1286. - "Dolina przebudzenia" Tom II

Dolina przebudzenia

seria: Przełęcz snów

Tom drugi

Anna Olszewska

Numer wydania: I

Data wydania: 26.10.2022r.

Liczba stron: 320

Wymiary: 145 x 205 mm

Oprawa: miękka ze skrzydełkami

ISBN 978-83-8132-414-4

Wydawnictwo: Zwierciadło

Miejsce wydania: Warszawa

Ocena: 6/6

„Nie ma winy bez kary.”

Po wydarzeniach z pierwszego tomu pt. „Przełęcz snów” Jagna w dalszym ciągu jest na rozdrożu. Jej serce jest rozdarte między tym, co pozostawiła w Amsterdamie, a tym, co ma w rodzinnych Brzegach. Błędy popełnione w przeszłości, skrywane tajemnice i podjęte kiedyś decyzje nie pomagają uporządkować życia, a do tego wydaje się, że los znowu wystawia na próbę jej uczucia, o które będzie musiała zawalczyć. Przeciwko sobie ma nie tylko swoją siostrę, Martę, ale też starego Roja, który nie może jej wybaczyć tego, co zrobiła. Przeszłość ponownie daje o sobie znać, a nawet stwarza zagrożenie dla najbliższych osób. Poza dotychczasowymi postaciami, pojawiają się nowe, na przykład Kosma, który przybywa do tatrzańskiej wsi, jako turysta i pomaga wyremontować pensjonat, który prowadzi Jagna.

Trudno jest  w skrócie przybliżyć fabułę drugiej części serii o Jagnie i Jędrku, gdyż zbyt dużo byłoby do ujawnienia, a tym samym nie byłoby efektu zaskoczenia, jakie pojawiają się zarówno w tej części, jak i poprzedniej. Zdradzę jedynie, że w niektórych sytuacjach role się odwracają, niektórzy będą chcieli spróbować być ze sobą, ale też pojawiają się elementy wzbudzające grozę sytuacji i będą wymagać od bohaterów odwagi, pokonywania własnych słabości, pojawiających się trudności oraz umiejętności podnoszenia się z trudnych doświadczeń.

Nadal obserwujemy całość z punktu widzenia Jagny, której relacja jest pierwszoosobowa i Jędrka, ale z perspektywy trzecioosobowej. Jest jeszcze jeden narrator, którego epizod został wyróżniony kursywą. Wprawdzie znając wydarzenia z pierwszego tomu, nie trudno jest się domyśleć, kto to jest, ale nadaje to tej historii nieco dramatyzmu, napięcia i niepewności. Fabuła obfituje w wiele zwrotów sytuacyjnych i warstw emocjonalnych, które nadają całości mocnego charakteru, bogactwa wrażeń i przeżyć. Nie jest możliwe przypisanie jej do jakiegoś określonego gatunku literackiego, gdyż odnajdziemy w niej dosyć sporą dawkę romansu, sensacji, nawet thrillera, ale też charakterystycznych zagadnień poruszanych w literaturze obyczajowej, chociażby problem alkoholizmu i relacji rodzinnych.

„Dolina przebudzenia” to świetna kontynuacja „Przełęczy snów”, która jest równie ekspresyjna i emocjonalna, a nawet ją odrobinę pod tym względem przewyższa. Tutaj wiemy, a przynajmniej domyślamy się, kim jest osoba zagrażająca bohaterom, targana chęcią zemsty i wymierzenia sprawiedliwości na swój własny sposób. To opowieść o miłości i nienawiści, naprawianiu błędów i zemście, życiowych wyborach, które nie są łatwe, gdyż pociągają za sobą nieprzewidywalne skutki. Nie ma tu postaci idealnych. Każdy ma swoje wady, przyzwyczajenia, dylematy, a dzięki niezwykle barwnym opisowym możemy wniknąć w ich umysły, poznać tok rozumowania, mentalne ścieżki prowadzące do takich, a nie innych działań i dokonywanych wyborów.

Wspaniale czytało mi się zarówno pierwszą, jak i drugą część, gdyż obie mają niesamowity potencjał, dynamikę wydarzeń, splot kilku wątków i nutkę romantyzmu osadzonego w pięknie polskich gór. Tatry w opisach autorki jawią się, jako niesamowite piękno natury, które zarówno zachwyca, jak i wzbudza respekt. Słowami potrafi oddać ich magię, nastrój, dźwięki, którymi przemawia do idących szlakiem turystów.

„Góry nigdy nie przestawały mówić.

Ich szept słyszało się w szumie wiatru.

Cichy śmiech niosły szemrzące między kamieniami strumienie.

Radość zdawały się wyrażać świergotem ptaków wijących gniazda na gałęziach smreków i wygładzonych przez czas skałach.”

Autorka w wywiadzie przeprowadzonym z nią przez portal granice.pl zdradziła, że być może wróci jeszcze do tych bohaterów, co mnie ogromnie ucieszyło, że nie jest to zamknięta historia. 

źr. zdjęcia:
granice.pl

Anna Olszewska jest z wykształcenia prawniczką, z zamiłowania pisarka. Jej wcześniejsze powieści "Moja irlandzka piosenka" i "Dziewczyna z fotografii" zyskały jej liczne grono czytelników. Zachęcona tym faktem kontynuuje przygodę z pisaniem. W 2022 roku wydała "Przełęcz snów" i "Usłysz mnie". Najlepiej odnajduje się w świecie uczuć, stąd potrzeba wymyślania historii, w których miłość gra pierwszoplanową rolę. Więcej o autorce na stronie: www.annaolszewska.pl.

Recenzja części pierwszej 

"Przełęcz snów"

Egzemplarz książki otrzymałam od portalu

1284. - "Przełęcz snów" Tom I

Przełęcz snów

Tom pierwszy

Anna Olszewska

Numer wydania: I

Data wydania: 26.01.2022 r.

Liczba stron: 272

Wymiary: 145 x 205 mm

Oprawa: miękka ze skrzydełkami

ISBN 978-83-8132-314-7

Wydawnictwo: Zwierciadło

Ocena: 5/6

„nie można popełniać dwa razy 

tego samego błędu”

Każdy z nas popełnia błędy, podejmuje decyzje, które mają wpływ na nasze życie. Niektóre z nich są mają pozytywne skutki, ale bywają takie wybory, które naznaczają nas bagażem trudnych doświadczeń i wspomnień, od których chcemy uciec. Tak było w przypadku Jagny Byrcyn, bohaterki książki „Przełęcz snów”, która po 12 latach nieobecności wraca do Brzegów, swej rodzinnej tatrzańskiej wioski, by w przeddzień Wigilii udać się w miejsce, gdzie zginął jej ówczesny chłopak. Obecnie mieszka w Amsterdamie od 6 lat, ale widokówka, którą znalazła w witrynie swojego sklepu skłoniła ją do przyjazdu do Polski.

Taką samą pocztówkę otrzymał Jędrek Roj, który dwanaście lat temu stracił brata, Staszka. Tak się złożyło, że Staszek był właśnie tym, z którym Jagna planowała przyszłość. On nie spodziewa się, że zadanie, wyznaczone przez kogoś na dziwnej pocztówce sprawi, że przeszłość ponownie zapuka do jego drzwi i wywoła istną lawinę zdarzeń.

Jędrek codziennie zmaga się z konsekwencjami ludzkiej nieuwagi, czasem bezmyślności i dramatami, gdyż jest ratownikiem górskim. Zbliżają się święta Bożego Narodzenia, a pogoda nie sprzyja górskim wyprawom. Mimo to Jagna chce udać się na Rysy, by odkryć tożsamość nadawcy wiadomości. Wszystko jakby sprzysięgło się przeciw jej planom a do tego nie jest mile przyjęta przez siostry, zwłaszcza najstarszą, Martę, która odnosi się do niej oschle i nieprzyjaźnie. Jakoś trudno było i mnie polubić główną bohaterkę, gdy zaczęłam poznawać jej historię, gdyż to, co obecnie się dzieje, jest konsekwencją jej wyborów przed 12 laty. Jej postępowanie było nie raz irytujące, zarówno w sposobie myślenia, jak i zachowania. Zdziwiła mnie chociażby scena, gdy idzie (w szpilkach!) po oblodzonej ścieżce do nielubianej ciotki Jagny niosąc tort, więc nie trzeba było długo czekać na efekt. Już sam fakt przyjazdu w nieodpowiednim obuwiu w góry zimą wydaje się mało poważny, tym bardziej, że Jagna przecież pochodzi z Tatr.

Dzień przed wyznaczoną na pocztówce datą, Jędrek bierze udział w akcji ratowania chłopca, który spadł z grani. Na szczęście udaje się go uratować, ale dowiadują się, że razem z chłopcem była Laura, jego siostra, więc na drugi dzień ponownie ratownicy ruszają w góry. W pewnym momencie Jędrek dostrzega idącą szlakiem na Rysy kobiecą sylwetkę. Okazuje się, że to Jagna ruszyła na miejsce spotkania, więc postanawa do niej dołączyć. Gdy docierają na miejsce, czeka ich tam niespodzianka, która niczego nie wyjaśnia. Wręcz przeciwnie, staje się początkiem szukania odpowiedzi i nieoczekiwanych zwrotów akcji.

„Przełęcz snów” zwróciła moja uwagę okładką, na której widać górski krajobraz, więc wiadomym było, że właśnie on będzie tłem wydarzeń w tej powieści. Na początku trochę irytowało mnie to, że autorka niezbyt jasno i klarownie wprowadza czytelnika w tę historię. Przede wszystkim brakowało informacji, co dokładnie było na kartkach pocztowych, które otrzymali bohaterowie. Wprowadzenie było z tych, których nie lubię, gdyż miałam wrażenie, że tylko autorka wie, co się za tym kryje. Na szczęście już wkrótce wszystko zaczęło się stopniowo wyjaśniać, a tym samym wciągnęła mnie ta historia całkowicie. Dałam się ponieść wydarzeniom, którym towarzyszyły różnorodne emocje.

Ciekawostką jest zmienna narracja, która w przypadku Jagny i wydarzeń z przeszłości prowadzona jest w pierwszej osobie, natomiast Jędrka w trzeciej. Wydawało mi się to niepotrzebną komplikacją, ale potem, w kontekście dalszych wydarzeń i niezwykle dynamicznego finału, okazało się dobrym zabiegiem.

Uroku całości dodają opisy zimowych klimatów tatrzańskich szlaków, użycie góralskiej gwary w przypadku niektórych osób, a do tego autorka daje poczuć góralską kulturę, zwyczaje i wierzenia. Świetnie też zostało ukazane zarówno piękno górskich krajobrazów, ale też niebezpieczeństwo czyhające na nierozważnych turystów, co wprowadza dodatkowe napięcie, gdyż mamy możliwość uczestniczyć w akcjach ratowniczych, które nie zawsze kończą się szczęśliwym zakończeniem.

Miałam już okazję przeczytać inną powieść pani Anny Olszewskiej. Było to dwa lata temu, gdy, także z propozycji Sztukatera, wybrałam książkę pt.: „Dziewczyna z fotografii”. Wówczas byłam zauroczona zarówno okładką, jak i treścią, więc z ciekawością sięgnęłam po kolejną książkę tej autorki, czego nie żałuję. Znalazłam informację, że „Przełęcz snów”, miała być jednorazowym opowiadaniem osadzonym w zimowych, górskich plenerach. Z czasem historia zaczęła żyć swoim życiem i tak powstała książka, która w założeniu miała być jednotomową powieścią. Jednak zakończenie aż prosiło się o kontynuację, więc kolejne wydarzenia możemy poznać w części drugiej pt. „Dolina przebudzenia”.

Recenzja części drugiej

"Dolina przebudzenia"

Egzemplarz książki otrzymałam od portalu

798. - "Dziewczyna z fotografii"

Dziewczyna z fotografii

Anna Olszewska

Numer wydania: I

Data wydania polskiego: 13 kwietnia 2021 r.

Liczba stron: 380

Wymiary: 140x205 mm

Oprawa: miękka ze skrzydełkami

Wydawnictwo: Zysk i S-ka

„Nie jest ważne to, że upadłaś. Najważniejsze jest, abyś potrafiła się podnieść i spróbować jeszcze raz”

Powyższe zdanie to idealne motto współgrające z powieścią „Dziewczyna z fotografii”. Historia bohaterów, ukazana na stronach tej powieści pokazuje, że życie potrafi poplątać ludzkie ścieżki a wzloty i upadki są wpisane w nasze losy.

źr. zdjęcia: nakanapie.pl

Anna Olszewska zadebiutowała w 2017 roku powieścią „Moja irlandzka piosenka”. Od zawsze pragnęła zostać pisarką, ale spełnienie tej pasji zrealizowało się dopiero, gdy ukończyła studia prawnicze, została mamą trójki dzieci i doświadczyła różnych emocji, które są także obecne w jej książkach. Dzięki temu nabierają one bardzo realistycznego charakteru. Nie inaczej jest z jej najnowszą powieścią „Dziewczyna z fotografii”.

Natasza miała przed sobą perspektywę kariery na scenie baletowej. Niestety, wszystko skończyło się wraz z nieszczęśliwym wypadkiem, po którym pozostały jej blizny na ciele, ale przede wszystkim na duszy. Jakby tego było mało, wkrótce potem w tragiczny sposób straciła też rodziców.

Luka miał wszystko, czego potrzebował do szczęścia: kochającą go szaleńczo dziewczynę, dobrą pracę u boku znanego, francuskiego fotografa portrecisty, dzięki czemu nie narzekał na brak zajęć. Jednak wskutek różnych wydarzeń, stracił wszystko. Teraz próbuje swoje życie ułożyć na nowo, przyjmując drobne zlecenia, jako fotograf.

Te dwie poharatane dusze los styka w czasie lotu samolotem na trasie Warszawa – Paryż. On wraca z polskiej stolicy do domu, po wykonaniu kolejnego zamówienia. Ona leci do Paryża, by sprzedać mieszkanie po swoich rodzicach. Życie stawia ich przed nowymi wyzwaniami, które sprawią, że będą musieli zawalczyć o siebie i swoje marzenia, by los ponownie zaczął się do nich uśmiechać.

Powiedzieć o tej książce, że jest rewelacyjna, to za mało. Podobało mi się w niej wszystko: począwszy od pięknej okładki, poprzez styl, fabułę i stworzone postacie. Trudno mi ubrać w słowa, to, co czułam po jej przeczytaniu. Przede wszystkim autorka ma bardzo przyjemny sposób przedstawiania poszczególnych wydarzeń, które dosyć szybko następują jedno po drugim. W niezwykle ujmującym stylu ukazała losy dwojga ludzi, po trudnych, bolesnych i dramatycznych przejściach. Umieściła w swojej powieści ogrom emocji, wśród których możemy poczuć gorycz, smutek, złość, frustrację i lęk, ale też dostrzec nadzieję, przyjaźń i miłość.

Bardzo podobały mi się stworzone postacie, nie tylko główne, ale też drugoplanowe, które zostały świetnie wykreowane, dając możliwość wniknięcia w ich osobowość i specyfikę reprezentowanego przez nich stylu bycia, nawet, jeżeli są to tylko role epizodyczne. Taką osobą, pełną wewnętrznej mądrości i empatii jest Madame Giselle ze szkoły baletowej, służąca swoim uczennicom wsparciem i dobrą radą. Natomiast od razu antypatię poczułam do babci Nataszy, która jest apodyktyczna, wyniosła i niewzbudzająca miłych uczuć.

Z kolei postacie Nataszy i Luke’a zostały wyposażone w cechy, które nie są przesadzone a raczej czynią je realistycznymi i naturalnymi. Ich zmagania obserwujemy naprzemiennie, ale w różnej narracji. Rozdziały poświęcone Nataszy zostały ujęte z perspektywy pierwszoosobowej, natomiast Luke’a obserwujemy z poziomu relacji trzecioosobowej.

„Dziewczyna z fotografii” to wielowątkowa, wspaniała, wzruszająca i niezwykle prawdziwa opowieść o ludzkich słabościach, życiowych wyborach, dążeniu do realizacji swoich pasji i pragnień. W lekkim stylu pani Anna Olszewska ukazuje wiele trudnych tematów, ale też uświadamia, że zawsze warto walczyć o siebie nie poddając się zbyt szybko. Każde potknięcie czyni nas silniejszymi i powinno być motywacją do dalszej pracy nad sobą. W obliczu jakichkolwiek trudności, czy traumatycznych przeżyć najważniejsze jest, by umieć się z nich podnieść. Bez względu na okoliczności nigdy nie powinniśmy rezygnować ze swoich marzeń.

Egzemplarz książki otrzymałam od serwisu: