[84/26] - 2022.: "Trzy kroki we mgle"

"Trzy kroki we mgle"

Natalia Kulpińska

„Życie jednak nie jest z zasady proste,

a błędy, które się kiedyś popełniło, 

lubią się mścić.”

Czasem w życiu przychodzi taki moment, kiedy idziemy jakby we mgle — powoli, ostrożnie, niepewni, czy stawiany krok prowadzi nas naprzód, czy może wcale nie ruszamy z miejsca. Mgła potrafi otulić, ale też zagłuszyć to, co najważniejsze. Zniekształca kształty, tłumi dźwięki, sprawia, że nawet dobrze znane ścieżki wydają się obce. A jednak właśnie w takiej półprzezroczystej, chłodnej zasłonie często kryją się odpowiedzi, których nie potrafimy znaleźć w pełnym świetle dnia. To wrażenie błądzenia, szukania drogi, stawiania kolejnych kroków mimo strachu i niepewności idealnie oddaje klimat powieści "Trzy kroki we mgle", po którą sięgnęłam tym razem.

Akcja powieści rozgrywa się w niewielkim szkockim miasteczku Hillside. Tam właśnie mieszka Hope Hill, której życie pozornie wygląda na spokojne i ciche. Ona sama prowadzi mały pensjonat, który dostała po swoich dziadkach, hoduje owce i pracuje też w lokalnej policji. Czuje silny związek z tym miejscem i nazywa je domem. Wielu mieszkańców, w tym jej rodzice, zdecydowało się wyjechać i zacząć nowe życie gdzie indziej, lecz ona nie potrafi opuścić rodzinnego miejsca, które kocha. Towarzyszą jej wierny pies Karma oraz kruk Zazu, którzy dodają tej historii uroku i charakteru.

Na pierwszy rzut oka życie Hope wydaje się uporządkowane, jednak pod powierzchnią kryje się wiele bólu i napięcia. Kobieta od dłuższego czasu tkwi w toksycznym związku z Anthonym, który skutecznie odbiera jej spokój i poczucie własnej wartości. Choć zdaje sobie sprawę, że relacja ją niszczy, trudno jej podjąć decyzję o definitywnym rozstaniu. Dodatkowo wciąż wracają wspomnienia związane z Emmettem Andersonem, jej dawną miłością, który przed laty złamał jej serce i bez słowa wyjechał do Londynu, zrywając kontakt ze wszystkimi.

Fabuła nabiera tempa w chwili, gdy Hope postanawia zawalczyć o siebie i zakończyć destrukcyjny związek. Wtedy jej życie zaczyna się gwałtownie komplikować. Powrót Emmetta po ośmiu latach nieobecności wywołuje lawinę emocji i pytań, pojawia się tajemnicza choroba, dochodzi do niespodziewanej śmierci, a sama Hope zostaje uwikłana w sprawę morderstwa. Na szczęście okazuje się, że Emmett jest dziś cenionym i skutecznym detektywem śledczym, który nie zamierza zostawić jej samej z problemami. Razem próbują odkryć prawdę ukrytą w dawnych wydarzeniach, pozostawionych notatkach i sekretach mieszkańców Hillside.

To kolejna książka autorki, po którą sięgnęłam właściwie bez większego zastanowienia. Jej wcześniejsze powieści: „Paper Birds” oraz „His Game, Her Rules”, bardzo mi się podobały, dlatego byłam ciekawa, jak poradzi sobie z historią utrzymaną w nieco innym klimacie. Już od pierwszych stron czuć atmosferę szkockiej prowincji, gdzie mgła, deszcz i sekrety mieszkańców tworzą idealne tło dla historii o trudnej przeszłości, stracie i próbie odzyskania kontroli nad własnym życiem. Autorka bardzo sprawnie łączy tutaj kilka gatunków. To jednocześnie romans, dramat obyczajowy i historia z wyraźnie zarysowanym wątkiem kryminalnym. W porównaniu z wcześniejszymi książkami jest zdecydowanie bardziej niepokojąco. Pojawia się więcej napięcia, emocjonalnych konfliktów oraz tajemnic, które dotyczą nie tylko uczuć, ale również win, przemilczeń i trudnej przeszłości.

Bardzo lubię styl autorki, ponieważ prowadzi zawsze fabułę w lekki, naturalny sposób, bez przesadnego dramatyzmu. Wszystko dzieje się płynnie, sceny przechodzą jedna w drugą niemal niezauważalnie, a emocje bohaterów wypadają wiarygodnie. Dzięki temu nawet spokojniejsze momenty nie nużą, a całość wciągnęła mnie od pierwszych stron.

Muszę jednak przyznać, że sama Hope początkowo trochę mnie irytowała. Szczególnie w scenach, gdy Emmett próbował wyjaśnić wydarzenia z przeszłości, a ona reagowała głównie złością i pretensjami. Miałam wrażenie, że momentami uparcie nie chce dopuścić do siebie prawdy i zamiast rozmowy wybiera atak. Wpisuje się taką postawą w typowe bohaterki romansów, które nie chcą rozmawiać, wolą pomijać temat i unikać znienawidzonej osoby. Z drugiej strony trudno się temu całkowicie dziwić. Lata spędzone w toksycznym związku i życie w ciągłym napięciu mocno wpłynęły na jej sposób myślenia i relacje z innymi. To, co wydarzyło się przed laty między nią a Emmettem, można było częściowo przewidzieć, jednak Hope bardzo długo nie potrafiła odpuścić dawnych urazów i dopuścić do siebie głosu serca.

Dużym atutem tej powieści jest umiejętne wyważenie wszystkich elementów. Romans nie dominuje nad fabułą, kryminał nie przytłacza, a wątki obyczajowe nadają historii autentyczności. Autorka potrafi budować napięcie, ale jednocześnie nie rezygnuje z cieplejszych momentów i subtelnego humoru. Dzięki temu „Trzy kroki we mgle” to nie tylko opowieść o miłości, drugiej szansie, tajemnicach i szukaniu prawdy, ale także historia o odzyskiwaniu siebie, odwadze i próbie uporządkowania życia po latach bólu. To książka pokazująca, że czasem trzeba przejść przez własną mgłę, by w końcu zobaczyć, co naprawdę jest ważne.

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem 

Wydanie: I

Data premiery: 24.03. 2026r.

Ilość stron: 324

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Wymiary: 205 x 140 mm

ISBN: 978-83-8290-925-8, 9788382909258

Wydawnictwo: WasPos

Moja ocena: 5/6

[148/25] - 1861.: „Paper Birds”

„Paper Birds”

Natalia Kulpińska

„miłość nigdy nie jest grzechem, 

jeśli pochodzi prosto z serca i jest szczera”

Wśród nas żyją ludzie, którzy nie wpisują się w standardowe ramy społeczne. Są bardziej wrażliwi, bardziej wyraziści, po prostu inni. I tacy ludzie zbyt często spotykają się z niezrozumieniem, dystansem, a nawet odrzuceniem tylko dlatego, że nie zachowują się tak, jak osoby z ich otoczenia. Powieść „Paper Birds” to właśnie taka historia – o bohaterach, którzy najlepiej czują się sami ze sobą, ale każde z nich radzi sobie z tym zupełnie odmiennie. To nie tylko historia o jednostkach, które próbują odnaleźć swoje miejsce — to także gorzka refleksja nad tym, jak bardzo boimy się tego, co inne. 

Poznajemy Lilly u progu życiowej zmiany, której szczerze nie znosi — ale wie, że jest konieczna, by spełnić marzenie: zostać najlepszym pediatrą w Cambridge, a może i w całym kraju. Nowe środowisko, nieznajomi ludzie, opuszczenie bezpiecznego domu — wszystko to ją przeraża. Najlepiej czuje się z książką w ręku, wśród przyjaciół, którzy niestety wyjechali na studia. Mimo lęku przed tym, co czeka ją na Harvardzie, nie zamierza się poddać. Wie, że musi wyjść poza swoją strefę komfortu. Jedno jest dla niej pewne – zawsze może liczyć na wsparcie Tristana – sąsiada i przyjaciela od zawsze.

Tristan to typ buntownika z łobuzerskim charakterem. Żyje na własnych warunkach i jest po prostu sobą. Nie udaje nikogo, nie stara się na siłę komukolwiek przypodobać, mimo, że jego sposób bycia nie przez wszystkich jest akceptowany. To dla niego nie ma znaczenia nie przejmuje się tego rodzaju opiniami. Z zewnątrz mrukliwy, krnąbrny, mało towarzyski, więc wielu uważa go za dziwaka i gbura.

Lilly wie, że on jest inny i jako jedyna zna jego prawdziwe oblicze. Na szczęście ma wspaniałych rodziców, którzy przychylnie obserwują relacje, jaka łączy ich córkę z chłopakiem z sąsiedztwa. Przecież nikt, kto nie ma romantycznej duszy, nie zostawiałby każdego dnia własnoręcznie wykonanych ptaków złożonych techniką orgiami. A takie dziewczyna znajduje od kilku lat na swoim parapecie. Każdy z nich umieszcza w pudełku, nie mając świadomości, że nie są to tylko papierowe akcenty witające z nią kolejne poranki, lecz skrywające pod swoimi skrzydełkami sekrety.

Autorka stworzyła bardzo ciekawe osobowości. On jest ujmujący i uroczy w swoim postępowaniu wobec Lilly, jako przyjaciel, z którym nawet cisza jest piękna. Ona - docenia jego przyjaźń i zawsze postrzegała go jak brata, niż jak obiekt głębszych uczuć. On zresztą podobnie. Dopiero pójście Lilly na studia, zmiana środowiska, podejmowanie przez nią złych wyborów pokazuje, co ich naprawdę łączy.

Lilly to postać, która wzbudza sympatię, mimo że nie popierałam wszystkich jej wyborów — szczególnie tych, które były sprzeczne z tym, co naprawdę czuła i myślała. Ujmuje naturalnością, szczerością i swoją odmiennością, przez otoczenie postrzegana jako zbyt cicha, zbyt zamknięta, po prostu inna i dziwna. Jej zachowanie bardziej mnie złościło niż irytowało, gdy próbowała dopasować się do studenckiego życia i otoczenia. Chcąc przypodobać się nowym znajomym, zaczęła postępować wbrew sobie, gubiąc po drodze własne wartości. Zbyt późno dostrzega, że pod iluzją przyjaznych gestów kryje się nieszczerość i podłość. Nie zdawała sobie sprawy, że nieświadomie raniła Tristana — jedyną osobę, która trwała przy niej bezwarunkowo, nie przekraczając nigdy granicy przyjaźni.

W końcu została wykreowana bohaterka, która nie ciska gromami, nie złości się z byle powodu, jak to często bywa w romansach. Nie jest idealna — i właśnie dzięki temu jest tak bliska. Popełnia błędy, błądzi, ale dojrzewa. To właśnie błędy — te drobne i te poważniejsze — stają się katalizatorem jej przemiany. Jej decyzje, choć często nieprzemyślane, prowadzą ją do momentu, w którym musi spojrzeć w lustro i zadać sobie pytanie, czego tak naprawdę pragnie.

Relacja między bohaterami rozwija się w sposób naturalny, bez sztucznego dramatyzmu. Autorka nie moralizuje, nie ocenia, lecz subtelnie pokazuje, że dojrzewanie to proces pełen potknięć, rozczarowań, ale też odkryć. Lilly uczy się, że nie wszystko da się zaplanować, a serce czasem wybiera inaczej niż rozum. Tristan z kolei pokazuje, że miłość może być cicha, cierpliwa i pełna szacunku — nie musi krzyczeć, by być prawdziwa.

Powieść „Paper birds” ujęła mnie swoim romantycznym wątkiem z papierowymi ptakami zrobionymi techniką origami. To piękna, subtelna opowieść, która zostawia w sercu ślad. Wspaniale mi się ją czytało. Jej siła tkwi w prostocie przekazu, dramatyzmie, niewypowiedzianych słowach oraz w błędach, które nie są porażką, lecz drogowskazem. Uczy, że warto dać sobie i innym przestrzeń na błędy, bo to właśnie z nich rodzi się prawdziwe zrozumienie i dojrzałość.

To moja druga książka pani Natalii Kulpińskiej, którą miałam okazję przeczytać i ponownie jestem urzeczona historią, jaka wyszła spod jej „pióra”. Jej styl jest lekki, bez zbędnego rozwlekania i zbędnych wypełniaczy stron. Wszystko to, dzięki umiejętności ubierania w odpowiednio dobrane słowa, dzięki którym wyraźnie można poczuć wszelkie emocje: od bólu, wewnętrznego cierpienia, frustrację, niepewność, lęk o drugą osobę, aż po poczucie szczęścia i uwielbienia. Każda reakcja, emocja i każde uczucie nakreślone wyraziście i plastycznie Potrafi jednym zdaniem oddać całą gamę uczuć, a jej dialogi brzmią prawdziwie. Szczególnie poruszające są sceny, w których cisza mówi więcej niż słowa — to w nich kryje się najwięcej znaczeń. Udowadnia też, że można pięknie pisać o miłości bez nadmiaru scen erotycznych, które oczywiście są tutaj także, ale nie przytłaczają fabuły.

Historia Tristana i Lilly pokazuje, że dostrzeżenie siebie inaczej, niż dotychczas, nie zawsze jest spektakularne — czasem trzeba wstrząsu, by uświadomić sobie co tak naprawdę czujemy. To poruszająca historia o dojrzewaniu miłości, ale też o tym, że błędy są wpisane w nasze życie i często to właśnie one pokazują nam, kim jesteśmy, czego pragniemy i co naprawdę ma dla nas znaczenie. Uświadamia, że każdy je popełnia — są nieodłącznym elementem naszej drogi. To one uczą nas pokory, otwierają oczy na to, czego wcześniej nie dostrzegaliśmy, i stają się katalizatorem zmian, zarzewiem nowego spojrzenia na siebie i innych.

Jedynym moim zastrzeżeniem to tytuł w języku angielskim, ale przy tak romantycznej opowieści nie ma to szczególnego znaczenia. Mimo to, nie wpływa to na odbiór książki, która broni się treścią — pełną delikatności, autentyczności i emocji. Pani Natalia Kulpińska stworzyła opowieść, która nie potrzebuje dramatycznych zwrotów akcji, by poruszyć. Jej siła tkwi w zwyczajności, w cichych gestach, w błędach, które prowadzą do odkryć. Uczy, że dojrzewanie to nie tylko droga do celu, ale też proces zrozumienia siebie i innych.

Książkę przeczytałam w ramach współpracy recenzenckiej

z wydawnictwem

Wydanie: I

Data premiery: 27.08.2025r.

Ilość stron: 276

Wymiary: 205 x 145 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

ISBN: 978-83-8290-812-1

Wydawnictwo: WasPos

Moja ocena: 6/6

[133/25] - 1846. - "His game, Her rules"

"His game, Her rules"

Natalia Kulpińska

„Zdecydowanie łatwiej kroczyć przez życie trzymając kogoś za rękę, niż w pojedynkę.”

Czasami jedno spotkanie wystarczy, by zmienić nasze życie nieodwracalnie i zburzyć wszystko, co wydawało się uporządkowane. Bohaterowie książki pt.: „His game, her rules” nie spodziewają się, że chwila, w której ich drogi po raz pierwszy się przecinają, rozpocznie grę, w której stawką są ich serca.

Amelia Mills ma wszystkiego dość, zwłaszcza swojej pracy, w której jest niedoceniana. Marzy, by zamienić obcisłe sukienki i wysokie, niewygodne szpilki na dżinsy, trampki i zwykłą bluzę. Pewnego dnia składa wniosek o urlop, by wkrótce po tym uciec od codzienności pozostawiając wszystkie kłopoty za sobą. Wkrótce przekonuje się, że nie da się ich całkowicie porzucić, bo mogą one dopaść ją w każdej chwili.

Wybiera się w samotną podróż kamperem odziedziczonym po dziadku. Przez pierwsze tygodnie czuje się wolna i szczęśliwa, ale przychodzi dzień, że jej wyprawa szybko zamienia się w koszmar, gdyż zostaje okradziona, pozbawiona jedzenia i pieniędzy, a przebite opony unieruchamiają ją na odludziu.

Bez możliwości kontaktu ze światem, bez pieniędzy, telefonu niewiele może zdziałać. Do tego trafia na nieuczciwego mechanika, który podejmie się naprawy tylko wówczas, gdy, od razu kobieta zapłaci za usługę  gotówką. Pomoc przychodzi z najmniej oczekiwanej strony -  nagle zjawiają się nieznani motocykliści, wśród których jest jeden wzbudzający od razu niechęć swoją arogancką postawą. Wbrew pozorom nie okazuje się jednak złym człowiekiem, bo pomaga jej wydostać się z tarapatów, a do tego zostawia sporą ilość gotówki i opłaca naprawę kampera. Ich drogi się rozchodzą i oboje są pewni, że już  nigdy się już nie spotkają. Wkrótce przekonują się, że los szykuje dla nich kolejne niespodzianki.

Amelia to bohaterka z krwi i kości – silna, choć zagubiona, zmuszona do konfrontacji z własnymi lękami i pragnieniami. Tajemniczy mężczyzna to Jared Parrish, który razem z ojcem prowadzi różne interesy w firmie. 

Ona — niezależna, z pozoru twarda, ale nosząca w sobie blizny przeszłości, które wciąż potrafią boleć. Broni się przed miłością z całych sił. Przez lata nauczyła się kontrolować wszystko: emocje, decyzje, relacje. On — tajemniczy, nieprzystępny, z własnymi demonami. Odkrywa, że miłość wymaga poświęcenia i jest czymś, czego mu brakowało. Ich relacja zaczyna się od chłodnej niechęci, podszytej wzajemnym dystansem i gniewem. On gra według własnych zasad. Ona pisze własne reguły. A życie? Życie nie zna żadnych. 

„His Game, Her Rules” jest historią pełną emocji, napięcia i nieoczywistych zwrotów akcji wpisującą się w barwną i emocjonującą opowieść romantyczną z pazurem, która wciąga od pierwszej strony. Zostajemy od razu wrzuceni w sam środek emocjonalnego rollercoastera, gdzie granice między strachem a fascynacją zacierają się z każdą kolejną stroną. Pani Kulpińska mistrzowsko buduje napięcie, balansując między romansem a thrillerem psychologicznym.

Wbrew pozorom, nie ma w niej scen erotycznych, chociaż wyraźnie można poczuć chemię między bohaterami i temat pożądania jest obecny. Autorka z od razu buduje napięcie między bohaterami, prowadząc nas przez labirynt niedopowiedzeń, sekretów i wewnętrznych rozterek. Porusza też ważne kwestie rysując tło wydarzeń zwracając uwagę na atmosferę panującą w firmie, w której pracuje Amelia i gdzie łatwo sobie zrobić wrogów.

Fabuła biegnie dosyć szybko skupiając się przede wszystkim na głównych bohaterach i ich przeżyciach, ale pojawiają się też wątki poboczne o charakterze sensacyjnym, co dodatkowo wzbudza emocje. Poznajemy wydarzenia w narracji naprzemiennej pierwszoplanowej, ale została zaplanowana tak, że nie zawsze wszystko jest nam wiadome. Akcja biegnie bez zbędnych opisów, długich wewnętrznych rozważań wokół tych samych dylematów. Nie jest to zatem książka przegadana, w której na siłę przeciąga się niektóre epizody, więc widać, że autorka nie pisała tej historii na siłę. Można zauważyć wprawdzie pewne znane schematy, ale nie wszystko można było przewidzieć. Pani Natalia Kulpińska stworzyła opowieść mającą sobie urok, pewną drapieżność i magnetyzm przyciągający uwagę. Wskazuje, że nie zawsze można postępować według utartych zasad. Zwłaszcza, jeżeli chodzi o miłość, bo kiedy gra toczy się o serce, reguły przestają mieć znaczenie.

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem

 

Wydanie: I

Data premiery: 25.06.2025r,

Ilość stron: 282

Wymiary: 190 x 30 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

ISBN: 978-83-8290-754-4

Wydawnictwo: WasPos

Moja ocena: 6/6