[169./24] 1684. - "Fikcyjny ja"

"Fikcyjny ja"

Marzena Hryniszak

„Z przeszłości ważne są wnioski, które powinny nam pomóc w budowaniu jak najlepszej przyszłości.”

Pani Marzena Hryniszak dała się poznać jako twórca wciągających kryminałów, z których ja miałam okazję poznać jej debiutancką powieść „Nie twój interes”. Była to ciekawa historia, więc z chęcią sięgnęłam po jej kolejną książkę pt.: „Fikcyjny ja”, która opowiada o tym, że czasami życie tak dokopie, że chciałoby się zniknąć, najlepiej zmieniając tożsamość i zaczynając wszystko od początku. Tak właśnie zrobił bohater tej książki, który jednak przekonał się, że niezałatwione sprawy w przeszłości prędzej lub później dadzą o sobie znać.

Nazwisko Leopolda Kanta nie ma nic wspólnego ze znanym filozofem epoki Oświecenia Immanuelem Kantem, lecz raczej z kimś, kto oszukuje innych. I tak faktycznie jest, bo nie jest to jego prawdziwa tożsamość. Tytuł powieści wskazuje od razu, że tak właśnie będzie, więc od razu spotykamy bohatera pod tym nazwiskiem, gdy Leopold zaczyna nowe życie w nowym miejscu i otoczeniu. Wydaje mu się, że skutecznie ukrył się przed światem i będzie miał w końcu spokój. Już pierwsze dni w nowym miejscu pokazują, że nie będzie mógł na to liczyć, gdy w progu mieszkania pojawia się starsza sąsiadka i nieoczekiwanie kończy w jego mieszkaniu swoje życie. Pozostawia po sobie nie tylko kłopoty, ale też trzy małe urwisy: Fusia, Urwis i Tola. A do tego okazuje się wkrótce, że drzwi do przeszłości nie zostały przez niego dobrze zamknięte, więc niespodziewanie daje o sobie znać w niebezpieczny sposób.

Okładka sugeruje raczej jakiś komediowy charakter, wskazując bardziej na romans, niż sensację. Nie oddaje ona jednak tego, co faktycznie znajdujemy w środku powieści, więc front nie jest graficznie spójny z jej zawartością. Owszem, jest wyczuwalny humor, zwłaszcza w początkowych rozdziałach, gdy Leopold opowiada o swoich perypetiach zaraz po przeprowadzce, ale można dostrzec inne literackie gatunki, które razem tworzą interesujący splot zdarzeń. Jednak najmniej jest w nim chyba romantycznych uniesień. Trudno więc zaszufladkować ją w jakieś konkretnej dziedzinie, gdyż ma ona wiele nietypowych rozwiązań i oryginalny fabułę.

Najfajniejszym motywem jest ten dotyczący piesków. Ich losy były uroczym dodatkiem do tej historii. Spojrzenie Leopolda na posiadanie trzech psiaków i to w jako sposób do niego trafiły, wywołują uśmiech, a nawet rozczulają, gdy obserwujemy jak zmienia się jego podejście do czworonogów. Z czasem, im dalej podążamy za losami bohatera, tym coraz bardziej sytuacja się zmienia i wkraczają wątki sensacyjno-kryminalne.

Ogólnie powieść czyta się bez problemów, chociaż ja nie przepadam za zbyt długimi tekstami bez dialogów, a tak jest przez większą część pierwszej połowy książki. Znacznie lepsza i bardziej dynamiczna, trzymająca w napięciu jest druga połowa powieści. Do komediowych wątków dołączają obyczajowe, ale też kryminalne, więc robi się coraz bardziej niebezpieczniej i ciekawiej. Akcja przyspiesza i wiele spraw pojawia się szybciej, by na końcu nas zaskoczyć finałowymi epizodami, w których wiele się wyjaśnia, także prawdziwą tożsamość Leopolda Kanta, to kim właściwie jest i dlaczego musiał uciekać przed przeszłością. Autorka dokłada mu coraz więcej kłopotów, niczym kolejne warstwy jakiejś układanki, która robi się coraz pełniejsza i wyrazista.

„Fikcyjny ja” to historia oryginalna, inna niż wszystkie, napisana w dobrym stylu, jednak dla mnie było a dużo stron z opisowym tekstem. Wiele wydarzeń poznajemy jedynie jako opowieść bohatera o jego wcześniejszych dokonaniach i sytuacjach, ale też bieżących sprawach. Narracja jest bowiem prowadzona w pierwszej osobie przez Leopolda, więc znamy tylko jedną perspektywę. Przytłaczająca też może być duża ilość postaci, ale z czasem ich imiona i nazwiska zapadają w pamięć, więc nie miałam problemów z ich rozpoznaniem, gdyż każda z nich jest bardzo charakterystyczna. Jednak na początku można mieć takie poczucie, które mija wraz z poznawaniem kolejnych epizodów. Wydarzenia nie raz są zaskakujące, często biegną wbrew temu, czego można by było się spodziewać, ale najbardziej chyba zaskoczył mnie epilog, a zwłaszcza jego ostatnia scena, która wprowadza element niepokoju, pomimo, że już wszystko się wyjaśniło. W tym momencie nie za bardzo wiedziałam, o co chodzi, ale być może autorka zrobiła sobie furtkę do kolejnej historii.

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z autorką i wydawnictwem Lucky

Wydanie: I

Data premiery papierowej: 24.07.2023r.

E-book dostępny od 25.07.2023

Ilość stron: 496

Wymiary: 135 x 205 mm

Oprawa: miękka

ISBN 978-83-67787-05-5

Wydawnictwo: Lucky

Moja ocena: 5/6

1419. - "Truposz za potwierdzeniem odbioru"

"Truposz za potwierdzeniem odbioru"

Monika B. Janowska

Wydanie: I

Gatunek: komedia kryminalna

Data premiery: 10.05.2023r.

Ilość stron: 456

Wymiary: 200 x 140 mm

Okładka: miękka

ISBN: 978-83-67787-07-9

Wydawnictwo: Lucky

Moja ocena: 6/6

„Niezbadane są ścieżki myślenia chorych umysłów.”

Czy odbierając kiedykolwiek jakąś paczkę od kuriera zastanawialiście się nad charakterem jego pracy? Z pewnością dostarcza ona wiele satysfakcji, ciekawych sytuacji i spotkań, ale chyba żaden z kurierów nie mógłby się równać z bohaterką książki po zabawnym tytułem „Truposz za potwierdzeniem odbioru”. Ona zresztą też nie spodziewała się, że praca kuriera dostarczy jej takich emocji.

Krzysztofa (imię godne komedii) jest mężatką od 15 lat i mamą dwóch nastoletnich bliźniaczek. Jej mąż, Waldemar, chcąc uczcić ich kryształową rocznicę postanawia zabrać żonę na wycieczkę do przepięknej czeskiej stolicy. Do tej pory ich związek przebiegał bez większych zgrzytów i Krzysia miała poczucie spełnienia oraz szczęścia. Nie sądziła jednak, że jej małżeństwo może rozpaść się z tak błahego powodu, jak pełen pęcherz w czasie jazdy po praskich ulicach. Znalazło się wprawdzie rozwiązanie w postaci … znicza, ale przyczyniło się do rozpadu małżeństwa. 

Miesiąc po incydencie Waldemar spakował swoje walizki, zabierając też zmywarkę, pralkę, telewizor i kilka innych sprzętów AGD, pozostawiając swoją żonę w niezbyt komfortowej sytuacji. Do tej pory Krzysztofa nie pracowała, gdyż mąż uważał, że powinna poświęcić swój czas dzieciom i domowi. Teraz stanęła przed koniecznością znalezienia pracy, by móc utrzymać siebie i córki. Na dodatek, jakby mało miała problemów, zjeżdżają się do niej mama o nietypowym imieniu Bożenna (to nie jest błąd, tylko faktyczne imię z książki) i teściowa – prawie była teściowa - już o normalnym imieniu Marzena. Obie kierują się troską i współczuciem, ale obie mamuśki, nazwane przez Krzysztofę, mamunkami wystarczają, by wywrócić życie kobiety do góry nogami. Na dodatek nowa praca w firmie kurierskiej zaczyna się od znalezienia w znajdującym się obok budynku hurtowni tekstylnej, martwego ciała jednego z pracowników, co rodzi podejrzenie morderstwa. W sprawę angażują się oczywiście mamunki odkrywając w sobie żyłkę detektywistyczną oraz sąsiad Łukasz, z którym główna bohaterka zaprzyjaźniła się jakiś czas temu.

Pani Monika Janowska urodziła się w Legnicy, więc nic dziwnego, że akcję swojej najnowszej książki osadziła w rodzinnym mieście. Dzięki temu możemy bliżej przyjrzeć się jego charakterowi, mieszkańcom i szczególnemu klimatowi, który nakreśla autorka podczas tworzenia fabuły. Miałam już styczność z jej stylem pisarskim przy powieści „Czwarty pokój”, w którym jeden z wątków zaznaczał się charakterem paranormalnym, a cała historia bardzo przypadła mi do gustu.

Teraz przy książce „Truposz za potwierdzeniem odbioru” także świetnie się bawiłam czytając o perypetiach Krzysztofy Grądzińskiej, mimo że w fabułę wpleciony jest wątek kryminalny. Nie ma w niej zbędnych fragmentów, a rozdziały opatrzone tytułami są krótkie, więc czytanie przebiega sprawnie i dosyć szybko. Pomysł na historię jest niebanalny, wydarzenia nie raz zaskakują, a rozwiązanie zagadki kryminalnej dopełnia jedynie przebieg zdarzeń.

Mocną stroną jest w niej humor, lekki, niewymuszony, naturalny, zarówno sytuacyjny, jak i w prowadzonych dialogach, ale też wyrażany poprzez odpowiednio dobrane słowa, porównania i opisy. Uśmiech wywoływały też specyficzne określenia niektórych postaci, które Krzysztofa porównywała do znanych osób, zamiast tworzyć opisy ich wyglądu. W ten sposób łatwiej można było wyobrazić sobie wizerunek jakiejś osoby, na przykład komisarz Sylwester Kluczyk przypominał jej Szymona Kobylińskiego, a przystojny, młody sąsiad skojarzył się z gruzińskim czołgistą z serialu „”Czterej pancerni i pies” i dlatego otrzymał przydomek Grigorij, natomiast spotkany na pewnej stacji mężczyzna był, według Krzysztofy, podobny do Toma Hiddlestona. Jeżeli do tego dodamy nazwiska takie jak Pawełek, Kluczyk, Bączek, Migotka, czy Kapusta, ale też imiona chociażby Tomira i Elwira, stanowiące dopełnienie, niczym kwiatuszki w wazonie, a to wszystko podsycane temperamentem obu mam i szybkim tempem akcji, to przy lekturze tej książki nie sposób się nudzić.

Egzemplarz książki otrzymałam od portalu