[169./24] 1684. - "Fikcyjny ja"

"Fikcyjny ja"

Marzena Hryniszak

„Z przeszłości ważne są wnioski, które powinny nam pomóc w budowaniu jak najlepszej przyszłości.”

Pani Marzena Hryniszak dała się poznać jako twórca wciągających kryminałów, z których ja miałam okazję poznać jej debiutancką powieść „Nie twój interes”. Była to ciekawa historia, więc z chęcią sięgnęłam po jej kolejną książkę pt.: „Fikcyjny ja”, która opowiada o tym, że czasami życie tak dokopie, że chciałoby się zniknąć, najlepiej zmieniając tożsamość i zaczynając wszystko od początku. Tak właśnie zrobił bohater tej książki, który jednak przekonał się, że niezałatwione sprawy w przeszłości prędzej lub później dadzą o sobie znać.

Nazwisko Leopolda Kanta nie ma nic wspólnego ze znanym filozofem epoki Oświecenia Immanuelem Kantem, lecz raczej z kimś, kto oszukuje innych. I tak faktycznie jest, bo nie jest to jego prawdziwa tożsamość. Tytuł powieści wskazuje od razu, że tak właśnie będzie, więc od razu spotykamy bohatera pod tym nazwiskiem, gdy Leopold zaczyna nowe życie w nowym miejscu i otoczeniu. Wydaje mu się, że skutecznie ukrył się przed światem i będzie miał w końcu spokój. Już pierwsze dni w nowym miejscu pokazują, że nie będzie mógł na to liczyć, gdy w progu mieszkania pojawia się starsza sąsiadka i nieoczekiwanie kończy w jego mieszkaniu swoje życie. Pozostawia po sobie nie tylko kłopoty, ale też trzy małe urwisy: Fusia, Urwis i Tola. A do tego okazuje się wkrótce, że drzwi do przeszłości nie zostały przez niego dobrze zamknięte, więc niespodziewanie daje o sobie znać w niebezpieczny sposób.

Okładka sugeruje raczej jakiś komediowy charakter, wskazując bardziej na romans, niż sensację. Nie oddaje ona jednak tego, co faktycznie znajdujemy w środku powieści, więc front nie jest graficznie spójny z jej zawartością. Owszem, jest wyczuwalny humor, zwłaszcza w początkowych rozdziałach, gdy Leopold opowiada o swoich perypetiach zaraz po przeprowadzce, ale można dostrzec inne literackie gatunki, które razem tworzą interesujący splot zdarzeń. Jednak najmniej jest w nim chyba romantycznych uniesień. Trudno więc zaszufladkować ją w jakieś konkretnej dziedzinie, gdyż ma ona wiele nietypowych rozwiązań i oryginalny fabułę.

Najfajniejszym motywem jest ten dotyczący piesków. Ich losy były uroczym dodatkiem do tej historii. Spojrzenie Leopolda na posiadanie trzech psiaków i to w jako sposób do niego trafiły, wywołują uśmiech, a nawet rozczulają, gdy obserwujemy jak zmienia się jego podejście do czworonogów. Z czasem, im dalej podążamy za losami bohatera, tym coraz bardziej sytuacja się zmienia i wkraczają wątki sensacyjno-kryminalne.

Ogólnie powieść czyta się bez problemów, chociaż ja nie przepadam za zbyt długimi tekstami bez dialogów, a tak jest przez większą część pierwszej połowy książki. Znacznie lepsza i bardziej dynamiczna, trzymająca w napięciu jest druga połowa powieści. Do komediowych wątków dołączają obyczajowe, ale też kryminalne, więc robi się coraz bardziej niebezpieczniej i ciekawiej. Akcja przyspiesza i wiele spraw pojawia się szybciej, by na końcu nas zaskoczyć finałowymi epizodami, w których wiele się wyjaśnia, także prawdziwą tożsamość Leopolda Kanta, to kim właściwie jest i dlaczego musiał uciekać przed przeszłością. Autorka dokłada mu coraz więcej kłopotów, niczym kolejne warstwy jakiejś układanki, która robi się coraz pełniejsza i wyrazista.

„Fikcyjny ja” to historia oryginalna, inna niż wszystkie, napisana w dobrym stylu, jednak dla mnie było a dużo stron z opisowym tekstem. Wiele wydarzeń poznajemy jedynie jako opowieść bohatera o jego wcześniejszych dokonaniach i sytuacjach, ale też bieżących sprawach. Narracja jest bowiem prowadzona w pierwszej osobie przez Leopolda, więc znamy tylko jedną perspektywę. Przytłaczająca też może być duża ilość postaci, ale z czasem ich imiona i nazwiska zapadają w pamięć, więc nie miałam problemów z ich rozpoznaniem, gdyż każda z nich jest bardzo charakterystyczna. Jednak na początku można mieć takie poczucie, które mija wraz z poznawaniem kolejnych epizodów. Wydarzenia nie raz są zaskakujące, często biegną wbrew temu, czego można by było się spodziewać, ale najbardziej chyba zaskoczył mnie epilog, a zwłaszcza jego ostatnia scena, która wprowadza element niepokoju, pomimo, że już wszystko się wyjaśniło. W tym momencie nie za bardzo wiedziałam, o co chodzi, ale być może autorka zrobiła sobie furtkę do kolejnej historii.

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z autorką i wydawnictwem Lucky

Wydanie: I

Data premiery papierowej: 24.07.2023r.

E-book dostępny od 25.07.2023

Ilość stron: 496

Wymiary: 135 x 205 mm

Oprawa: miękka

ISBN 978-83-67787-05-5

Wydawnictwo: Lucky

Moja ocena: 5/6

1515. - "Sąsiadka"

"Sąsiadka"

Justyna Jelińska

Wydanie: I

Data wydania ebooka: 20.07.2023r.

Data wydania audiobooka : 17.07.2023r.

Liczba stron: 304

Rozmiar pliku ePub: 2.6MB

Rozmiar pliku Mobi: 5.8MB

Rozmiar pliku mp3: 724.4MB

ISBN Ebooka: 978-83-834-3135-2

ISBN Audiobooka: 978-83-834-3136-9

Wydawnictwo: HARDE Wydawnictwo

Moja ocena: 6/6

„Ludzie zawsze mają swoje tajemnice. Chodzi tylko o to, żeby je odgadnąć.”

Wielu z nas pragnie w życiu jedynie spokoju, normalności, szczęścia u boku ukochanej osoby i do tego w pięknym otoczeniu. Można zauważyć, że coraz więcej ludzi przenosi się z miasta na wieś, mając nadzieję na spędzenie swego wolnego czasu na łonie natury, z daleka od hałasu, w przyjaznym środowisku i bez problemów. Dla sporej grupy osób jest to też sposób na odpoczynek od trudnych doświadczeń. Takie pragnienia miała bohaterka książki „Sąsiadka”, która znalazła swoje miejsce na ziemi, wyglądające jak wyjęte z bajki. Nie spodziewała się w tym momencie, że bajka zamieni się w horror.

Prolog jest dramatyczny, wzbudzający od razu mocne wrażenia, gdyż jesteśmy świadkami sceny, gdy jakaś dziewczyna jest atakowana przez bliżej niezidentyfikowanego oprawcę. Poraniona, w makabrycznym stanie udaje jej się uciec przed katem do sąsiada. Gdy ten otwiera drzwi, ona pada w progu jego domu nieprzytomna. Kim jest oprawca, kim sąsiad, kim jest ofiara i kiedy dokładnie mają miejsce te wydarzenia, tego nie wiadomo. To wyjaśnia się w trakcie poznawania tej historii.

Po tym ogromnie tragicznym epizodzie przenosimy się do chwili obecnej, gdy jest piękny sierpień. Poznajemy Ankę Jankowską, która lubi mieć wszystko zaplanowane i pod kontrolą, ale teraz nie ma chęci na nic. Miał być ślub z Kostkiem Rakowicem, wspólne życie, dom, a teraz została sama, bez narzeczonego i bez rodziny. On zostawił ją tydzień przed ślubem, a ona teraz nie wie, co robić dalej. Czuje, że traci grunt pod nogami, a to wszystko sprawia, że cierpi na nerwicę. Ma dość Warszawy i miejsc, które kojarzą się z byłym narzeczonym i dotychczasowym życiem. Zaczyna, więc poszukiwać nowego miejsca na ziemi dla siebie.

„Sąsiadka” jest powieścią świetnie napisaną, którą czyta się błyskawicznie, z rosnącym niepokojem i wrażeniem, że za chwilę coś się wydarzy takiego, że zmrozi nam krew w żyłach. To thriller, w którym napięcie wzrasta powoli, stopniowo, ale sukcesywnie. Najpierw mamy mocne uderzenie wraz z otwarciem pierwszej strony, potem napięcie nieco spada, czujemy pozorny spokój, mimo że u bohaterki nie dzieje się zbyt wesoło. Jednak pierwsze rozdziały przypominają bardziej romans niż powieść z dreszczykiem. Wszystko zmienia się, gdy Anka kupuje uroczy domek położony w pięknej okolicy, blisko lasu, w małej wiosce o nazwie Trzembież. Obraz jest niemal sielankowy, więc kobieta ma nadzieję, że czekają ją wspaniałe lata w tym miejscu. Już pierwsze spotkania z mieszkańcami powinny ją zaniepokoić, ale ona była tak pełna optymizmu i ekscytacji, że ignorowała tego rodzaju sygnały. Wkrótce szybko przekonuje się, że nie wszystko wygląda tak, jak sobie wymarzyła. A potem, krok po kroku, scena po scenie niepokój wzrasta i robi się niezwykle tajemniczo, mrocznie, duszno i niebezpiecznie. Nie wiadomo, komu zaufać, kto jest kim i kiedy zło uderzy ponownie. To, że w tym miejscu stało się coś makabrycznego, świadczą zapiski jednej z poprzednich lokatorek tego domku w lesie.

Fabuła ułożona jest tak, że trzyma w napięciu niemal od początku, a do tego obfituje w dużą dawkę emocji i niespodziewanych zwrotów akcji. Zarówno podejście miejscowych, otoczka niewyjaśnionych zdarzeń, o których nie chcą mówić okoliczni sąsiedzi i odkrywanie przez Ankę kolejnych faktów z historii domu sprawia, że klimat powieści staje się coraz bardziej intrygujący i duszny. Ten stan podsycają wątki ukazujące losy kobiet, które mieszkały przed Anką w tym miejscu kilkanaście miesięcy wcześniej. Poznajemy te motywy na przemian z tym, co dzieje się obecnie u nowej mieszkanki Trzebieży.

Zaznacza się też wątek romansu, ale nawet w tym przypadku niczego nie można być pewnym. Z niecierpliwością czekałam na finał, licząc na szybkie wyjaśnienie zagadki skrywającej się za drzwiami domku, a gdy się tego doczekałam i już bez emocji docierałam do końca książki, autorka zaserwowała mi bombę w ostatnich akapitach, pozostawiając z pytaniami bez odpowiedzi.

Egzemplarz książki otrzymałam od portalu Sztukater

1514. - "Róża Napoleona"

"Róża Napoleona"

Jacobine Van den Hoek

Wydanie: I

Data premiery: 08.11.2023r.

Premiera holenderska: 08.02.2022 r.

Ilość stron: 432

Wymiary: 210 x 145 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Tytuł oryginalny: De roos van Napoleon
Tłumaczenie: Alicja Oczko
ISBN: 978-83-276-9207-8
Wydawnictwo: Harper Collins Polska
Moja ocena: 6/6

„W ludzkim życiu mają miejsce przełomowe momenty”

W historii naszych dziejów było wiele par, o których do dziś krążą legendy i niesamowite historie. Gdyby chcieć bliżej przyjrzeć się którejś z nich, to okaże się, że tak naprawdę o nich wiemy niewiele. Znamy jedynie to, co możemy przeczytać w źródłach pisanych, encyklopediach czy szkolnych podręcznikach. A przecież dwoje ludzi, których połączył los, nie zawsze ze sobą przebywali. Każde z nich miało jakieś swoje życie, wcześniejsze doświadczenia, które doprowadziły do tego, że się spotkali. Jedną z najbardziej znanych par pobudzających wyobraźnię pisarzy jest Napoleon i jego ukochana Marie-Josèphe Rose Tascher de la Pagerie, znana, jako Josèphine, czyli Józefina. Ich dzieje stały się inspiracją do napisania powieści pt.: „Róża Napoleona”.

Wydarzenia poprzedzające spotkanie Bonaparte ze swoją przyszłą żoną śledzimy od momentu, gdy dziewięcioletni Napoleon jest przywieziony do szkoły wojskowej w Brienne przez ojca w 1779 roku. Natomiast Josephinę poznajemy, gdy jest 1790 rok, a ona jest mamą dwójki dzieci. ma za sobą nieudane małżeństwo i teraz jest w separacji z mężem wicehrabią Aleksandrem de Beauharnais. Po rozwodzie ich syn, Eugeniusz, pozostał z ojcem w Paryżu, a Josèphina Rose z małą Hortensją spędzała ostatnie lata na Martynice u swojej matki. Niestety, zaczyna się dziać we Francji niezbyt przyjaźnie dla arystokratycznych rodzin, więc Rose postanawia uciec do Paryża zabierając ze sobą córeczkę i wierną nianię Eufemię. Mają nadzieję, że w Paryżu znajdą bezpieczne schronienie u przyjaciółki Rose, ale rzeczywistość okazuje się brutalna. Nie dość, że wyczerpująca była podróż statkiem, to w porcie kobiety trafiają na woźnicę niezbyt miłego i przychylnego. Pod wskazanym adresem niestety nie spotkały przyjaciółki, gdyż ona wraz z rodziną wyjechała do Anglii. Zaczęła się, bowiem rewolucja francuska, więc sporo ludzi opuściło Francję, a osoby takie jak Rose, nie są mile widziane w tym kraju.

Autorka włożyła w tę powieść sporo pracy przygotowując się do niej rzetelnie, gdyż udało się oddać ducha ówczesnych czasów, a przy tym zbudować fabułę, która nie jest nużąca. Zebrała dostępne materiały, ubrała to wszystko w piękne słowa i otoczkę historyczną, wrzuciła swoją bohaterkę w wir wydarzeń, które doprowadziły ją do jej przeznaczenia, jakim był Napoleon Bonaparte. W posłowiu pisarka ujawniła fakt, że zamierzała napisać zupełnie inną opowieść, gdyż początkowo zamierzała podjąć temat córki Josèphiny, Hortensji, która została pierwszą królową Holandii poprzez małżeństwo z bratem Napoleona, Ludwikiem. Jednak w trakcie zbierania materiałów, zauroczyły ją postacie Napoleona i Marie-Josèphe Rose Tascher de la Pagerie i w ten sposób powstała w efekcie „Róża Napoleona”.

Przy tym w ciekawy sposób ukazuje główne postacie, gdyż w większej części obserwujemy Josèphinę z jej punktu widzenia w narracji pierwszoplanowej, natomiast młodego Napoleona przedstawia w krótkich epizodach oznaczonych kursywą i w formie trzecio osobowej. Widzimy ich, jako zwykłych ludzi ze swoimi wadami i zaletami, z problemami, jakie stawia przed nimi życie i drogę do sławy, jaka ich w przyszłości czeka. Niesamowite jest czytać o takich postaciach, o których wiemy, kim byli w historii świata i jaką rolę spełnili oraz jak skończyło się ich życie. Fascynującą z kolei sprawą było wnikanie w ich ludzką naturę, zanim życie wyniosło ich na piedestał, dzięki czemu zapisali się w burzliwej historii Francji i świata.

Nie jest to od razu opowieść o miłości, lecz raczej o tym, jak dwie różne drogi podążają w swoim kierunku biegnąc ku przeznaczeniu. To, co pozornie wydaje się niemożliwe, dla losu nie stanowi problemu. Jeżeli dwie osoby mają się spotkać, to tak będzie i historia Josèphine i Napoleona to udowadnia.

Książkę otrzymałam z Klubu Recenzenta serwisu nakapanie.pl

1513. - "Dlaczego mi nie powiedziałeś?”

„Dlaczego mi nie powiedziałeś?”

Anna Ficek

Wydanie: I

Data wydania: 2023-06-06

Ilość stron: 318

Wymiary: 130 x 210 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Liczba stron: 318

Wydawnictwo: Novae Res

ISBN: 978-83-8313-512-0

Moja ocena: 5/6

„Nie można naprawić kogoś, kto nie chce być naprawiony”.

Niemal dwa lata temu przeczytałam debiutancką książkę pani Anny Ficek pt.: „Obiecaj, że mnie kiedyś odnajdziesz”. Była to opowieść o czasach wojny, a więc bardzo emocjonalna z niestandardową fabułą, więc z ciekawością sięgnęłam po jej najnowszą powieść „Dlaczego mi nie powiedziałeś?”. Tym razem historia osadzona została współcześnie i w środowisku młodych ludzi stojących u progu dorosłości.

Niech Was nie zwiedzie urokliwa okładka pokazująca szczęśliwą parę na huśtawce. Dla mnie, po przeczytaniu tej książki, ten obrazek nabrał znaczenia symbolicznego, gdyż bohaterowie powieści siedzą na huśtawce emocjonalnej. Towarzyszy ona bohaterom, a więc i nam przez cały czas. Nie wszystko mi się w niej podobało, zwłaszcza zakończenie, które mnie powaliło i zdruzgotało. Nie mogę nic poza tym napisać, by nie zdradzać szczegółów, ale oczekiwałam zupełnie czegoś innego. Z tego względu moja ocena jest nieco zaniżona, chociaż cała powieść mnie porwała. Przedsmak emocji jest zawarty już w prologu, który pokazuje sytuację, w jakiej obecnie znajduje się główna bohaterka, ale gdy poznaliśmy wydarzenia, które do tego doprowadziły, zaskoczenie było totalne.

„Dlaczego mi nie powiedziałeś” to powieść kierowana do młodzieży, gdyż akcja dzieje się w takim środowisku. Byłam trochę zaskoczona, tym, co na to wszystko, co dzieje się ich dziećmi, sądzą rodzice, bo większość czasu osiemnastolatkowie spędzają na imprezach mocno zakrapianych alkoholem, więc autorka rysuje niezbyt pochlebny obraz młodych ludzi. Pokazuje, że nie potrafią ze sobą rozmawiać, duszą w sobie wątpliwości, snują własne domysły, zamiast po prostu wyrzucić z siebie to, co boli. Dotyczy to zwłaszcza Aleksandra, który nie jest postacią otwartą i skorą do zwierzeń. Nie potrafi poradzić sobie ze swoimi demonami, traumami i obecnymi problemami, więc szuka ukojenia w alkoholu i narkotykach. Nie panuje też nad sobą i swoimi emocjami, które dają o sobie znać w sytuacji, która tego nie wymaga. Był postacią wzbudzającą skrajne odczucia, gdyż z jednej strony mnie denerwował, a z drugiej rozumiałam, co przeżywa ze względu na swoją rodzinną sytuację. 

Majka pragnie mu pomóc, walczy o niego, próbuje do niego dotrzeć, tym bardziej, że coraz bardziej jej na nim zależy. Swojej przyjaciółce i samej sobie wyznaje często, że go kocha, a ja zastanawiałam się nad tym, za co ona obdarza go takim uczuciem. Olek nie daje jej powodów do polubienia jego osoby, nie dąży do nawiązania głębszych relacji. Zgadza się jedynie na przyjacielskie rozmowy, dzwoni do niej, gdy potrzebuje pomocy, ale on ze swej strony nie wykazuje żadnej inicjatywy. Poza tym jego postępowanie wobec niej pozostawia wiele do życzenia, gdyż nie raz ją ignoruje, jest wobec niej chłodny, wciąż otacza się murem obojętności i dystansu do wchodzenia w nowy związek. Jego interesują tylko jednorazowe przygody.

Z pewnością jego szczerość wobec Majki dużo zmieniłaby ich relacjach, a tak okazuje się, że na niektóre sprawy jest za późno. Ona także ma za sobą przykre doświadczenia, bo nie może pogodzić się ze śmiercią ukochanego ojca, ale zupełnie inaczej podchodzi do swego bólu. Natomiast z matką relacje nie są najlepsze, dlatego Majka postanawia wyjechać do swojej babci, by odnaleźć wewnętrzny spokój. Jednak spotkanie Olka to uniemożliwia i sprawia, że czas wakacji jest dla niej bardzo burzliwy i obfitujący w emocjonalną walkę o siebie i miłość.

To wartko płynąca opowieść o trudnych wyborach, zaufaniu przyjaźni, pierwszej miłości, ale też o depresji, nieradzeniu sobie z samym sobą, bólu, cierpieniu, ucieczce w uzależnienia i obawach przed nowym związkiem. Tego, co zaserwowała mi autorka, zwłaszcza w końcówce, kompletnie się nie spodziewałam. 

Powieść „Dlaczego mi nie powiedziałeś?” pozostawia z refleksją, że gdy miłość puka do drzwi, warto dać jej szanse, bo gdy przegapimy właściwy moment, może być na nią za późno.

Książkę przeczytałam, dzięki współpracy z wydawnictwem Novae Res.

1512. - "Bractwo Kruków" tom II - "Exodus"

"Exodus"

Seria Bractwo Kruków

Tom drugi

Kate Steward

Wydanie: I

Data premiery w Polsce: 05.09.2023 r.

Data premiery angielskiej: 04.08.2020 r.

Ilość stron: 478

Wymiary: 140 x 205 mm

Oprawa: miękka ze skrzydełkami

Tytuł oryginału: „Exodus”

Tłumaczenie: Katarzyna Agnieszka Dyrek

ISBN 978-83-240-8689-4

Wydawnictwo: Flow Books

Moja ocena: 6/6

„Pierwsza podstawowa zasada to poznać swojego wroga i jego słabości”

Chyba żadna do tej pory książka nie zrobiła na mnie takiego wrażenia, jak trylogia "Bractwo Kruków", z której na razie poznałam tom pierwszy pt.: "Flock" i tom drugi pt.: "Exodus". Na początku poznaliśmy Cecelię, która po sześciu latach od opuszczenia miasteczka przyjeżdża do niego ponownie już jako dwudziestosześcioletnia kobieta. W pierwszej odsłonie serii dowiedzieliśmy się, co wydarzyło się w jej życiu, zanim skończyła 20 lat i jakie to miało dla niej skutki. Teraz autorka odkrywa przed nami dalszy ciąg wydarzeń, od momentu, gdy otrzymuje od ojca obiecane dywidenty firmy. Teraz, jako milionerka prowadzi życie bizneswoman, ale cały czas wydarzenia sprzed ponad sześciu lat nie dają jej spokoju, więc przyjeżdża do Triple Falls by zmierzyć się z przeszłością i zrozumieć siebie, ale też poznać prawdę.

Cecelia Horner ma za sobą szczególny rok spędzony w Triple Falls, który z niezbyt obiecującego czasu przemieniła się w miesiące pełne niespodziewanych doznań, gdy na swojej drodze spotkała Sheana, Dominika i Bractwo Kruków. Niestety, wszystko się posypało, gdy poznała tajemniczego, mrocznego Francuza, o którym tylko słyszała różne dziwne opinie, ale teraz mogła mu spojrzeć w oczy. Tak kończyła się pierwsza odsłona Bractwo Kruków” pt. „Flock”. Wiemy też, że dziewczyna wraca po 6 latach do miasteczka, w którym przeżyła niesamowite tygodnie, a teraz pragnie zrozumieć, co ją tutaj przyciąga.

Po skończeniu pierwszego tomu serii „Bractwo Kruków” zatytułowanego „Flock” nie wiedziałam, czego się spodziewać po kontynuacji. Wiedziałam już, że autorka ma odważny styl opowiadania o ludzkich uczuciach i emocjach, daje je poczuć dogłębnie i wyraźnie. Szokuje, rozczula, zaskakuje, wzbudza złość i ciekawość. Tym razem też nie zawiodła, chociaż druga część pt.” Exodus”, chociaż dużo w niej rozważań głównej bohaterki, nostalgii, tęsknoty, ale też rozterek i niesamowitych uniesień.

W tej części poznajemy tę historię w dwóch częściach, ujętych w czas WTEDY i OBECNIE. Cecelia trwa w stanie zawieszenia, gdy nie wie jak dalej potoczy się jej życie. Dryfuje przez życie, wspomina, tęskni, cierpi, balansuje na krawędzi zapomnienia o sobie samej, wstaje, bo musi i trudno jej zapomnieć. Najpierw poznajemy wydarzenia, które zaczynają się tam, gdzie skończyła się cześć pierwsza, a potem dopiero dowiadujemy się, co działo się po tym, jak postanowiła powrócić do przeszłości i stawić czoła temu, co wciąż w niej żyje, mimo upływu lat. Jednak powstaje pytanie, czy da się wejść drugi raz do tej samej rzeki i czy po latach uczucie sprzed lat jest nadal żywe?

Trudno tu cokolwiek napisać o fabule, by nie zdradzić tego, co dzieje się w tej części i jednocześnie nie ujawnić wcześniejszych wydarzeń, jakie miały miejsce w tomie pierwszym pt. „Flock”. Autorka wprawiła mnie w zdumienia, zszokowała wydarzeniami, zaskoczyła stratami i tym, jak potoczyły się losy bohaterów.

Seria „Bractwo Kruków” opowieść, która wpisuje się w klimat, który lubię. Jest w niej stopniowo odkrywana tajemnica, erotyczne, ładnie opisane sceny, miłość, która potrafi kochać nie tylko jeden raz, a do tego wiele niespodziewanych zwrotów akcji. Wyjaśniają się tajemnice, pojawiają się odpowiedzi na pojawiające się pytania, ale nadal nie mam dość tej historii. Finał drugiej części wydaje się mieć ostateczne zakończenie, ale na końcu autorka napisała, że „Historia DALEKA jest od ZAKOŃCZENIA…, więc pozostaje czekać na tom trzeci, która ma ukazać się w 2024 roku pt. „The Finish Line”.

Recenzja tomu pierwszego "Flock"

Recenzja tomu trzeciego "The Finish Line"

Książkę przeczytałam, dzięki księgarni Bonito 

i serwisowi Dobre Chwile

1511. - " Pozwól mi spłonąć"

"Pozwól mi spłonąć"

Katarzyna Piątek

Wydanie: I

Data premiery: 11.04.2023r.

Ilość stron: 308

Wymiary: 130 x 210 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

ISBN: 978-83-8313-340-9

Wydawca: Novae Res

Moja ocena: 6/6

„Przez lata trwałem w mroku i poczuciu winy. Szedłem przez życie, choć tak naprawdę nie żyłem. Nie patrzyłem jak inni w przeszłość. Nie liczyło się dla mnie nawet tu i teraz. Byłem jedynie cieniem, snującym się bez żadnego celu.”

Zmiany często są związane z chaosem, trudnymi przeżyciami, zanim przyzwyczaimy się do nowych okoliczności i warunków życia. Dotyczy to zwłaszcza tych zdarzeń, gdy wszystko obraca nasz dotychczasowy świat do góry nogami. Tak zdarzyło się w życiu bohaterów książki „Pozwól mi spłonąć”, a ten tytuł nie oznacza, że będzie to opowieść o strażakach.

Addison Grey od zawsze mieszkała w Portland i z pewnością myślała, że tak będzie zawsze. Wszystko się zmieniło w momencie, gdy jej mama oświadczyła jej rok temu, że wychodzi za mąż za Marcusa, a po zakończeniu roku szkolnego Addison ma się przeprowadzić do Seatle. Wkraczamy w tę historię w momencie, gdy jej mama wchodzi w nowy związek małżeński, a w czasie przyjęcia weselnego Addison poznaje syna Marcusa, Masona Hale. Od początku Mason okazuje niechęć swojej przyszywanej siostrze, wręcz wykazuje wrogość trzymając ją na dystans od siebie i swoich spraw. Addison nie ulega jego groźbom, potrafi odezwać się z sarkazmem, wykazując się ciętymi ripostami. Ich uczucia zostają wystawione na próbę w momencie, gdy jej mama i nowo poślubiony małżonek wyruszają w podróż poślubną. Addison zostaje sama w domu z wrogo nastawionym Masonem, co ją zaczyna irytować, ale i ciekawić, dlaczego on się tak zachowuje. Poznanie jego tajemnicy i przyczyny takiego zachowania jest zaledwie wstępem do odkrywania w sobie coraz bardziej gorących i palących uczuć. Jednak to, z czym mierzy się Mason, nie pozwala mu na całkowite otworzenie się na miłość.

„Pozwól mi spłonąć” jest powieścią, która wciąga od pierwszych zdań, gdyż styl autorki pozwala wgłębianie się w nią bez oporów. Okazało się, że nie jest to gładka, prosta i przewidywalna historia, chociaż początek by na to wskazywał. Motyw jest oparty na początkowej niechęci, która stopniowo zaczyna przeobrażać się w bardziej pozytywną relację i to było do przewidzenia. To wszystko obudowane jest trudnymi tematami w dużej mierze dotyczącymi uzależnieniu od narkotyków, alkoholu, staczaniu się na samo dno i walce o normalność.

Historia napisana przez panią Katarzynę Piątek poruszyła moje emocjonalne struny, niejednokrotnie wzburzając niespokojne fale różnorodnych wrażeń. To niezwykle emocjonalna, wzruszająca, ekspresyjna i dobrze napisana powieść, od którą trudno odłożyć na dłużej, gdyż wciąż pojawiają się ciekawość tego, co będzie działo się na kolejnych stronach. Poza dobrze skonstruowaną i przemyślaną fabułą ogromnym plusem są jej bohaterowie, zwłaszcza Addison, która nie odpuszcza, walczy o siebie, nie poddaje się trudnościom, dzielnie stawia czoło początkowej wrogości ze strony Masona, a potem walczy o miłość.

Masona zaczęłam lubić po tym, jak poznałam jego wersję wydarzeń i to, w jaki sposób radzi sobie ze swoją traumą wywołaną przeszłością. Jego ciągła walka z tym, co go dręczy doprowadza do tego, że chłopak wkracza w niebezpieczne rejony, nie liczy się z nikim, ale jednocześnie coraz trudniej mu ignorować rodzący się płomień cieplejszych uczuć wobec Addison. Mason jest, zatem postacią dramatyczną, który musi nauczyć się kontrolować swoje gwałtowne emocje, zaufać sobie i otworzyć się na miłość, ale też chcieć pozwolić sobie pomóc. Autorka na jego przykładzie pokazuje, do czego prowadzi ucieczka w używki, takie jak alkohol i narkotyki oraz jak trudno z tym poradzić sobie samemu. 

Nie jest to, zatem ckliwa opowieść o przemianie następującej nagle i szybko, lecz wymaga poświęcenia temu większej uwagi i poddaniu się procesowi. Najsłabszym punktem w tej historii był, według mnie, wątek mafijny, który nie był wiodącym, ale pojawia się w tle w niewielkim stopniu i stanowi mało prawdopodobne sytuacje. Pojawia się też kilka osób drugoplanowych, które są bardzo charakterystyczne, dodają tej historii dodatkowego smaczku i wzbudzają sympatię, chociażby kumple Masona: Collin, Matt i Ash.

Książka była dla mnie miłym zaskoczeniem, gdyż zdjęcie na jej froncie nie wskazuje, że będzie to opowieść tak przepełniona dramatyzmem i tak bardzo ekscytująca. To tylko pokazuje, że nie należy sugerować się wyglądem graficznym okładki. Wbrew pozorom nie jest to erotyk, a raczej bardzo poruszająca, emocjonalna opowieść o młodych ludziach, którzy próbują poskładać swoje życie na nowo.

Książkę przeczytałam, dzięki współpracy z wydawnictwem Novae Res

1510. - "Mój Rzym"

"Mój Rzym"

Spacerem po niezwykłych zakątkach Wiecznego Miasta

Magdalena Wolińska-Riedi

Wydanie: I
Data premiery: 27.09.2023r.
Ilość stron 356
Wymiary: 140 x 205 mm
Oprawa: miękka ze skrzydełkami
ISBN 978-83-240-6679-7
Wydawnictwo: Znak

Moja ocena: 6/6

„Wszystkie miejsca kryją w sobie wspaniałą historię architektury, ale też losy żyjących tutaj ludzi.”

Rzym kojarzy się nam z bazyliką św. Piotra, Koloseum, fontanną di Trevi czy hiszpańskimi schodami i te najczęściej miejsca widzimy na zdjęciach z podróży do tego Wiecznego Miasta. Autorka przewodnika „Mój Rzym” odkrywa przed nami mało znane oblicze stolicy Italii, dając poczuć jej klimat i magię.

Pani Magdalena Wolińska-Riedi zna bardzo dobrze Rzym i jego zakątki, nie tylko te znane, ale przede wszystkim te mniej popularne, które są pomijane przez turystyczne szlaki i oferty biur podróżniczych. Będąc w tym mieście tylko przez chwilę, nie jesteśmy w stanie poczuć jego prawdziwej atmosfery, a tworzą ją nie tylko budynki, ale też zapach, smaki i spotkani mieszkańcy Rzymu.

Autorka miała to szczęście, że przez 16 lat mieszkała w samym sercu tego pięknego miasta, za Spiżową Bramą, pracując jako korespondentka zagraniczna Watykanu, Włoch i obszaru Morza Śródziemnego. Każdego dnia miała okazję wdychać aurę tego miasta, przechadzać się jego urokliwymi zaułkami, prowadzić zwykłe życie w niezwykłym mieście.

Razem z nią spacerujemy aleją Pojednania, przez most Ponte Sant”Angelo, skąd widać Zamek Świętego Anioła, mijamy 28 niezbyt piękne obeliski, aż stajemy na niewidocznej dla oka „linii wyznaczającej granicę między Republiką Włoską, a Państwem Watykańskim.” I tak, krok po kroku, dzień po dniu zanurzamy się wraz z autorką w kolejne niesamowite miejsca, poznając ich sekrety, historię, ciekawostki, których trudno by szukać w przewodnikach turystycznych. Wędrujemy od Borgo, przez via di Monserato do Piazza Farnese, poprzez Minerwę aż po Awentyn. Poznajemy zaułki rzymskiego renesansu, kupieckie serce Rzymu, oazę intymności, żydowskie getto aż do miejsc pełnych ciszy i spokoju , a wszystko po to, by odnaleźć i poczuć duszę Rzymu.

„Mój Rzym” to ładnie wydana publikacja opowiadająca o mieście, w którym za każdym zakrętem, na kamiennych uliczkach, schodach, za drzwiami, murami czy zakamarkami kryje się historia i czuć niemal mistyczne klimaty. To przewodnik dla tych, którzy pragną zobaczyć znane miejsca w nieco innej oprawie, na swój indywidualny sposób. Pani Magdalena Wolińska-Riedi pokazuje, że na każdym kroku czuć powiew historii, ale też nie brakuje nowoczesnych akcentów. Przybliża nam miejsca, które są czasami położone niedaleko od znanych zabytków, ale turystyczne drogi tam nie zaglądają. Już pierwsze słowa mówiące, że Rzym jest jedynym takim miastem na świecie, gdyż przesiąknięte jest „ogromem bogactwa, którego nie da się objąć ani opisać.” Jest w nim historia, sztuka, nauka, kultura sięgająca czasów starożytności, prowadzące prze kolejne wieki aż po czasy współczesne. Autorka dokonała niesamowitego zadania przybliżenia nam niezwykłości Rzymu, gdyż ona sama uważa, że ogarnięcie dokładnie i rzetelnie tego, co skrywają zakątki tego miasta jest zadaniem niemożliwym do wykonania. Jej udało się jednak pokazać to miasto, tak jak ona go widzi, a przede wszystkim pozwalała poczuć miłość, jaką autorka obdarza każdy rzymski zakątek.

Więcej na temat tej powieści możecie przeczytać w serwisie Dobre Chwile TUTAJ

Książkę przeczytałam, dzięki współpracy z księgarnią Bonito

i serwisem Dobre Chwile