"Wszystko, co straciliśmy"
Natalia Kulpińska
„Nie patrz na to, co pomyślą o tobie inni ludzie.
Jedyną osobą, którą powinieneś się przejmować, jesteś ty sam.”
Gdy życie biegnie bez problemów, nie przypuszczamy, że coś może pójść nie tak. Wystarczy jednak chwila, jeden niewłaściwy wybór, gdy wszystko rozlatuje się, niczym domek z kart. Wie o tym doskonale jeden z bohaterów książki „Wszystko, co straciliśmy”, który przekonał się o tym, że pamięć ludzka jest zawodna. Ludzie zapominają to, co dobre, natomiast pielęgnują w myślach, to co złe, przypinając łatki innym, nie znając podłoża wydarzeń. Zanim jednak poznamy jego historię, rozpoczyna ją prolog ukazujący Autumn Meadows, drugą z wiodących postaci tej powieści.
Autumn zawsze była poukładana, grzeczna i poddająca się woli rodziny. Tak było przez dwadzieścia pięć lat. Teraz jednak powiedziała sobie: dość, gdyż ma wyjść za kogoś, kogo wyznaczyli jej rodzice. Nie chodzi tu o miłość, ale o pieniądze, fuzję dwóch firm bogatych rodzin. Chcąc uniknąć życia w „złotej klatce” u boku mężczyzny, którego nie kocha, postanawia uciec. Po długiej drodze, udaje się jej dotrzeć do domu nieżyjącej już babci położonego w niewielkiej miejscowości Sullivan’s Island.
Z kolei Jaxon Rivers właśnie opuścił mury więzienia. Odsiedział wyrok za spowodowanie wypadku samochodowego, w którym zginął jego najlepszy przyjaciel. Piętno tej tragedii ciągnie się za nim na wolności – mieszkańcy Sullivan's Island są mu skrajnie nieprzychylni, a dawne życie obróciło się w ruinę. Na szczęście nie wszyscy go skreślili. Na jego drodze staje Molly, cudowna właścicielka lokalnego pubu. Molly potrafi dostrzec w Jaxonie to, czego nie widzą zaślepieni nienawiścią sąsiedzi: dobrego, choć potwornie zagubionego człowieka. Ta sama kobieta staje się opoką dla Autumn, dając uciekinierce zatrudnienie i bezpieczną przystań, gdy ta zostaje z jedną walizką i garścią oszczędności.
To moja czwarta książka pani Natalii Kulpińskiej, po której książki zawsze sięgam z ogromną ciekawością. To autorka, która ujęła mnie takimi powieściami jak: „His game, Her rules”, „Paper Birds” i „Trzy kroki we mgle". Za każdym razem była ta poruszająca i niesztampowa historia. Teraz, w powieści „Wszystko, co straciliśmy” jest podobnie. To zasługa świetnego styli pisarskiego, który nie nuży, lecz w dosyć dynamicznym tempie popycha akcję do przodu. nużących rozmyślań. Nie ma tu drobiazgowego, psychologicznego analizowania każdego drgnienia serca czy rozważania w nieskończoność tych samych problemów.
Poznajemy bohaterów przez ich czyny i dialogi, a nie przez rozwlekłe monologi wewnętrzne. Spora w tym zasługa samej konstrukcji fabuły, która toczy się w naprzemiennej narracji pierwszoosobowej pozwala idealnie zbalansować historię i płynnie przechodzić między perspektywami obojga bohaterów.
Piękna okładka od razu kojarzy się z romansem, ale nie jest on typową tego rodzaju opowieścią. Przede wszystkim byłam zachwycona bohaterami, których los postawił na ich drodze. Ich wzajemna relacja zaczyna się w okolicznościach, które nie sprzyjają za bardzo nawiązywaniu znajomości. Jednak jej dalszy rozwój bardzo mnie ujął. Uważam, że zarówno Jaxon, jak i Autumn są jednym z bardziej interesujących postaci literackich. Ona boryka się wciąż z poczuciem kontroli ze strony toksycznych rodzicó, zwłaszcza ojca. On musi na nowo budować swoje życie. Łączy ich samotność w swoich poczynaniach i brak wsparcia ze strony najbliższych.
Bardzo podobało mi się, że ich osobowości i sposób postępowania odbiega znacząco od typowych zachowań bohaterów tego rodzaju powieści. Jaxon i Autumn nie złoszczą się bez powodu, nie obrażają się o byle głupstwo, nie ukrywają przed sobą przeszłości i nie unoszą się honorem, lecz od początku są ze sobą szczerzy. Zachowują się jak dwoje dorosłych ludzi w trudnym momencie życia. Między tą dwójką od początku tworzy się autentyczne zaufanie i wzajemne wsparcie. Ta historia udowadnia, że prawda zawsze wygrywa, a szczerość potrafi rozbroić każdą, nawet najtrudniejszą bombę emocjonalną. Dojrzała komunikacja między bohaterami sprawia, że przez tę historię po prostu się płynie.
„Wszystko, co straciliśmy” to w pewnym sensie powieść głęboko motywująca. Śledząc bolesne, ale inspirujące losy Autumn i Jaxona, odnajdujemy w tekście mnóstwo mądrych myśli i życiowych przekazów. Jednym z ważniejszych jest przesłanie, by nigdy nie poddawać się naciskom ze strony innych, nawet jeżeli jest to rodzina. Niestety, rodzina Autumn nie jest wzorem do naśladowania. Podobnie zresztą sytuacja wygląda u Jaxona. Wprawdzie ma innych charakter, bo nie pochodzi on z tak bogatej familii jak Autumn, ale on także nie może liczyć na ich wsparcie. Natomiast przekonuje się, że nie każdy przyjaciel naprawdę nim jest, a tych prawdziwych naprawdę można poznać w trudnych chwilach życia. Z kolei Autumn umacnia się w przekonaniu, że zawsze warto dążyć do spełnienia swoich marzeń, walczyć o własną tożsamość i miłość.
To niesamowicie wciągająca, emocjonalna i poruszająca powieść, która prowadzi nas przez trudne, życiowe zakręty bohaterów. Od początku autorka tworzy fabułę wypełnioną wydarzeniami, które przyciągają uwagę i podsycają ciekawość. Najważniejsza lekcją, jaka wypływa z tej lektury wskazuje, że jedyną osobą, która jest nam naprawdę potrzebna do tego, by zacząć od nowa i osiągnąć szczęście, jesteśmy my sami.
Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem
Data premiery: 18.09.2026r.
Ilość stron: 248
Wymiary: 205 x 145 mm
Okładka: miękka ze skrzydełkami
ISBN: 978-83-8290-994-4
Wydawnictwo: WasPos
Moja ocena: 6/6
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Jeśli któryś z komentarzy nie jest widoczny, proszę o cierpliwość. System bloggera czasami wrzuca komentarze do zatwierdzenia.
Każda recenzja to moje subiektywne odczucia! Wasze mogą być zupełnie inne i zawsze jestem ciekawa Waszych opinii.
Bardzo dziękuję za każdą wizytę i komentarz. Komentarze bardzo mnie cieszą.
Wpisy o charakterze spamu oraz z reklamami firm lub produktów będą usuwane.