1417. - "Kochanek mojej żony" Tom II

"Kochanek mojej żony"

Seria: detektyw Mark Biegler

Tom drugi

Danka Braun

Wydanie: I

Gatunek: kryminał z romansem

Data premiery: 18.05.2023r.

Ilość stron: 412

Wymiary: 200 x 140 mm

Okładka: miękka

ISBN: 978-83-67173-47-6

Wydawnictwo: Prozami

Moja ocena: 6/6

„Póki czegoś nie zrobisz, nigdy nie będziesz wiedzieć, jaki mógłby być tego rezultat.”

Odkąd po raz pierwszy zetknęłam się z książkami pani Danki Braun „Oczy Ariadny” i „Brat mojego męża” wiedziałam, że zawsze bez namysłu sięgnę po kolejne, jak tylko nadarzy się taka możliwość. Pani Danka, a właściwie Regina Szajowska ma na swoim koncie kilkanaście powieści, a ja przeczytałam dopiero trzecią jej książkę, ale już wiem, że każda napisana przez nią historia odbiega od znanych schematów, mimo że początkowo może je przypominać.

Podobnie jest w powieści „Kochanek mojej żony”, w którym nic nie przebiega tak, jakbyśmy mogli się spodziewać. Gdy zaczęłam ją czytać spostrzegłam, że pojawiły się w niej osoby, które spotkałam już wcześniej. Okazało się, że powieść jest drugą częścią serii z detektywem Markiem Bieglerem, ale niestety na okładce, ani w opisie nie ma o tym ani słowa. Ten detektyw pojawił się już w książce „Brat mojego męża”, a to, że „Kochanek mojej żony” jest kontynuacją domyśliłam się po specyficznej formie tytułu. 

Od razu zaznaczę, że nie jest konieczna znajomość pierwszego tomu, gdyż każdy z nich zawiera osobną sprawę i zamkniętą całość.

Wspólną cechą tej serii jest skojarzenie ich okładek z romansem, ale tak naprawdę romansem nie są, mimo że wszystko zaczyna się tak jak w tego rodzaju powieściach. Jest to tylko jeden z wątków, który nie wybija się na plan pierwszy, lecz stanowi jej istotny element. Brzmi to trochę tajemniczo i ten stan towarzyszy nam przez dłuższy czas. Dopiero docierając do końca dostrzegamy majstersztyk konstrukcji fabuły, w którą wplecionych zostało kilka wątków związanych z kilkoma postaciami, a dzięki temu otrzymujemy bogaty zestaw ludzkich charakterów.

Autorka wraz z bohaterami zaprasza nas na rejs po Morzu Egejskim, którego opis i wydarzenia w czasie jego trwania wypełniają początkową część fabuły. Zaproszenie dla nich wypłynęło od Borysa Tarnowskiego, właściciela "Poldroniki", który funduje swoim najbardziej zasłużonym pracownikom oraz ich rodzinom rejs luksusowym jachtem. Zanim jednak wejdziemy na pokład jachtu pana Tarnowskiego, jesteśmy obecni na przykrym zdarzeniu: na pogrzebie, ale nie wiemy czyim. Relację z tego epizodu zdaje nam jakiś mężczyzna, który obserwuje uczestników, wyraża swoje opinie i tylko wymienia niektórych z tych, którzy brali udział w tragicznie zakończonym rejsie. Wiemy, zatem jedynie, że ktoś nie wrócił z niego żywy. Co się stało i kim jest osoba, która poniosła śmierć, dowiadujemy się w kolejnych rozdziałach, gdy cofamy się w czasie do momentu sprzed rejsu. Bardzo szybko dowiadujemy się, że narratorem w prologu jest Emil Wolski, mąż Leny, z którą tworzą związek małżeński od kilkunastu lat.

Wśród pasażerów jest m.in. Robert i Renata Orłowscy, których historię autorka przedstawiła w serii „Miłość, namiętność, pożądanie”, w której ukazało się aż siedem tomów. Jeżeli zatem ktoś czytał tę sagę, teraz ponownie może spotkać się z tą parą. Ja nie miałam okazji poznać ich wcześniej i trudno mi było do nich się odnieść i porównać. Postać Roberta bardzo mi przypadła do gustu, natomiast Renaty, niecałkowicie. Wprawdzie jej spostrzegawczość ma tutaj kluczowe znaczenie, ale ogólnie nie zrobiła na mnie dobrego wrażenia.

Trochę za mało było dla mnie Marka Bieglera, gdyż to on powinien być tutaj postacią wiodącą od początku ze względu przypisaną mu serię. Poza tym wraz z jego pojawieniem się w związku z morderstwem jednego z pasażerów tempo akcji nieco przyspiesza i powoli wszystko zaczyna się układać w całość. Jedną z ważniejszych postaci jest Lena Wolska, jej mąż Emil i tajemniczy kochanek. Wokół tej trójki autorka skutecznie utrzymuje zasłonę złożoną z niedomówień i sekretów, które zaczynają stopniowo wychodzić na jaw. To, co na początku wydawało nam się czymś niewłaściwym i nagannym, teraz nabiera zupełnie innego znaczenia.

Pani Danka Braun po raz kolejny mnie nie zawiodła, tworząc powieść wciągającą od pierwszych zdań. Z każdym kolejnym rozdziałem powstaje coraz ciekawszy splot zdarzeń owianych tajemniczością. Fabuła skonstruowana jest tak, że widzimy tylko część pisarskiego widowiska, nie wiedząc, co dzieje się poza naszymi oczami. To tak, jakbyśmy oglądali spektakl skupiając się na tym, co odgrywane jest na scenie, a nie jesteśmy świadomi tego, co dzieje się na zapleczu. To, co zaczynało się jak jeden z romansów przemieniło się w fascynująca opowieść o wielowątkowym charakterze, od której trudno mi było się oderwać.

Recenzja tomu I "Brat mojego męża"

Egzemplarz książki otrzymałam od portalu

1191. - "Brat mojego męża" Tom I

"Brat mojego męża"

cykl: Detektyw Mark Biegler

Tom pierwszy

Danka Braun

Wydanie: I

Data premiery: 26 maja 2022 r.

Liczba stron: 384

Wymiary: 145 x 205 mm

Okładka: miękka

Wydawnictwo: Prozami

Moja ocena: 6/6

„nic nie jest nam dane 

na zawsze, 

tym bardziej miłość”

Miałam już możliwość poznać twórczość pani Danki Braun, dzięki książce „Oczy Ariadny”, o której do dziś nie mogę zapomnieć, gdyż była to wyjątkowa opowieść. Na podobną liczyłam, sięgając po jej najnowsze dzieło „Brat mojego męża” i po raz kolejny nie zawiodłam się, gdyż pochłonęłam ją w ciągu jednego wieczora.

W wypadku ginie Paweł Cisowski, który pozostawia w żałobie swoją żonę Dianę i dwójkę dzieci. Od tego zdarzenia minęło pół roku, a ona wciąż wraca wspomnieniami do wspólnych przeżytych lat i nie może pogodzić się ze stratą. Pewnego dnia Diana widzi mężczyznę, który jest niemal identyczny, jak jej zmarły mąż. Okazuje się, że to Piotr, brat bliźniak Pawła, który dziesięć lat temu wyjechał do Australii. Teraz wrócił, chcąc na stałe zamieszkać w Polsce. Wszystko wydaje się wiarygodne, gdyż Piotr zna wiele faktów, o których wiedzieli tylko Diana i Paweł. Jednak młodej wdowie wydaje się dziwne, że wie ona nawet o takich szczegółach, które były wiadome jedynie małżonkom. Rodzi się podejrzenie, czy pół roku temu na pewno zginął jej mąż i czy szwagier nie przyczynił się czasami do jego śmierci.

Wbrew temu, co widać na okładce, nie jest to kolejny ckliwy romans, lecz niezwykle skomplikowana, ale klarowna i bogata w wydarzenia i historie różnych postaci. Nie miałam problemów z rozeznaniem w toczących się epizodach. Czasami pojawiała się myśl, że jakiś fragment czy opis jest zbędny, zwłaszcza przybliżanie wydarzeń z życia niektórych osób, ale potem okazało się, że wszystko ma tu sens i jest ważne.

„Brat mojego męża” to powieść, która zaskoczyła mnie w pozytywnym sensie swoją historią pełną emocji, znaków zapytania i tajemnicami rodzinnymi oraz formą, w jakiej poznajemy kolejne epizody. To była niesamowita opowieść, w której bohaterowie muszą wybierać między prawdą a kłamstwem, uczciwością a lojalnością, przyjaźnią a miłością, dobrem a złem. Czytałam ją z ogromnymi emocjami, których w niej nie brakuje. Niejednokrotnie autorka zaskoczyła mnie pojawiającymi się epizodami, nawet zszokowała, gdy poznawałam kulisy i motywy działać występujących w niej osób. Pokazała w niej złożoność natury ludzkiej, która jest zdolna zarówno do pozytywnych działań, emanowania dobrocią i miłością, ale też do manifestowania swojej ciemnej strony. Zwraca uwagę na to, że wszystko do nas wraca i prędzej lub później odczujemy skutki swoich działań.

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z księgarnią

oraz portalem, na którym na którym znajduje się pełniejsza wersja mojej recenzji

 

760. - "Oczy Adrianny"

Oczy Adrianny

Danka Braun

Numer wydania: I

Rok wydania polskiego: 17 marca 2021 r.

Liczba stron: 400

Wymiary: 205x145 mm

Oprawa: miękka

Wydawnictwo: Prozami

„Świat jest piękny nawet dla niewidomych. To od nas samych zależy, czy dostrzeżemy jego piękno.”

Spróbujcie zamknąć oczy i przejdźcie się kawałek bez możliwości dojrzenia, gdzie stawiacie kroki. Dla bohaterki książki pt.: „Oczy Ariadny”, w pewnym momencie, taki świat stał się codziennością. Musiała nauczyć się żyć w nowych warunkach, które stworzył jej los.

źr. zdjęcia: prozami.pl

Danka Braun to pseudonim pisarski Reginy Szajowskiej, która dała się poznać jako autorka wciągających powieści o problemach współczesnego człowieka. W swoim dorobku ma m.in. sagę o rodzinie Orłowskich wydanej w cyklu „Miłość”, „Namiętność” i „Pożądanie” a także erotyk pt.:  „Zgubne pożądanie”, pięć powieści obyczajowych z wątkami kryminalnymi w serii „Serce i Rewolwer” i cykl kryminalny „Akta Mirka Filera”. 

Często czynnikiem decydującym o wyborze konkretnej książki jest okładka, gdyż to ona „wpada w oko” od razu. Dopiero potem zaglądamy do notki redakcyjnej, która z reguły bywa przypieczętowaniem wyboru. Spośród wielu tytułów prezentowanych na stronie sztukater.pl zwróciłam uwagę na „Oczy Adrianny” kierując się tymi dwoma elementami i uważam, że to był bardzo dobry wybór.

To moje pierwsze spotkanie z książką tej autorki i już żałuję, że nie czytałam jej wcześniejszych powieści, gdyż „Oczy Adrianny” zrobiły na mnie ogromne wrażenie i pozostawiły ślad w mojej pamięci i sercu. Sięgając po ten tytuł nie spodziewałam się, że otrzymam tak złożoną, fascynującą i wciągającą historię. Patrząc na oprawę graficzną i poznając jedynie notkę redakcyjną na tylnej części książki, można by spodziewać się zwykłej opowieści obyczajowej o dwóch siostrach. Tymczasem jej fabuła dostarczyła mi wielowątkową, bogatą w wydarzenia i barwne postacie powieść, która rozrywa emocjonalnie i sprawia, że wciąż chcemy wiedzieć więcej, z niecierpliwością podążając ku zaskakującemu finałowi.

„Człowiek czasami lubi się oszukiwać, gdy prawda jest zbyt bolesna”

Głównymi bohaterkami są dwie siostry, które różni praktycznie wszystko. Łączy jedno – miłość do tego samego chłopaka. Karolina jest bardziej przebojowa, odważna, pewna siebie, zdecydowana ale też perfidna, arogancka i egoistyczna. Natomiast Adrianna wykazuje więcej empatii, szczerości, spokoju i wrodzonego wdzięku, dzięki któremu zdobywa sobie sympatię wśród znajomych a zwłaszcza płci przeciwnej. Jest nieświadoma prawdziwych uczuć Karoliny uważając ją za swoją najlepszą przyjaciółkę. Wierzy, że wszystko co ma, zawdzięcza swojej starszej siostrze. Tydzień przed ślubem Adrianny z Mateuszem świat obu sióstr całkowicie się zmienia i obie muszą zmierzyć się z nową rzeczywistością.

Postać Adrianny była dla mnie zbyt idealna, niemal bez żadnych wad. Jednak czułam, że nie do końca jest tak, jak autorka nam ją pokazuje. Niejednokrotnie drażniła mnie swoją naiwnością, tłumaczeniem sobie wszelkich działań siostry czy Mateusza po swojemu. Bardziej prawdziwa wydaje się Karolina, do której od razu poczułam niechęć, ale odczucia związane z tą postacią zmieniały się u mnie wraz z rozwojem sytuacji. Sprawiły to już pierwsze słowa, które dziewczyna wypowiada na początku rozdziału mówiąc, że nie wie dokładnie kiedy zaczęła nienawidzić swojej siostry.  Już w momencie narodzin Ady poczuła do niej awersję,  która wzrosła  jeszcze bardziej w latach szkolnych, gdy pojawił się Mateusz Szulc. Jednak nikt nie domyślał się prawdziwych uczuć Karoliny do młodszej siostry, gdyż potrafiła skrzętnie je  ukryć, pokazując na zewnątrz zupełnie odmienną twarz od tego, co nosiła w sercu.

To nie jedyne postacie tej zachwycającej, wielowarstwowej i nietuzinkowej opowieści. Każda z występujących w niej osób ma za sobą jakąś mniej lub bardziej trudną przeszłość i własną historię. Nikt nie jest tu do końca dobry ani zły, każdy popełnia błędy, podejmuje trudne decyzje, które powodują różne komplikacje i rzucają cień na obecne życie.

„Oczy Adrianny” to doskonale i zgrabnie opowiedziana historia o miłości, wybaczaniu i lekcjach dawanych przez życie. Jest ona bardzo emocjonalna, różnorodna i życiowa, poruszająca ważne zagadnienia związane z niepełnosprawnością i adaptacją w społeczeństwie. Dynamika akcji sprawia, że nie ma w tej powieści czasu na nudę, gdyż wciąż jesteśmy zaskakiwani nowymi okolicznościami i faktami. To wszystko sprawia, że  nasza uwaga jest absorbowana od początku aż do ostatniej linijki tekstu.  Historia opowiadana jest z punktu widzenia Karoliny i Adrianny ale też poznajemy perspektywę zdarzeń dwóch innych osób, których narracja prowadzona jest w trzeciej osobie a ich spojrzenie daje pełniejszy obraz sytuacji  wprowadzając dodatkowy niepokój i napięcie.

Fabuła została tak świetnie zaplanowana, że dopiero na koniec wszystko staje się jasne i wszystkie karty zostają odkryte. Odnajdziemy w niej nie tylko motywy obyczajowe ale nawet wątek kryminalny, gdyż nie bez powodu pojawia się wśród postaci detektyw Mirek Filer, znany z cyklu "Akta Mirka Filera". W powieści „Oczy Adrianny” otrzymał on wprawdzie  drugoplanową rolę, ale nie mniej ważną. 

Pani Danka Braun z niezwykłym wdziękiem, lekkością i przeprowadza nas przez kolejne epizody, oplata wielobarwnymi przeżyciami ale przede wszystkim pokazuje świat z perspektywy osoby niewidzącej. To opowieść o akceptacji tego, co nas spotyka, umiejętności dostrzeżenia piękna chwili, dojrzenia tego, co w drugiej osobie jest najpiękniejsze i wartościowe. Często nie przywiązujemy uwagi do drobiazgów, przyjmując je jako coś normalnego i zwyczajnego. Tymczasem patrząc jedynie zmysłem słuchu czy węchu rzeczywistość nabiera zupełnie innych dźwięków, zapachów i znaczeń.

To jedna z lepszych książek, jakie ostatnio przeczytałam, gdyż poprzez stworzenie postaci Adrianny i jej historii, zaczynamy rozumieć co dla takich osób jest ważne, jak powinniśmy się wobec nich zachowywać, czego nie robić i w jaki sposób można im pomóc. Poprzez tę opowieść autorka pokazuje, że życie stawia czasami przed nami różne przeszkody ale najważniejsze jest to, by nigdy się nie poddawać. 

„Ciesz się tym, co masz. Szukaj piękna w drobiazgach. Raduj się chwilą. Bądź wyrozumiały dla innych. Uwierz w człowieka.”

Egzemplarz książki otrzymałam od portalu