914. - "Lekcja hiszpańskiego 2"

Lekcja hiszpańskiego

Tom II

Aleksandra Pakuła

Wydanie: I

Data wydania: 3 października 2021r.

Format: 130 x 205 mm

Oprawa: miękka ze skrzydełkami

Liczba stron: 416

Wydawnictwo: Muza

„Dla sprawcy akt przemocy trwa 

kilka sekund, 

dla ofiary ciągnie się do końca jej życia”

Gdy decydujemy się na związek z ukochaną osobą, pragniemy czuć się u jej boku bezpiecznie, iść z nią przez życie zgodnie, wspólnie rozwiązywać problemy i cieszyć się każdą chwilą spędzoną razem. Niestety, czasami bywa tak, jak u bohaterki „Lekcji hiszpańskiego”, gdy to, co miało być bajką, zamienia się w koszmarny horror.

Aleksandra Pakuła to młoda pisarka, która pochodzi z Warszawy, ale od zawsze kochała morze, więc obecnie mieszka w Gdańsku. Mówi o sobie, że jest zdystansowaną introwertyczką pod maską sarkastycznego ekstrawertyka. Poza pisaniem, spełnia się, jako młoda mama i szczęśliwa partnerka w związku. Nie jest zwolenniczką świata kreowanego przez media społecznościowe i patriarchatu, odbierającym kobietom poczucie własnej godności. 

„Lekcja hiszpańskiego” jest jej debiutem literackim, ale czytając pierwszą część tej serii, nie jest to zupełnie odczuwalne. Autorka porusza w niej bardzo trudny temat, jakim jest przemoc domowa, despotyczny partner, który jest gotowy zrobić wszystko, byle tylko podporządkować sobie drugą osobę.

Adrianna Małecka w swoim małżeństwie przeszła piekło, które skrzętnie ukrywała przed zewnętrznym światem. W końcu udało się jej uzyskać rozwód, niestety na niezbyt korzystnych dla siebie warunkach. Decyduje się na wyjazd do Hiszpanii, gdzie zostaje zatrudniona w restauracji swego wujka Aureliusza. Tam poznaje Maksa, dzięki któremu życie nabiera nowych barw a ona zaczyna wierzyć siebie.

Sądziła, że uwalniając się od despotycznego męża skończą się jej kłopoty. Tymczasem okazało się, że nadal nie może spokojnie cieszyć się życiem, gdyż musi zawalczyć o najukochańszą osobę, jaką jest jej córeczka. 

Tom drugi „Lekcji hiszpańskiego” zaczyna się prologiem, w którym widzimy scenę oczami Maksa, gdy Adrianna rozpoczyna pracę w hiszpańskiej restauracji i zostaje przedstawiona pracownikom zatrudnionym w kuchni. Dokładnie taką samą scenę mogliśmy zaobserwować w części pierwszej serii, ale wówczas mieliśmy wersję wydarzeń ze strony Adrianny. Przyznam, że autorka wprowadziła mnie tym zabiegiem w lekką dezorientację, tym bardziej, że nie zaznaczyła wyraźnie, że jest to wydarzenie sprzed jakiegoś czasu. Następujące po tym wstępie rozdziały ukazują już dalsze losy Maksa i Adrianny, ale domyślamy się tego, po poznaniu kolejnych akapitów. Całą historię, podobnie jak w części pierwszej, poznajemy już z perspektywy Adrianny, która opowiada nam o sobie w narracji pierwszoosobowej. Jedynie we wprowadzeniu i zakończeniu głos zabiera Maks.

„miłość zaślepia na tyle, że trudno zauważyć tę cienką granicę między dobrem a złem”

Aleksandra Pakuła ponownie sprawiła, że całkowicie przepadłam w stworzonej przez nią historii. Swoim bardzo sugestywnym stylem daje poczuć targające bohaterami emocje i piekło, jakie przeżywała Adrianna będąc z Jakubem w związku. Te fragmenty z jej życia często powracają do niej we wspomnieniach, nie pozwalając zapomnieć o sobie. Zostały wyszczególnione kursywą, dlatego łatwo można je odróżnić od bieżących wydarzeń.

To bardzo przejmująca, pełna bólu i cierpienia opowieść o budowaniu życia na nowo, ale też o zaufaniu, przyjaźni i wybaczaniu, zwłaszcza sobie, wychodzenia z roli ofiary i uwierzenia w swoją wartość. Autorka pokazuje, jak ważne jest wspierające środowisko, dzięki któremu można na nowo uwierzyć w siebie. Jednocześnie uświadamia słabość systemu prawnego w Polsce, które nie potrafi pomóc osobom pokrzywdzonym przez tyrana i sprawiedliwie osądzić sytuację. Ofiara bardzo często pozostaje sama ze swoimi problemami, dopóki nie wydarzy się jakaś tragedia.

Bardzo podobały mi się wykreowane przez autorkę postacie, zarówno głównych bohaterów, jak i drugoplanowych. Ich osobowości zostały bardzo wyraźnie określone tak, że od razu czujemy do nich sympatię, albo wręcz odwrotnie-złość i niechęć. W tym pierwszym przypadku niezwykłą postacią był dla mnie wujek Aureliusz, opiekuńczy, wyrozumiały i wspierający działania Adrianny. Podobną sympatią darzyłam zarówno Maksa, jak i innych pracowników restauracji. Maks okazał się bardzo empatycznym mężczyzną, który sprawia, że Adrianna przechodzi przemianę z zahukanej ofiary, w pewną siebie kobietę, pragnącą zawalczyć o siebie, córeczkę i swoje szczęście. Wie, że nie osiągnie tego bez konfrontacji z niebezpiecznie despotycznym byłym mężem, ale bez tego nie jest w stanie spokojnie budować swoje życie na nowo.

Druga część dorównuje swojej poprzedniczce pod każdym względem a nawet ją odrobinę przewyższa, ze względu na bogactwo emocji, jakie przelewają się niemal w każdym rozdziale. Walka o siebie, swoje życie i o prawo do córki dostarczają tak wielu wrażeń, że nie sposób czytać o tym spokojnie. Wielokrotnie zostałam zaskoczona rozwijającą się sytuacją a apogeum osiągnęły w finałowym akapicie, po którym trudno było mi zebrać myśli. Zakończenie pozostawiło mnie w takim emocjonalnym zwieszeniu, że z niecierpliwością oczekuję kontynuacji. Mam nadzieję, że nastąpi ona bardzo szybko.

Recenzja pierwszej części Lekcja hiszpańskiego

Książkę przeczytałam, dzięki wydawnictwu:

838. - "Lekcja hiszpańskiego"

Lekcja hiszpańskiego

Aleksandra Pakuła

Wydanie: I

Data premiery: 21 lipca 2021 r.

Format: 130 x 205 mm

Oprawa: miękka ze skrzydełkami

Liczba stron: 416

Wydawnictwo: Muza

„miłość i złość różnią się zaledwie kilkoma pierwszymi literami, a pożądanie tak łatwo prowadzi do szaleństwa, że czasem trudno zauważyć moment, kiedy to nastąpiło”

Związek dwojga serc nie raz przybiera formę, której nikt by się nie spodziewał. Wiążemy się z ukochaną osobą z nadzieją, że nasze wspólne życie będzie szczęśliwe, partnerskie i zgodne. Jednak nie zawsze przypomina ono bajkę z naszych marzeń. Nie raz zastanawiałam się nad tym, co powoduje zmiany, jakie zachodzą w człowieku, który przed ślubem wydawał się idealnym kandydatem na wspólne życie. Tak wydawało się również bohaterce książki pt.: „Lekcja hiszpańskiego”, gdy poznała Jakuba.

Aleksandra Pakuła to młoda pisarka, która pochodzi z Warszawy, ale od zawsze kochała morze, więc obecnie mieszka w Gdańsku. Mówi o sobie, że jest zdystansowaną introwertyczką pod maską sarkastycznego ekstrawertyka. Poza pisaniem, spełnia się, jako młoda mama i szczęśliwa partnerka w związku. Nie jest zwolenniczką świata kreowanego przez media społecznościowe i patriarchatu, odbierającym kobietom poczucie własnej godności.

Tego rodzaju cechy odnajdziemy też w jej powieści „Lekcja hiszpańskiego”, którą autorka wchodzi na rynek wydawniczy odważnie i z przemyślaną historią. „Lekcja hiszpańskiego” jest bowiem debiutem młodej pisarki i uważam, że jest on dobrym początkiem jej pisarskiej kariery. Zaczynając lekturę tej książki sądziłam, że będzie to typowy romans erotyczny lub jakaś romantyczna historia o miłości. Tymczasem zostałam mile zaskoczona, gdyż owszem, erotyka jest obecna, ale nie jest to element, który wypełnia całą fabułę. Przede wszystkim opowieść poruszająca wiele ważnych zagadnień dotyczących poczuciu własnej wartości, akceptacji siebie, poniżaniu drugiego człowieka i zmaganiu się z traumatycznymi zdarzeniami, jakich bohaterka doświadczyła od swojego byłego męża.

Adrianna Małecka pół roku temu rozwiodła się ze swoim mężem, Jakubem, który okazał się despotą i nieczułym draniem. Przez 7 lat małżeństwa, dziewczyna była przez niego poniżana, bita, wykorzystywana w brutalny sposób seksualnie i manipulowana. Jego postępowanie i wbijane do jej umysłu przekonanie o jej nieudolności radzenia sobie w życiu sprawiło, że Adrianna uważa, że nie potrafi sobie sama poradzić z wieloma sprawami. Mimo obaw, decyduje się w końcu na wniesienie o rozwód, ale ponosi za to ogromne koszty, gdyż sąd wyznacza jej płacenie alimentów na rzecz byłego męża. Otrzymuje propozycję pracy w Hiszpanii w restauracji swojego wujka, ale to wiąże się z rozłąką z córeczką. Jednak sytuacja zmusza ją do tego, że podejmuje się tego wyzwania i wyjeżdża z Polski, by poprawić swoją sytuację finansową i móc zapewnić swemu dziecku godziwe życie.

Ten wątek wzbudza smutek i refleksje nad brakiem możliwości stworzenia właściwych warunków materialnych w naszym kraju, by móc zbudować stabilne i bezpieczne życie. Zastanowiła mnie w tej historii kwestia alimentów dla byłego męża. Z reguły to matka z dzieckiem potrzebują tego rodzaju wsparcia a tutaj, ewidentnie poszkodowana kobieta musi płacić swemu oprawcy alimenty, których on tak naprawdę nie potrzebuje. Z tego, co znalazłam w Internecie, taka sytuacja jest możliwa, ale z reguły trwa ona w określonym czasie. Jednak nie to jest w tej historii najistotniejsze, gdyż ten element dał autorce pole do pokazania trudów radzenia sobie z tego rodzaju problemami a stworzona na tej podstawie historia wywołuje wiele skrajnych emocji.

Adrianna wykazuje tzw. syndrom ofiary w związku, ale po uwolnieniu się z toksycznej relacji próbuje ułożyć sobie życie na nowo w pięknej Hiszpanii. Mimo ciążącego bagażu przykrych doświadczeń, walczy ze swoimi lękami i stara się nie uciekać przed niewygodnymi dla siebie sytuacjami. Podobał mi się jej cięty język, walka o samą siebie, troska o córkę i mamę, ale też chęć zmiany. Nie zamyka się w swojej skorupie strachu, lecz motywuje się do zmiany swoje go podejścia do ludzi i pojawiających się sytuacji. Jednym z wyzwań okazuje się szef kuchni Maks, który od pierwszego z nim spotkania wyzwala w dziewczynie intensywne odczucia.

Powieść „Lekcja hiszpańskiego” to lektura, którą czyta się niezwykle lekko, mimo że dotyka trudnych tematów. Napisana w bardzo dobrym stylu z fabułą, w która biegnie początkowo niespiesznie, ale z każdym kolejnym epizodem sprawia, że wnikamy w nią intensywnie. Dramatyzmu i urozmaicenia dodają wątki związane z byłym mężem Adrianny, Jakubem, który nie ma zamiaru tak łatwo wypuścić swojej ofiary ze swoich szponów.

Autorka pisze odważnie, dojrzale i spójnie, chociaż czasami stosuje zbyt szczegółowe opisy ubieranych strojów czy robienia makijażu albo innych czynności. Słowem potrafi pokazać odpowiedni nastrój, zbudować klimat danego miejsca i podkreślić walory hiszpańskiej kultury. Tam, gdzie jest to konieczne używa wulgaryzmów, mocnego, ironicznego zwrotu czy ładnych, literackich form. Bardzo sugestywnie oddaje emocje, których w tej powieści nie brakuje, ale też stan umysłu osoby, która przez długi czas doświadczała przemocy. Pani Aleksandra Pakuła stworzyła przejmującą historię, która mogłaby się wydarzyć naprawdę i na pewno znajdą się takie czytelniczki lub czytelnicy, którzy dojrzą w niej siebie. Nie brakuje w niej zaskakujących wydarzeń, charakterystycznych postaci, niespodziewanych rozwiązań i trudnych wątków. Trzyma w zainteresowaniu aż do ostatniej strony, na której nagle historia się urywa sugerując, że nie jest to jej koniec, ale obietnica ponownego spotkania z poznanymi bohaterami.

Książkę przeczytałam, dzięki wydawnictwu: