[125/25] - 1838. - "Rodzina Casella" TOM II - "Prawda"

"Rodzina Casella"

Tom drugi

Prawda

Gabriela Wolska

"Każda chwila, ta dobra czy zła, ma jakiś cel. Każda osoba, pojawiając się w naszym życiu, nie jest zwykłym przypadkiem. Zawsze wnosi do niego coś, z czego później można wyciągnąć lekcję."

Pierwszy tom serii, "Rodzina Casella. Miłość", pozostawił wiele pytań bez odpowiedzi, dlatego z ogromnym wyczekiwaniem sięgnęłam po kontynuację zatytułowaną "Prawda". I rzeczywiście — prawda, zarówno ta bolesna, jak i wyzwalająca, staje się jednym z głównych motywów tej części. W życiu Eleny zaszły dramatyczne zmiany, które zmuszają ją do uporządkowania świata na nowo.

Fabuła rozpoczyna się dokładnie tam, gdzie zakończyła się poprzednia część, dlatego znajomość pierwszego tomu jest wręcz konieczna. Trudno pisać o wydarzeniach bez zdradzania szczegółów, ale jedno jest pewne — Elena, po traumatycznych przeżyciach, odcina się od dawnego życia. Pragnie spokoju, normalności, wolności od mafijnych powiązań i rodzinnych dramatów. Ucieka do Polski, gdzie pod opieką wujka Tomasza próbuje odzyskać równowagę, znaleźć pracę i ukończyć studia. Kiedy jej bliscy zaczynają padać ofiarą tajemniczych ataków, Elena nie ma wyboru – musi wrócić do gry. Przeszłość domaga się prawdy, a teraźniejszość żąda zemsty. Wkrótce wszystkie karty zostaną odsłonięte, a ona stanie twarzą w twarz z sekretami, które skrywała przed nią… jej własna rodzina.

Choć przez chwilę udaje jej się odetchnąć, przeszłość szybko dopomina się o uwagę. Elena musi stawić czoła zagrożeniom, które dosięgają jej najbliższych. Świat mafii, od którego próbowała się uwolnić, zaczyna znowu odgrywać decydującą rolę — wymusza powrót do gry, konfrontację z rodziną i odkrycie sekretów, które przez lata pozostawały ukryte. Autorka stopniowo odsłania te warstwy, podsycając napięcie i wprowadzając czytelnika w świat emocjonalnych decyzji i moralnych dylematów.

W tej części ponownie pojawia się motyw tajemniczego osobnika w masce — postaci, która budzi niepokój, napięcie, ale też ciekawość. Tym razem jego tożsamość przez długi czas pozostaje nieznana, co wywołuje efekt suspense'u i pozwala czytelnikowi snuć własne domysły. Elena nazywa go „Maską” i choć relacja z tą osobą jest niejednoznaczna, dodaje historii charakteru — balansuje między lękiem a fascynacją.

Wątek romantyczny jest obecny, ale w innej formie, niż można się spodziewać. Na drodze Eleny pojawia się ktoś, z kim mogłaby prowadzić wymarzone normalne życie, ale przeszkodą jest pamięć o ukochanym, tęsknota i smutek, jaki po nim pozostał. Nie dominuje on nad fabułą, nie staje się celem samym w sobie. To raczej element układanki, który dopełnia portret Eleny jako kobiety poszukującej nie tylko uczucia, ale i bezpieczeństwa, wolności oraz prawdy. Równolegle śledzimy wątek Tomasza i Glorii, przyjaciółki Eleny, który uatrakcyjnia opowieść. Te dwa wątki są jednym z tych, które przykuwają uwagę. Spojrzenie na wydarzenia oczami Eleny potęguje to wrażenie. Innym ciekawym motywem są relacje rodzinne, które oparte są oparte na sekretach, nieszczerości, ale też wpływach mafijnych i intrygach. Pod tym względem nie brakuje emocji, ale nie wszystkie dały się wyraźnie poczuć. zwłaszcza jeżeli chodzi o Tomasza i Glorię. Zbyt mało była wyczuwalna chemia między nimi i budząca się miłość. Podobnie było w przypadku głównej bohaterki i jej stanie po starcie ukochanego. Niby jest w żałobie, a idzie w pewnym momencie do klubu na imprezę, jakby się ze wszystkim pogodziła. 

Gabriela Wolska posługuje się stylem lekkim i przystępnym, dzięki czemu powieść czyta się szybko i płynnie. Jej sposób prowadzenia narracji, mimo że oparty na znanych schematach gatunkowych, potrafi zaskoczyć nietypowym rozwojem fabuły i dobrze skonstruowanymi postaciami — zarówno głównymi, jak i drugoplanowymi. Jedynym elementem, który momentami spowalnia akcję, są rozbudowane opisy dotyczące wyglądu bohaterów, ich ubioru, makijażu czy rytuałów przygotowań. Choć mogą one budować klimat i charakter postaci, czasami zajmują zbyt dużo miejsca, odciągając uwagę od głównego nurtu wydarzeń.

Druga część opowieści o rodzinie Casella to opowieść o kobiecie, która po bolesnych doświadczeniach próbuje odbudować swoją codzienność. Jej próba "normalnego życia" nie jest łatwa — to proces, w którym towarzyszą jej strata, tęsknota i poczucie pustki. To emocjonalny portret osoby, która szuka siebie między przeszłością a teraźniejszością.

Najbardziej byłam zawiedziona zakończeniem, gdyż liczyłam na bardziej romantyczne i emocjonalne zakończenie. Miałam wrażenie, jakby z niektórymi motywami autorka nieco się pospieszyła i zbyt powierzchownie potraktowała wątki. Liczyłam na bardziej romantyczne zakończenie, może z odrobiną wzruszenia, ale to, które zaserwowała autorka jest owszem oryginalne i nietypowe, ale pozostawiające lekki niedosyt. Wprawdzie na ostatniej stronie widnieje napis KONIEC, ale mam nadzieję, że to jednak nie jest ostateczny finał, bo takie zakończenie to nie jest zakończenie, lecz zaproszenie do napisania kolejnej części.

Recenzja tomu I "Miłość"

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem 

Wydanie: I

Data premiery: 30.05.2025r.

Ilość stron: 228

Wymiary: 130 x 120 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

ISBN: 978-83-8373-860-4

Wydawca: Novae Res

Moja ocena: 4/6

[114./24] 1629. - "Rodzina Casella" TOM I

"Rodzina Casella"

Tom pierwszy

Miłość

Gabriela Wolska

„Prawdziwą sztuką w tym świecie obłudy i fałszu jest pozostać sobą”

Nie mamy wpływu na to, gdzie się urodzimy, w jakim mieście, w jakiej rodzinie i w jakich warunkach, ale możemy mieć wpływ na to, kogo kochać i z kim iść przez życie. Bohaterka powieści „Rodzina Casella” nie ma jednak zbyt dużego wyboru pod w tym względem, gdyż przyszła na świat w środowisku, w którym nie wszystkie decyzje należą do niej, a już te dotyczące małżeństwa, są uzależnione od wielu czynników.

Elena Casella kocha taniec. To właśnie taniec pozwala jej choć na chwilę zapomnieć, kim jest i w jakim środowisku się wychowuje. Studiuje na Akademii Sztuk Pięknych, rozwija się też jako fotografka – ma nawet własne studio. Pod względem materialnym niczego jej nie brakuje. A jednak jej życie nie wygląda tak, jakby sobie tego życzyła. Jako córka bossa mafii musi podporządkować się rodzinnym regułom i trwać w roli, jaką dla niej przewidziano. Każda niesubordynacja, każdy cień na honorze nazwiska Casella – jest bezwzględnie karany. Elena zna cenę sprzeciwu. Jej ukochany brat Ivo, po oskarżeniu o zdradę, przebywa za granicą – wykluczony z rodziny, odcięty przez wszystkich. Jedynie Elena wciąż do niego dzwoni. Tęskni. I próbuje zrozumieć, co tak naprawdę się wydarzyło.

Nie zdradzając zbyt wiele – jest taki moment, gdy Ivo dzwoni do Eleny, a rozmowa odbywa się w obecności ochroniarzy. Elena rozmawia z bratem po polsku, co dopiero po zakończeniu połączenia uświadamia otoczeniu, wywołując ich "bezcenne miny". To zabawny szczegół, ale też ciekawy element napięcia i tajemnicy, których w tej książce nie brakuje. Nie od razu wiemy, gdzie Ivo mieszka, kim jest dla niego Wiktoria, dlaczego doszło do zerwania więzów rodzinnych i co naprawdę stało się z matką Eleny, Ivo i Federico – te pytania czytelnik nosi ze sobą przez dłuższy czas.

To moje drugie spotkanie z twórczością pani Gabrieli Wolskiej po tym jak kilkanaście miesięcy temu przeczytałam jej debiutancką książkę „Żona gangstera", o której wówczas napisałam, że: „to debiut godny uwagi, z dużym potencjałem na przyszłość i nadzieją na kolejne historie, które dostarczą nam jeszcze więcej adrenaliny i emocji.” Widząc nową książkę tej autorki, z ciekawością po nią sięgnęłam. Tutaj też nie brakuje wielu wrażeń, ale nie jest to powieść, gdzie kumulują się one w krótkim czasie w dużych ilościach. Akcja jest raczej spokojna, od czasu do czasu naznaczona emocjonalnymi zrywami. Głównym motywem jest oczywiście relacja między tajemniczym mężczyzną i Eleną, która została pokazana w sposób intrygujący, bez nadmiaru erotycznych scen, które są opisane bardzo krótko, ale w ładnym stylu, bez nadmiernych szczegółów.

Nie chcę zbyt rozpisywać się nad fabułą, by za dużo nie uchylić z tego, co dzieje się na kartach powieści, w której na początku pojawia się motyw tajemniczego mężczyzny. Elenę poznajemy w momencie, gdy razem ze swoim bratem Federico jedzie na bal maskowy zorganizowany przez jej ojca. Dla niej uczestnictwo w tej imprezie jest nudne, ale wie, że nie może z niej zrezygnować, jako reprezentantka swojej rodziny musi być tam  razem z innymi.. W pewnym momencie do tańca zaprasza ją tajemniczy mężczyzna o niesamowicie zielonych oczach. Ten taniec nie podoba się ojcu, bo ma on dla swojej córki już upatrzonego kandydata na męża, którym jest Mario Hoff, syn przyjaciół rodziny. 

Przez dłuższy czas nieznajomy adorator nie ujawnia jej swojego wizerunku. Jest to zagadką zarówno dla bohaterki, jak i dla nas, gdyż to ona wprowadza nas w fabułę. Jednak my, jako czytelnicy szybciej poznajemy jego tożsamość i wiemy, co robi,  gdyż narracja prowadzona jest naprzemiennie  oznaczona imionami głównych postaci. Po jego wypowiedzi widać, że Elena zrobiła na nim mocne wrażenie, ale też wkrótce dowiadujemy się, że on prowadzi jakąś grę kierując się zemstą i to związane jest ojcem Eleny. I tutaj też nie do końca wiemy dlaczego mężczyzna tak nienawidzi rodziny Casella. Jest tu jeszcze wiele niewiadomych, ale jest to pierwsza część opowieści o rodzinie Casella, więc mam nadzieję, że te sprawy znajdą odpowiedź w części drugiej serii o rodzinie Casella.

Wydanie: I

Data premiery: 28.05.2024r.

Ilość stron: 240

Wymiary: 130 x 120 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

ISBN: 978-83-8373-071-4

Gatunek: romans mafijny

Wydawca: Novae Res

Moja ocena: 4/6

Książkę przeczytałam, w ramach współpracy z wydawnictwem

1369. - "Żona gangstera"

"Żona gangstera"

Gabriela Wolska

Wydanie: Pierwsze

Data premiery: 28.03.23r.

Liczba stron: 274

Wymiary: 130x210 mm

Okładka: miękka

ISBN: 978-83-8313-473-4

Wydawca: Novae Res

Moja ocena: 5/6

„Przyjaciele w naszym życiu są najcenniejszymi skarbami.”

Romanse mafijne to gatunek, po który ostatnio sięgam często, gdyż są to z reguły opowieści pełne emocji, z wartką akcją i gorącymi uczuciami, a do tego skrywają konkretne historie i wyrazistych bohaterów. I tego spodziewałam się sięgając po książkę „Żona gangstera”.

Osiemnaste urodziny to szczególny czas, ale nie dla Anny Luciano, dla której w tym momencie skończył się beztroski czas, gdyż zdarzenia tego dnia całkowicie zburzyły jej dotychczasowy świat. To wówczas zginął jej ukochany brat, Stefano, i to na jej rękach, więc pozostał w niej jedynie ból i chęć zemsty. Trzy lata później spotyka ją jeszcze jedna niespodzianka: musi wyjść za mąż za Alexandra Colettiego, gdy jej serce bije dla Vito, z którym łączy ją miłość będąca ich łącznikiem od wielu lat. To jednak daje nadzieję, ma znalezienie zabójcy i pomszczenie brata.

„Żona gangstera” to połączenie romansu mafijnego z kryminalną zagadką, które razem tworzą bardzo dynamiczną i intrygującą mieszankę gatunkową. Powieść jest debiutem pani Gabrieli Wolskiej i to czasami można wyczuć. Jednak wydarzenia, zmieniające się niczym obrazki w kalejdoskopie, skutecznie je niwelują i sprawiają, że bardziej skupiamy się na tym, co się dzieje, niż na niedociągnięciach. Głównie chodzi o zbyt szybkie potoczenie się niektórych epizodów, chociażby ten dotyczący oświadczyn Alexa. Od momentu, gdy poznał Annę do wyrażenia chęci jej poślubienia mija niewiele czasu i trochę zabrakło wstępu do tego zdarzenia.

Trudno mi było polubić Alexa, który jest zaborczy, zazdrosny, humorzasty, ale z drugiej strony coraz bardziej mu zależy na Annie i tym wzbudza cieplejsze odczucia. Często zmienia swój nastrój, zwłaszcza wówczas, gdy coś nie idzie po jego myśli. Z jednej strony deklaruje, że podoba mu się mocny charakter Anny, a z drugiej złość burzy jego krew, gdy ona działa według swoich decyzji, nie zawsze zgodne z jego oczekiwaniami. Trochę za mało było jego punktu widzenia, w którym ten wizerunek mógłby być bardziej wyeksponowany. Te, które zostały ujawnione, nie pokazują go w dobrym świetle. Jednak i tak miałam do niego nić sympatii, która powoli umacniała się wraz ze zbliżaniem się do końca.

„Żona gangstera” to debiut godny uwagi, z dużym potencjałem na przyszłość i nadzieją na kolejne historie, które dostarczą nam jeszcze więcej adrenaliny i emocji. To przejmująca i ekspresyjna opowieść o podniesieniu się po stracie bliskiej osoby, tęsknocie za minionymi czasami i normalnym życiem oraz spełnianiem marzeń. To także bardzo ujmująca opowieść o przyjaźni, dzięki której Anna może realizować swoje zamierzenia i plany, ale też o miłości, która rodzi się stopniowo. 

Autorka rysuje świat, w którym kobieta niewiele ma do powiedzenia, ale jednocześnie kreuje bohaterkę, która wyłamuje się z tych schematów. Intryga i sprytnie poprowadzona fabuła wyłania się dopiero, gdy poznamy całość. Do tego momentu nie wszystko jest nam ukazane i stąd przeżywamy wszystko intensywniej, podążając za kolejnymi zdarzeniami próbujemy rozwiązać zagadkę śmierci Stefano. Nie było to trudne, mimo że autorka skutecznie zwodziła z obranego tropu, ale i tak moje podejrzenia okazały się trafne.

Powieść została wydana, jako jednotomowa powieść, ale niektóre postacie aż proszą się o osobną historię, która mogłaby być kontynuacją o rodzinie Luciano i Coletti. Przewinęło się w niej wiele ciekawych postaci, a jedną z takich osobowości, o których chciałabym jeszcze przeczytać jest Marcello, brat Anny, który jest w tej powieści postacią tajemniczą, tragiczną i skrywającą w sobie mnóstwo bólu i złości. Jestem pewna, że autorka jeszcze nie raz nas zaskoczy serwując coraz lepsze historie poruszające nasze serca.

Książkę przeczytałam, dzięki wydawnictwu: