[155/26] - 2093.: "Copycat"

„Copycat”

Mieczysław Gorzka

„Swojego strachu nie ma co się bać, 

bać się trzeba tylko strachu przed obcymi”

Na nasze życie wpływają różne czynniki, a jednym z ważniejszych są doświadczenia, które przeżyliśmy w dzieciństwie, ale też takie, które przydarzyły się w dorosłym życiu. Na takim motywie oparta jest najnowsza powieść pana Mieczysława Gorzki pt.: „Copycat”. Jej bohaterowie: Agnieszka, Robert i Marek mają za sobą wydarzenia, które na zawsze zmieniły ich życie. Każde z nich inaczej radzi sobie z tym, co wydarzyło się w przeszłości. Wszyscy troje otarli się o śmierć lub mieli z nią bezpośredni kontakt. 

Skromna, ale sugestywna grafika okładki i oryginalny książki przyciąga wzrok i intryguje. Copycat oznacza osobę, która wzoruje się na dokonaniach konkretnego przestępcy posługując się schematem działań, które kopiuje w swoich zbrodniach. W powieści to określenie odnosi się do naśladowcy Bestii ze Środy Śląskiej, z którą miała do czynienia Agnieszka Dudek w wieku 13 lat. Była blisko śmierci. Uratowana w ostatniej chwili.

Marek Rosiński, jej rówieśnik i najbliższy przyjaciel również poczuł śmiertelny oddech. Jego ojciec był policjantem i zginął tragicznie, a dwa lata temu stracił ukochaną narzeczoną. Dziś Marek jest policjantem w stopniu komisarza, ale niewyjaśnione sprawy z przeszłości wciąż są w nim obecne.

Trzeci z bohaterów to Robert Wójtowicz - słynnym fotograf i współwłaściciel agencji reklamowej. Nie udziela się jednak czynnie w jej prowadzeniu, bo bardzo rzadko wychodzi z domu. Każde przekroczenie progu tego bezpiecznego azylu i przebywanie na zewnątrz budzi w nim paraliżujący strach. To nie jedyna jego fobia, bo ma ich pokaźną ilość. Do tego stopnia opanowały one jego życie, że nawet w kuchni używa tylko papierowych, jednorazowych naczyń. Pojawiły się one dwa lata temu, gdy została zamordowana jego sekretarka, a on był głównym podejrzanym. Teraz jest sąsiadem Agnieszki, którą od początku jest zafascynowany i często ją obserwuje ze swojego okna. Ona  zresztą też jest zaintrygowana nowym sąsiadem, widząc jego dziwne zachowania. 

To tylko mały zarys tego, od czego zaczyna się fabuła książki „Copycat”. Te trzy postacie są wiodące i to z ich perspektywy poznajemy kolejne wydarzenia. Narracja jest wprawdzie prowadzona w trzeciej osobie, ale znamy tylko postępowanie tych osób. To sprawia, że nie wszystko jest nam wiadome, więc napięcie nabiera coraz mocniejszego akcentu. 

Stopniowo poznajemy ich przeszłe wydarzenia, ale też wewnętrzne dylematy. Autor bowiem zgrabnie prowadzi poszczególne wątki odsłaniając ważne epizody, które wpłynęły na ich życie. Każde z nich inaczej radzi sobie z tym, co wydarzyło się w przeszłości i wydaje się, że normalność powoli wkracza do ich codzienności. Szczególnie dotyczy to Marka i Agnieszki, bo najgorzej sytuacja wygląda u Roberta, ale i on wpada w pewną schematyczność swojego funkcjonowania. 

Ten pozorny spokój burzy znalezienie w lesie ciała prostytutki. Wydaje się, że nie ma to nic wspólnego z przeszłością bohaterów, ale kolejne ofiary wskazują na to, że ktoś wyraźnie naśladuje zbrodnie dokonywane przez mordercę ze Środy Śląskiej. 

Książka od pierwszych stron trzyma w napięciu, zaskakuje zwrotami akcji, ale też pozwala od czasu do czasu na spokojniejsze chwile. Pan Gorzka przybliża wydarzenia poprzez dłuższe opisy i przemyślenia bohaterów, ale to nie spowalnia tempa, a wręcz przeciwnie, pozwala lepiej zrozumieć ich motywacje i emocje. A emocji tutaj nie brakuje, zwłaszcza w drugiej połowie książki. Są one wyraźnie zaznaczone także w tytułach rozdziałów, które nazwane zostały konkretnymi stanami emocjonalnymi. Nie ma tu zbędnych słów ani scen, które jedynie „zapychają” fabułę. 

Dużym atutem książki jest również psychologiczna warstwa historii. Bohaterowie nie zaczynają swojej opowieści z czystą kartą – każde z nich niesie własny bagaż doświadczeń. Ich lęki, wspomnienia i sposób radzenia sobie z traumą mogą być równie ważne jak samo śledztwo.

Każdy element jest istotny, a całość tworzy spójny, psychologicznie wiarygodny obraz ludzi próbujących żyć mimo ciężaru przeszłości.  Nawet pozornie drobne informacje mogą mieć znaczenie, dlatego podczas lektury warto zwracać uwagę na szczegóły. Dzięki temu napięcie nie jest efektem tylko i wyłącznie z nagłych zwrotów akcji, ale również z poczucia, że coś, co przeczytaliśmy kilka rozdziałów wcześniej, może za chwilę nabrać zupełnie innego znaczenia.

„Copycat” to jeden z takich thrillerów kryminalnych, w których rozwiązanie zagadki nie jest ostatecznym końcem. Gdy już wiemy, kto jest tytułowym copycatem, czujemy ulgę, ale okazuje się, że autor ma dla nas jeszcze jedną, szokującą niespodziankę. I to jest ten element, który domyka całość. 

Miałam już wcześniej możliwość poznania dwóch książek pana Mieczysława Gorzki. Trzy lata temu był to kryminał pt.: "Poszukiwacz zwłok” i „Lilie". Każda z nich należała do innej serii i poznałam tylko po jednym tomie z każdej z nich. Teraz wszystko wskazuje, że „Copycat” jest jednotomową historią. Sprawa została rozwiązana, ale towarzyszące jej wątki mogłyby z powodzeniem mieć swoją kontynuację.

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z PR Media i wydawnictwem 

Wydanie: I
Data premiery: 12.08.2026
Ilość stron: 424
Okładka: miękka ze skrzydełkami
Wymiary: 135 x 215 mm
ISBN: 978-83-8382-915-9
Wydawnictwo Czarna Owca
Moja ocena: 6/6

1477. - "Cienie przeszłości" Tom IV - "Lilie"

"Lilie"

Seria: Cienie przeszłości

Tom czwarty

Mieczysław Gorzka

Wydanie: I

Data premiery: 26.10.2022r.

Ilość stron: 480

Wymiary: 135 x 205 mm

Okładka: miękka

ISBN 978-83-67343-62-6

Wydawnictwo: Skarpa Warszawska

Moja ocena: 6/6

"Zbrodnia to niesłychana,

Pani zabija pana. 

Zabiwszy grzebie w gaju,

Na łączce przy ruczaju"

Powyższe słowa zna niemal każdy, kto chodził do szkoły i czytał poematy naszego wieszcza Adama Mickiewicza. Stały się one mottem powieści pt.: "Lilie" i doskonale pasują do jednego z wątku w tej powieści. Wszystko bowiem, wskazuje, że za zniknięciem znanego doktora Jakuba Bernatowicza stoi jego żona, gdyż według jej zeznań, mąż wyszedł wzburzony z domu po ich awanturze. 

Tak to przynajmniej wygląda, gdy do domu państwa Bernatowiczów stojącego we wsi Kamienna przyjeżdża miejscowy policjant Wiktor Wiktorowski, po tym jak dotarło do niego zgłoszenie zaginięcia znanego ginekologa. Gdy komisarz tam dociera, na podwórku przed posiadłością doktorowej widzi sporą gromadkę sąsiadów, którzy chcą ruszyć do Kamiennego Lasu, by poszukać zaginionego. Co się wcześnie wydarzyło, mamy możliwość się dowiedzieć, gdyż autor cofa w czasie fabułę o sześć godzin, pokazując, co doprowadziło do opuszczenia domu przez doktora. Nie daje to pełnej jasności, a do tego pojawia się jeszcze jeden wątek.

Kilkanaście tygodni po tym zdarzeniu później kapitan Rafalski wraz z ekipą złożoną z antyterrostów oraz  nadkomisarza Marcina Zakrzewskiego i starszej aspirant Katarzyny Buczko, dowodzi akcją mającą na celu  ujęcie byłego żołnierza Jerzego Madejskiego, który podejrzewany jest o zabicie swojej narzeczonej. Ślady prowadzą do leśnej chatki, więc rodzi się podejrzenie, że to właśnie tam może ukrywać się morderca. Gdy policjanci wraz z oddziałem kapitana Rafalskiego wdzierają się do jej wnętrza, odkrywają makabryczne znalezisko.

Zaczynając czytać powieść "Lilie" sądziłam, że jest to kolejna część serii "Cienie przeszłości", o czym nie ma informacji na okładce. Nie jest to istotne dla prowadzonej sprawy, gdyż każdy tom zawiera osobną zagadkę kryminalną, ale osobiste dylematy nadkomisarza Zakrzewskiego mają tu pewną ciągłość. Pan Mieczysław Gorzka potrafi skutecznie przykuć uwagę wzbudzając ciekawość poznania prawdy. Od początku zwodzi nas skutecznie, wprowadzając nas w ślepą uliczkę, trzymając niemal do końca w niepewności. Ujawnia poszczególne sytuacje stopniowo, nie zawsze od razu doprowadzając  wątek do końca, zawieszając akcję, wprowadzając  epizody, które jeszcze bardziej zaciemniają sprawę. Wydaje się nam, że wiemy już, o co chodzi i kto stoi za pojawiającymi się wydarzeniami, a za chwilę orientujemy się, że jesteśmy w ślepej uliczce naszego umysłu.

 „Lilie” to kryminał z wieloma wątkami, ofiarami, zagadkami z elementami thrillera, a nawet romansu. Od pierwszych stron dałam się wciągnąć w intrygę i poplątane nitki, które coraz bardziej prowadzą do rozwiązania, ale przy tym wprowadzają poczucie niebezpieczeństwa i zagubienia ze względu na trudność dotarcia do prawdy. Dzięki temu czyta się ją z zapartym tchem i ciekawością aż do finałowych rozstrzygnięć. Jednak, pomimo rozwiązania sprawy doktora Bernatowicza i śmierci pozostaje niedosyt i niepewność, a ostatnie sceny tej powieści są zapowiedzią kolejnych tomów z nadkomisarzem Zakrzewskim. 

Dłuższą recenzję możecie przeczytać w serwisie Dobre Chwile TUTAJ

Książkę przeczytałam, dzięki współpracy z księgarnią Bonito.pl 

i serwisem Dobre Chwile

1428. - "Poszukiwacz zwłok" Tom I

"Poszukiwacz zwłok"

Tom pierwszy

Mieczysław Gorzka

Wydanie: I

Gatunek: kryminał

Data premiery: 09.08.2023

Ilość stron: 480

Wymiary: 215 x 135 mm

Okładka: miękka

ISBN: 978-83-8252-823

Wydawca: Czarna Owca

Moja ocena: 5/6

„Czasami chęć zysku może przysłonić wszystko. Tak samo jak nienawiść.”

Poltergeist to określenie pewnego zjawiska paranormalnego związanego z trudno wytłumaczalnymi dźwiękami, mirażem, czymś nieuchwytnym, dziwnym, co nie mieści się w naszych realiach. Samo słowo oznacza hałaśliwego, złośliwego ducha, dlatego takie miano otrzymał morderca nastolatek w powieści „Poszukiwacz zwłok”. Zarówno tytuł, jak i okładka wywołują niepokój, chociaż grafika na froncie książki nie jest zbyt zachęcająca, ale treść już tak.

Wiele lat temu, niedaleko Jeleniej Góry zaginęła nastolatka, której ciało kilka dni później odnalazł pewien student. Gdy policjanci docierają na miejsce zastają tego młodego człowieka spokojnie czekającego na ich przybycie, co wzbudziło w funkcjonariuszach podejrzliwość, ponieważ w ogóle chłopak nie był tym faktem przerażony. Kim on jest okazuje się w dalszej części książki, a tymczasem przenosimy się do jeszcze wcześniejszych lat i poznajemy trzynastoletniego Ariela, który właśnie ucieka przed czterema kolegami z klasy, którzy zawsze się nad nim znęcają, tylko dlatego, że jest inny. Ten wątek przeplata się z bieżącymi motywami dotyczącymi sprawy kryminalnej i życia Macieja Lesieckiego, psychologa nieradzącego sobie ze swoimi fobiami i natręctwami oraz policjantów prowadzących śledztwo z komisarz Laurą Wilk na czele. 

Laura Wilk to kobieta mocno stąpająca po ziemi, twarda w swoich działaniach i decyzjach, bezkompromisowa, niedająca sobie taryfy ulgowej i wymagająca tego od innych. Coraz bardziej uświadamia sobie, jak bardzo dokucza jej samotność, ale na zewnątrz tego nie okazuje. Wie, że dowodząc grupą facetów, nie ma miejsca na słabości. Musi być skuteczna i odważna, tym bardziej, że obejmuje dowództwo nad grupą śledczych, którymi wcześniej rządził Piotr Żołnierz. Jak można się domyślić, nie jest on z tej zmiany zadowolony, a wręcz przeciwnie, budzi się w nim nienawiść.

Sięgając po książkę „Poszukiwacz zwłok” i patrząc jedynie na okładkę trudno określić, co za nią dokładnie się skrywa. Wiadomo, że to kryminał, więc na pewno jakaś zbrodnia i związane z nim śledztwo, ale pan Mieczysław Gorzka poszedł znacznie dalej, gdyż wgłębił się w psychikę bohaterów. Nie tylko w mentalny obraz przestępcy, ale też skorumpowanych policjantów, samotnej z wyboru kobiety i psychologa, który ma sam ze sobą problemy i nie potrafi sobie z nimi poradzić. Taka mieszanka osobowości sprawia, że wątek kryminalny schodzi nieco na plan dalszy, ale to nie oznacza nudy. 

Autor w sposób niebanalny i sugestywny zagłębia się w życie swoich bohaterów, tworząc jakby kolaż z obrazów wziętych z ich codzienności. Poznajemy ich charaktery, sprawy z przeszłości, które wpłynęły na ich obecne życie, problemy towarzyszące im każdego dnia pokazujące jednocześnie konsekwencje podejmowanych decyzji. To właśnie ten element zaznacza się w powieści dosyć wyraźnie, gdyż autor nie szczędzi poszczególnym postaciom sytuacji, w której muszą dokonywać wyborów, które nie są łatwe, ale zawsze pozostawia dla nich jakąś furtkę, z której mogą skorzystać. Charakterystyczne w tej powieści jest to, jak pan Gorzka konstruuje poszczególne postaci, które ewoluują, rozwijają się niczym pąki kwiatów, a dopiero po całkowitym jego otwarciu dostrzegamy, kim dana osoba jest i jaki jest naprawdę. Każdy z nich podchodzi do życia na swój indywidualny sposób, ma trudny, niezbyt wesoły bagaż doświadczeń, a pan Mieczysław Gorzka sprawia, że razem z nimi analizujemy jakąś sytuację, podchodząc do tego subiektywnie i stawiając się na ich miejscu.

Autor odkrywa karty stopniowo, ukazując powoli ich prawdziwe oblicze, ale jednocześnie kluczy skutecznie w sprawie Poltergeista, którego tożsamość cały czas jest niewiadoma aż do końca, natomiast wyjaśnia się wiele innych spraw. Wszystko jest poprowadzone tak, że bez problemów odnajdywałam się w poszczególnych wątkach, mimo że jest ich dosyć sporo. Niejednokrotnie autor zaskoczył mnie zwrotami akcji, które wywróciły moje wnioski do góry nogami.

„Poszukiwacz zwłok” to nie tylko kryminał w dobrym wydaniu, ale też swoiste studium psychologiczne ludzkiej natury, która skłonna jest do ekstremalnych zachowań, gdy przyparta jest do przysłowiowego muru. Autor zaznaczył w swojej notce z tyłu okładki, że „jeśli książka spodoba się czytelnikom, możliwe że będzie to początek nowego cyklu” i mam nadzieję, że słowo zostanie dotrzymane, gdyż lektura tej powieści dostarczyła mi wiele satysfakcji i emocji.

Książkę przeczytałam, dzięki wydawnictwu: