"Twarz, którą pokochałam" - na mojej półce

20 września 2022 roku pod moim patronatem premierę miała druga część dylogii "Mężczyzna bez twarzy". Tom drugi nosi tytuł "Twarz, którą pokochałam". Tutaj możecie przeczytać moją recenzję tej książki, ale wówczas nie miałam jej fizycznie w dłoniach. 

W mojej patronackiej recenzji napisałam:

„Twarz, którą pokochałam” to powieść, która pokazuje jak bardzo można pozwolić dać porwać się swoim wyobrażeniom, które weryfikuje życie. To niemiłosiernie prawdziwa, życiowa  opowieść o uśpionych pragnieniach, rozbudzonych namiętnościach i tęsknocie za prawdziwą miłością, nie zawsze jest idealna. 

oraz, że:

Autorka z wrodzoną sobie wrażliwością opisuje mentalny stan kobiety, którą życie stawia przed wyborami między sercem a rozumem, bezpieczeństwem a chwilą zapomnienia, stabilnością i spokojem a wykradaniem chwil szczęścia. Zadaje pytania, skłaniając nad zastanowieniem się nad sensem miłości i jej znaczeniem dla każdego z nas.  Wraz ze śledzeniem toku myślenia Agaty zastanawiamy się, „Czym jest to uczucie” i jaką musi mieć ogromną siłę, skoro wpływa tak znacząco na nasze życie.

Cała recenzja TUTAJ

A tak wygląda książka w realu:

źr. zdjęcia: psychoskok.pl

Anna Wysocka-Kalkowska jest autorką, która od wielu lat opisuje odczuwane emocje, uczucia, zapachy, smaki i kształty. O sobie mówi, że: 

Każdego dnia rano spoglądając na świat budzi się we mnie taki niewymowny lęk przed tym, ze nie zdążę opisać tego, co widzę przez okno, że pogubię zdania, które właśnie układam w głowie. Od wielu lat z niewymowną przyjemnością opisuję więc wszystko co mnie otacza; zapachy, smaki, kształty, uczucia, emocje.

1184. - "Twarz, którą pokochałam" Tom II - przedpremierowo

Pod moim patronatem

Recenzja przedpremierowa

Premiera 20.09.2022 r.

„Twarz, którą pokochałam”

seria: Mężczyzna bez twarzy

Tom drugi

Anna Wysocka-Kalkowska

WYDANIE: I

DATA PREMIERY: 20 września 2022 r.

OPRAWA: Miękka

WYMIARY: 148x210 mm

ILOŚĆ STRON: 226

WYDAWNICTWO: Psychoskok

Moja ocena: 6/6

„Cudownie jest czuć, że sprawiasz, że czyjeś życie jest lepsze.”

Mam za sobą trzy powieści pani Anny Wysockiej-Kalkowskiej i  i za każdym razem czytam jej książki z przyjemnością, dlatego bez zastanowienia podjęłam się patronowania jej kolejnej książce. Do tej pory poznałam przepiękną opowieść pt. „Taniec z motylami” i „Gdyby ocean milczał”, które miały zupełnie inny klimat, niż „Mężczyzna bez twarzy” i „Twarz, którą pokochałam”, ale każda z nich pozostawiła po sobie niesamowite przeżycia.

Agata poznała w końcu twarz mężczyzny, którego znała tylko z wiadomości sms-owych. Poznaliśmy ją w tomie pierwszym, jako szczęśliwą żonę Tomka i matkę dorastającego syna. Wszystko zaczyna się chwiać, gdy pojawia się tajemniczy sms od nieznajomego mężczyzny. Mimo oporów i wątpliwości, kobieta podejmuje dialog, który teraz nadal trwa. Skrupulatnie ukrywa to przed mężem. Ten sekret zna tylko jej przyjaciółka Magda. Okazuje się, że im dalej Agata brnie w tę relację, tym trudniej się wycofać, a teraz jest to jeszcze trudniejsze, gdyż wie, jak Mateusz wygląda, a to nie ułatwia sytuacji. Wydaje się, że oboje nie mają wyjścia i nie potrafią zapanować nad swoimi pragnieniami i tęsknotą za sobą. Ich znajomość ma dalszy ciąg i wydaje się, że tak szybko się nie skończy. Wraz z ich historią towarzyszą nam losy przyjaciół Agaty: Magdy oraz Wiktorii, dziewczyny zmarłego Krzysztofa, a także Marcina, który organizuje wystawę obrazów namalowanych przez Agatę. Kobieta w końcu spełnia swoje marzenie prowadząc galerię i przenosząc na płótno swoje emocje.

tło graficzne do tekstu pochodzi z psychoskok.pl, 

Z niecierpliwością czekałam na kontynuację tej historii, która odbiega od standardowych schematów, jakie można spotkać we współczesnych romansach. Ma ona nieco inny charakter, niż część pierwsza. Jest bardziej refleksyjna, wypełniona przemyśleniami głównej bohaterki, rozterkami, moralną odpowiedzialnością, a pragnieniami duszy. Także tutaj każdy rozdział posiada tytuł, ale tym razem nawiązujący do pojawiających się emocji związanych z wydarzeniami w danym momencie.

Autorka z wrodzoną sobie wrażliwością opisuje mentalny stan kobiety, którą życie stawia przed wyborami między sercem a rozumem, bezpieczeństwem a chwilą zapomnienia, stabilnością i spokojem a wykradaniem chwil szczęścia. Zadaje pytania, skłaniając nad zastanowieniem się nad sensem miłości i jej znaczeniem dla każdego z nas.  Wraz ze śledzeniem toku myślenia Agaty zastanawiamy się, „Czym jest to uczucie” i jaką musi mieć ogromną siłę, skoro wpływa tak znacząco na nasze życie.

Zarówno pierwsza, jak i druga część tej dylogii to doskonałe studium kobiety targanej emocjami, namiętnością, szukającą odmiany w swoim dotychczasowym życiu. Wydaje się, że ma wszystko, co potrzebuje, a jednak kontynuuje znajomość, która wzbudza w niej skrajne uczucia. Z jednej strony kusi, by dać ponieść się namiętności, ciekawości, ale z drugiej odzywa się rozsądek, który pokazuje, co może stracić. Wszystko obserwujemy z punktu widzenia Agaty, głównie jej przemyślenia, która nadal romansuje z tajemniczym mężczyzną, który daje jej wrażenia przyprawiające o drżenie serca. Z jednej strony doskonale nasza bohaterka zdaje sobie sprawę, że rani i oszukuje Tomasza, ale z drugiej strony nie potrafi zrezygnować z targających nią emocji i pożądania. Ona pragnie poczucia, że jest dla kogoś ważna,  poczucia szczęścia, dawania komuś radości i sprawiania, że czyjeś życie nabiera blasku, a dla niej stanowi ogromny zastrzyk energii.

„Cudownie jest czuć, że sprawiasz, że czyjeś życie jest lepsze. Już na tym etapie znajomości, kiedy nie doszło jeszcze między nami do zbliżenia fizycznego, czułam, czuję, że zrobiłabym dla jego szczęścia naprawdę dużo. Myśl o tym, że on się uśmiecha, powoduje, że czuję radość. Czasami zamykam oczy i wyobrażam sobie, że leży zmęczony po pracy na kanapie i że właśnie ja mogę przy kryć go kocem, a on uśmiecha się beztrosko i już nic więcej nie potrzebuję. W tej jednej chwili mam wszystko.”

źr. zdjęcia: psychoskok.pl

„Twarz, którą pokochałam” to powieść, która pokazuje jak bardzo można pozwolić dać porwać się swoim wyobrażeniom, które weryfikuje życie. To niemiłosiernie prawdziwa, życiowa  opowieść o uśpionych pragnieniach, rozbudzonych namiętnościach i tęsknocie za prawdziwą miłością, nie zawsze jest idealna. Zarówno pierwsza, jak i druga część tej historii stanowiła dla autorki ogromne wyzwanie i było zupełnie nowym, ale też świeżym doświadczeniem, gdyż po raz pierwszy napisała powieść z tak dużym pokładem erotycznym. Jednak w wykonaniu pani Anny Wysockiej-Kalkowskiej są one oddane z malarską subtelnością, nie rażą ani nie wzbudzają negatywnych odczuć, gdyż są następstwem tego, co dzieje się między dwojgiem, pragnących siebie ludźmi. Kolorytu dodaję w niej wątek związany z malarstwem, które dla głównej bohaterki staje się sposobem na wyrażanie tego, co czuje i targających nią emocji. Autorka potrafi doskonale oddać tego rodzaju wrażenia, pokazać słowem to, co dzieje się na malarskim płótnie, dzięki czemu przed naszymi oczami wyobraźni pojawiają się obrazy tworzone przez Agatę. Doskonale czujemy jej emocjonalną burzę, pełną wyładowań erotycznych, pożądania i wybuch namiętności namalowany farbami.

źr. zdjęcia: psychoskok.pl

Od samego początku, gdy poznajemy dalsze losy relacji Agaty i Mateusza, wciąż pojawia się cała gama różnorodnych emocji, analiz zachowania poszczególnych postaci, poddawania słuszności podejmowania przez nich decyzji. Z reguły zdrada jest postrzegana w sposób jednoznacznie negatywny, coś niewłaściwego i niemoralnego. Tymczasem autorka rozebrała to pojęcie na części, pokazując tego rodzaju zdarzenie z zupełnie innej strony. Tym samym stawia pytanie czy warto poddawać się namiętnościom i burzyć swój dotychczasowy świat, ale też zastanawia się nad tym, co czujemy poddając się sile miłości, która nie wiadomo tak naprawdę, czy jest odwzajemniona. Zachęca, byśmy razem z bohaterką analizowali jej sytuację, zastanawiali się nad tym, czym jest miłość i czy daje ona prawo do podążania za głosem serca, gdy jesteśmy w związku z innym człowiekiem. Pokazuje, że miłość to uczucie, któremu trudno się oprzeć, gdyż jest ona nam potrzebna, byśmy mogli żyć w pełni.

Doskonałym podsumowaniem tej historii jest refleksja zamieszczona w słowie wstępnym „Uważam, że nawet miłość nieodwzajemniona jest darem, bo pozwala nam zrozumieć nasze człowieczeństwo, dotknąć duszy. Poza tym, czy jeśli w sercu pojawia się nowy człowiek, nie powinniśmy być za niego wdzięczni? Nawet, jeśli on nie kocha tak jak my, to jednak ubogaca nasze wnętrze.”

Recenzja części pierwszej „Mężczyzna bez twarzy”

Książkę przeczytałam, dzięki wydawnictwu:

źr. tła graficznego: psychoskok.pl

"Twarz, którą pokochałam" - zapowiedź

 Premiera 20.09.2022

Pod patronatem Oazy Recenzji

ukaże się

druga część książki "Mężczyzna bez twarzy"

Kontynuacja opowieści o Agacie, która na pewnym etapie życia zaczyna tęsknić za uśpionymi instynktami a pomaga jej w tym całkiem nieoczekiwane pojawienie się obcego mężczyzny.

Bardzo emocjonalna, pełna doznań opowieść o różnych odcieniach miłości. To historia, przedstawiająca walkę o szczęście i miłość podsycona namiętnościami i rozczarowaniami.  

Powieść, w której nie zabraknie głębokich przemyśleń i wzruszeń, ale która momentami bawi i podobnie jak pierwsza część zabiera nas w soczyste podniety namiętności.

Jak twierdzi sama autorka, jest to powieść, która jest wyzwanie ponieważ po raz pierwszy w książce Anny Wysockiej Kalkowskiej pojawią się sceny erotyczne.

Wyzwania są częścią życia, po pierwszej części tej książki Panie wyraźnie zabiegały o kontynuację, więc pomyślałam czemuż by nie – mówi Anna Wysocka Kalkowska – Żeby było zabawniej Panie wyraźnie prosiły by mężczyzna został rozebrany. Cóż … kim jest mężczyzna którego tak bezgranicznie pokochała Agata? Czytajcie Panie!

Recenzja części pierwszej "Mężczyzna bez twarzy"

966. - "Mężczyzna bez twarzy" Tom I

Pod moim patronatem

Recenzja przedpremierowa

Premiera 6 grudnia 2021 r.

"Mężczyzna bez twarzy"

Tom pierwszy

Anna Wysocka-Kalkowska

WYDANIE: I

PREMIERA: 6 grudnia 2021r.

OPRAWA: Miękka

FORMAT: 148x210 mm

ILOŚĆ STRON: 200

WYDAWNICTWO: Psychoskok

Moja ocena: 6/6

„Z życiem jest jak ze statkiem – czasami wypływamy do bezpiecznego portu, cumujemy i wydaje się być tak spokojnie tak błogo, że chwilami może aż nudno.”

Życie nie raz potrafi zaskoczyć nas swoimi niespodziankami, stawiając nas w sytuacjach, które wyciągają z zakamarków naszej duszy to, co w niej zostało uśpione i zapomniane. Wydaje się, że pewne wydarzenia nas nie dotyczą i umielibyśmy zachować się według własnych zasad. Bohaterka książki „Mężczyzna bez twarzy” stanęła przed tego rodzaju wyzwaniem, które nieźle namiesza w jej uporządkowanym świecie.

Agata uwielbia swoje życie, czuje się komfortowo, bezpiecznie i nie oczekuje niczego więcej. Mieszka w pięknym Toruniu, w szczęśliwym związku ze wspaniałym mężem, Tomaszem i cudownym dzieckiem, Kubą, a do tego nie musi martwić się o finanse, gdy oboje mają dobrze płatną pracę. Jest osobą lubianą, obowiązkową, więc wkrótce otrzymuje awans na dyrektora banku. 

Pewnego dnia otrzymuje nieoczekiwanie sms od nieznajomego mężczyzny, o którym wie tylko, że trzy lata temu jego bank udzielał jej kredytu. Najpierw uważa, że to pomyłka, ale wkrótce daje się porwać kuszącej wymianie zdań.

"W przyjaźni jest jak w miłości: jeśli nie dbasz o chemię, kiedyś się ulotni albo przestanie być magiczna"

Najnowsza powieść Anny Wysockiej-Kalkowskiej złożona została z kilku wątków, ale obserwujemy je z punktu widzenia Agaty, a dzięki temu wraz z nimi charakteru Agaty, jej przemyśleń i emocji. Sms-owe dialogi są motywem przewodnim tej opowieści, ale poza nimi równolegle biegną motywy, które są związane z główną bohaterką. Wraz z poznawaniem jej historii śledzimy także losy jej przyjaciół. Magda to zwariowana singielka, która prowadzi bujne życie towarzyskie i pracuje w tej samej placówce, co Agata. Jednak jej osoba niknie w cieniu Krzysztofa, który ujmuje swoją osobowością od początku a jego perypetie sercowe wzruszają, jak i jego cała historia. Łączą go z główną bohaterką szczere, niemal braterskie więzy, z którym ona potrafi rozmawiać o swoich najskrytszych sprawach, o czym nie jest w stanie powiedzieć nawet mężowi.

Mimo sugestywnej, erotycznej okładki, to nie jest powieść o takim charakterze. Erotyka jest tu raczej ujęta w sposób symboliczny, jako podtekst tego, co przyciąga bohaterkę do tajemniczego mężczyzny. Nie ma tu opisów scen seksualnych uniesień, ale za to są emocje, odsłaniane stopniowo pragnienia i charakter mężczyzny, który wyłania się z pisanych tekstów. Chemia jest tu eteryczna, pokazana w sposób subtelny i odbiegający od znanych schematów.

"Czasami w życiu pojawia się jakiś nieoczekiwany zwrot akcji i człowiek nie wie, czy to co robi, jest dobre, zanim się z tego zrezygnuje"

Pani Anna Wysocka – Kalkowska porusza kilka istotnych kwestii, stawiając pytanie o uczciwość w związku. Trochę dziwiła mnie postawa Agaty wobec męża, z którym ma bardzo swobodny układ. Oboje się kochają, łączy ich silna więź, nie ograniczają się wzajemnie, ufając sobie całkowicie. Ich związek oparty jest na szczerości, ale mimo to Agata ukrywa przed Tomaszem swoją konwersację SMS-ową. Brnie coraz bardziej, próbując dociec, kim jest nieznajomy rozmówca i coraz bardziej angażując się w to emocjonalnie.

Powieść płynie, niczym statek po morzu, które czasami jest wzburzone, czasami szarpie wiatrem, ale też głaszcze lekkim zefirkiem. Kolejne rozdziały nawiązują swoimi tytułami do rejsu, który symbolicznie nawiązują do toczących się wydarzeń oraz oddają charakter danego epizodu, zapowiadając, czego możemy się w nim spodziewać.

Autorka pokazuje, że życie czasami stawia przed nami wyzwania, które zmuszają nas do wybierania między sercem a rozumem. To bardzo refleksyjna opowieść o przyjaźni, relacjach damsko-męskich, miłości, ale też o tęsknotach, skrywanych gdzieś w głębi duszy i fascynacji drugą osobą. Pokazuje, że nawet w idealnym związku, w którym pozornie wszystko się układa i wszyscy są szczęśliwi, ukrywa się potrzeba przełamania codziennej rutyny, chęć zmiany i wzbogacenia życia. Wystarczy tylko iskra, która zapali skrywany wygasły ogień pożądania i namiętności.

Anna Wysocka – Kalkowska jest autorką,  która zadebiutowała w 2014 roku powieścią „Kiedy wiosna nie nadchodzi”, która została pozytywnie przyjęta przez czytelników. Rok później powstała książka „Moje życie bez ciebie” a w 2017 roku - „Taniec z motylami”, natomiast w 2019 roku „Gdyby ocean milczał", której miałam przyjemność patronować. Autorka pokazała w nich, że potrafi doskonale opisywać wszelkie doznania, oddziaływania na nasze zmysły zapachy, dźwięki, kolory, subtelne wibracje, jak i silne emocje.

Książkę przeczytałam, dzięki wydawnictwu:

514. - "Gdyby ocean milczał"

Pod patronatem Oazy Recenzji

Recenzja przedpremierowa

Gdyby ocean milczał

Anna Wysocka – Kalkowska 

Premiera 24 październik 2019

„Szum oceanu pcha do przodu, każe walczyć, szukać szczęścia, jest namacalnym dowodem na to, że życie prze do przodu, nie znosi próżni.“

Czasami życie układa dla nas swój własny scenariusz, burząc dotychczasowy świat, niwecząc plany i pokazując zupełnie nowe możliwości. Zawsze najtrudniej chyba pogodzić się ze stratą najbliższych, zwłaszcza gdy ich śmierć jest nagła i dramatyczna. Z tego rodzaju traumą musi poradzić sobie bohaterka książki pt.: „Gdyby ocean milczał“.

źr. zdjęcia: psychoskok.pl

Anna Wysocka – Kalkowska jest autorką, która od wielu lat opisuje odczuwane emocje, uczucia, zapachy, smaki i kształty. Pisarka ceni sobie szczerość, lojalność oraz wszystkie chwile spędzone w gronie najbliższych. Zadebiutowała w 2014 roku powieścią „Kiedy wiosna nie nadchodzi”, która została pozytywnie przyjęta przez czytelników. Rok później powstała książka „Moje życie bez ciebie” a w 2017 roku - „Taniec z motylami”, któremu miałam przyjemność patronować. [zobacz]

To moje drugie spotkanie z prozą pani Anny Wysockiej-Kalinowskiej i uważam je za bardzo udane. Po przeczytaniu jej książki „Taniec z motylami“ byłam pod wrażeniem umiejętności delikatnego, spójnego opowiadania historii, w której można odnaleźć głębszy sens. Podobne elementy odnalazłam w historii stworzonej w „Gdyby ocean milczał“, która również skradła moje serce. 

książki pani Anny Wysockiej – Kalkowskiej
źr. zdjęcia: Facebook - strona autorska

W piękne, majowe popołudnie, w uroczym Paryżu dochodzi do zamachu terrorystycznego. Ginie dużo ludzi, wśród nich siostra głównej bohaterki - Isabel. Pozostawia po sobie swoją sześcioletnią córeczkę Colette.

Nicole Blanchard zawsze chciała mieszkać w Paryżu, do którego przeprowadziła się z małej miejscowości Carnac. Poznajemy ją w momencie, gdy jest na drodze spełniania swoich marzeń. Właśnie odebrała dyplom ukończenia studiów i pragnie pracować jako dziennikarka w jednym z prestiżowych paryskich gazet. Niestety, los weryfikuje jej plany i stawia przed wyborem. Musi zająć się córką Isabel - Colette i porzucić ukochany Paryż, wracając do rodzinnego miasteczka, w którym nie widzi przyszłości. 

Książka pt.: „Gdyby ocean milczał“ ujęła mnie najpierw urokliwą okładką. Gdy ujrzałam ją po raz pierwszy wraz z propozycją patronatu, od razu chciałam zajrzeć za jej kurtynę i poznać kim jest dziewczynka widoczna na zdjęciu, która stoi nad brzegiem oceanu i słucha tego, co szepce jej do ucha muszla. 

Pani Anna Wysocka – Kalkowska po raz kolejny udowodniła, że jest mistrzynią w budowaniu napięcia i nastrojowej aury. Doskonale wie, jak poruszyć najczulsze sfery naszej duszy, oddać piękno świata i opisać emocje, wnikając w umysły oraz serca osób występujących w powieści. Umiejętnie prowadzi czytelnika przez kolejne epizody aż do pasjonującego, zaskakującego i przyprawiającego o przysłowiowe „ciarki“ a nawet łzy, zakończenia. 

Ogromnym atutem powieści są jej postacie, o wyrazistym charakterze i barwnej osobowości. Trudno na początku stwierdzić, która z nich ma uczciwe zamiary. W trakcie dalszego wgłębiania się w treść, wychodzą na jaw różne fakty odkrywające prawdziwe oblicze poszczególnych osób. Na ich przykładach autorka pokazuje, że nikt nie rodzi się złym człowiekiem i każdy ma prawo popełniać błędy. Ważne, byśmy umieli zrozumieć innych bez osądzania, nauczyli się wybaczać i potrafili pogodzić się z tym, co niesie nam życie. Niewypowiedziane w porę słowa, ukrywanie prawdy czy pochopne wydawanie opinii nie przynosi ulgi. Każda nasza decyzja, działanie, słowo ma znaczenie, gdyż może mieć wpływ nie tylko na nas ale na życie innych osób. 

„Błędy nas nie skreślają, one… Każdy powinien mieć drugą szansę. Póki szumi ocean, póki wieje wiatr, póki świecie słońce, póki każdego ranka zaczyna się nowy dzień… wszystko może się zdarzyć."

Postacią, która porusza serca jest mała Colette, której dojrzałość wprawia w zdumienie ale i wywołuje tkliwość. Swoją inteligencją, mądrością i talentami przewyższa nie jednego dorosłego, znajdując zawsze właściwą odpowiedź na każde pytanie. Dziewczynka jest dla mnie przykładem tzw. Dziecka Indygo, gdyż została obdarzona niezwykłymi umiejętnościami artystycznymi ale i mentalnymi. Potrafi dostrzec to, czego nie widzą inni, zarówno w realnym życiu jak i duchowym. Z niezwykłą prostotą i szczerością mówi to, co myśli pokazując w jaki sposób powinniśmy radzić sobie z problemami. To, co dla dorosłych jest trudne i skomplikowane, dla niej nie stanowi przeszkody. Warto tu zaznaczyć, że inspiracją i pierwowzorem postaci Colette była córka autorki - Julia, której przemyślenia zostały wykorzystane w książce. 

– Więc o czym ty marzysz, Colette? – Chciałabym, żebyś zawsze była obok, żebym nie musiała się bać, że znikniesz, i chciałbym, żebyś jeszcze kiedyś zobaczyła dziadka i mamę Isabel… takich, jak ja ich widzę, z olbrzymimi skrzydłami. 

Główna bohaterka - Nicole wzbudziła moją sympatię od samego początku swoim podejściem do siostrzenicy i rozsądnym podejściem do pojawiających się sytuacji. Po śmierci siostry stara się na nowo poukładać priorytety, postanawia znowu odnaleźć szczęście, zarówno dla siebie jak i dla Colette. Trudniej jest jej znaleźć porozumienie z matką, która wobec niej jest oschła i nieprzystępna. 

Motywem przewodnim jest tytułowy ocean, nad którym często przebywa zarówno Nicole jak i Colette. Nicole szuka w jego szumie natchnienia i odpowiedzi na swoje problemy, natomiast Colette spotyka tam osoby, które odeszły z tego świata... 

„Czasami jedna chwila, moment, ułamek sekundy wystarczy, by zmienić nasze życie w diametralny sposób"

Stopniowo, razem z główną bohaterką, odkrywamy prawdę skrywaną przez jej matkę ale też zmarłą siostrę oraz inne osoby, które pojawiają się wokół niej. Gdy do jej pensjonatu przyjeżdża przystojny Frederic Blanc życie Nicole jeszcze bardziej się komplikuje ale też nabiera nowego, fascynującego blasku. 

Narracja pierwszoplanowa zachowana jest prawie w całej powieści, skupiając się na postaci Nicole i jej perypetiach. To pozwala zachować atmosferę niepewności i wspólnie z bohaterką przeżywać jej rozterki. Całość jest niezwykle spójną historią, która porusza serca i skłania do refleksji.

Autorka zastosowała znane schematy, które są charakterystyczne dla romansów, ale liczy się też sposób ich podania, podobnie jak w przypadku gotowania, gdy z tych samych składników można stworzyć wiele różnych potraw. 

Wszystkie wątki przedstawione zostały w sposób przemyślany, ubrane w ładną formę literacką i opowiedziane bez rozwlekania tematu. Wszelkie opisy i dialogi ograniczone do minimum sprawiają, że książkę czyta się szybko, z rosnącym zainteresowaniem i z wypiekami na twarzy. Fabuła nie jest przeładowana retrospekcjami czy zbędnymi szczegółami lecz skoncentrowana na bieżących wydarzeniach, dzięki temu nie tracimy ciągłości sytuacyjnej. 

„ ofiarami tego dnia nie byli tylko ci, którzy zginęli. Ofiarą był każdy, kto tego dnia widział to piekło. Ofiarami byli również ci, który stracili bliskich, którzy każdego dnia zadają sobie pytanie, dlaczego spotkało to mojego męża, córkę czy matkę.“

„Gdyby ocean milczał“ to subtelnie opowiedziana historia dodająca skrzydeł i napawająca nadzieją, że nasi najbliżsi opiekują się nami także po śmierci. Są naszymi aniołami otulając nas swoimi skrzydłami, dając wskazówki i pokazując drogę, dzięki której możemy osiągnąć spokój. Ta mądra, pełna ciepła i wzruszających emocji opowieść skłania do zatrzymania się i zastanowienia nad ważnymi aspektami naszego życia. Autorka daje ku temu okazję, przekazując swoje spostrzeżenia ustami bohaterów, zwłaszcza Colette, co nadaje całości eterycznego, duchowego i refleksyjnego nastroju. Stworzyła wielowątkową opowieść, która łapie za serce od pierwszej strony aż do końca. Nie brakuje w niej emocji, niespodziewanych sytuacji, sekretów i erotycznych uniesień. 

Uświadamia odwieczne prawdy, które powinny towarzyszyć każdemu z nas. Pokazuje, że czasami życie funduje nam różne sytuacje, z którymi niełatwo się pogodzić. Mimo trudnych doświadczeń, traumatycznych przeżyć i tragedii musimy nauczyć się żyć na nowo, by odnaleźć swoją drogę ku szczęściu, które często znajduje się na wyciągnięcie ręki. Trzeba tylko  umieć je dostrzec i pielęgnować w sobie każdego dnia. 

Książkę przeczytałam dzięki wydawnictwu:

364. - "Taniec z motylami"

Pod moim patronatem medialnym

źr. zdjęcia: www.psychoskok.pl

Anna Wysocka-Kalkowska

     

„Serce jest miarą naszego człowieczeństwa"

Nasze życie to pasmo wielu wydarzeń, spotkań i doświadczeń, dzięki którym nabiera ono barw. Jednak nie zawsze umiemy dostrzec jego piękno. Wracamy myślami do tego co było, tęsknimy za osobami, które dawno temu pojawiły się na naszej drodze zapominając o tym, że tu i teraz budujemy swój świat, w którym tuż obok możemy znaleźć własne szczęście i spełnienie. Bohaterka książki pt.: „Taniec z motylami” dostaje od losu szansę na odkrycie siebie na nowo i realizację głęboko skrywanych marzeń.

Anna Wysocka -Kalkowska pochodzi z Pelplina. jest autorką dwóch książek. Zadebiutowała w 2014 roku powieścią „Kiedy wiosna nie nadchodzi”, która wzbudziła ogromne zainteresowanie wielu czytelników. W 2015 powstała kolejna opowieść pt.: „Moje życie bez ciebie”. 

źr. zdjęcia:
psychoskok.pl

"Każdego dnia rano spoglądając na świat budzi się we mnie taki niewymowny lęk przed tym, że nie zdążę opisać tego, co widzę przez okno, że pogubię zdania, które właśnie układam w głowie. Od wielu lat z niewymowną przyjemnością opisuję więc wszystko co mnie otacza". 

Jej dzieła literackie dotykają wrażliwych strun ludzkiej duszy ukazując to co dla każdego z nas jest ważne. Można wyczuć w nich delikatność, spokój ale i wzruszające emocje, które nadają im szczególnej magii. Podobnie jest w jej najnowszej książce, która z pewnością zostawi ślad w naszych umysłach na dłużej.

Moją uwagę na początku przykuła okładka, która zachęca do zanurzenia się w treść i poznania tajemnicy, którą skrywa zdobiąca ją postać. Filigranowa kobieta ze splecionym finezyjnie warkoczem, ubrana w zwiewną, delikatną sukienkę wiruje w takt sobie znanej melodii. Wokół niej unosi się mnóstwo kolorowych motyli, które kontrastują z szarym tłem otaczającym tancerkę. Ta scena ma ścisły związek z treścią, gdyż przedstawia jedną z ważnych postaci opowiadanej historii. Wokół niej toczy się główny wątek powieści i jest to motyw przewodni działań głównej bohaterki, którą jest Zuzanna Starska. 

Zuzanna Starska uwielbia malować. To nadaje sens jej życiu. Ma przy sobie wiernego, nieco zwariowanego ale sympatycznego przyjaciela Grzegorza, który jest niespełnionym jazzmanem i zawsze jest gotów być u jej boku. Ma on swoje marzenia, które próbuje spełniać lecz nie do końca mu się to udaje. 

Główna bohaterka mieszka w pięknym Toruniu, gdzie na Starym Mieście zarabia, szkicując portrety ludzi chcących uwiecznić swój wizerunek. Niektórzy pojawiają się tylko na tę chwilę, ale są też i takie osoby, które regularnie zasiadają przed jej sztalugami. Jedną z nich jest 65 - letnia Miriam, była tancerka, która przychodzi do niej od 23 lat zawsze w sierpniu, by Zuza mogła namalować jej portret. Między paniami tworzy się szczególna więź. Jej ponowne pojawienie się uświadamia dziewczynie, że czegoś jej w życiu brakuje... 

Dociera do niej, że nie jest do końca szczęśliwa, tak jak myślała, nie odczuwa dawnej satysfakcji z tego co robi. Wracają wspomnienia z dawnych lat, z czasów, gdy wychowywała się w Pradze pod opieką niezwykłej ciotki Rosie, która skrywa w sercu pewną tajemnicę. Zuzanna nie widziała jej od wielu lat, gdyż zostawiła Pragę kilkanaście lat temu uciekając od wydarzeń, które pozostawiły w duszy głęboki ślad.

– On był dużo starszy i spotkał mnie w momencie, kiedy

stanął na rozdrożu… Chyba potrzebował kogoś, kto na chwilę

zapełni jego życie, a ja się zakochałam… Banalne, prawda?

Przez lata chowała swoje lęki przed konfrontacją z przeszłością, co spowodowało, że oddaliła się od dawnych przyjaciół i ciotki. Nie raz chciała ich odwiedzić ale wciąż odkładała te plany, co sprawiło, że było jej coraz trudniej podjąć taką decyzję. Spotkanie z Miriam i rozmowa z nią sprawiły, że postanowiła coś zmienić w swojej monotonnej rzeczywistości. Wyjazd do Pragi wydawał się ku temu dobrym początkiem. Nie przypuszczała, że ta decyzja całkowicie odmieni nie tylko jej życie ale także wpłynie na jej duszę i serce ...

Książkę czyta się bardzo szybko, gdyż została napisana w lekkim stylu, bez przydługich opisów i zbędnych scen, które często niepotrzebnie wydłużają akcję. Jej fabuła została podzielona na 11 rozdziałów, z których każdy ma swój osobny tytuł nawiązujący do jego głównego wątku. 

Autorka prowadzi narrację pierwszoplanową dzięki czemu śledzimy losy bohaterki jej oczami, z wyjątkiem jednego z rozdziałów, w którym mamy możliwość poznania wydarzeń z innego punktu widzenia. Ten zabieg mnie zaskoczył, gdyż z reguły powieści są utrzymywane w jednej formie od początku do końca. Dzięki temu odbiegamy nieco od myśli i otoczenia Zuzanny, by na moment wejść w umysł jednej z ważnej postaci pozwalając poznać jej rozterki, dylematy i motywy decyzji. 

„W życiu nie wolno zostawiać niedokończonych spraw, a tym bardziej nie wolno zostawiać ludzi, którzy są niezwykle cenni.”

Fabuła jest okazją do podkreślenia odwiecznych wartości będących ważnymi wskazówkami, którymi powinniśmy się kierować podejmując jakiekolwiek działania. Przyjaźń, uczciwość, miłość, wzajemne zaufanie i dawanie innym szczęścia to ponadczasowe normy świadczące o naszym człowieczeństwie. Osoby biorące udział w opowiadanej historii wzbudzają sympatię, gdyż zostały one obdarzone cechami charakteru cennymi dla każdego z nas. Takich osobowości jest coraz mniej w naszym otoczeniu, stąd momentami wydają się one nierzeczywiste. Autorka pragnęła w ten sposób uwiecznić niektóre cechy charakteru, które posiadały osoby żyjące dziś w jej wspomnieniach i wywołujące tęsknotę za ich obecnością.

Zaznacza to na początku powieści w krótkim prologu, mówiąc, że ",Taniec z motylami' to sentymentalna podróż po wspomnieniach, która dała mi dodatkową możliwość obdarowania niektórych bohaterów cechami charakteru tych, za którymi tęsknię, choć może o tym nie mówię."

„Są ludzie, którzy z różnych przyczyn znikają z naszego życia, ale na zawsze pozostają w sercach.”

Opowieść jest pełna ciepła, melancholii, optymizmu i niezwykłego klimatu. Sprawia, że zaczynamy zastanawiać się nad swoim życiem, przyglądać się minionym dniom i analizować to czego nie udało się zrealizować. Przywołuje wspomnienia tego co minęło, ludzi spotkanych na naszej drodze, ważnych wydarzeń i doświadczeń. Podkreśla wartości, które w dzisiejszych czasach często schodzą na dalszy plan ze względu na obowiązki, ograniczające nas okoliczności lub przekonania.

Zakończenie było dla mnie niespodzianką, nie tylko ze względu na opowiadaną historię. Byłam tak pochłonięta fabułą, że koniec nastąpił dla mnie niespodziewanie i przyznam, że żałowałam iż dotarłam do ostatniego zdania. Były to dla mnie mile spędzone chwile z książką, która dostarczyła mi romantycznych uniesień, pozytywnych emocji i przemyśleń. Dała mi chwile wytchnienia pośród codziennych spraw i możliwość przeżycia niezwykłych chwil. Moim zdaniem finałowy motyw mógłby być doskonałym początkiem dla kolejnej powieści. Chętnie poznałabym dalsze losy bohaterów w nowej rzeczywistości. 

Autorka swoją opowieścią zwraca uwagę na kilka stereotypów, które istnieją w naszym społeczeństwie. Jednym z nich jest przekonanie, że czegoś nie wypada robić w starszym wieku na przykład wprowadzać zmian, gdyż „nie przesadza się starych drzew”. Tymczasem w powieści są postacie tzw. „w starszym wieku” mające szansę spełnienia swoich pragnień, których wcześniej nie udało im się zrealizować. Dla nich wiek nie ma znaczenia, gdyż uważają, że na spełnianie marzeń nigdy nie jest za późno. 

„żyj pełną piersią, póki możesz, przypomnij sobie wszystkie marzenia, tańcz boso w deszczu. Smakuj życie, niczym najlepsze trufle i delektuj się nim, tak byś w moim wieku mogła powiedzieć, że niczego nie żałujesz…”

Czytając kolejne strony powieści uświadamiamy sobie, że czas płynie szybko i często stwierdzamy, że już jest za późno na marzenia, gdyż nie ten wiek, nie ten moment czy nie te okoliczności... Bywa też tak, jak w życiu bohaterki książki - że los zmusza nas do wprowadzenia zmian i wywraca nam dotychczasowe życie do góry nogami. I wówczas nasze motyle ożywają, świat nabiera barw i dopiero wtedy wiemy co to znaczy żyć pełną piersią. 

„Kiedy zamykam oczy, wyobrażam sobie łąkę pełną kwiatów i motyli. Wbiegam na nią bosymi stopami i tańczę, jestem młoda i pełna sił… A potem widzę siebie nieco starszą i starszą, ale wciąż tak samo szczęśliwą, tak samo świeżą jak skrzydła motyla, ale kiedy otwieram oczy, motyle znikają i znowu jestem sama. Piękne, wartościowe życie jest jak taniec z motylami… Chciałabym, by moje znowu takie było.”

Książka już od 8 września 2017 do kupienia w sklepie: 

Wydanie: I

Data premiery: 8 września 2017

Kategoria: Powieść obyczajowa

Oprawa: miękka

Ilość stron: 237

Redaktor prowadząca: Renata Grześkowiak

Korekta: Bożena i Janusz Sigismundowie

Projekt okładki: Jakub Kleczkowski

Ilustracje na okładce: Wiktoria Benke

Skład: Jacek Antoniewski

Wydawnictwo Psychoskok