1417. - "Kochanek mojej żony" Tom II

"Kochanek mojej żony"

Seria: detektyw Mark Biegler

Tom drugi

Danka Braun

Wydanie: I

Gatunek: kryminał z romansem

Data premiery: 18.05.2023r.

Ilość stron: 412

Wymiary: 200 x 140 mm

Okładka: miękka

ISBN: 978-83-67173-47-6

Wydawnictwo: Prozami

Moja ocena: 6/6

„Póki czegoś nie zrobisz, nigdy nie będziesz wiedzieć, jaki mógłby być tego rezultat.”

Odkąd po raz pierwszy zetknęłam się z książkami pani Danki Braun „Oczy Ariadny” i „Brat mojego męża” wiedziałam, że zawsze bez namysłu sięgnę po kolejne, jak tylko nadarzy się taka możliwość. Pani Danka, a właściwie Regina Szajowska ma na swoim koncie kilkanaście powieści, a ja przeczytałam dopiero trzecią jej książkę, ale już wiem, że każda napisana przez nią historia odbiega od znanych schematów, mimo że początkowo może je przypominać.

Podobnie jest w powieści „Kochanek mojej żony”, w którym nic nie przebiega tak, jakbyśmy mogli się spodziewać. Gdy zaczęłam ją czytać spostrzegłam, że pojawiły się w niej osoby, które spotkałam już wcześniej. Okazało się, że powieść jest drugą częścią serii z detektywem Markiem Bieglerem, ale niestety na okładce, ani w opisie nie ma o tym ani słowa. Ten detektyw pojawił się już w książce „Brat mojego męża”, a to, że „Kochanek mojej żony” jest kontynuacją domyśliłam się po specyficznej formie tytułu. 

Od razu zaznaczę, że nie jest konieczna znajomość pierwszego tomu, gdyż każdy z nich zawiera osobną sprawę i zamkniętą całość.

Wspólną cechą tej serii jest skojarzenie ich okładek z romansem, ale tak naprawdę romansem nie są, mimo że wszystko zaczyna się tak jak w tego rodzaju powieściach. Jest to tylko jeden z wątków, który nie wybija się na plan pierwszy, lecz stanowi jej istotny element. Brzmi to trochę tajemniczo i ten stan towarzyszy nam przez dłuższy czas. Dopiero docierając do końca dostrzegamy majstersztyk konstrukcji fabuły, w którą wplecionych zostało kilka wątków związanych z kilkoma postaciami, a dzięki temu otrzymujemy bogaty zestaw ludzkich charakterów.

Autorka wraz z bohaterami zaprasza nas na rejs po Morzu Egejskim, którego opis i wydarzenia w czasie jego trwania wypełniają początkową część fabuły. Zaproszenie dla nich wypłynęło od Borysa Tarnowskiego, właściciela "Poldroniki", który funduje swoim najbardziej zasłużonym pracownikom oraz ich rodzinom rejs luksusowym jachtem. Zanim jednak wejdziemy na pokład jachtu pana Tarnowskiego, jesteśmy obecni na przykrym zdarzeniu: na pogrzebie, ale nie wiemy czyim. Relację z tego epizodu zdaje nam jakiś mężczyzna, który obserwuje uczestników, wyraża swoje opinie i tylko wymienia niektórych z tych, którzy brali udział w tragicznie zakończonym rejsie. Wiemy, zatem jedynie, że ktoś nie wrócił z niego żywy. Co się stało i kim jest osoba, która poniosła śmierć, dowiadujemy się w kolejnych rozdziałach, gdy cofamy się w czasie do momentu sprzed rejsu. Bardzo szybko dowiadujemy się, że narratorem w prologu jest Emil Wolski, mąż Leny, z którą tworzą związek małżeński od kilkunastu lat.

Wśród pasażerów jest m.in. Robert i Renata Orłowscy, których historię autorka przedstawiła w serii „Miłość, namiętność, pożądanie”, w której ukazało się aż siedem tomów. Jeżeli zatem ktoś czytał tę sagę, teraz ponownie może spotkać się z tą parą. Ja nie miałam okazji poznać ich wcześniej i trudno mi było do nich się odnieść i porównać. Postać Roberta bardzo mi przypadła do gustu, natomiast Renaty, niecałkowicie. Wprawdzie jej spostrzegawczość ma tutaj kluczowe znaczenie, ale ogólnie nie zrobiła na mnie dobrego wrażenia.

Trochę za mało było dla mnie Marka Bieglera, gdyż to on powinien być tutaj postacią wiodącą od początku ze względu przypisaną mu serię. Poza tym wraz z jego pojawieniem się w związku z morderstwem jednego z pasażerów tempo akcji nieco przyspiesza i powoli wszystko zaczyna się układać w całość. Jedną z ważniejszych postaci jest Lena Wolska, jej mąż Emil i tajemniczy kochanek. Wokół tej trójki autorka skutecznie utrzymuje zasłonę złożoną z niedomówień i sekretów, które zaczynają stopniowo wychodzić na jaw. To, co na początku wydawało nam się czymś niewłaściwym i nagannym, teraz nabiera zupełnie innego znaczenia.

Pani Danka Braun po raz kolejny mnie nie zawiodła, tworząc powieść wciągającą od pierwszych zdań. Z każdym kolejnym rozdziałem powstaje coraz ciekawszy splot zdarzeń owianych tajemniczością. Fabuła skonstruowana jest tak, że widzimy tylko część pisarskiego widowiska, nie wiedząc, co dzieje się poza naszymi oczami. To tak, jakbyśmy oglądali spektakl skupiając się na tym, co odgrywane jest na scenie, a nie jesteśmy świadomi tego, co dzieje się na zapleczu. To, co zaczynało się jak jeden z romansów przemieniło się w fascynująca opowieść o wielowątkowym charakterze, od której trudno mi było się oderwać.

Recenzja tomu I "Brat mojego męża"

Egzemplarz książki otrzymałam od portalu

1396. - "Zapisane w gwiazdach"

"Zapisane w gwiazdach"

Krystyna Bartłomiejczyk

Wydanie: I

Data premiery: 22.03.2023 r.

Ilość stron: 416

Wymiary: 145x205 mm

Okładka: miękka

ISBN 978-83-67173-30-8

Wydawca: Prozami

Moja ocena: 6/6

„Z idealnym życiem jest jak z perfekcyjnym kłamstwem – karmimy się nim, dopóki nas nie zemdli.”

Nie raz sięgając po jakąś książkę po zapoznaniu się z tym, co redakcja napisała w skróconym opisie, mamy swoje wyobrażenia, co do zawartej w niej historii. U mnie podobnie było z książką „Zapisane w gwiazdach”, która okazała się całkowitym zaskoczeniem, gdyż patrząc na niezbyt porywającą okładkę oraz tytuł, można się spodziewać bardziej romantycznej historii miłosnej przewidywalnej w każdym calu. Ani grafika na okładce, ani blurb nie oddają tego, co zawiera się na ponad 400 stronach książki.  To zaledwie skromny zarys wydarzeń zaczynających się mocnym, zagadkowym prologiem rodzącym wiele pytań, po którym toczą się wydarzenia mające charakter romansowo-obyczajowy. 

Poznajemy czterdziestoletnią Alicję Różańską, która właśnie podąża ulicami Orzelska do domu, niosąc zakupy z pobliskiego targu. Zamyślona, o mały włos nie wpadłaby pod samochód, gdyby nie uratował ją nieznajomy mężczyzna. W tym momencie jeszcze nie wie, że spotkała właśnie swoje przeznaczenie. 

Alicja jest dziennikarką z wieloletnim doświadczeniem, pracującym w orzelskiej gazecie „Puls Orzelska”. Zawsze wykazuje się rzetelnością, dokładnością i dobrymi tekstami. Jeden jedyny raz w przeszłości popełniła błąd i teraz stara się być jeszcze bardziej uważna. Mimo tego, ponownie historia się powtarza, gdyż wskutek literówki w nazwisku zamieszczonym w artykule prasowym stawia w złym świetle znanego biznesmena Waldemara Orlicza. Kilka dni wcześniej poznała jego syna, Wiktora, który uważany jest za niedostępnego i chłodnego w kontaktach, zwłaszcza z dziennikarzami. To on ją wybawił z opresji na skrzyżowaniu, ale gdy spotykają się ponownie, Alicja nie potrafi sobie przypomnieć, skąd zna tę twarz. On, natomiast, doskonale ją zapamiętał. To tylko jeden z wątków, jakie tworzą wiele powiązanych ze sobą zdarzeń, które poznajemy stopniowo, wraz z wyłaniającymi się tajemnicami.

Wymieniona w opisie na okładce książki sensacja wywołana znalezieniem szczątków ludzkich nie pojawia się od razu, lecz dopiero mniej więcej w ¼ części fabuły. Pani Krystyna Bartłomiejczyk dokłada nam emocji stopniowo, dzięki czemu nie mamy wrażenia chaosu i natłoku zdarzeń, mimo że dzieje się w powieści bardzo dużo spraw i poruszanych jest wiele zagadnień. Dają one okazję do refleksji i wyrobienia sobie własnego zdania.

Autorka połączyła w tej historii różne elementy gatunkowe, dzięki czemu całość jest emocjonująca i wciągająca. Pojawiające się sytuacje, poczucie zagrożenia, jakie zaznacza się wraz z prowadzonym przez Alicję prywatnym śledztwem, zagadka z przeszłości i rodzinne sekrety oraz rozwijający się romans z Wiktorem nadają powieści atrakcyjności, odpowiedniego tempa, więc brak w niej miejsca na nudę. Do tego dołożyłabym jeszcze bardzo zgrabny sposób opowiadania o perypetiach głównej bohaterki, co razem daje historię, od której trudno mi było się oderwać.

Narracja prowadzona jest w trzeciej osobie, ale uwaga skupia się na tym, co dzieje się u dziennikarki. Równie interesujące sprawy związane są z osobami drugoplanowymi, takimi jak przyjaciółka Alicji, Iza, u której zdarzenia poznajemy jakby przy okazji, gdy obie panie zwierzają się sobie z ostatnio przeżytych chwil. W ten motyw wpleciony został wątek kryminalny, który sięga swoimi początkami do lat 30. XX wieku i do wydarzeń, którymi wówczas w Orzelsku żyło społeczeństwo. Sprawa robi się coraz ciekawsza, gdyż w pewnym momencie Różańska zaczyna otrzymywać pogróżki.

„Zapisane w gwiazdach” jest wielowątkową  opowieścią o przyjaźni, która trwa pomimo burz, o przeszłości, która splata się z teraźniejszością, ale przede wszystkim o miłości, ale takiej, która dojrzewa powoli, budowana na początkowej fascynacji, ale też ucząca dostrzegać w drugim człowieku piękno i wewnętrzne wartości. Nie zawsze, bowiem zewnętrzny wizerunek stworzony poprzez plotki, opinie medialne i ludzi, są adekwatne do tego, jaki człowiek jest naprawdę. Jest to też opowieść o wyborach i jego konsekwencjach. Autorka pokazuje, że podejmowanie decyzji jest pierwszym krokiem do zmian i od nas zależy, do czego nas one doprowadzą. Żyjąc przeszłością nie ruszymy w naszej obecnej sytuacji do przodu, a wówczas możemy przegapić coś bardzo ważnego i bezcennego, czyli miłość.

Egzemplarz książki otrzymałam od portalu

\

1283. - "Ostatnia podróż"

Ostatnia podróż

Aleksandra Tyl

Numer wydania: I

Data wydania: 23 listopada 2022 r.

Liczba stron: 280

Wymiary: 145x205 mm

Oprawa: miękka ze skrzydełkami

ISBN 978-83-67173-31-5

Wydawnictwo: Prozami

Ocena: 6/6

-Sami nadajemy znaczenie sytuacjom.

-Przejmujemy się, stresujemy, wkurzamy. A nagle pstryk. I gaśnie światło.”

Życie często stawia nas w sytuacjach, które pokazują, co jest dla nas ważne i czego nie doceniamy. Dzisiejszy świat i warunki życia sprawiają, że ludzie wciąż gonią za czymś lepszym, ciągle im mało, nie potrafią się cieszyć chwilą, szukają szczęścia, nie widząc go tu i teraz, nawet jeżeli wydaje się, że mają wszystko, czego potrzebują. Niepotrzebnie szarpią się ze sobą, mają pretensję o drobiazgi i wciąż narzekają na swój los. Dopiero, gdy życie nagle zmienia bieg i dotychczasowy świat wali się jak domek z kart, dostrzegają, co stracili. Podobnie stało się w życiu bohaterki książki „Ostatnia podróż”, dla której dotychczasowe problemy stały się nieważne wobec tego, co przygotował dla niej los.

Wzrok przyciąga piękna okładka, budząca miłe skojarzenia, wiec można się spodziewać jakiejś urokliwej historii. To niezły wabik dla czytelników lubiących tego rodzaju oprawy, do których ja należę, gdyż i jako wzrokowiec najpierw zwracam uwagę na wygląd zewnętrzny książki. Z reguły nie zawodzę się na moim pierwszym wrażeniu, co również i teraz okazało się trafnym wyborem.

Poznajemy Patrycję, która ma trzydzieści siedem lat i ustabilizowane życie u boku kochającego męża, z którym wychowują trójkę dzieci. Mieszkają w pięknym, przytulnym domu, zabezpieczeni finansowo i pozornie niczego im nie brakuje, ale ona czuje się samotna, zmęczona i zniechęcona. Dochodzi do wniosku, że nie takiego życia się spodziewała. Kiedyś pracowała w reklamach, jako modelka, teraz zatrudnia się na pół etatu pomagając znajomej prowadzić internetowy sklep z ubraniami vintage, więc może wykonywać ją zdalnie.

Gdy Patrycja miała 30 lat, urodziła się Majka, dwa lata później pojawili się na świecie dwaj chłopcy bliźniacy Jaś i Staś, co było dla Patrycji i Grzegorza ogromnym zaskoczeniem, ale też obciążeniem, gdyż nie mogli liczyć na niczyją pomoc. Teraz, jako kobieta zbliżająca się do czterdziestki, czuje się nieszczęśliwa, sfrustrowana, pozostawiona sama sobie z wszelkimi domowymi obowiązkami. Grzegorz nie jest ostatnio dla niej wsparciem, gdyż wciąż nie ma go w domu, wraca późno albo jest na służbowych wyjazdach. Patrycja nie wie, co ma o tym myśleć, a jej wyobraźnia podsuwa różne opcje. Jednak pewnego dnia Grzegorz chce wynagrodzić jej ten trudny czas kupując bilety na rejs, o którym Patrycja zawsze marzyła.

Nie bez przyczyny tytuł brzmi „Ostatnia Podróż”, gdyż nie chodzi tylko o rejs. Ma on szersze znaczenie, które dociera do nas po przeczytaniu całości. Zaczyna się zwyczajnie, jak większość powieści obyczajowych i do pewnego momentu fabuła toczyła się spokojnie wciągając mnie coraz bardziej w swoje literackie macki. Przez pierwsze kilkadziesiąt stron poznajemy życie Patrycji, jej problemy, z którymi boryka się każdego dnia, więc emocje są raczej zdystansowane naznaczone ciekawością, co do zachowania Grzegorza. Wszystko wskazuje na to, że ma on jakąś tajemnicę, ale nie spodziewałam się, że wywoła ona u mnie tak silne reakcje. Autorka ujęła to w taki sposób, że czujemy dramat danej chwili i późniejsze emocje towarzyszące bohaterom. Narracja jest prowadzona w trzeciej osobie, ale głównie znamy myśli głównej bohaterki, więc istotne sprawy są nieznane także dla czytelnika.

„Jakie to wszystko dziwne. Tak wieloma rzeczami potrafimy się przejmować, płaczemy nad rozbitym dzbankiem, nad uszkodzonym lakierem do samochodu, nad zgubionym portfelem. (…) Do tego oceniamy się nawzajem, podlegamy presjom, nierzadko krzywdzimy albo obrażamy z jakiegoś błahego powodu. To wszystko jest takie dziwne. Jakby na odwrót z tym, co naprawdę ważne.”

To moje pierwsze spotkanie z autorką i już wiem, że na pewno sięgnę jeszcze po jej powieści. Jestem zauroczona stylem i pomysłem na fabułę, sposobem przekazania uczuć, przeżyć, całej palety emocji, jakich doświadczają bohaterowie, ale też czytelnicy, gdyż nie sposób obojętnie śledzić ich zmagania z losem. Historia skłania do refleksji, wywołuje moc emocji, powołuje do życia wiele pytań i sprawia, że zaczynamy przyglądać się naszemu życiu.

Pani Aleksandra Tyl porusza czułą stronę ludzkiej natury nie tylko za sprawą losów głównych bohaterów, ale też osób drugoplanowych, nawet dalszych.. Spotykamy szereg ciekawych postaci, których losy są zestawione z tym, co przeżywa Patrycja i Grzegorz. Pokazuje w ten sposób, że nie zawsze wszystko wygląda tak, jak to widzimy z zewnątrz. Każdy z nas ma swoją historię i często prezentujemy światu uśmiechniętą twarz, podczas gdy dusza płacze i przeżywa dramat.

Historia, którą mam za sobą wciąż wybrzmiewa w moim umyśle, gdyż trudno mi się pogodzić z tym, co wydarzyło się w jej finale. Wywołała ona u mnie cały szereg przeżyć, od zaskoczenia, poprzez wzruszenie, nostalgię, uśmiech, aż po smutek i nadzieję, że może jednak skończy się to wszystko dobrze. Wytargała mnie ona wewnętrznie, mentalnie i duchowo, gdyż autorka porusza niezwykle ważne zagadnienia.

To przede wszystkim przepiękna opowieść o miłości, ale rozumianej też w szerszym aspekcie. Rodzi się refleksja dotycząca dbania o związek każdego dnia, pielęgnowanie uczucia drobnymi gestami, gdyż nigdy nie wiadomo, co czeka nas za kolejnym zakrętem życia. Uświadamia, że powinniśmy doceniać każdą chwilę, cieszyć się tym, co mamy, bo często jest tak, że nie dostrzegamy tego, jacy jesteśmy szczęśliwi. Inną kwestią są sprawy duchowe, gdyż autorka porusza także tę kwestię. W posłowie napisała, że historia jest wprawdzie fikcją, ale inspiracją było prawdziwe zdarzenie, które ona osobiście doświadczyła. Jest to, więc też historia z głębszym przesłaniem dotyczącym naszej egzystencji na ziemi i tym co czeka nas po jej zakończeniu.

Egzemplarz książki otrzymałam od portalu

760. - "Oczy Adrianny"

Oczy Adrianny

Danka Braun

Numer wydania: I

Rok wydania polskiego: 17 marca 2021 r.

Liczba stron: 400

Wymiary: 205x145 mm

Oprawa: miękka

Wydawnictwo: Prozami

„Świat jest piękny nawet dla niewidomych. To od nas samych zależy, czy dostrzeżemy jego piękno.”

Spróbujcie zamknąć oczy i przejdźcie się kawałek bez możliwości dojrzenia, gdzie stawiacie kroki. Dla bohaterki książki pt.: „Oczy Ariadny”, w pewnym momencie, taki świat stał się codziennością. Musiała nauczyć się żyć w nowych warunkach, które stworzył jej los.

źr. zdjęcia: prozami.pl

Danka Braun to pseudonim pisarski Reginy Szajowskiej, która dała się poznać jako autorka wciągających powieści o problemach współczesnego człowieka. W swoim dorobku ma m.in. sagę o rodzinie Orłowskich wydanej w cyklu „Miłość”, „Namiętność” i „Pożądanie” a także erotyk pt.:  „Zgubne pożądanie”, pięć powieści obyczajowych z wątkami kryminalnymi w serii „Serce i Rewolwer” i cykl kryminalny „Akta Mirka Filera”. 

Często czynnikiem decydującym o wyborze konkretnej książki jest okładka, gdyż to ona „wpada w oko” od razu. Dopiero potem zaglądamy do notki redakcyjnej, która z reguły bywa przypieczętowaniem wyboru. Spośród wielu tytułów prezentowanych na stronie sztukater.pl zwróciłam uwagę na „Oczy Adrianny” kierując się tymi dwoma elementami i uważam, że to był bardzo dobry wybór.

To moje pierwsze spotkanie z książką tej autorki i już żałuję, że nie czytałam jej wcześniejszych powieści, gdyż „Oczy Adrianny” zrobiły na mnie ogromne wrażenie i pozostawiły ślad w mojej pamięci i sercu. Sięgając po ten tytuł nie spodziewałam się, że otrzymam tak złożoną, fascynującą i wciągającą historię. Patrząc na oprawę graficzną i poznając jedynie notkę redakcyjną na tylnej części książki, można by spodziewać się zwykłej opowieści obyczajowej o dwóch siostrach. Tymczasem jej fabuła dostarczyła mi wielowątkową, bogatą w wydarzenia i barwne postacie powieść, która rozrywa emocjonalnie i sprawia, że wciąż chcemy wiedzieć więcej, z niecierpliwością podążając ku zaskakującemu finałowi.

„Człowiek czasami lubi się oszukiwać, gdy prawda jest zbyt bolesna”

Głównymi bohaterkami są dwie siostry, które różni praktycznie wszystko. Łączy jedno – miłość do tego samego chłopaka. Karolina jest bardziej przebojowa, odważna, pewna siebie, zdecydowana ale też perfidna, arogancka i egoistyczna. Natomiast Adrianna wykazuje więcej empatii, szczerości, spokoju i wrodzonego wdzięku, dzięki któremu zdobywa sobie sympatię wśród znajomych a zwłaszcza płci przeciwnej. Jest nieświadoma prawdziwych uczuć Karoliny uważając ją za swoją najlepszą przyjaciółkę. Wierzy, że wszystko co ma, zawdzięcza swojej starszej siostrze. Tydzień przed ślubem Adrianny z Mateuszem świat obu sióstr całkowicie się zmienia i obie muszą zmierzyć się z nową rzeczywistością.

Postać Adrianny była dla mnie zbyt idealna, niemal bez żadnych wad. Jednak czułam, że nie do końca jest tak, jak autorka nam ją pokazuje. Niejednokrotnie drażniła mnie swoją naiwnością, tłumaczeniem sobie wszelkich działań siostry czy Mateusza po swojemu. Bardziej prawdziwa wydaje się Karolina, do której od razu poczułam niechęć, ale odczucia związane z tą postacią zmieniały się u mnie wraz z rozwojem sytuacji. Sprawiły to już pierwsze słowa, które dziewczyna wypowiada na początku rozdziału mówiąc, że nie wie dokładnie kiedy zaczęła nienawidzić swojej siostry.  Już w momencie narodzin Ady poczuła do niej awersję,  która wzrosła  jeszcze bardziej w latach szkolnych, gdy pojawił się Mateusz Szulc. Jednak nikt nie domyślał się prawdziwych uczuć Karoliny do młodszej siostry, gdyż potrafiła skrzętnie je  ukryć, pokazując na zewnątrz zupełnie odmienną twarz od tego, co nosiła w sercu.

To nie jedyne postacie tej zachwycającej, wielowarstwowej i nietuzinkowej opowieści. Każda z występujących w niej osób ma za sobą jakąś mniej lub bardziej trudną przeszłość i własną historię. Nikt nie jest tu do końca dobry ani zły, każdy popełnia błędy, podejmuje trudne decyzje, które powodują różne komplikacje i rzucają cień na obecne życie.

„Oczy Adrianny” to doskonale i zgrabnie opowiedziana historia o miłości, wybaczaniu i lekcjach dawanych przez życie. Jest ona bardzo emocjonalna, różnorodna i życiowa, poruszająca ważne zagadnienia związane z niepełnosprawnością i adaptacją w społeczeństwie. Dynamika akcji sprawia, że nie ma w tej powieści czasu na nudę, gdyż wciąż jesteśmy zaskakiwani nowymi okolicznościami i faktami. To wszystko sprawia, że  nasza uwaga jest absorbowana od początku aż do ostatniej linijki tekstu.  Historia opowiadana jest z punktu widzenia Karoliny i Adrianny ale też poznajemy perspektywę zdarzeń dwóch innych osób, których narracja prowadzona jest w trzeciej osobie a ich spojrzenie daje pełniejszy obraz sytuacji  wprowadzając dodatkowy niepokój i napięcie.

Fabuła została tak świetnie zaplanowana, że dopiero na koniec wszystko staje się jasne i wszystkie karty zostają odkryte. Odnajdziemy w niej nie tylko motywy obyczajowe ale nawet wątek kryminalny, gdyż nie bez powodu pojawia się wśród postaci detektyw Mirek Filer, znany z cyklu "Akta Mirka Filera". W powieści „Oczy Adrianny” otrzymał on wprawdzie  drugoplanową rolę, ale nie mniej ważną. 

Pani Danka Braun z niezwykłym wdziękiem, lekkością i przeprowadza nas przez kolejne epizody, oplata wielobarwnymi przeżyciami ale przede wszystkim pokazuje świat z perspektywy osoby niewidzącej. To opowieść o akceptacji tego, co nas spotyka, umiejętności dostrzeżenia piękna chwili, dojrzenia tego, co w drugiej osobie jest najpiękniejsze i wartościowe. Często nie przywiązujemy uwagi do drobiazgów, przyjmując je jako coś normalnego i zwyczajnego. Tymczasem patrząc jedynie zmysłem słuchu czy węchu rzeczywistość nabiera zupełnie innych dźwięków, zapachów i znaczeń.

To jedna z lepszych książek, jakie ostatnio przeczytałam, gdyż poprzez stworzenie postaci Adrianny i jej historii, zaczynamy rozumieć co dla takich osób jest ważne, jak powinniśmy się wobec nich zachowywać, czego nie robić i w jaki sposób można im pomóc. Poprzez tę opowieść autorka pokazuje, że życie stawia czasami przed nami różne przeszkody ale najważniejsze jest to, by nigdy się nie poddawać. 

„Ciesz się tym, co masz. Szukaj piękna w drobiazgach. Raduj się chwilą. Bądź wyrozumiały dla innych. Uwierz w człowieka.”

Egzemplarz książki otrzymałam od portalu

Lektury na kwietniowe dni!

Marzec żegna mnie nowymi lekturami, które wypełnią mi kwietniowe dni. Mam nadzieję, że będą to dni prawdziwie wiosenne i z przyjemnością będę mogła zagłębić się w świat zawarty w książkach siedząc w otoczeniu przyrody, śpiewu ptaków i cieple słonecznych promieni.

Tym razem z portalu Sztukater otrzymałam trzy rodzaje gatunków literackich. Poniżej krótkie opisy na podstawie notek redakcyjnych poszczególnych wydawnictw a są linki do  moich recenzji.

Niezwykle cieszą mnie dwa poradniki "Lecznicza moc drzew" i "Dobre wibracje, dobre życie"

"Lecznicza moc drzew"

Powietrze leśne, jak udowodniono naukowo, jest wspaniałym lekiem, do tego najbardziej naturalnym z możliwych. Ludzie mieszkający w obszarach zalesionych rzadziej zapadają i umierają na raka. W tej książce, Autorzy prezentują nowatorskie metody uzdrawiania energią drzew, które korzystnie wpływają na ciało i umysł. Dzięki niej dowiesz się, jak obcowanie z przyrodą łagodzi wszelkie schorzenia i eliminuje stany zapalne, depresję, lęk czy niepokój, a także reguluje rytm serca i stabilizuje ciśnienie krwi. Poznasz różnorodne techniki, wskazówki i ćwiczenia, które pozwolą Ci ukoić nerwy, zapanować nad negatywnymi emocjami, odzyskać spokój, a także wzmocnić odporność, zrelaksować się i poprawić nastrój. Przytul się do drzewa i poczuj się dobrze. [moja recenzja]

"Dobre wibracje, dobre życie"

Wysyłaj dobre wibracje i pozytywną energię, aby przekształcić negatywne emocje w pozytywne

Chciałbyś mieć piękny dom, kochającą rodzinę i satysfakcjonującą pracę? Osiągnąć szczęście i zdobyć patent na spełnianie marzeń? Nic nie stoi na przeszkodzie, aby tak się stało. Posiadasz w sobie moc do tego, aby tworzyć dobre wibracje. To Ty tak naprawdę decydujesz, co się wydarza w Twoim życiu i sam wpływasz na swoją rzeczywistość, rozwój osobisty i rozwój duchowy. Pokochaj siebie i wprowadź w swoje życie pozytywne myślenie oraz prawo przyciągania, które pozwolą Ci zyskać wszystko to, o czym marzysz i o czym intensywnie myślisz. Wykorzystaj medytacje, afirmacje i wizualizacje, dzięki którym pozwolisz sobie na spełnianie marzeń i szczęście. Skoncentruj swój umysł na myślach, które przychodzą Ci do głowy i wysyłaj pozytywną energię, emocje i dobre wibracje. To bardzo ważne, bo Twoje myśli tworzą Twoje życie. A to pozwala przyciągać rzeczy, zdarzenia i sytuacje, które dzieją się w Twoim życiu. [moja recenzja]

Kolejne trzy książki to powieści, w tym dylogia "Ślady"

Bohaterowie z powieści Sedno życia i Piętno dzieciństwa powracają w dwutomowej serii "Ślady" pod tytułem "Psim tropem" [moja recenzja]  i "Rudy warkocz" [moja recenzja]

Edycie i Jędrkowi nareszcie wszystko się układa. Pochłonięci miłością, opieką nad dziewięcioletnim Grzesiem oraz psem Kufą nie dostrzegają, że rodzinne szczęście wisi na włosku.

Edyta niepokoi się o swoje zdrowie oraz odkrywa, że mąż ją okłamuje. Nieoczekiwanie pod ich domem pojawia się była żona Jędrka. Ponadto dwaj podejrzani mężczyźni obserwują każdy krok Blińskich. Kiedy podczas spaceru znika Kufa, a po niej Grześ, wydarzenia nabierają tempa.

Czy powróciły demony przeszłości?

"Oczy Ariadny"

Dwie siostry, Karolina i Adrianna, są niczym ogień i woda. Obydwie już od czasów szkoły kochają się w tym samym chłopaku – Mateuszu. Adrianna ma tę przewagę, że jest miła, układna i świetnie się uczy, dzięki czemu zdobywa serce wybranka. Tuż przed ślubem dochodzi jednak do tragedii – na skutek wypadku samochodowego dziewczyna traci wzrok, a co za tym idzie – wymarzony zawód stomatologa. Traci też ukochanego, który pod presją matki zrywa narzeczeństwo. [moja recenzja]

Kolejne popozycje to trzy poradniki. Dwa z nich to kulinarne inspiracje oraz opis terapii przeciwbólowej

W książce "100 prostych przepisów na dania ketogeniczne"znajdziesz nie tylko przepisy na śniadania, lunche czy przystawki, ale również na podstawowe produkty w kuchni, jak majonez czy ketogeniczne ciasto. 

Przekonaj się, że dieta nigdy nie była tak prosta. Autorka popularnego bloga o niskowęglowodanowym żywieniu przekazuje w Twoje ręce 100 łatwych przepisów na dania ketogeniczne. Jedząc smacznie, pożegnasz zbędne kilogramy i zyskasz zdrowie! Najnowsze badania naukowe potwierdzają skuteczność diety ketogenicznej w eliminowaniu groźnych chorób.  Receptury Mayi Krampf są bardzo proste i spełniające wymogi ketozy. Nie wymagają użycia więcej niż 10 składników. Dzięki zawartym w książce wskazówkom odchudzanie będzie proste. Autorka wprowadzi Cię w świat ketogenicznego gotowania i zdrowego odżywiania. Keto może być proste i pyszne! [moja recenzja]

Książka "Kuchnia według zasad Tradycyjnej Medycyny Chińskiej" odmieni Twoje życie. Autorzy podpowiadają co jeść aby nie odczuwać głodu i mieć dużo energii?

Możesz jeść wszystko, jeśli po zjedzeniu masz wiele energii. To podstawowa zasada, której powinieneś przestrzegać. Jeśli po posiłku jesteś zmęczony, to albo zjadłeś zbyt dużo (albo zbyt mało), o złej porze lub po prostu zjadłeś coś, co Ci nie służy. W tej książce znajdziesz odpowiedzi na pytania: co jeść aby nie odczuwać głodu, a przede wszystkim, co jeść, aby po jedzeniu nie czuć się zmęczonym i ociężałym. Ponieważ bardzo ważne są ciepłe śniadania, w tej książce znajdziesz wiele pomysłów na nie. Możesz je dowolnie mieszać i modyfikować. [moja recenzja]

Terapia opisana w poradniku "Skutecznie pokonaj przewlekły ból" pomaga pozbyć się bólu bez stosowania leków i operacji dzięki autorskiej metodzie o nazwie zintegrowana terapia pozycyjna. Pozwala ona znaleźć przyczynę bólu i zastosować bezpieczne rozwiązanie. Autor – specjalista terapii nerwowo-mięśniowej, podpowiada, jak szybko, bo poświęcając na to zaledwie kilka minut dziennie, wyeliminować stany zapalne powięzi i mięśni. Przy pomocy technik osteopatycznych, takich jak naciąganie, rozciąganie, naprężenie, odciążenie oraz energii mięśni, skutecznie wyleczysz ból spowodowany urazem, stresem, powtarzającym się wysiłkiem, wadami postawy czy przewlekłymi stanami nerwowo-mięśniowymi. Proste ćwiczenia uwolnią Cię od przewlekłego bólu.[moja recenzja]