[10.] 1525. - "Poznałem cię w piekle" Tom I

"Poznałem cię w piekle"

seria: Slow burn

Tom pierwszy

Ada Tulińska

Wydanie: I

Data premiery: 18.10.2023r.

Ilość stron: 356

Wymiary: 130x210

ISBN: 978-83-8313-601-1

Wydawnictwo: Amare

Moja ocena: 5/6

„lepsze znajome piekło, 

niż nieznajome”

Pani Ada Tulińska za każdym razem mnie zaskakuje swoją elastycznością tematyczną i charakterem swoich powieści. Ma ona na swoim koncie już kilkanaście książek, z których miałam okazję poznać dwie: „Spełnione życzenie” i „Królestwo węży i krwi”, które reprezentowały wprawdzie gatunek romansu, ale ujęte były w zupełnie odmiennych klimatach. Pierwsza z nich to typowa opowieść świąteczna, natomiast druga to romans fantasy, który zrobił na mnie ogromne wrażenie.

Natomiast „Poznałem Cię w piekle” to romans mafijny, w którym kipi od żądzy, mafijnych rozgrywek, wielu zwrotów akcji i ekspresyjnych wydarzeń. Nie jest on jednak typowym romansem tego gatunku, gdyż autorka niejednokrotnie zaskakuje poprowadzonymi wątkami. Po opisie i tytule można spodziewać się też ogromnego erotycznego podłoża, ale  tak naprawdę nie ma w nich zbyt dużo scen erotycznych.  Wprawdzie czuć napięcie erotyczne pomiędzy bohaterami, targające nimi emocje, ale intymnych zbliżeń jest znikoma ilość. Bardziej autorka rysuje ich relacje ukazując ich emocje, to co przeżywają, o czym marzą i myślą, niż to, co razem robią.

Akcja tej powieści dzieje się w polskich realiach, w poznańskim półświatku, więc autorka skutecznie puściła wodze swojej wyobraźni opisując nam to, jak gangsterka może wyglądać u nas. Z reguły tego rodzaju historie dzieją się na przykład w Stanach Zjednoczonych, lub we Włoszech, a tymczasem okazuje się, że mogą brzmieć całkiem realnie, osadzone na naszym gruncie.

Książka „Poznałem Cię w piekle” jest nową serią, ale pojawia się w niej wątek, który wydawał mi się powiązany z jakąś inną historią. Oczywiście podrążyłam temat i faktycznie, dotarłam do książki „W ciemnościach” Tom I i II, które opowiadają o Oliwii i Maksie. Teraz pani Ada Tulińska postanowiła poświecić uwagę Sebastianowi, czyli Igle, który pojawił się w tamtej historii. Echa tego są w niniejszej powieści, gdyż wspomniana jest Oliwia i Maks, ale nie mają oni aż tak dużego znaczenia, jak we wspomnianej dylogii.

Niestandardowa fabuła skupia się na Sebastianie i Anastazji, którzy spotykają się w przełomowych dla siebie momentach. Ich początkowa fascynacja trwa cały czas, ale okoliczności sprawiają, że nie dane jest im podążać za swoimi odczuciami. Nieszczęściem Anastazji jest to, że jej ojczym jest znanym, wpływowym politykiem, który naraził się wielu ludziom, ale ona nie jest świadoma, w jakim niebezpieczeństwie i iluzji żyje. Z kolei Sebastian jest nią zaintrygowany od chwili, gdy ujrzał ją w swoim klubie, ale zlecenie, które w pewnym momencie otrzymuje od tajemniczego klienta sprawia, że w jego głowie rodzi się plan przejęcia majątku ojczyma Anastazji. Dziewczyna zostaje wciągnięta w wir mafijnych rozgrywek, w których stawką są ogromne pieniądze, wolność i życie najbliższych osób.

Anastazja przeżywa huśtawkę emocjonalną, od pożądania, fascynacji osobą Igły, poprzez niechęć, współczucie, złość aż po sympatię, gdyż o miłości raczej na razie trudno mówić. Była czasami irytująca wykazując się lekkomyślnością, zbytnią uległością, brakiem buntu, ale znalazła się w sytuacji, w której musiała podejmować decyzje mając na uwadze dobro bezdomnego ojca. Z tego względu trudno było ją jednoznacznie ocenić. Ma wobec Igły mieszane uczucia i ja miałam podobnie, gdyż nie da się go bez zastrzeżeń lubić, bądź nienawidzić. Nosi w sobie wiele bólu osadzonego w przeszłości, a jego postawę zaczynamy rozumieć, gdy poznajemy to, co przeżył jako nastolatek. 

Wraz z ujawnianymi tajemnicami, niechęć do Igły maleje, zarówno u czytelnika, jak i u Anastazji. Mamy okazję analizować to, co dzieje się w życiu bohaterów, gdyż narracja prowadzona jest w dwóch perspektywach pierwszoplanowych, chociaż rozdziałów z Anastazją, jako narratorką, jest więcej. Możemy, więc obserwować zmiany, jakie się w niej dokonują i poznawać motywy jej działań. Podobnie jest u Igły, który odsłania się przed nią, a więc i przed nami, ukazując też świat, o którym nie miała pojęcia. Jednak ona nie wszystko jest w stanie pojąć i zaakceptować. Na okładce bardzo małą czcionką i delikatnym kolorem zaznaczono napis "Slow burn", co oznacza powolne spalanie. I taki charakter ma ich relacja. Oboje czują, że coraz bardziej ich do siebie przyciąga żarliwa siła, ale nie dane jest podać się jej w pełni.

Finał pozostawia wiele niewiadomych, mimo że niektóre sekrety zostały ujawnione, ale nie wszystkie. Ostatnie sceny pozostawiają wiele pytań, gdyż nie wiemy, dlaczego niektóre sprawy potoczyły się tak, a nie inaczej, wiec pozostajemy w pewnym zawieszeniu i niedopowiedzeniach. Takie można odnieść wrażenie, więc można jedynie liczyć na to, że  z  kolejny tom będzie obfitował w jeszcze bardziej emocjonalną historię.

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem Amare

1354. - "Królestwo węży i krwi"

"Królestwo węży i krwi"

Ada Tulińska

Wydanie: Pierwsze
Data wydania: 22 marca 2023
Liczba stron: 368
Wymiary: 130x210 mm
Okładka: miękka
ISBN 978-83-8313-343-0
Wydawnictwo: Amare

Moja ocena: 6/6, a nawet 6+

„Magia jest w każdym z nas, niezależnie od korzeni, koloru skóry czy wieku. Odzywa się w najmniej spodziewanym momencie.”

Ada (Adelina) Tulińska znana jest czytelnikom przede wszystkim z romansów, które w większości osadzone są w realiach współczesnego świata. Są wśród nich opowieści mafijne, pełne żądzy i namiętności, ale też romanse delikatne, z romantycznym klimatem. Zawsze opowiadają o miłości w sposób, który pozostawia po sobie wiele emocji. Ja miałam okazję jakiś czas temu przeczytać jej książkę „Spełnione życzenie” otuloną świątecznym klimatem i już wówczas podobał mi się styl autorki. Jej najnowsza książka „Królestwo węży i krwi” zaskakuje swoją formą, gdyż różni się od jej dotychczasowych powieści znacząco, ponieważ jej fabuła toczy się w fantazyjnym świecie, niemającym nic wspólnego z realnym światem. Realne są jedynie uczucia i emocje, gdyż to elementy ponadczasowe.

Asteriee i Handar pochodzą z dwóch różnych światów. Ona – księżniczka mieszkająca w zamku w królestwie Avereel, nie wie, co to głód i brak wygód. Nosi piękne stroje, przebywa w pomieszczeniach pełnego przepychu i luksusu. On – syn czarnoksiężnika Kanna Jedno Oko, pochodzi z ludu Silvani, którzy nazywani są pogardliwie dzikimi. Mieszka ze swoim ludem w Wężowym Lesie, gdzie czyhają wciąż niebezpieczeństwa. Do tego warunki ich życia nie jest łatwy, a bieda i głód nie raz im doskwiera. Teraz nadarza się okazja, by to się zmieniło, ale najpierw Handar musi zdobyć rękę księżniczki. Nie jest to łatwe, gdyż jego ludzie uznawani są za barbarzyńców i traktowani są, jako podludzie, którzy nie zasługują na lepszy los. Krążą o nich niesamowite opowieści, które wzbudzają lęk u ludzi mieszkających poza Wężowym Lasem.

Ojciec Asteriee organizuje na zamku konkury o jej rękę, więc zewsząd do zamku Caribatalis przybywa wielu kandydatów. Wśród nich jest przystojny książę Dorien, któremu chodzi jedynie o zdobycie władzy nad królestwem. Wydaje się, że los księżniczki jest przesądzony, gdyż król Morgan pragnie połączyć swoje siły z sąsiednim królestwem Lorres, którym włada król Edda Daire, ojciec Doriena. Wszystko niweczy pojawienie się starca wraz z młodym mężczyzną. To przybył Handar ze swoim ojcem, by złożyć swoją ofertę poślubienia księżniczki. Oferta, to odpowiednie słowo, gdyż Asteriee czuje się tak, jakby była wystawiona na sprzedaż. Oczywiście propozycja zostaje przez króla odrzucona, co wywołuje gniew u Silvan. Kilka tygodni później najeżdżają oni na królestwo Avereel i zawłaszczają zamek, a wraz z nimi upragnioną księżniczkę.

To wydarzenie od razu opisane jest w pierwszym rozdziale, w którym Asteriee opowiada nam o nim, wzbudzając grozę. Ginie wielu ludzi z jej otoczenia, w tym oddana służąca Daniela i ojciec. Asteriee zieje nienawiścią do wrogiego ludu i jego przywódcy, Handara. Z początku mamy wrażenie, że wszystko jest jasne. Wiemy, kto jest wrogiem, a kto przyjacielem, komu można zaufać, a kogo unikać, by w dalszej części zacząć odkrywać, że nie wszystko jest takie, jak wygląda na pierwszym planie zdarzeń.

Do sięgnięcia po tę powieść zachęciła mnie przede wszystkim okładka, która stanowi atut zwracający na siebie uwagę i trudno obok niej przejść obojętnie. Dodatkową zachętą jest zdanie na froncie książki, mówiące, że jest w niej pełno magii, zakazane uczucie, które jest silniejsze niż przeznaczenie. Opis na końcu książki przywołuje na myśl baśniową opowieść, i faktycznie, są w niej tego rodzaju elementy.

Przede wszystkim autorka zastosowała w niej wątek walki dobra ze złem. Zło, które tkwi w Wężowym Lesie zatacza coraz większe kręgi. Typowym elementem wziętym z baśni są konkury o rękę księżniczki, ale przebiegają one w zupełnie niestandardowy sposób i są zarzewiem dramatycznych wydarzeń, których finał jest trudny do przewidzenia. Obserwujemy wydarzenia w dwóch przestrzeniach czasowych: obecnie i 5 tygodni wcześniej, które ujawniane są stopniowo, w odpowiednim momencie

.Książka mnie zauroczyła i bez problemów dałam się porwać zawartej w niej historii. Asteriee i Handar zapewniają nam ogromną paletę emocji prowadząc nas naprzemiennie i z własnej perspektywy przez niemal baśniową rzeczywistość. Pani Ada Tulińska stworzyła niezwykły świat fantasy dbając o każdy detal. Powołała na jej kartach wiele wspaniałych osobowości, zarówno pozytywnych, jak i negatywnych, tworząc kilkuwątkową, barwną, fascynującą opowieść o tym, że nie każdy książę  ma w sobie dobro i nie zawsze pierwsze wrażenie jest właściwym osądem drugiego człowieka, a z porywami serca trudno wygrać.

„Królestwo węży i krwi” to świetnie napisany, działający na wyobraźnię romans fantasy, z bardzo charakterystycznymi postaciami, mnóstwem przygód wywołujących napięcie, poczucie zagrożenia, tajemnicami, a przede wszystkim magią i fantazyjnymi istotami. Nie brakuje w niej, więc mroku, czającego się zła, potworów, demonów, a opisy dają pole dla wyobraźni i zachęcają do podążania za losami bohaterów.

Na okładce ani w opisie nie ma informacji, czy jest to początek serii, czy jednotomowe wydanie. Bardzo ekspresyjne zakończenie pozostawia jednak nadzieję, że jeszcze spotkamy się z bohaterami, których polubiłam, zarówno zadziorną i odważną księżniczkę, jak i charyzmatycznego, pełnego magii i mężnego Handara, ale też inne postacie.

Książkę przeczytałam, dzięki wydawnictwu:

680. - "Spełnione życzenie"

Spełnione życzenie

Ada Tulińska

Wydanie: I

Rok wydania: 2020

Format : 135 x 205 mm

Oprawa: miękka ze skrzydełkami

Wydawnictwo Kobiece

"Warto gonić swoje marzenia"

Święta, to wyjątkowy czas rodzinnych spotkań, kojarzący się z ciepłem, radością, zapachem choinki i prezentami. Żadne ze świąt nie posiada tak magicznej, niecodziennej oprawy. Bohaterka książki „Spełnione życzenie” nie miała nigdy okazji takich przeżyć. 

Ada Tulińska to polska pisarka , autorka powieści z gatunku fantasy, literatury obyczajowej i romansów. Została nagrodzona nagrodą Plaster Kultury redakcji „Plastra Łódzkiego” za powieść „Oddech Wschodu”. Ukończyła studia informatyczne, jest absolwentką historii sztuki i grafikiem kreatywnym. W wolnym czasie uwielbia pochłaniać książki, grać w szachy i jeździć na rowerze. W swoim dorobku ma cztery powieści: „Oddech Północy:, którą zadebiutowała w 2016 roku, „Oddech Wschodu” z 2018 roku, „W objęciach wroga” z 2019 roku i „Zależna od mafii” 2020 roku. 

Kaja nie miała szczęśliwego dzieciństwa, dlatego zbliżające się święta Bożego Narodzenia nie napawają ją optymizmem. Poznajemy ją w momencie, gdy bezskutecznie poszukuje pracy. Trzy dni wcześniej opuściła dom dziecka, by urządzić sobie życie w dorosłym świecie. Zrezygnowana zatrzymuje się na moście nad Wisłą.  Patrząc na Wawel, zastanawia się jak to jest mieszkać na zamku. Nie wiadomo skąd pojawia się obok niej starszy pan, wyglądający na biednego i bezdomnego. Rozmawiając z nim częstuje go ostatnią swoją bułką i resztą pieniędzy, które otrzymała na czas adaptacyjny. I tu robi się nieco magicznie, bo starszy pan znika a z nieba wokół niej spada srebrzysty brokat… i od tego momentu zaczynają dziać się cuda… Już wkrótce otrzymuje pracę u właściciela pałacu, pana Mariana Czarneckiego.  Praca wydaje się Kai idealna. Jest tylko jeden warunek – nie wolno jej zbliżać się do syna pracodawcy, Daniela. Nie jest to takie proste, gdyż Daniel jest znanym zmanierowanym bawidamkiem i celebrytą. 

Okładka jest pełna świątecznej oprawy i uroku, a do tego miła w dotyku. Zaopatrzona została w skrzydełka, dzięki czemu jest bardziej trwała. Patrząc na nią, można się spodziewać niezwykłej opowieści ze świętami w tle. Oprawa graficzna, utrzymana w nastrojowej tonacji, budzącej skojarzenia z ostatnimi grudniowymi dniami, zachęca do zajrzenia do środka, 

W punkcie centralnym widać zachwyconą główną bohaterkę, która wpatrzona jest w spadający śnieg. Wokół niej wszystko lśni i dodaje całości uroku. Kolory i świąteczne motywy wypełniają także wewnętrzną stronę okładki, co dodatkowo podkreśla bajkowy charakter powieści. Nie jest to jednak przesłodzona ani skomplikowana opowieść, jakich wiele w tym okresie można poznać, ale opakowana niczym wspaniały gwiazdkowy prezent, historia o zawiłościach ludzkoch losów. 

Od pierwszych stron dałam się otulić jej klimatem i z chęcią podążałam przez kolejne rozdziały z coraz bardziej rosnącym zainteresowaniem. Jest w tej powieści wiele wątków, które doskonale budują fabułę, dodają barw i łączą się ze sobą tworząc nastrojową, romantyczną ale też czasami humorystyczną opowieść. 

„Spełnione życzenia” została napisana w narracji pierwszoosobowej, co pozwala na bezpośrednie uczestniczenie w wydarzeniach. Razem z Kają doświadczamy emocji, wątpliwości,  poznajemy jej myśli i odczucia. Fabuła została osadzona w realnych miejscach ale czasami zaznaczają się zagadkowe epizody nadające całości niezwykłości i tajemniczości, chociażby pojawiający się nagle i znikajacy starszy pan, dzięki któremu dzieją się cuda. 

Na przykładzie stworzonych postaci autorka pokazuje, rożnorodność charakterów, postaw i zachowań, które ukształtowało życie. 

Kaja to niezwykle sympatyczna, uczciwa, dobroduszna dziewczyna, która pragnie studiować i dlatego praca jest dla niej bardzo ważna. Jej postać została wykreowana bardzo realnie i plastycznie.  Świetnie radzi sobie z powierzonymi jej obowiązkami, wykazując się zaradnością, pomysłowością i nie poddając się problemom. 

Daniel początkowo budzi niechęć, ze względu na swoją roszczeniową postawę wobec Kai.  Cechuje go wybujałe ego, arogancja i bezczelność.  Jednak nie na darmo los zetknął go z Kają, która nie poddaje się tak łatwo jego urokowi, co w efekcie stawia chłopaka przed pewnymi trudnymi wyborami…

Kaja, w pewnym momencie dostrzega w Danielu wrażliwego i zagubionego człowieka, który  skrywa się pod maską cwaniactwa, pozornej pewności siebie. Tak naprawdę brakuje mu odwagi, by pójść za swoimi marzeniami, gdyż cały czas hamuje go presja ojca i opinii publicznej. Zanim jednak do tego dojdzie,  razem muszą przebyć trudną drogę do własnych serc...

To historia, pełna magicznej, ciepłej aury, pokazująca, że dobro zawsze do nas wraca a nasze marzenia spełniają się w nieoczekiwany sposób. Autorka podkreśla, że w każdej sytuacji warto być po prostu człowiekiem, bez względu na status społeczny czy wykonywaną funkcję. Zestawia ze sobą dwa światy ukazując różnice między ludźmi zamożnymi i biedniejszymi, uświadamiając, że nic nie upoważnia nikogo do traktowania kogoś lekceważąco tylko dlatego, że ktoś posiada mniej zasobny portfel, jest gorzej ubrany czy wykonuje jakąś mniej płatną pracę. 

"Spełnione życzenia" jest pięknie napisaną, pełną uroku, wzruszającą opowieścią o miłości, odnajdywaniu siebie na nowo, dostrzeganiu dobra w każdym człowieku i czerpaniu radości z życia. Swoim klimatem przywołuje magiczny nastrój świąt dając nadzieję i pozostawiając nutkę optymizmu, że wszystko w życiu jest możliwe.  Uświadamia, że do szczęścia nie potrzeba zbyt wiele i żadne  bogactwo tego świata nie jest w stanie zastąpić miłości. 

Książkę przeczytałam dzięki wydawnictwu: