów „Śladów” można było poznać w dwóch poprzednich częściach pod tytułem „Sedno życia”i „Piętno dzieciństwa”. Nie miałam możliwości poznania tych historii, więc zetknęłam się z nimi dopiero teraz. Mimo to nie miałam problemów z odnalezieniem się w dziejących się wydarzeniach, gdyż „Ślady” stanowią osobną porcję ekscytujących wydarzeń ujętych w dwóch tomach. Pierwszy z nich nosi tytuł „Psim tropem” a drugi „Rudy warkocz”. W obu częściach znaczącą rolę odgrywa mądra i urocza bokserka Kufa. Jej właściciele tworzą niezwykle sympatyczną rodzinę połączoną silnymi więzami uczuciowymi. Opiekują się adoptowanym dziewięcioletnim synem, Grzesiem, którego matka była przyjaciółką Blińskich. Wydaje się, że nic nie może zakłócić ich szczęścia, jednak pewnego dnia Edyta odkrywa, że mąż nie o wszystkim jej mówi. Ona także skrywa przed nim coś, co wzbudziło jej niepokój i sprawiło, że powróciły wspomnienia z przeszłości.

„Ślady” to dwutomowa opowieść, w której odnajdujemy wątki obyczajowe, sensacyjne, psychologiczne a nawet elementy thrillera. Fabuła tomu pierwszego została złożona z dwóch części. Pierwsza pokazuje nam działania poszczególnych osób, w tym przestępców, ale do pewnego momentu. Pozornie wydaje się nam, że wiemy wszystko, by w efekcie zorientować się, że widzimy tylko niektóre fakty. Druga część tego tomu jest bardziej kryminalna odsłaniająca kulisy śledztwa i tego, co dzieje się z Edytą i Grzesiem. Więcej nie będę zdradzać, gdyż nie chciałabym psuć satysfakcji z odkrywania kolejnych epizodów.

Bardzo oczarowała mnie mądra bokserka, Kufa, która wykazuje się w powieści ogromnym poświęceniem, wiernością i przywiązaniem. Ujmującą postacią, która wzbudza sympatię od początku, jest Grzesio, który zaskakuje inteligencją, dojrzałością i mądrością. Jego spokojne usposobienie, rezolutne spostrzeżenia, miłość do rodziców i psa poruszają serce, wzbudzając sympatię.

Niestety, nie mogę tego powiedzieć o Edycie Blińskiej, która irytowała mnie swoim sposobem bycia. Z mężem łączą ją silne uczucia ale ona nie potrafi wykrzesać z siebie chociażby odrobiny miłego słowa czy przyjaznego gestu. Ma cięty język, arogancki sposób wyrażania swoich myśli i nie potrafi okazywać uczuć, mimo że kocha swoją rodzinę ale szczerze mówiąc, nie potrafiłam zrozumieć jej postępowania. Wprawdzie Andrzej ją doskonale zna i wie, że ona inaczej nie potrafi lecz było to dla mnie dziwne.

„Ślady” – „Psim tropem” to doskonale napisana powieść trzymająca w napięciu od samego początku do końca, z wciąż zmieniającymi się okolicznościami, zwrotami akcji i atmosferą, w której wyraźnie czuć nadciągające niebezpieczeństwo. Udało się autorce zbudować fabułę, w której nie brakuje tajemnic, mimo że pozornie widzimy działania każdej ze stron, zarówno u rodzin Bilińskich, Rawickich jak i u przestępców. Pani Katarzyna Kielecka nie pozwala czytelnikowi, chociażby na chwilę, odetchnąć tworząc wciąż nowe sytuacje i zaskakując rozwiązaniami lub wprowadzając niepokojące wątki. Wydarzenia zmieniają się niczym krajobraz za oknami pociągu i pędzą z zawrotną prędkością, by na końcu pozostawić nas w osłupieniu i zdenerwowaniu. Na szczęście nie musiałam czekać zbyt długo na kontynuację, gdyż wydawnictwo zadbało, by obie części tej serii ukazały się jednocześnie, więc z niecierpliwością sięgnęłam po „Rudy warkocz”.

Recenzja części II "Rudy warkocz"

Książkę przeczytałam dzięki portalowi: