1513. - "Dlaczego mi nie powiedziałeś?”

„Dlaczego mi nie powiedziałeś?”

Anna Ficek

Wydanie: I

Data wydania: 2023-06-06

Ilość stron: 318

Wymiary: 130 x 210 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Liczba stron: 318

Wydawnictwo: Novae Res

ISBN: 978-83-8313-512-0

Moja ocena: 5/6

„Nie można naprawić kogoś, kto nie chce być naprawiony”.

Niemal dwa lata temu przeczytałam debiutancką książkę pani Anny Ficek pt.: „Obiecaj, że mnie kiedyś odnajdziesz”. Była to opowieść o czasach wojny, a więc bardzo emocjonalna z niestandardową fabułą, więc z ciekawością sięgnęłam po jej najnowszą powieść „Dlaczego mi nie powiedziałeś?”. Tym razem historia osadzona została współcześnie i w środowisku młodych ludzi stojących u progu dorosłości.

Niech Was nie zwiedzie urokliwa okładka pokazująca szczęśliwą parę na huśtawce. Dla mnie, po przeczytaniu tej książki, ten obrazek nabrał znaczenia symbolicznego, gdyż bohaterowie powieści siedzą na huśtawce emocjonalnej. Towarzyszy ona bohaterom, a więc i nam przez cały czas. Nie wszystko mi się w niej podobało, zwłaszcza zakończenie, które mnie powaliło i zdruzgotało. Nie mogę nic poza tym napisać, by nie zdradzać szczegółów, ale oczekiwałam zupełnie czegoś innego. Z tego względu moja ocena jest nieco zaniżona, chociaż cała powieść mnie porwała. Przedsmak emocji jest zawarty już w prologu, który pokazuje sytuację, w jakiej obecnie znajduje się główna bohaterka, ale gdy poznaliśmy wydarzenia, które do tego doprowadziły, zaskoczenie było totalne.

„Dlaczego mi nie powiedziałeś” to powieść kierowana do młodzieży, gdyż akcja dzieje się w takim środowisku. Byłam trochę zaskoczona, tym, co na to wszystko, co dzieje się ich dziećmi, sądzą rodzice, bo większość czasu osiemnastolatkowie spędzają na imprezach mocno zakrapianych alkoholem, więc autorka rysuje niezbyt pochlebny obraz młodych ludzi. Pokazuje, że nie potrafią ze sobą rozmawiać, duszą w sobie wątpliwości, snują własne domysły, zamiast po prostu wyrzucić z siebie to, co boli. Dotyczy to zwłaszcza Aleksandra, który nie jest postacią otwartą i skorą do zwierzeń. Nie potrafi poradzić sobie ze swoimi demonami, traumami i obecnymi problemami, więc szuka ukojenia w alkoholu i narkotykach. Nie panuje też nad sobą i swoimi emocjami, które dają o sobie znać w sytuacji, która tego nie wymaga. Był postacią wzbudzającą skrajne odczucia, gdyż z jednej strony mnie denerwował, a z drugiej rozumiałam, co przeżywa ze względu na swoją rodzinną sytuację. 

Majka pragnie mu pomóc, walczy o niego, próbuje do niego dotrzeć, tym bardziej, że coraz bardziej jej na nim zależy. Swojej przyjaciółce i samej sobie wyznaje często, że go kocha, a ja zastanawiałam się nad tym, za co ona obdarza go takim uczuciem. Olek nie daje jej powodów do polubienia jego osoby, nie dąży do nawiązania głębszych relacji. Zgadza się jedynie na przyjacielskie rozmowy, dzwoni do niej, gdy potrzebuje pomocy, ale on ze swej strony nie wykazuje żadnej inicjatywy. Poza tym jego postępowanie wobec niej pozostawia wiele do życzenia, gdyż nie raz ją ignoruje, jest wobec niej chłodny, wciąż otacza się murem obojętności i dystansu do wchodzenia w nowy związek. Jego interesują tylko jednorazowe przygody.

Z pewnością jego szczerość wobec Majki dużo zmieniłaby ich relacjach, a tak okazuje się, że na niektóre sprawy jest za późno. Ona także ma za sobą przykre doświadczenia, bo nie może pogodzić się ze śmiercią ukochanego ojca, ale zupełnie inaczej podchodzi do swego bólu. Natomiast z matką relacje nie są najlepsze, dlatego Majka postanawia wyjechać do swojej babci, by odnaleźć wewnętrzny spokój. Jednak spotkanie Olka to uniemożliwia i sprawia, że czas wakacji jest dla niej bardzo burzliwy i obfitujący w emocjonalną walkę o siebie i miłość.

To wartko płynąca opowieść o trudnych wyborach, zaufaniu przyjaźni, pierwszej miłości, ale też o depresji, nieradzeniu sobie z samym sobą, bólu, cierpieniu, ucieczce w uzależnienia i obawach przed nowym związkiem. Tego, co zaserwowała mi autorka, zwłaszcza w końcówce, kompletnie się nie spodziewałam. 

Powieść „Dlaczego mi nie powiedziałeś?” pozostawia z refleksją, że gdy miłość puka do drzwi, warto dać jej szanse, bo gdy przegapimy właściwy moment, może być na nią za późno.

Książkę przeczytałam, dzięki współpracy z wydawnictwem Novae Res.

1375. - "Tamarynd"

"Tamarynd"

Marząc o lepszym jutrze

Żaneta Pawlik

Wydanie: I

Data premiery: 28.03.2023 r.

Ilość stron: 376

Wymiary: 140x205 mm

Oprawa: miękka ze skrzydełkami

ISBN 978-83-8202-854-6

Wydawnictwo: Zysk i S-ka

Moja ocena: 6/6

„Niewiele trzeba, by znaleźć się po ciemnej stronie życia.”

Powyższy cytat doskonale oddaje charakter najnowszej powieści pani Żanety Pawlik pt.: „Tamarynd”, która w podtytule sugeruje życiową, a więc i niełatwą opowieść. To było moje drugie spotkanie z tą pisarką, która po raz kolejny dostarczyła mi moc wrażeń i przeżyć. Wprawdzie nieco innych niż w swej debiutanckiej książce „Mowy nie ma!”, ale równie intensywnych i urozmaiconych.

Anna Piechucka, a właściwie Liliana Piechucka, wraca właśnie do Polski po rocznej nieobecności w rodzinnych Katowicach. Zostawia za sobą trudny okres życia i planuje rozpocząć wszystko od nowa. Rozpoczyna pracę w miejscowym Centrum Psychiatrii, jako pielęgniarka. Wynajmuje kawalerkę, której daleko do przytulnego mieszkania, ale mimo to Anka ma nadzieję, że najgorsze ma za sobą i z optymizmem patrzy w przyszłość. 

Pierwszy dzień w pracy nie należy jednak do najprzyjemniejszych, a spotkanie w domu rodzinnym kończy się jak zwykle kłótnią, więc początek pobytu w Polsce nie daje okazji do dobrego nastawienia. W jej życiu pojawia się sporo osób, które wpływają na jej decyzje, dostarczają zarówno powodów do zmartwień, frustracji, jak i radości. Jednym z nich jest przystojny i sympatyczny policjant, Franek Małecki, który nie jest wolny od swoich zmartwień. Jest mężczyzną po czterdziestce, ma za sobą rozwód, po którym pozostały mu obawy przed kolejnym związkiem, więc do znajomości z Anką podchodzi ostrożnie. Jego dumą jest dorosła córka Agata, która razem z narzeczonym planuje wspólną przyszłość. Jednak problemów dostarcza wciąż była żona, Iwona, która nie do końca pogodziła się z zakończeniem małżeństwa.

Wzrok przykuwa urocza okładka książki i to ona najpierw zmotywowała mnie, by po nią sięgnąć. Tytuł brzmi intrygująco, a notka na końcu książki nie oddaje całkowicie tego, co znajduje się za tak uroczą oprawą. Zaznacza tylko początek zdarzeń, która śledzimy na ponad 37 stronach.

Tamarynd to indyjska roślina, więc spodziewałam się wątku związanego z krajem jego pochodzenia. I taki motyw się pojawił, jako marzenie do zrealizowania i element ubioru w postaci bransoletki, którą Anna otrzymała od swej przyjaciółki Jadwigi. Gdy zaczynała pracę w szpitalu psychiatrycznym, ich znajomość zaczęła się niezbyt przyjemnie. Jadźka, która była zatrudniona jako salowa, od początku uprzedziła się do nowej pracownicy. Z czasem pojawiły się sytuacje, dzięki którym obie kobiety połączyły przyjacielskie więzy. Jednak nie były one na tyle silne, by Jadwiga chciała zwierzyć się koleżance ze wszystkich swoich zmartwień. Pokazywała światu swoją pozytywną stronę przybierając maskę osoby silnej, radosnej i beztroskiej. Wiadomym było tylko, że kilka lat temu straciła córkę, a jej mąż odsiaduje karę w więzieniu.

W tej powieści spotykamy wiele osób z różnymi problemami  i o każdej z nich dowiadujemy się w trakcie pojawiania się kolejnych wydarzeń w życiu bohaterki. Anka jest w niej główną osią, wokół której toczą się kolejne epizody, a wraz z nimi poznajemy poszczególne postacie. Każda z nich dźwiga swój bagaż doświadczeń, zmartwień, wzbudzając przy tym różne emocje. Jedni dają się lubić od razu, a wobec innych potrzeba więcej na to czasu, ale są też takie osoby, do których trudno mi było przekonać się niemal do końca. Taką postacią jest na przykład matka Anki, Maria, która reprezentuje  tę część społeczeństwa, która polega tylko na zdaniu proboszcza, chodzi do kościoła, modli się, deklaruje wiarę w Boga, ale tak naprawdę nie ma w sercu odrobiny miłości i empatii wobec najbliższej osoby. Potrafi sączyć jadem i wciąż doprowadza do kłótni ze swoją córką. Zupełnie inną osobą jest jej mąż, Lucjan, który jest postacią epizodyczną, ale dał się poznać, jako spokojny mężczyzna kochający swoje dzieci, a nawet swoją krnąbrną żonę.

Powieść „Tamarynd” przypomina barwny kolaż z jasnymi i ciemniejszymi plamami, wieloma odcieniami złożony z historii kilku osób doświadczonych na różne sposoby przez los. Każda z nich pozostawiona jest ze swoimi myślami i zmartwieniami, skrywając często przed innymi swoje prawdziwe oblicze. Ich historie sprawiają wrażenie autentycznych i prawdziwych, mimo że powieść zawiera fikcyjne zdarzenia, stąd z łatwością wnikamy w ich umysły i odczucia, mając swoje własne przemyślenia w danym temacie.

Fabuła biegnie dosyć szybko, gdyż dzieje się w niej dosyć dużo ze względu na sporą ilość wątków. Autorka zastosowała w niej narrację trzecioosobową, dzięki czemu możemy zajrzeć do umysłu i duszy każdej z pojawiających się osób. Często przeszłość przeplata się z teraźniejszością, gdyż w obecne zdarzenia są wpasowane obrazki z wcześniejszych lat. Nie mają one wyraźnego oznaczenia przybierając formę refleksji lub wspomnień. W ten sposób poznajemy lepiej poszczególnych bohaterów i ich tajemnice.

Tak duża ilość osób nie daje poczucia chaosu, gdyż autorka zgrabnie lawiruje pomiędzy poszczególnymi wydarzeniami i łączy wszystko w jedną całość. Przedstawia ich losy stopniowo, naprzemiennie, dając poznać coraz lepiej każdą z postaci. Wszyscy okazują się w tej opowieści ważni, a poprzez ich historie powstał, w pewnym sensie, portret społeczeństwa wraz z problemami dotykającymi współcześnie dużą rzeszę ludzi. Dodatkowo autorka pokazuje realizm tzw. opieki zdrowotnej pod kątem uzależnień, różnych chorób, w tym psychicznych. Wyłania się nieudolność polskiego systemu zdrowotnego i błędy, które prowadzą do pogorszenia stanu pacjenta. Tutaj dobrym przykładem jest siostra Anny, Karolinka, która prawie straciła wzrok w wyniku niewłaściwie przeprowadzonych kilku operacji. Dopiero skierowanie do renomowanego profesora poza granice Polski zakończyło się sukcesem, ale wymagało dużych nakładów finansowych. To kosztowało Annę ogromne poświęcenie siebie, wyjścia ze swojej strefy komfortu, by z zgromadzić odpowiednią sumę pieniędzy dla ukochanej siostry. 

O książce można by pisać jeszcze dużo więcej, gdyż jest ona wielowymiarowa i wielowątkowa, więc nie jest możliwe przedstawienie w recenzji wszystkich poruszanych zagadnień. Całkowicie zgadzam się z rekomendacjami zamieszczonymi na skrzydełkach okładki, gdyż z pewnością jest to powieść obok której trudno przejść obojętnie. 

Jedyne, co mnie nieco zwiodło to zakończenie, ponieważ powieść skończyła się w takim momencie, który mógł być jeszcze bardziej rozwinięty. Zabrakło mi konkretnego, bardziej dokładniejszego opisu finałowych zdarzeń. 

Zawsze, bowiem czytając jakąś książkę, zwłaszcza dobrą, mam obawy, co do ostatnich scen, gdyż osobiście lubię pełniejsze kumulacyjne sytuacje, które nastroją mnie pozytywnie, zanim ujrzę napis KONIEC. W powieści „Tamarynd” nie miałam odczucia, że zawarta w niej historia wybrzmiała do końca. Pozostał lekki niedosyt, ale może właśnie o to autorce chodziło.

Książkę przeczytałam, dzięki wydawnictwu:

 

667. - "Uzależniony"

Uzależniony. 

Droga do trzeźwości

Monika Jagodzińska

Wydanie: I

DATA PREMIERY: 21.09.2020

Format: 148x210 mm

Okładka: miękka 

Ilość stron: 340

Wydawnictwo: Psychoskok

„Prawdą jest, że człowiekiem trzeba wstrząsnąć, aby coś zrozumiał”

Życie to pasmo wielu wydarzeń, które są efektem naszych wyborów. Każdy może podjąć decyzję jaką drogą chce podążać. Czasami z niej zbaczamy, by pod wpływem różnych losowych zdarzeń wejść ponownie na właściwą ścieżkę. Ci, którzy się poddają, błądzą ginąc w gąszczu własnych słabości. Takim przykładem jest Adam Gałęski, którego historia zainspirowała autorkę książki pt.: „Uzależniony”.

źr. zdjęcia: psychoskok.pl

Monika Jagodzińska – ur. 1998 r w Krotoszynie, obecnie studiuje w Kaliszu. Zadebiutowała w 2016 roku, mając niespełna osiemnaście lat, zbiorem dwunastu opowiadań o problemach „Cykl”. Książka spotkała się z dość pozytywnym odbiorem, co pozwoliło myśleć Monice nad dalszą twórczością. Dwa lata później, w 2018 roku, premierę miała druga książki autorki „Wiara, Nadzieja, Miłość”, którą miałam okazję przeczytać. Poruszała w niej problem z zaburzeniami odżywiania. Nie boi się poruszać trudnych tematów pokazując mechanizmy powstawania uzależnień, które niczym pajęcza sieć, oplatają niepostrzeżenie, by całkowicie nas pochłonąć. Potrzeba niezwykłej determinacji i siły woli, by się z niej wyplątać, tak jak to było w przypadku Adama Gałęskiego, którego historia posłużyła za kanwę książki pt.: „Uzależniony” 

To jej trzecia książka, poruszająca ważne tematy społeczne. Jej fabuła została oparta na prawdziwej historii młodego człowieka uzależnionego od narkotyków, dopalaczy i hazardu. Te trzy elementy doprowadziły go do punktu, z którego wiodą tylko dwie drogi: w dół lub w górę. 

Wchodzimy w fabułę, gdy znamy już finał historii, wiemy, że Adamowi udało się wyjść z dołka i zwyciężyć własne słabości. Poznajemy go w dniu jego ślubu, gdy za kilka godzin ma wejść w związek małżeński z piękną, ukochaną kobietą. A jeszcze nie tak dawno wydawało się, że taka chwila nigdy nie nastąpi… Oczekując na ten ważny moment wypełnia czas bieganiem, spacerami i wspomnieniami, które zostają wywołane nad grobem jednego z jego kolegów ze szkolnej ławy...

To moje drugie spotkanie z twórczością pani Moniki Jagodzińskiej i muszę stwierdzić, że z przyjemnością sięgnęłam po jej kolejną powieść. Kilka miesięcy temu miałam okazję przeczytać krótką nowelę pt.: „Wiara, Nadzieja, Miłość”, w której autorka poruszała zagadnienia związane z zaburzeniami jedzenia. Mimo zwięzłej formy dała się poznać jako pisarka potrafiąca odpowiednio budować nastrój swoim literackim piórem. Napisałam wówczas, że jest „młodą pisarką ale o dojrzałym spojrzeniu na życie”. 

Jej najnowsze dzieło pt.: „Uzależniony” wyróżnia się przede wszystkim swoją objętością i jeszcze lepszym piórem. Autorka po raz kolejny udowodniła, że posiada umiejętność pokazywania ludzkich dramatów w prostych słowach. W przystępnej formie i z dobrze zaplanowaną fabułą stworzyła historię nasyconą emocjami, dotykając problemów związanych z uzależnieniami. Na przykładzie głównego bohatera pokazuje jak łatwo i niepostrzeżenie można wpaść w tę pułapkę. Historia napisana została w narracji pierwszoosobowej z użyciem ładnego stylu i lekkim językiem. 

„Uzależniony” to przejmująca i świetnie napisana opowieść o człowieku ogarniętego przez niszczące nałogi, którą śledzimy poprzez jego szczere do bólu zwierzenia wyzwalające w nas bogatą huśtawkę nastrojów i emocji. Targały mną zarówno złość na postępowanie głównego bohatera ale też zrozumienie, gdyż nie tak łatwo jest pokonać demony psychiki. 

Pan Adam Gałęski zabiera nas w rejony, o których większość nie ma dobrego rozeznania. On sam stwierdza, że czuł się „jak młody bóg. Jakby dorosłość nigdy nie miała przyćmić mu oczu swoją szarością i dojrzałością”. Nawet nie zauważył jak jego życiowa droga zaczynała podążać w dół ściągając go coraz bardziej w swoje ślepe zaułki. Uświadamia, że to zaczyna się z reguły niewinnie, często z ciekawości, dla zaimponowania kolegom czy dla zabawy. Opowiada nam o sobie szczerze zwracając się bezpośrednio do czytelnika, tak jakby siedział obok i ukazywał nam swoją historię. Dzięki temu zabiegowi mamy możliwość zrozumienia mechanizmu powstawania nałogu a jednocześnie uzmysławia, że problem dotyczy też najbliższych osób i otoczenia chorego.

Śledząc jego zmagania, wzloty i upadki wnikamy w umysł osoby uzależnionej, dla której najważniejsze jest zapalenie kolejnego skręta i wyrwanie się z nudnej codzienności. Mamy też możliwość zajrzenia do ośrodków odwykowych działających w Polsce takich jak KARAN czyli Katolicki Ruch Antynarkotykowy i MONAR. Poznajemy panujące tam warunki, podejście do pacjentów i stosowane terapie. Ważną kwestią jest praca nad sobą po wyjściu z takich placówek, gdy nie ma obok nas terapeuty i trzeba samemu stawić czoła rzeczywistości. 

„Potykałem się niemal non stop, ale wiecie co…, nie ma to znaczenia. Najważniejsze, że po upadku następuje podniesienie. Tyczy się to wszystkich. Możemy wszystko, trzeba tylko mieć samozaparcie.”

Życie nie raz daje szansę wyjścia z zaklętego kręgu nie raz ciężko doświadczając, wskazuje drogę ku wyjściu na prostą. Nie zawsze jednak jest ona widoczna dla błądzącego i dopiero, gdy zrozumie jak bardzo potrzebuje pomocy, udaje mu się odnaleźć właściwy kierunek. Autorka doskonale ujęła zmagania i mentalną stronę problemu ukazując siłę ludzkiego umysłu, który potrafi nas wyzwolić ale też pogrążyć w swoich odmętach. Pomaga zrozumieć, że dopóki osoba uzależniona sama nie będzie chciała sobie pomóc, to żadne argumenty nie są w stanie przebić się przez mur nałogu.

Historia Adama Gałęskiego to lekcja życia  dla wielu osób zmagających się z różnymi nałogami ale też przestroga dla wielu młodych ludzi próbujących szukać ucieczki od świata w narkotykach czy dopalaczach. Pokazuje, że w życiu zawsze mamy wybór: możemy się poddać ulegając słabościom albo wyjść na prostą, podnieść się z dna i rozpocząć nowe życie. Nie jest to łatwa droga, gdyż najtrudniej jest walczyć z samym sobą ale nigdy nie wolno się poddawać i zawsze warto próbować. 

Książkę przeczytałam dzięki wydawnictwu:

596. - "Wiara, nadzieja, miłość"

Wiara, nadzieja, miłość

Monika Jagodzińska

Wydanie: I
Data premiery: 26.03.2018 r
Oprawa: Miękka
Format: 148 x 210 mm
Ilość stron: 120
Wydawnictwo: Psychoskok
Redaktor prowadząca: Wioletta Tomaszewska
Korekta: Marianna Umerle, Zuzanna Laskowska
Ilustracje na okładce: Malwina Faja
Skład: Jacek Antoniewski

„Granica między racjonalnym myśleniem a szaleństwem jest bardzo cienka”

Czas dorastania wielu kojarzy się z fascynującym okresem, który wspominamy z nostalgią. Jednak coraz częściej obecna rzeczywistość stawia przed nastolatkami wyzwania, z którymi nie umieją sobie poradzić. Tak jest w przypadku książki pt.: „Wiara, nadzieja i miłość”.

źr. zdjecia: psychoskok.pl

Monika Jagodzińka jest młodą pisarką ale o dojrzałym spojrzeniu na życie. Mówi o sobie, że jest dziewczyną z małej miejscowości z dużymi marzeniami i chęciami do ich realizacji. Ja mogę dodać jeszcze jedną jej cechę: umiejętność pokazywania ludzkich dramatów w zwięzłych słowach. Na swoim koncie ma opowiadanie pt.: „Cykl” wydane w 2016 roku

Diana jest nastolatką z nadwagą i problemami emocjonalnymi. Z tego powodu nie jest jej łatwo spędzać czas w szkole, gdyż ciągle spotyka się z szykanami, drwinami i agresją. Jedyną osobą, która ją rozumie i wspiera jest jej przyjaciółka Jowita ale nawet z nią nie potrafi być do końca szczera i otwarta. Pewnego dnia podchodzi do niej chłopak, który właśnie dołączył do grona uczniów w szkole, w której uczy się Diana. Proponuje spotkanie, co wywołuje u dziewczyny ekscytację. Niestety, okazuje się, że chłopak z niej zadrwił. To przeważyło szalę goryczy. Postanawia wprowadzić do swojego życia zmiany. Pierwszym krokiem ma być zrzucenie zbędnych kilogramów. Początkowy sukces szybko przemienia się w klęskę, która z szybkością toczącej się kuli, wpędza Dianę w pułapkę, z której trudno się wydostać…

Książka miała swoją premierę 26 marca 2018 roku w Wydawnictwie Psychoskok. ale dopiero teraz mogłam poznać jej treść. Otrzymałam ją od autorki z piękną dedykacją:

„Wiara, nadzieja, miłość” nie jest obszernym tomiskiem, lecz zwięźle opowiedzianą historią zagubionej w emocjach dziewczyny, na zaledwie 120 stronach. To lektura na jeden wieczór ale pozostawiająca po sobie moc wzruszeń i refleksji. Porusza bardzo ważny temat, jakim są zaburzenia odżywiania, które pustoszą organizm i doprowadzają nawet do śmierci. Anoreksja i bulimia to dwie siostry, których nie tak łatwo się pozbyć. Tkwią w głowie, szepcząc że to jeszcze nie ten moment, że jeszcze trzeba pójść dalej, bo efekty są niezadowalające. 

Styl autorki jest łatwy w odbiorze, dający poczucie estetyki i lekkości. Uważam, że pani Monika Jagodzińska doskonale oddała mechanizm powstawania anoreksji oraz bulimii i podejście osoby uzależnionej.

Konstrukcja fabuły jest bardzo zwięzła, skupiająca się na Dianie i jej problemach. Nie ma w niej obszernych, niepotrzebnych opisów, lecz jedynie to, co pozwala śledzić rozwój akcji. A dzieje się, wbrew pozorom, bardzo dużo. Podłożem wszelkich działań, frustracji i utrapień nastolatki jest brak miłości i wiary w siebie. Zwraca też uwagę jak ważne jest wsparcie rodziny w trudnych sytuacjach ale też wpływu środowiska, w którym dana osoba funkcjonuje. 

„Nie potrzeba słów, żeby krzyczeć. Czasem to właśnie milczenie jest głośniejsze niż jakiekolwiek słowa”

Obserwujemy wydarzenia z punktu widzenia głównej bohaterki, dzięki czemu mamy możliwość śledzenia jej myśli, zmieniającego się postrzegania rzeczywistości i budowania wokół siebie muru. Rodzajów pułapek jest bardzo dużo, i w każdą z nich łatwo wpaść. Z reguły zaczyna się niewinnie, by coś zmienić w swoim życiu, wyglądzie i sposobie stylu życia.

„Gonimy, biegamy, a przychodzi jeden moment, jeden tragiczny moment i znikamy”

Poszczególne epizody ułożone są tak, że przeszłość przeplata się z obecną sytuacją Diany. Jednak wątki dziejące się w czasie rzeczywistym są podane w dyskretny, subtelny sposób, by czytelnik nie otrzymał od razu całego obrazu sytuacji.

„Wiara, nadzieja, miłość” to przejmująca historia o potrzebie akceptacji samego siebie, a przede wszystkim o poszukiwaniu miłości, która dodaje sił budząc nadzieję i wiarę w siebie. Jej brak  potrafi podciąć skrzydła i  doprowadzić na skraj przepaści. Opowiada o prawdziwych problemach, z którymi boryka się wielu młodych ludzi. Jest głosem tych, którzy nie radzą sobie z samym sobą, dlatego stworzona opowieść powinna być ostrzeżeniem dla wszystkich, którzy zaczynają niewinnie się odchudzać. Pokazuje, że jeżeli nie przejmiemy kontroli nad swoim życiem, wówczas to ono będzie miało nad nami władzę. Skutki tego mogą być odmienne do tych, które chcieliśmy osiągnąć.

Za  możliwość przeczytania książki dziękuję autorce. 

Książkę można kupić m.in. na stronie wydawnictwa: