1372. - "Diament i róża"

„Diament i róża”

Karolina Winiarska

Wydanie: I

Data premiery: 12.04.2023r

Ilość stron: 334

Wymiary: 150 x 210 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

ISBN: 978-83-967131-0-0

Wydawnictwo: Diamenty

Moja ocena: 6/6

„Żyj tak, by potem nie żałować.”

Pani Karolina Winiarska dała się poznać, jako pisarka podkreślająca siłę kobiet, ale za każdym razem robi to inaczej. Autorka ma za sobą powieści, które poruszyły serca czytelników. Spośród nich miałam okazję przeczytać dylogię „W Twoją stronę”, która przypadła mi do gustu, więc bez wahania sięgnęłam po jej najnowszą powieść „Diament i róża”. Odbiega ona swoim charakterem do dotychczasowych książek, gdyż zabiera nas pod gorące niebo Afryki.

Dorota Martens, mając 11 lat, już wiedziała, jak będzie wyglądać jej życie. Uświadomiła sobie wówczas, że nie musi być ono szarobure i naznaczone obowiązkami przypisanymi kobiecie przez normy społeczne. Stało się to w momencie, gdy ich skromne mieszkanie mieszczące się na jednym z rzeszowskich osiedli odwiedziła siostra ojca, Charlotta. Był rok 1986, gdy mała Dotka podjęła decyzję, że ona będzie żyła inaczej, niż jej rodzice i inni polscy dorośli. Chce być jak Charlotta, która jest niczym dobra wróżka, piękna, elegancka i spełniająca swoje pragnienia. Skutecznie do tej decyzji zmotywowała ją wiecznie narzekająca matka, która nie widzi dla siebie innej roli, niż obłożona obowiązkami żona i Matka Polka. Dorota zapragnęła wyrwać się z tych ograniczających kobietę poglądów, co zmotywowało ją do podjęcia kroków, by w przyszłości wyjechać, tak jak ciotka, do RPA. Wkrótce po tej wizycie dziewczynka otrzymuje list od Charlotty, który jeszcze bardziej umocnił ją w postanowieniu.

„Ludzie, niezależnie od tego, czy to kobieta, czy mężczyzna, mają prawo zachowywać się i żyć w taki sposób, który daje im szczęście.”

Zastajemy bohaterkę tej książki, Dorotę Martens, gdy z kimś ogląda zdjęcia opowiadając, kto jest kim. Nie wiemy, do kogo się zwraca, bo ta tajemnica zachowana zostaje do samego końca. Prolog i epilog stanowią niejako klamrę, która otacza historię dziejącą się przez większość fabuły w Afryce. Na fotografiach znajdują się osoby, które odegrały w życiu, dorosłej dziś kobiety, ważne role, ale na razie jeszcze nie wiemy, jaką. Wszystko stopniowo się wyjaśnia, gdyż autorka umiejętnie prowadzi nas przez kolejne zdarzenia, zarówno te, dziejące się teraz, jak i te, które zdarzyły się w przeszłości.

Na początku wnikamy w historię zaczynając poznawać obecną sytuację Doroty, która jest teraz kobietą czterdziestoletnią i stanęła na życiowym rozdrożu. Po dwudziestu latach małżeństwa z Tomkiem, właśnie odebrała papiery rozwodowe i czuje się z tym nie najlepiej. Wszystko się zmienia, gdy pewnego dnia dzwoni telefon z wiadomością, że ukochana Rose chciałaby się z nią zobaczyć. Jest, bowiem ciężko chora, a jej dni są policzone, więc bez namysłu Dorota przylatuje do Afryki, by spędzić z Rosą jej ostatnie tygodnie, a może miesiące życia. Wraz z wylądowaniem na afrykańskiej ziemi odżywają wspomnienia, a my dowiadujemy się coraz więcej z życia Doroty i innych osób. 

Mamy możliwość obserwować, jak potoczyły się losy kilku kobiet, które były w jej życiu ważne. Autorka zrobiła to na różne sposoby. Poszczególne epizody przedstawia w dwóch przestrzeniach czasowych oznaczonych, jako TERAZ i DAWNIEJ. Wyłaniają się z nich losy Doroty i jej siostry Moniki, ale też na drugim planie poznajemy zdarzenia związanych z nimi osób. Tym samym autorka pokazuje, jak potoczyły się losy dwóch kobiet, z których jedna podążyła za swoimi marzeniami, a druga utkwiła w życiu będącym marzeniami innych. Ciekawym wątkiem włączonym w pewnym momencie fabuły jest historia ciotki Charlotty, która w postaci listów pisanych do siostrzenicy, opowiada jej, a więc i nam, o swoim życiu, które wbrew pozorom nie było całkowicie kolorowe.

Tłem dla wydarzeń jest dramatyczna historia Afryki, naznaczona nierównością społeczną, złym traktowaniem  Afrykańczyków, walką z apartheidem i wciąż żyjących uprzedzeniach. Przedstawicielem i wyrazicielem głosu tej społeczności jest pracujący u Rose, ogrodnik Simba. Ma za sobą trudne życie, traumatyczne przeżycia, które ukształtowały jego postrzeganie świata i ludzi, zwłaszcza rasy białej. 

„Diament i róża” to przejmująca, piękna i niezwykle klimatyczna opowieść o spełnianiu marzeń, akceptacji innych bez względu na kolor skóry, ale też akceptacji tego, co oferuje nam los, docenianiu chwili i piękna wokół. Zawiera wiele mądrości, wartościowych refleksji dotyczących przemijania i nieuchronności śmierci. Jest w niej świeżość, dramatyzm, lekkość, emocjonalność pod różnymi postaciami, ale też nostalgia i tęsknota, więc nie ma miejsca na nudę. Uzupełnieniem są myśli z przemówień Nelsona Mandeli, którego postać także pojawia się, jako jedno z istotnych faktów historycznych wplecionych w fikcyjną fabułę. 

Jedyne moje zastrzeżenie dotyczy zbyt mało rozwiniętych niektórych wątków, chociażby tych związanych z Simbą. To postać, która mnie zaintrygowała i według mnie, ma w tej powieści potencjał, który nie do końca został wykorzystany.

Historia przedstawiona w tej powieści porusza wiele ważnych spraw pokazując, że gdy postanawiamy spełniać swoje marzenia, cały wszechświat nam pomaga, stawia na drodze odpowiednich ludzi, sytuacje, które coraz bardziej zbliżają do realizacji pragnień. 

Pani Karolina Winiarska w uroczym stylu opowiada o odkrywaniu siebie na nowo, wybaczaniu i stratach, jakie powodują podejmowane decyzje, błędach, niesprawiedliwości i różnicach społecznych, zarówno w czasach PRL, jak i w RPA. Uświadamia, że nic nie przychodzi samo, na wszystko trzeba samemu zapracować, podejmować odpowiednie kroki i zawsze warto uczyć się oraz rozwijać swoje umiejętności. Nigdy, bowiem nie wiadomo, kiedy mogą się one przydać.

Autorką zbudowała wciągającą historię, w której spotykają się różne pokolenia kobiet mające doświadczenia o różnym wymiarze emocjonalnym, które wpłynęły na ich życie i tym, kim są obecnie. Począwszy od Doroty i Moniki, ich matki, poprzez Alunę, Rosę aż po matkę Simby i jego siostry. Niektóre z nich poznajemy lepiej, inne tylko epizodycznie, ale razem tworzą opowieść o kobietach, których los rzucił na głęboką wodę. Niektóre z nich poddały się jej nurtom i płyną tak, jak inni, ale są też takie kobiety, które podążają pod prąd wybierając trudniejszą drogę tylko dlatego, że prowadzi ona do spełnienia marzeń.

Książkę przeczytałam, dzięki wydawnictwu 

993. - "Między nami" Tom II

Między nami Tom II

Rozstania i powroty.

Łzy wzruszenia i radości

czyli wszystko, co przynosi życie

Karolina Winiarska

Wydanie: I

Premiera: 19 stycznia 2022 r.

Liczba stron: 344

Wymiary: 200 x 130 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Wydawnictwo: Jaguar

„Życie to zawsze cudowna opowieść, nawet jeśli zdarzają się w nim smutki lub trudne chwile”

Gdy kilka miesięcy temu rozstawałam się z bohaterami książki „W twoją stronę”, byłam ogromnie ciekawa, jak oni poradzą sobie w kolejnej odsłonie tej historii. Często bowiem kontynuacje sprawiają wrażenie, jakby były pisane na siłę. Na szczęście, w przypadku „Między nami” takiej sytuacji nie było, a wręcz przeciwnie. Powstała niezwykle emocjonująca druga część opowieści o kobietach i nie tylko, gdyż w tej powieści autorka doskonale pokazuje, że nasze życie to splot różnych relacji damsko-męskich, bez których trudno wyobrazić sobie naszą ziemską drogę.

zdjęcie z okładki

Karolina Winiarska jest absolwentką Uniwersytetu Rzeszowskiego, a od wielu lat spełnia się jako nauczycielka języka angielskiego jednej ze szkół średnich. Od kilku lat jako pisarka. Zadebiutowała w 2019 roku powieścią „Następnym razem”, która w tym roku została wydana ponownie wraz z jej drugą częścią „Na zawsze”. 

Dzięki jej powieściom możemy zobaczyć różne barwy życia, a nawet odnaleźć swoje prawdziwe uczucia, tak jak w dylogii „W twoją stronę”

Felicja rozważa, czy dobrze zrobiła podejmując taką a nie inną decyzję. Nie wie dokładnie czego chce i w jaki sposób ma wyglądać jej życie. Zupełnie nie odnajduje się w nowych okolicznościach mimo, że ma wszystko, co jej potrzebne do szczęścia. Zastanawia się nad sobą, swoimi priorytetami, aż w końcu czuje potrzebę spojrzenia na wszystko z dystansu. Wyjeżdża, więc ze swoim przyjacielem, Tobiaszem do Szkocji, mając nadzieję na odnalezienie odpowiedzi na swoje pytania. Natomiast dla Tobiasza ta podróż przyniesie zupełnie nowe niespodzianki, które wpłyną na jego decyzje. Z kolei Łucja zbiera żniwo swoich błędów i w efekcie zostaje sama ze swoimi problemami. Koi swoje nerwy u babci Michaliny w uroczej Rudawce, po tym jak otrzymuje pozew rozwodowy, a do tego pojawia się zagrożenie, że utraci dzieci. 

Pani Karolina Winiarska ponowie po mistrzowsku splotła ze sobą losy kilku osób i sprytnie połączyła wątki z przeszłości z teraźniejszością, pokazując, że czasami historia lubi się powtarzać. Sprawiła, że przeczytałam drugą część o kobiecych i męskich perypetiach jednym tchem. Historia sprawia wrażenie, jakby była wzięta z życia i mogła wydarzyć się naprawdę. Postacie są naturalne, realistyczne i charakterystyczne, wraz ze swoimi zaletami i wadami, dzięki temu łatwo można się z nimi identyfikować i snuć domysły jak byśmy zachowali się, znajdując się w ich sytuacji. 

W fabułę wplecione zostały mądrości życiowe, przemyślenia i refleksja, które nadają  całej powieści nieco duchowego aspektu.  Szczególną postacią pod tym względem jest  Jaśmina, która reprezentuje osoby żyjące w zgodzie z naturą i jest kwintesencją kobiecości. 

„Życie to zmiana. Nic nie jest nam dane na zawsze: ani żaden człowiek, ani żadna sytuacja. Wszystko się zmienia nieustająco. Możesz z tym walczyć, ale przegrasz, albo możesz to zaakceptować i czuć szczęście.”

Bardzo ujmującą postacią jest  babcia Michalina, która przeżyła w swoim życiu różne trudne sytuacje, dzięki którym patrzy na rzeczywistość z perspektywy swojego doświadczenia. Jej postrzeganie problemów i ich rozwiązywanie wypływa z jej wnętrza i jest pokrzepieniem dla zatroskanych wnuczek. Mamy możliwość poznania jej losów, na podstawie pamiętnika spisywanego przez nią w latach 50. XX wieku, który teraz otrzymuje Łucja. Dla niej będzie to nie tylko podróż w przeszłość, ale też materiał do przemyślenia i refleksji nad swoją sytuacją. 

Historia Michaliny zajmuje dosyć znaczną część książki i jest motywem uzupełniającym do dziejów jej rodziców z czasów wojny opisanych w pierwszym tomie. Pod tym względem druga część jest podobna swoją konstrukcją do swojej poprzedniczki. Jednak nieco inaczej została w niej ułożona konstrukcja fabuły, gdyż  autorka opatrzyła każdy rozdział tytułem oraz zaznaczyła, kogo w danym momencie dotyczy dany wątek. Ten zabieg uważam za bardzo dobry pomysł, gdyż dzięki temu tekst jest bardziej przejrzysty i uporządkowany.

„Między nami” i „W twoją stronę” to bardzo udana, romantyczna, emocjonalna i życiowa dylogia, opowiadająca o wzlotach i upadkach, radościach i smutkach, skutkach podejmowanych decyzji, ale też zawiłościach ludzkich losów. W życiu powtarzają się niektóre schematy, które wyznaczają naszą ścieżkę, bez względu na to, w jakich czasach dana historia się toczy. Podkreśla, że każdy popełnia błędy, ale ważne, by wyciągnąć z nich odpowiednie wnioski i na tej bazie zbudować coś wartościowego i nowego. To, co wydarzyło się w przeszłości jest lekcją życia, która pokazuje, że nie zawsze postępujemy słusznie i czasami potrzebujemy wstrząsu, by na nowo zacząć żyć. Uświadamia też, że miłość jest zawsze obecna i dostępna na wyciągnięcie ręki, jednak czy zaistnieje, zależy tylko od nas. Jeżeli jest prawdziwa i silna, nic nie jest w stanie jej zniszczyć i zawsze można ją zaprosić do swego życia.

Recenzja części pierwszej "W twoją stronę"

Książkę przeczytałam, dzięki wydawnictwu:

820. - " W Twoją stronę" Tom I

W Twoją stronę. Tom I

Emocje, które ranią.

Więzi, które dają siłę.

Karolina Winiarska

Wydanie: I

Data wydania: 9 czerwca 2021r.

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Wymiary:135 x 200 mm

Ilość stron:344

Wydawca: Jaguar

„Są takie dni, które choć zaczynają się zupełnie zwyczajnie mają wyjątkowe znaczenie. Niespodziewanie , niemal niezauważalnie rozdzielają etapy naszego życia. Ni stąd ni zowąd wywracają wszystko do góry nogami”.

Powyższy cytat można by odnieść do całej fabuły zawartej w książce „W Twoją stronę”, gdyż jej bohaterki nie spodziewają się, że wraz z kolejnym budzącym się dniem ich życie zacznie biec zupełnie innymi torami.

źr. zdjęcia:
lubimyczytac.pl

Karolina Winiarska to absolwentka Uniwersytetu Rzeszowskiego, która od wielu lat pracuje jako nauczycielka języka angielskiego w jednej z rzeszowskich szkół średnich. Jest mamą i żoną, kocha podróże, z których czerpie inspiracje do kolejnych historii ukazanych w książkach. Zadebiutowała w 2019 r. powieścią pt. "Następnym razem".

Już od pierwszych linijek tekstu czułam się zaintrygowana zaczynającą się właśnie moją przygodą z książką „W twoją stronę”. Powieść nie ma tylko jednego bohatera, gdyż na jej kanwę składają się losy kilku osób. Najpierw poznajemy Michalinę, starszą kobietę mieszkającą we wsi Rudawki. Patrząc za okno, nagle coś ją intryguje, więc szybko biegnie do swojej sąsiadki Ireny, by ta jak najszybciej zadzwoniła do jej wnuczek Felicji i Łucji.

Felicja i Łucja przechodzą trudny okres w swoim życiu. Każda z nich mierzy się z innego rodzaju problemem. Poza tym, że są siostrami, nie łączy je nic więcej, poza zgorzknieniem spowodowanym wcześniejszymi wydarzeniami. Felicja, mimo upływu lat, nadal przeżywa śmierć swego ukochanego borykając się ze wspomnieniami, niedoszłą teściową i utratą pracy. Łucja jest zmęczona rolą matki i żony, gdyż zdana jest sama na siebie nie mogąc liczyć na pomoc ciągle zapracowanego małżonka. Sprawy nie ułatwia ich matka, sławna malarka, dla której kariera okazała się ważniejsza niż dzieci, które wychowała Michalina. Po telefonie od pani Ireny, kobiety postanawiają pojechać do Rudawki, by nabrać dystansu do tego, co się w ich życiu dzieje.

Zanim jednak kobiety spotkają się z babcią Michaliną, zmierzą się ze wzajemnymi żalami, pretensjami ale też z własnymi frustracjami, skutkami podjętych decyzji i prawdą o sobie samych.

W powieści występuje jeszcze kilka innych, ważnych postaci, więc nie sposób przedstawić wszystkich, ale muszę wspomnieć o Tobiaszu, który marzy o napisaniu książki lecz wszelkie ku temu wysiłki nie przynoszą efektu oraz Andrzeju, pierwszej miłości Felicji. Wszyscy oni tworzą niezwykle bogatą, barwną a przy tym realistyczną galerię osób, których losy wzajemnie się przeplatają tworząc wciągającą historię, która mogła by wydarzyć się naprawdę.

„W twoją stronę” to pierwsza część dylogii poruszającej zagadnienia skomplikowanych relacji rodzinnych, a przy tym zwracająca uwagę na kilka istotnych kwestii. Bohaterem jest tu przede wszystkim życie, gdyż autorka porusza sprawy ludzkiej egzystencji i skutków podejmowanych decyzji. Z tego względu jest to bardzo naturalna, autentyczna historia, bez koloryzowania i idealizowania.  Pokazuje, że problemy nie biorą się znikąd, lecz mają swoje źródło ukryte w wydarzeniach z przeszłości, niewypowiedzianych żalach czy zaniedbaniu wobec siebie w związku. Przede wszystkim uświadamia, że nic nie dzieje się bez przyczyny i każde działanie ma swoje głębsze podłoże a czasami kieruje nami po prostu przeznaczenie. Dodatkowym walorem są wplecione w prowadzone dialogi mądre przesłania, co sprawia, że fabuła nabiera głębszego, refleksyjnego sensu i nie jest tylko opowieścią o kolejach losu poszczególnych postaci. 

W fabułę sprytnie została wkomponowana historia rodziny babci Michaliny, która sięga aż do lat 30. XX wieku. Poznajemy przejmujące i dramatyczne losy Bolesława i Dobrosławy, którzy wracają do Polski z Ameryki. Bolesław z tęsknotą spogląda za oddalającą się amerykańską rzeczywistością, ale ulega namowom żony, która pragnie powrócić w rodzinne strony do niewielkiej wsi Rudawki. Dobrawa snuje swoje wizje życia wśród sióstr i ojca, ale przekonuje się, że nie wszyscy są wobec niej dobrze nastawieni. Nie poznajemy do końca ich historii, podobnie jak nie wiemy jak potoczyło się życie Michaliny. Niektóre wątki dziejące się współcześnie, także pozostawione zostały bez odpowiedzi, dlatego z niecierpliwością będę oczekiwać kontynuacji tej dylogii.

Recenzja części drugiej "Między nami".

Książkę przeczytałam, dzięki wydawnictwu: