[02./25] 1715. -"Daj mi znak"

"Daj mi znak"

Anna Sortino

„Możesz odnajdywać siebie raz za razem. Ważne jest to, żeby zawsze postępować zgodnie z tym, co podpowiada ci serce.”

W powieściach, które do tej pory przeczytałam, nie spotkałam się jeszcze z sytuacją, by głównymi postaciami były osoby niesłyszące. Najczęściej są one jednym z motywów fabuły, które towarzyszą pierwszoplanowym wątkom i stanowią dla nich tło. Nie miałam też do czynienia z powieścią, w której można by się poczuć osobą co najmniej słabosłyszącą, a taką jest bohaterka książki „Daj mi znak”. Trudno mi bowiem wyobrazić sobie, jak to jest nie odbierać dźwięków otoczenia i kontaktować się z innymi, nie mając możliwości usłyszenia, co mówią.

Lilah jest normalną, energiczną, pełną kreatywnych pomysłów i marzeń siedemnastolatką. Ma swoje ulubione przyjaciółki, z którymi często spędza wolny czas, chodzi do liceum, pilnie się uczy, ma dobre kontakty rodzinne i ogólnie jest osobą lubianą.  Patrząc na nią z boku, wydaje się, że niczego jej nie brakuje, ale tylko ona wie, ile kosztowało ją to, by nauczyć się funkcjonować w tzw. normalnym” świecie. Lilah jest, bowiem osobą słabosłyszącą, która wprawdzie radzi sobie bez aparatu słuchowego, ale mimo to nie raz spotykała się w swoim życiu z różnymi reakcjami na jej niedyspozycję słuchu. Poznajemy ją, gdy zbliża się koniec roku szkolnego i powstaje pytanie, jak spędzić wakacyjny czas. Dziewczyna wpada na pomysł zgłoszenia się na obóz letni dla Głuchych noszący nazwę "Szary Wilk", jaki odbywa się, co roku od wielu lat. Kiedyś brała w nim udział jako uczestniczka, teraz ma szansę zostać młodszą wychowawczynią dzieci z niedosłuchem lub całkowicie Głuchych. Na obozie spotyka dawnych znajomych i zawiera nowe kontakty, a jednym z ważniejszych staje się dla nie Isaac, nastolatek z całkowitą głuchotą.  

Zaczynając tę książkę, wiedziałam, że jest to lektura młodzieżowa i faktycznie ma ona taki charakter, gdyż jej akcja dzieje się w środowisku bardzo młodych ludzi. Jednak nie spodziewałam się, że dostanę taką dawkę wiedzy o świecie, o którym nie wiedziałam do tej pory zbyt dużo. To znaczy, wiem, że są osoby, które nie słyszą, ale nie miałam pojęcia, z czym muszą się mierzyć na co dzień i jak siebie postrzegają. Można dostrzec, że pomimo istnienia obecnie  wielu możliwości porozumiewania się, dzięki rozwojowi technologicznemu, nadal trudno jest Głuchym funkcjonować w codziennych sytuacjach.  

I to doskonale pokazuje książka pani Anny Sortino, która tą powieścią zadebiutowała na pisarskim rynku w 2023 roku. Byłam zaskoczona, gdy dowiedziałam się o tym, gdyż nie jest w ogóle wyczuwalne niewprawne pióro. Historia, która spod niego wyszła, jest bardzo życiowa i daje poczucie autentyczności, być może dlatego, że autorka jest osobą Głuchą, więc doskonale wie, o czym pisze. Jej styl powoduje, że integrujemy się z bohaterami, z łatwością wnikamy w ich spojrzenie na rzeczywistość poprzez perspektywę pierwszoosobową głównej bohaterki, Lilah. Zabrakło mi narracji Isaaka, który jest całkowicie niesłyszący. Z tego, co wyłaniało się z treści książki, jego historia uzupełniłaby fabułę i uczyniła bardziej rozbudowaną, gdyż gdzieś giną problemy, jakie chłopak ma na co dzień.

Nie od razu wniknęłam w treść i wydarzenia, gdyż musiałam przywyknąć do nieco innego przedstawienia dialogów. Autorka zastosowała bowiem zmienną czcionkę, by ułatwić czytelnikom rozpoznanie kiedy ktoś używa języka migowego, a kiedy są dialogi prowadzone w standardowy sposób. Kwestie mówione mają czcionkę zwykłą, natomiast używanie języka migowego oznaczone zostało kursywą, więc łatwo odróżnić, w jaki sposób postacie się porozumiewają. Czasami są opisane układy rąk, ale też ukazane zostały różnice w ich używaniu , gdyż nie raz drobne pomyłki ułożenia rąk, dłoni, a nawet palców, znaczą zupełnie coś innego, niż osoba chciałaby „powiedzieć” gestami.

W „Daj mi znak” bohaterka uczy się ASL, czyli amerykańskiego systemu migowego, ale też istnieje  Sim-Com, czyli używanie zarówno migania, jak i mówienia jednocześnie, albo PSE będące bezpośrednim tłumaczeniem języka anielskiego, BSL - brytyjski język migowy, a w Polsce funkcjonuje PJM - polski język migowy. Te zawiłości wyjaśnia na wstępie pani Marta Demianiuk, więc było to dla mnie dużym ułatwieniem, by wniknąć w fabułę.

Powieść dała mi poczucie, z jakimi dylematami muszą zmagać się osoby Głuche i jak ważne są drobne niuanse, na które z reguły nie zwracamy uwagi, jako osoby słyszące. Na podstawie tej historii dowiedziałam się dosyć sporo o kulturze Głuchych, na przykład to, że nie istnieje jeden język migowy, ale jest ich wiele i każdego trzeba się nauczyć, by porozumieć się z innymi osobami niesłyszącymi pochodzącymi na przykład z innych krajów. 

„Daj mi znak” to przyjemny w odbiorze romans w stylu YA, w którym poruszane są typowe problemy wieku dorastania, pierwsze porywy serca, sympatie, antypatie, przyjaźnie, poszukiwanie własnej tożsamości i rozpoznanie, co chciałoby się robić w przyszłości.

Historia napisana przez panią Annę Sortino jest wiarygodna i naturalna, gdyż została napisana przez autorkę, która jest osobą niesłyszącą, więc  ujęła problemy doskonale znając je z własnych doświadczeń. Uświadomiła, że wciąż jest tak, że to osoby niepełnosprawne muszą uczyć się funkcjonować w tzw. "normalnym" świecie, dostosować się do ogółu społeczeństwa i ciągle nie jest to łatwe, gdyż spotykają się z niezrozumieniem i niewłaściwym traktowaniem. Autorka pokazała, że nie ma znaczenia w życiu, kto jaką grupę społeczną reprezentuje, a niepełnosprawni, bez względu na stopień i rodzaj niedyspozycji zdrowotnej mają takie same zmartwienia, uczucia, pragnienia, marzenia i przy wsparciu społecznym mogą prowadzić życie takie, jakie chcą.

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem Young (Wydawnictwo Kobiece)

Wydanie: I

Data premiery:26.06.2024r.

Data premiery oryginalnej wersji: 11.07.2023 r.

Ilość stron: 340

Wymiary: 135 x 205 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Tytuł oryginalny: Give Me a Sign

Tłumaczenie: Agnieszka Brodzik

ISBN 978-83-8371-052-5

Wydawca: Wydawnictwo Young

Moja ocena: 4/6

[189./24]. 1704. - "Czaromarownik 2025"

"Czaromarownik 2025"

Praca zbiorowa

„Sposób, w jaki postrzegasz świat, 

zależy tylko od ciebie.” 

Nowy Rok zbliża się wielkimi krokami, więc najwyższy czas pomyśleć o nowym kalendarzu. Wybór na rynku jest ogromny i każdy może wybrać coś dla siebie. Wśród wielu propozycji wyróżnia się i zachęca swoim wyglądem „Czaromarownik 2025”

Czaromarownik ukazuje się od 2013 roku z przerwą na rok pandemii w 2020 roku, a ja miałam go za swojego rocznego towarzysza sześć razy. Do dziś mam w swoich zasobach bibliofilskich  Czaromarownik 2015, Czaromarownik 2017, Czaromarownik 2018, Czaromarownik 2019 i Czaromarownik 2021 i 2022, które towarzyszyły mi w wymienionych latach, więc miałam okazję obserwować jak się zmieniał w kolejnych wydaniach. Każdy z nich był zachwycający i piękny w swoim wyrazie, grafice i przekazie, więc ogromnie się cieszę, że po raz siódmy mam go u siebie, gdyż zrobił na mnie obłędnie magiczne i estetyczne wrażenie. 

Trudno jest go po prostu nie zauważyć, gdyż emanuje barwną kolorystyką, intryguje symboliczną  grafiką mającą nieco tajemniczy charakter. Do tego całość wygląda zachęcająco, gdy bierzemy go do swoich rąk, gdyż robi bardzo miłe wrażenie w dotyku, bo oprawiony został w usztywnioną, gładką okładkę. Trwałość w użytkowaniu zapewnia wzmocniony zszyciem grzbiet wydania, a łatwość odnalezienia aktualnego dnia, czy tematu, który nas interesuje gwarantuje wszyta tasiemka. 

Nowy Czaromarownik  jest bardzo przejrzystym kalendarzem z wieloma ciekawostkami ze świata ezoteryki oraz przydatnymi poradami i wskazówkami. W  grafice można dostrzec wizerunek ćmy, która w podstawowym znaczeniu symbolizuje transformację, odrodzenie, ale też tajemnicę, ulotność i duchowość.  Można też dostrzec na okładce wizerunek muchomora, co też nie jest przypadkowe, gdyż ten pięknie wyglądający, acz trujący grzyb jest związany z magią, mistycyzmem i ezoteryką, ale też ze świętami Bożego Narodzenia, o czym nie każdy wie. Rozszyfrowywanie znaczeń poszczególnych elementów grafiki zdobiącej front kalendarza jest fascynującą zabawą i dowodem, że wygląd okładki nie jest przypadkowy. Tego rodzaju energie można też odnaleźć w treści kalendarza, w którym na jednej z pierwszych stron znajdziemy krótką prognozę na 2025 roku, w której możemy przeczytać, że przyniesie on nam znaczące zmiany, więc ćma na okładce doskonale wpisuje się w tę energię. 

Ja osobiście lubię, gdy kalendarz nie jest tylko zapisem dni i miesięcy, lecz niesie ze sobą pierwiastek refleksji, ciekawe teksty i przydatne w informacje. To nie jest zwykły kalendarz, lecz publikacja, do której chętnie się zagląda, by przeczytać jakąś ciekawostkę, uzyskać konkretną wiedzę z różnych dziedzin ezoteryki i poradnik uczący kształtować życie i dodawać mu magii. 

Na pierwszych stronach Czaromarownika 2025 znajdziemy skrócony kalendarz na 2025 rok, objaśnienia oznaczeń znajdujących się przy poszczególnych dniach, oraz tabele z uporządkowanymi wskazówkami dotyczącymi praktykowania magii w domu. Na jego stronach zamieszczono treści typowo teoretyczne, ale też praktyczne, pomagające zmienić nasze życie na lepsze. Nie brakuje też rytuałów i magicznych receptur na różne okoliczności, porad, wskazówek i ciekawostek.  

Dowiadujemy się na przykład czym jest magia? Jakie energetyczne właściwości mają metale? Jakie magiczne właściwości mają rośliny? W jaki sposób stworzyć krok po kroku szczęśliwe życie? Kim lub czym były Żywiołaki? Jak rozwinąć w sobie zmysł jasnowidzenia? Jak zrobić mieszankę pomocną w nauce, a jak olejek do masażu na dobry sen, przepis na owsiankę Brygidy na Imbolic i wiele, wiele innych. Dotyczą one różnorodnych dziedzin zaczerpniętych z wiedzy magicznej, ezoterycznej i dawnych wierzeń. Jest też mnóstwo miejsca na własne notatki, przemyślenia, czy notowania stworzonych przez siebie receptur magicznych i nie tylko.

Bardzo interesującym pomysłem w tym kalendarzu jest miejsce nazwane „Sakiewką czarownicy”, w której można zanotować nasze przychody w danym miesiącu i zaplanowane wydatki. Każdy dzień oznaczony jest w sposób graficzny. Numer dnia, jego nazwa i nazwa miesiąca ujęte są w okręgu, wokół którego można dostrzec wszystkie znaki Zodiaku. Poniżej niego został zamieszczony symbol znaku, który panuje w danym czasie, oraz  informacja o imionach, które tego dnia mają swoje święto. Łatwo też można zorientować się, czy jest to zwykły dzień, czy świąteczny, gdyż niedziele i święta mają tło w niebieskim kolorze, który  to kolor jest przewodnią barwą całego kalendarza. 

Układ kalendarza jest więc przejrzysty, logicznie uporządkowany i zaplanowany.  Całość przyciąga swoim wyglądem, solidnym wykonaniem i przejrzystym wnętrzem. To z pewnością bardzo przydatny, bogaty w informacje towarzysz na każdy z 365 dni 2025 roku, więc z pewnością nadchodzący rok będzie pełen magicznych inspiracji, zgodnie z hasłem mu przyświecającym.

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem

Wydanie: I

Data premiery: 30.10.2024r.

Ilość stron: 288

Wymiary: 150x210 mm

Oprawa: twarda

ISBN: 978-83-8371-365-6

Wydawca: Wydawnictwo Kobiece

Moja ocena: 6/6

1038. - "Kobieta z lawiny"

Kobieta z lawiny

Enrico Camanni

Wydanie: I

Premiera 26 stycznia 2022 r.

Premiera włoska: 5 maja 2020 r.

Liczba stron: 304

Format 135 x 205 mm

Oprawa: miękka ze skrzydełkami

Tytuł oryginału: Una coperta di neve

Tłumaczenie: Tomasz Kwiecień

Wydawca: Wydawnictwo Kobiece

Moja ocena: 5/6

„Kryształy śniegu rodzą się, zmieniają i umierają, niczym żywe istoty, a górskie zbocza snują swoje opowieści.”

Gdy za oknem spadają płatki śniegu, wydają się lekkie, niczym puch. Lecz gdy spadną na ziemię tworząc białą, zimną kołdrę, wówczas mogą się stać niebezpieczną okrywą, zwłaszcza w górach. Lawiny są właśnie taką zabójczą kołdrą, dlatego przerażają swoją potęgą i nieprzewidywalnością. Niestety, często bywa tak, że gdy zgarnie ona ze sobą człowieka, wówczas jego szansa na przeżycie jest niewielka. Góry są piękne, ale trzeba mieć do nich respekt, o czym przekonujemy się czytając książkę "Kobieta z lawiny".

W masywie Mont Blanc schodzi lawina. Ratownicy, pod kierownictwem doświadczonego alpinisty, Nanniego Settembriniego, ruszają na akcję. Udaje im się uratować kobietę, która jest przewiązana długą liną asekuracyjną, której zakończenie pozostaje luźne.  Lina nie jest uszkodzona, przetarta ani przecięta, a nawet wygląda na zupełnie nową, gdyż widnieje na niej etykieta. Dziwne jest dla doświadczonych ratowników to, że kobieta ruszyła w tak niebezpieczną wyprawę sama. Po co w takim razie miała ze sobą linę? Rozwikłanie tej zagadki okazuje się być trudnym zadaniem, gdyż kobieta nie pamięta, co się wydarzyło, a nawet nie jest w stanie powiedzieć, kim jest i jak znalazła się w tym regionie. Nanni postanawia wszcząć własne śledztwo. Pomaga mu w tym pani psycholog, Martina, która spędza urlop ze swoim partnerem.

„Kobieta z lawiny” to opowieść o ludziach gór, którzy niosą pomoc turystom i pasjonatom wspinaczek, gdy znajdą się w takiej potrzebie. Pokazuje, że góry mają w sobie majestatyczne piękno, ale też wymagają szacunku i rozsądku. To hołd złożony ratownikom górskim, ale też psim pomocnikom, dzięki którym można zasypanych szybciej zlokalizować.

Czytając książkę napisaną przez czynnego alpinistę, wyczuwa się pasję i znajomość zagadnienia. W swoim posłowiu podkreślił, że zawsze podchodził sceptycznie do stworzonych na potrzeby filmu czy powieści sensacyjnych scen, gdzie w górskich plenerach rozgrywają się różne, mrożące krew w żyłach morderstwa, czy bójki na skalnych ścianach. Zawsze uważał, że tego rodzaju epizody nie mają nic wspólnego z rzeczywistością górską, gdyż „żaden alpinista nie jest tak tępy, żeby zabić swojego partnera wspinaczkowego na ścianie.” Góry to obszar, w których niczego nie da się przyspieszyć i jak mówi autor, że nawet ci, którzy biegną, w górach zwalniają, gdyż  wymagają one pokory. Chciał przede wszystkim opowiedzieć historię o górach, takie jakie zna i kocha oraz o ludziach, których można tam spotkać. Pisząc zatem swoją powieść, starał się oddać ich charakter tworząc fabułę realistycznie, bez upiększania i nadmiernego koloryzowania.

Stworzył obraz pracy ratowników górskich, ale też pokazał plusy i minusy pasji związanej z alpinizmem. Przede wszystkim poznajemy kilku wspaniałych ludzi, którzy są gotowi, by pomóc. Główną postacią jest Nanni Settembrini, ale jest to powieść z kilkoma bohaterami, którzy pokazani są jako zwyczajni ludzie mający swoje własne problemy, słabostki, pasje, ale zawsze są gotowi do poświęceń, jeżeli chodzi o ludzkie życie.

Kolejną kwestią jest bezpieczeństwo w górach i zachowania turystów, którzy często wpadają w kłopoty poprzez swoją lekkomyślność i brawurę. Jednocześnie pojawia się refleksja nad życiem, jego kruchością, nieprzewidywalnością i wartością. Tego typu przemyślenia dotykają Nanniego, który służy w ratownictwie od ponad 30 lat i czuje się wypalony zawodowo. Zastanawia się nad tym, co ma za sobą, robi bilans tego, czego doświadczył, zarówno zawodowo, jak i prywatnie, dlatego z tego względu jest to też lektura z lekkim zabarwieniem filozoficzno-psychologicznym. Jego przemyślenia i epizody z przeszłości, ale też z chwili obecnej przeplatają się z wątkiem kobiety znalezionej pod śniegiem i związaną z nią zagadką.

To także opowieść o tym, co się dzieje, gdy "przeszłość ginie bezpowrotnie pod śniegiem." W tym przypadku mamy też możliwość wniknięcia w umysł osoby uratowanej spod kleszczy lawiny, z zanikiem pamięci i możemy poczuć jej wewnętrzną rozterkę, obawy, niepewność oraz odkrywanie siebie na nowo. Pokazuje, jak ważne jest świadomość tego, kim jesteśmy. Nasze życie bowiem składa się z ogromnej ilości obrazków w postaci wspomnień i tego, co dane nam było przeżyć. Tracąc pamięć, tracimy nie tylko nasze życie, ale przede wszystkim siebie.

źr. zdjęcia:
www.enricocamanni.it

Enrico Camanni urodził się w 1957 roku w Turynie. W życiu łączy pasję do gór z pisarstwem. Jest autorem kilkudziesięciu publikacji, a zawodowo zajmuje się dziennikarstwem wysokogórskim. Poza tym nadal jest czynnym alpinistą, który w Alpach wytyczył kilka nowych tras. Był też instruktorem we włoskich szkołach alpinizmu.

Książkę przeczytałam, dzięki wydawnictwu:

1034. - "Księga eliksirów"

Księga eliksirów

Magiczna moc naparów, wywarów i mikstur

Michael Furie

Wydanie: I

Data premiery polskiej: 9 marca 2022 r.

Data premiery angielskiej: .8 lutego 2021 r.,

Liczba stron: 256

Wymiary: 150 x 210 mm

Okładka: twarda

Tytuł oryginalny: The Witch’s Book of Potions

Tłumaczenie: Ischim Odorowicz-Śliwa 

Wydawca: Wydawnictwo Kobiece

Moja ocena 5/6

„W zbieraniu różnorakich składników i łączenie ich w esencjonalne mikstury, dodawaniu ich do bulgoczącego kociołka, mieszaniu jego zawartości i we wdychaniu aromatycznej pary jest coś spektakularnego i magicznego z natury.”

Eliksiry są znane i wykorzystywane od wieków, a my dziś najczęściej kojarzymy z nimi dawne zielarki postrzegane jako starsze kobiety - wiedźmy, które stoją przy ogromnym kotle wsypując do nich tajemne składniki, by otrzymać jakąś magiczny wywar. Dziś ten wizerunek uległ przeobrażeniu, gdyż tak naprawdę każdy, kto przygotowuje jakąkolwiek strawę, czy napój, uprawia swego rodzaju magię. Możemy wiele cudownych, aromatycznych wywarów i naparów przyrządzać świadomie, ucząc się wykorzystania ich właściwości zdrowotnych, ale i magicznych, które pomogą nam w różnych sytuacjach życiowych. Dawniej czarownicy mieli swoje tajne księgi, z których mogli w każdej chwili skorzystać, a dziś mamy takie publikacje, jak „Księga eliksirów”.

Jej autor, Michael Furie już jako dziecko interesował się światem magii i czarownictwem, więc w życiu dorosłym zaczął praktycznie wykorzystywać swoje umiejętności do sporządzania mikstur o różnych pozytywnych korzyściach. Poradnik to jego wkład w uzupełnieniu dostępnej wiedzy funkcjonującej na rynku wydawniczym, w której na temat eliksirów i ich przygotowaniu nie ma zbyt wystarczających publikacji, zwłaszcza jeżeli chodzi o ich właściwości magiczne. Stąd narodził się pomysł na tę właśnie książkę, z której może skorzystać każdy. Zamieścił w niej zarówno informacje teoretyczne, praktyczne wskazówki i porady, uzupełniając to wszystko wieloma recepturami, które pochodzą zarówno z tradycyjnych starych przepisów, jak i zostały opracowane współcześnie.

Na uwagę zasługuje wydanie księgi, która została oprawiona w twardą oprawę i wzmocniona zszywanymi brzegami. Grafika nawiązuje do tematyki poradnika, podobnie jak kolorowe wklejki. Natomiast całość została wydrukowana na szarym papierze, wyraźną czcionką i w tonacji czarno-białej.

Materiał został podzielony na trzy części, w której autor zamieścił wszelkie istotne podstawowe informacje pozwalające zacząć praktykowanie w warzeniu magicznych napojów. Doradza w nich w jaki sposób dobrać odpowiednie naczynia, przybliża historię ich stosowania, zasady przyrządzania eliksirów. Wśród wielu ciekawych zagadnień poznajemy podstawy magii, zasady łączenia składników, magiczne BHP, receptury związane z astrologią i planetami opracowane dla każdego znaku zodiaku, mikstury na oczyszczanie energetyczne, eliksiry uzdrawiające, przepisy na eliksiry przyciągające miłość, pieniądze i szczęście, napoje i napary wspierające wróżenie czy receptury na eliksiry związane z żywiołami. Przy okazji podkreśla, że warto zawsze sprawdzić, czy nie jesteśmy uczuleni na jakiś składnik, a przedstawione receptury stanowią jedynie element uzupełniający terapię medyczną.

"Księga eliksirów" to bogactwo receptur, wśród których każdy z pewnością znajdzie coś dla siebie i na różne okoliczności i aspekty życia. Poradnik stanowi skarbnicę wiedzy dotyczącej przyrządzania tajemnych receptur na napary, wywary i eliksiry, które kiedyś były dostępne tylko dla określonej grupy, natomiast dziś może z nich skorzystać każdy.

Intencją autora było ukazanie korzyści płynących z   magicznych mikstur tym bardziej, że są one oparte na naturalnych składnikach, mając też na uwadze, by ich zbieranie nie było szkodą dla żadnej kultury, ani ekosystemu. W swoim poradniku zebrał ponad 90 przepisów nie tylko na eliksiry, ale też na oleje, maści i koktajle pokazując, że przyrządzanie magicznych napojów to nic trudnego, a skompletowanie potrzebnych składników także nie przysparza zbyt wielu kłopotów, gdyż są to najczęściej produkty, które mamy w domu lub też można nabyć je w pobliskim sklepie, lub wyhodować we własnym ogródku czy doniczce.

Michael Furie doskonale wie, o czym pisze, ponieważ sam zajmuje się czarami od przeszło 25 lat. Mając 12 lat zaczął uczyć się magii a gdy skończył 18 lat złożył przysięgę Czarostwa. Mimo, że jest amerykańskim czarownikiem, praktykuje w tradycji irlandzkiej i jest Kaplanem Cailleach. Wśród jego zainteresowań znajduje się pisanie, muzyka, gotowanie, zielarstwo i telewizja. Zaczął pisać w 2006 roku jako Craft Blackthorn Furie a jego pierwszą książką była The "Black Book: A Witch's Guide to Tradition". Druga nosiła tytuł "Spellcasting for Begines" ("Czarowanie dla początkujących"), a kolejna to właśnie "Magia z Supermarketu”, którą miałam przyjemność poznać kilkanaście lat temu.

Książkę przeczytałam, dzięki wydawnictwu:

1026. - "Dziewczyna z głową w chmurach" Tom III

Dziewczyna z głową w chmurach

Między stronami życia

Seria toruńska Tom 3

Anna Szczęsna

Wydanie: I

Premiera: 9 marca 2022r.

Liczba stron: 432

Wymiary: 135 x 205 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

ISBN 978-83-67069-96-0

Wydawca: Wydawnictwo Kobiece

Moja ocena: 5/6

„Strata jest wpisana w nasze życie i jesteśmy tak skonstruowani, żeby sobie z nią poradzić.”

W maju zeszłego roku pojawiła się po raz pierwszy seria toruńska pod wspólną nazwą „Między stronami życia”, która ujęła mnie swoją naturalnością i życiową historią. Na każdy tom zawsze czekałam z podekscytowaniem, gdyż za każdym razem działo się w nich bardzo dużo, a wszystko było ubrane w różnorodne emocje i pobudzające wyobraźnię zdarzenia. Nie inaczej jest w trzeciej i niestety, już ostatniej części serii, pt.: „Dziewczyna z głową w chmurach”.

Każdy z tomów opowiada o innej osobie, ale mimo wszystko razem tworzą spójną całość. Łącznikiem między nimi jest Michał Tarkowski i Justyna Różycka, których losy śledzimy od chwili, gdy się poznali. Oni stanowili główny motyw w „Dziewczynie patrzącej w słońce”, następnie rozwój ich relacji obserwowaliśmy w „Dziewczynie z wiatrem we włosach”, poznając bliżej Marlenę, agentkę Michała. Tym razem, w trzeciej odsłonie ich głównymi obserwatorami tego, co się dzieje, są Michał i Beata.

Beata Jaworska jest uznaną, robiącą karierę projektantką wnętrz oraz matką samotnie wychowującą trzynastoletnią Lilkę. Gdy jako nastolatka zaszła w ciążę, jej ówczesny chłopak pozostawił ją samej sobie. Wsparcia nie otrzymała też od rodziców, a jedyną życzliwą wówczas osobą okazała się ciotka Weronika, które przygarnęła Beatę, dając jej poczucie bezpieczeństwa. Niestety, życie jej nie rozpieszczało, dostarczając kolejnych powodów do zmartwień, gdyż teraz musi zmierzyć się z przeszłością, ale też ze swoim poczuciem krzywdy i zrozumieć, że bez nabrania dystansu do siebie, tego co przynosi życie, nie sposób odnaleźć w sobie spokój i szczęście.

Jej córka jest czasami irytująca ze swoimi pretensjami i ciągłym dąsaniem się, więc nie wzbudziła mojej aprobaty. Dziewczynka jest osóbką o buntowniczym charakterze, próbującą odnaleźć się w świecie dorosłych. Nie pomaga jej w tym pojawienie się w ich życiu Adriana, jej ojca, który dopiero teraz zrozumiał, że chciałby poznać córkę bliżej. Do tego Beata próbuje pogodzić pracę zawodową z poświęcaniem uwagi córce, co nie jest łatwym zadaniem. Ale, od czego ma się przyjaciół, którzy zawsze są gotowi na interwencję, gdy dzieje się krzywda, lub też Beata potrzebuje pomocy. Już w pierwszym i drugim tomie te więzi były zaznaczone dosyć wyraźnie, ale tutaj wychodzą na plan pierwszy. Punkt widzenia Beaty śledzimy w narracji trzecioosobowej, tak jak i innych postaci, ale kolejne wydarzenia widzimy poprzez jej odczucia, myśli i przeżycia.

Podobnie jest z Michałem, który w ciągu ostatnich miesięcy przeszedł ogromną przemianę. Z gburliwego, markotnego, zaniedbanego i zazdrosnego o sukcesy pisarskie Justyny, stał się sympatycznym, miłym mężczyzną, znającym swoją wartość. Autorka wydobyła z niego same najlepsze cechy. Nie jest to wprawdzie typ mężczyzny, który uważa siebie za najprzystojniejszego i najlepszego, ale przeszedł znaczącą przemianę osobowości. Wykazuje się empatią otwartością, troskliwością, a przede wszystkim emanuje niczym nieskrępowaną miłością do Justyny.

Poza tą dwójką swoją rolę odgrywa oczywiście Justyna, ale też Marlena i jej parter, Seweryn, który w drugiej części pojawił się u boku charyzmatycznej agentki wydawniczej. Moja sympatia wzrosła też do mamy Michała, pani Heleny Tarkowskiej, która pokazuje, że czerpanie radości z życia nie kończy się wraz z upływem lat młodości i w każdym momencie możemy cieszyć się jego darami.

Trochę zabrakło mi w tej części rozwinięcia wątku romansu, który pojawia się w bardzo skromnym wydaniu w formie zaledwie zalążka znajomości, ale nie została ona w pełni rozwinięta. Bardziej uwypuklone są tu problemy Beaty i dalsze losy Michała i Justyny. W tle obserwujemy też związek Marleny i Seweryna. Po dotarciu do końca poczułam niedosyt, gdyż finał mógłby być także początkiem kolejnej historii, więc mam nadzieję, że autorka kiedyś powróci do tego wątku.

Powieść „Dziewczyna z głową w chmurach”, jak i całą serię toruńską przeczytałam z przyjemnością i na każdą z tych historii czekałam niecierpliwie, gdyż pani Anna Szczęsna potrafi pisać o codziennych sprawach w sposób przyciągający uwagę. Wraz z kolejnymi epizodami pojawiały się niezwykle charakterystyczne i barwne postacie, życiowe sytuacje i problemy. Każda z części ma swój niepowtarzalny klimat i porusza wiele zagadnień wziętych wprost z życia. Z tego względu jest to trylogia wpisująca się w literaturę, która pozwala namacalnie poczuć emocje, wniknąć w przeżycia bohaterów, pozostawiając wrażenie, że dana historia mogłaby wydarzyć się naprawdę. Ich historie pokazują, że naszą siłą są ludzie, z którymi idziemy przez życie, spotykamy na swej drodze, dodającymi nam sił wiary w siebie i nadzieję.

Anna Szczęsna pochodzi z mojego rodzinnego miasta, z Włocławka. Ukończyła Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu a obecnie mieszka na Pomorzu. Jej życie jest związane z książkami, gdyż pracuje, jako bibliotekarka. W wolnych chwilach pisze opowiadania grozy, ale jest znana przede wszystkim z pełnych ciepła powieści obyczajowych, w których porusza sprawy związane z relacjami międzyludzkimi. Na swoim koncie ma kilkanaście tytułów książek, którymi zyskała sobie uznanie wśród czytelniczek i tytuł Literackiej Królowej Serc.

Recenzja części pierwszej 

Recenzja części drugiej

Książkę przeczytałam, dzięki wydawnictwu

1016. - "Anatomia wiedźmy"

Anatomia wiedźmy

Mapa twojego magicznego ciała

Laura Tempest Zakroff

Wydanie: I

Premiera polska: 23 lutego 2022 r.

Premiera amerykańska: 8 czerwca 2021 r.

Liczba stron: 256

Oprawa: twarda

Wymiary: 145 x 205 mm

Tytuł oryginału: Anatomy of a Witch: A Map to the Magical Body

Tłumaczenie: Katarzyna Emilia Bogdan

Wydawca: Wydawnictwo Kobiece

„Wiedźma jest ciałem

Wiedźma jest myślą

Wiedźma jest duchem”

Słysząc słowo „wiedźma”, nie jedna osoba widzi oczami wyobraźni szkaradną staruchę mieszającą w kotle tajemnicze napary i rzucająca czary na każdego, kto jej się narazi. Taki obraz został nam narzucony przez wieki poprzez bajki, ludowe podania, religijne poglądy nadając naznaczając kobiety parające się magią piętnem zła i szatańskimi praktykami. Tymczasem tego rodzaju wizerunek mija się całkowicie z prawdą, gdyż wiedźma jest kobietą posiadającą ogromną wiedzą o świecie, zintegrowaną z Naturą poprzez własne ciało, intuicję i rozwój wewnętrzny. Każda z kobiet jest swego rodzaju wiedźmą, która posiada w sobie wewnętrzną mądrość, co udowadnia autorka książki pt.: „Anatomia wiedźmy”.

To szczególny przewodnik po naszym ciele, jego funkcjonowaniu, roli, symbolice, duchowym aspekcie powiązanym z poszczególnymi narządami, ale ich podział jest odmienny od tego, który znamy chociażby z lekcji biologii. Nie jest to książka medyczna, ani naukowa czy też edukacyjna, lecz zwiera w sobie ogromną wiedzą o naszym organizmie pod kątem metafizycznym. Ciało Wiedźmy to przede wszystkim obszar płuc, serca, węża, kości i umysłu w połączeniu z pięcioma żywiołami: powietrzem, ogniem, wodą, ziemią i duchem.

Każdy rozdział poświęcony został innemu obszarowi ludzkiego ciała. Przy ich omawianiu autorka wykorzystała archetypy zawarte w dziewięciu pierwszych z Wielkich Arkanów Tarota, czyli od Maga do Pustelnika, by odnieść ich symbolikę do poszczególnych aspektów anatomii ciała Wiedźmy, a więc każdej z nas. Pokazuję, że ich archetypy są bardzo sugestywnymi metaforami pomagającymi zrozumieć nasze powiązania na głębszym duchowym poziomie z naszymi przodkami czy energią danego miejsca a przede wszystkim z sobą samym.

Pokazuje, że współczesne wiedźmy to kobiety rozwijające się i wykorzystujące swój potencjał, poznające siebie, swoje możliwości, zdobywające wiedzę o otaczającym ich świecie, o sobie i poszukujące swojej prawdziwej natury. Uświadamia, że każdy z nas zbudowany jest z tych samych elementów, w których drzemie magiczna moc, która jest częścią każdego człowieka. Zabiera nas w podróż po magicznym aspekcie naszego ciała ukazując odwieczne prawa rządzące Wszechświatem i pomagając zaakceptować każdy aspekt naszego ciała.

„Ludzkie ciało jest naczyniem magii, złożoną i cudowną rezydencją”.

Autorka oprowadza nas po naszym ciele, ukazując jego symbolikę poprzez praktyki magiczne związane prowadzące nas do naszych prastarych korzeni. Swoje słowa kieruje przede wszystkim do kobiet, współczesnych wiedźm, ale też do płci przeciwnej i wszystkich tych, którzy pragną świadomie rozwijać swoje wnętrze. Namawia do zupełnie odmiennego i spojrzenia na siebie oraz nasze otoczenie. Wykorzystuje do tego różne zaklęcia, rytuały, mentalne i ścieżki duchowe, ale też narzędzia w postaci tarota i run na bazie, których powstały zamieszczone sigile opracowane dla każdego narządu i kończące każdą z części, których w publikacji jest dziewięć.

To książka, której nie da się przeczytać zbyt szybko, gdyż poza typową wiedzą teoretyczną znajduje się w niej wiele ćwiczeń i materiału do przemyślenia, które uzupełniają omawiane zagadnienie i skłaniają do namacalnego poczucia tego, o czym właśnie przeczytaliśmy. Warto też zaznaczyć, że bardzo zachęcająco wygląda jej wydanie, które posiada solidną, twardą oprawę wzmocnioną zszywanymi brzegami. Okładka przyciąga wzrok magiczną symboliką umieszczoną na ciemnym tle. Również wklejki nawiązują do tematyki zawartej w publikacji. Całość uzupełniają subtelne, czarno-białe rysunki wykonane przez

Autorka pokazuje, że w każdym z nas jest magia i podpowiada, jak ją uaktywnić oraz wykorzystać. Zawarła w swojej publikacji szereg praktycznych porad, wskazówek, ćwiczeń, dzięki którym możemy zrozumieć nasze ciało, poczuć każdą jego część i dostrzec połączenia pomiędzy poszczególnymi organami uzyskując obraz całości naszego istnienia. 

"Anatomia Wiedźmy" to poradnik, przewodnik i magiczna księga w jednym, którą dobrze mieć na swojej półce, by często do niej zaglądać, chcąc poznać siebie jak najlepiej i spojrzeć na swoje ciało w zupełnie nowy sposób. 

źr. zdjęcia: amazon.com

Laura Tempest Zakroff jest profesjonalną artystką, autorką, tancerką, projektantką i współczesną tradycyjną czarownicą. Posiada tytuł BFA z Rhode Island School of Design (RISD), a jej inspirowane mitami dzieła otrzymały nagrody i wyróżnienia na całym świecie. Laura bloguje dla Patheos jako "A Modern Traditional Witch", dla magazynu Witches & Pagans jako "Fine Art Witchery" i przyczynia się do The Witches' Almanac. Jest autorką kilku bestsellerowych książek, w tym Sigil Witchery i Weave the Liminal. Jest także twórcą bestsellera Liminal Spirits Oracle. Laura mieszka w Nowej Anglii.

Muszę też wspomnieć o Christopherze Penczaku, który napisał przedmowę stanowiącą doskonałą rekomendację podręcznika autorki. Jest on pastorem służącym pogańskim czarownikiem, nauczycielem i uzdrowicielem oraz założycielem światowej sławy Temple of Witchcraft i Temple Mystery School, a także twórcą bestsellerowych książek Temple of Witchcraft i płyt audio CD. Christopher jest wyświęconym pastorem, służącym pogańskim i metafizycznym społecznościom New Hampshire i Massachusetts poprzez publiczne rytuały, prywatne rady i nauczanie.

Książkę przeczytałam, dzięki wydawnictwu:

1008. - "Liściki od Wszechświata"

Liściki od Wszechświata

Mike Dooley

Wydanie: I

Premiera w Polsce: 9 luty 2022r.

Premiera zagraniczna: 29 września 2020

Liczba stron: 360

Wymiary: 145 x 205 mm

ISBN 978-83-67069-71-7

Oprawa: miękka ze skrzydełkami

Tłumaczenie: Magdalena Wysmyk

Tytuł oryginału: The Complete Notes From the Universe

Wydawca: Wydawnictwo Kobiece

„Od naszych myśli zależą okoliczności, w jakich znajdziemy się jutro, a także by zacząć spełniać swoje marzenia.”

Od dawna wiadomo, że nasze myśli mają potężną moc, dzięki której możemy spełniać swoje najskrytsze marzenia. Jednak nie każdy potrafi wzbudzić w sobie pozytywne wibracje, gdyż patrzą na to, co mają w negatywnych barwach. Warto więc sobie uświadomić, że to my kreujemy swój świat, a temu mogą pomóc pozytywne, motywacyjne teksty. Nie muszą to być długie opracowania, jakie można kupić na naszym rynku wydawniczym. Czasami wystarczy kilka pozytywnych słów, które ukierunkowują nasze myśli w dobrym kierunku. A gdyby tak codziennie każdy z nas otrzymywał takie optymistyczne teksty w formie krótkich wiadomości? Teraz jest to możliwe, dzięki książce pt.: „Liściki od Wszechświata”.

źr. zdjęcia:
pinterest.com

Mike Dooley urodził się 7 lutego 1961 w Orange, Kalifornia. To znany nauczyciel specjalizujący się w tematyce metafizycznej i autorem bestsellerów „New York Timesa”, które zostały opublikowane na całym świecie i zostały przetłumaczone na 27 języków. Ja miałam możliwość przeczytania „Świat nieograniczonych możliwości”, „Sztuka kreacji marzeń”, „7 kroków do szczęścia” i "Dziesięć najważniejszych przesłań, które zmarli chcą przekazać Tobie". Dziś jest szczęśliwym, spełnionym człowiekiem realizującym swoje marzenia, ale nie zawsze tak było.

Kilkanaście lat temu autor miał trudny czas w swoim życiu. Jego firma ogłosiła bankructwo, więc Mike nie miał dobrej sytuacji finansowej, a do tego dowiedział się, że jego dziewczyna ma nowego chłopaka. Wówczas był na rozdrożu nie wiedząc, co będzie dalej. Zaczął analizować swoją sytuację, poszukiwać sensu w tym, czego doświadczał i stwierdził, że skoro cały ten bałagan w jego życiu zaistniał z przyczyn dla niego nie zrozumiałych, to nie znaczy, że nie będzie umiał z tego wyjść, więc czas zacząć śnić nowy sen, zwany życiem i wykreować zupełnie nową jakość myśli motywujących do działania. Zaczął od drobnych kroczków, z liściki były jednym z pierwszych. Postanowił bowiem rozsyłać do ludzi maile z krótkimi tekstami, które pomogłyby odbiorcom obudzić się z duchowego snu i pobudzić potencjał, jaki każdy ma w sobie. Te drobne gesty sprawiły, że jego życie zaczęło się zmieniać na lepsze. W ten sposób powstały liściki od Wszechświata, które stały się inspiracją do napisania kolejnej książki.

Stworzona publikacja to przede wszystkim materiał, dzięki któremu możemy poczuć się lepiej każdego dnia. Wystarczy wziąć książkę do ręki, skupić się na chwilę nad tym, co nas niepokoi, czy smuci lub po prostu z przesłaniem wskazówki na najbliższe godziny i otworzyć na przypadkowej stronie, a potem przeczytać, co Wszechświat chce nam przekazać. Każdy liścik, to zaledwie kilka lub kilkanaście linijek z pozytywnym przesłaniem, w których znajdziemy poradę, wskazówkę lub po prostu myśl skłaniającą do refleksji. Zamieszczone teksty tchną optymizmem, napawają nadzieją, emanują radością, empatią, miłością. Sprawiają, że kilka prostych słów potrafi pokazać naszą sytuację z zupełnie innej strony. Skłaniają do przyjrzenia się sobie, danej sytuacji, rozpoznać własne emocje, ograniczenia, dostrzec piękno w otaczającym świecie, a przede wszystkim zmienić nastawienie do siebie i tego, czego doświadczamy.

W życiu bowiem spotykają nas różne doświadczenia i nie raz potrzebujemy wsparcia, odrobiny nadziei, dodania otuchy czy po prostu jakiegoś miłego słowa, utwierdzającego nas w poczuciu, że nie jesteśmy sami na tym świecie. Możemy to poczuć, dzięki takim książkom, jak „Liściki od Wszechświata”, które napawają optymizmem i mogą być wiernymi towarzyszami na naszej drodze życie.

Książkę przeczytałam, dzięki wydawnictwu:

998. - "Przynależność"

Przynależność

Jak przypomnieć sobie drogę do domu

TOKO-PA TURNER

Wydanie: I

Premiera 26 stycznia 2022 r

Premiera angielska: 20 grudnia 2017 r.

Liczba stron: 360

Format: 145 x 205 mm

Oprawa: twarda

Tytuł oryginału: Belonging: Remembering Ourselves Home

Ean 9788367069472

Wydawca: Wydawnictwo Kobiece

„śnienie to natura, która przez nas przepływa”

Od momentu narodzin zaczynamy być obecni w określonym środowisku, kulturze, okolicznościach, rodzinie, a wraz z tym zostają nam narzucone określone normy zachowania, sposób patrzenia na rzeczywistość i zaczyna się proces dostosowania do społeczności, w której przyszło nam żyć i nie jest to przypadkowe. Jednak z czasem, gdy dorastamy, czujemy, że nie do końca dobrze czujemy się tu, gdzie jesteśmy i wówczas zaczyna się proces szukania swego miejsca na ziemi, gdzie będziemy mogli poczuć się dobrze sami ze sobą. Wiele osób tkwi wciąż w tych samych warunkach, ulegając wpływom otoczenia, a tym samym oddalając się od swej prawdziwej natury i prawdziwego Ja. Jak nie zatracić siebie w dzisiejszym świecie i mieć poczucie połączenia z danym środowiskiem, podpowiada książka pt.: „Przynależność.”

źr. zdjęcia:
toko-pa.com

TOKO-PA TURNER urodziła się na farmie w hrabstwie Devon w Anglii. Jej imię zostało wybrane z tomiku wierszy „Technicians of the Sacred” Jerome’a Rothenberga. Gdy miała 4 lata, wraz z rodziną musiała przeprowadzić się do Kanady i wychowywała się we wspólnocie sufickiej w Montrealu. Jednak nie czuła się doceniana, akceptowana i związana z rodziną, gdyż wciąż narzucano jej pewne normy zachowania. To spowodowało, że doświadczyła trudnych sytuacji związanych z poczuciem odrzucenia, z których powoli zaczęła wychodzić, gdy odkryła pracę ze snami oraz powróciła do studiowania nauk sufizmu. Zgłębiając duchową wiedzę, między innymi u boku wielkich nauczycieli takich, jak Marlon Woodman czy James Hollis. W 2001 roku założyła  Szkołę Śnienia. Obecnie mieszka na małej wyspie na Morzu Salish w Kolumbii Brytyjskiej.

"Przynależność" to jej pierwsza w karierze książka. Została napisana z myślą o wszystkich tych czują się tzw. czarnymi owcami, buntownikami, odmieńcami, oderwanymi od swoich korzeni i odrzuceni, by poczuli jedność ze wszystkim, co ich otacza.

"Obyście dostrzegali z coraz większą jasnością natury, która przez was przepływa, że wasz głos jest nie tylko niezbędny, ale rozpaczliwie potrzebny, żebyśmy wyszli cało  z tego zamętu."

Kieruje  swój poradnik także do wszystkich poszukujących odpowiedzi na pytanie o siebie, otaczającą nas rzeczywistość i sens życia. Jej wspomnienia z różnych okresów czasu, nadają tej publikacji dodatkowego waloru, urozmaicając prezentowany materiał o scenki, na podstawie których poznajemy dane zagadnienie. Łatwiej jest zrozumieć sens przekazywanej wiedzy, tym bardziej, że porusza ona tematy wzięte z życia, które nie zawsze dostrzegamy i na pewno nie w takim ujęciu, jaki prezentuje autorka. Na wiele znanych aspektów naszego życia rzuca nowe światło i pokazuje zupełnie świeże spojrzenie na problemy, które wiążą się z brakiem poczucia przynależności. Epizody związane z życiem autorki często są wzruszające, przejmujące, czasami napawają smutkiem, zwłaszcza te z czasów dzieciństwa. Jej historia pokazuje, jak ważne są pierwsze lata naszego życia, gdy dopiero kształtuje się nasza osobowość i światopogląd.

Wiedza została ujęta aż w 19 rozdziałach, w których dosyć obszernie autorka omawia różnego rodzaju aspekty naszego życia w odniesieniu do poczucia przynależności, a najczęściej jego braku. Wyprowadza nas często z błędnego postrzegania rzeczywistości, ukazując źródło problemów, z jakimi stykamy się na co dzień. Tematyka jest bardzo szeroka, więc na pewno każdy znajdzie takie zagadnienia, które nakreślają jego sytuację, z którą sobie nie radzi.

Na uwagę zasługuje także wydanie książki, która została oprawiona w twardą okładkę ze zszywanymi brzegami i kolorowymi wklejkami. Wnętrze prezentuje się skromnie, gdyż materiał został wydrukowany na ekologicznym szarym papierze, ale dzięki temu nie ma problemów z jej używaniem, gdyż publikacja nie jest sztywna i z łatwością daje się szeroko otwierać. Poza tym na takim nośniku, czcionka jest wyraźna, więc nie sprawia trudności przy czytaniu. Ogromnym plusem jest dołączony kalendarz biurowy, w którym na każdy miesiąc przewidziana jest sentencja napisana przez panią Turner.

Toko-pa Turner zaprasza do nietuzinkowej, zadziwiającej i jedynej w swoim rodzaju podróży w głąb siebie, ukazując naszą wyjątkowość, którą każdy z nas posiada. Na swoim przykładzie ukazuje omawiane zagadnienia, pokazując, w jaki sposób wpłynęło to na jej decyzje i życie. Przytacza wiele epizodów ze swojej przeszłości, oraz swoich znajomych i klientów, ukazując zmiany, jakie zaistniały po przeanalizowaniu kwestii przynależności w danej dziedzinie czy środowisku. Niezwykle cennym elementem jej rozważań są przykłady snów, oraz ich interpretacje. To pozwala zagłębić się w ich symbolikę i zrozumieć, co nasza podświadomość chce nam przekazać. Uczy rozpoznawania pod postacią sennych obrazów dostrzegania rozwiązania naszych problemów i poznawania swoich słabości oraz tego, co nas blokuje.

Podkreśla też kwestię samotności, którą odczuwa coraz więcej osób, mimo że są otoczeni przez wielu znajomych, mają ułatwiony kontakt poprzez media społecznościowe i technologie, a mimo to brakuje im bliskości drugiego człowieka i prawdziwej integracji z miejscem, w którym aktualnie przebywają. 

Pragnienie przynależności drzemie w każdym z nas, gdyż każdy chce być akceptowany, kochany i potrzebny. Jesteśmy gotowi do wielu poświeceń, by należeć do jakiejś grupy, mieć poczucie współistnienia z danym miejscem czy społeczeństwem. Zapominamy jednak, że najważniejsze jest czuć się dobrze z samym sobą, a to osiągniemy tylko wtedy, gdy zrozumiemy na czym polega przynależność.

Zjawisko przynależności jest najczęściej określane, jako potrzeba obecności w jakiejś konkretnej społeczności, grupy czy miejscu, z którymi łączą nas silne więzi emocjonalne, a przy tym czujemy się bardziej wartościowi i potrzebni. Często jest ono mylone z dopasowaniem do danych nam warunków, a wpajane nam od najmłodszych lat doktryny, zasady zachowania i określony światopogląd może jedynie dawać nam fałszywe poczucie przynależności.

Autorka poprzez swoją książkę, pokazuje, jak nie popaść w pułapkę własnych pragnień i namawia do poszukiwania odpowiedzi kryjących się w nas i wyrażających się poprzez sny. Przekonuje, że praca ze snami jest potężnym narzędziem do wniknięcia w głąb siebie, odnalezienie więzi z Boskością, naszą intuicją, kreatywnością i tym, czego pragniemy. Uświadamia, że jesteśmy trybikiem w mechanizmie wszechświata, a przez to mamy prawo do wyrażania siebie i pielęgnowania naszych najwspanialszych talentów, zalet a przede wszystkim mamy prawo do bycia sobą.

To lektura, która skłania do przemyśleń, dlatego nie jest to materiał, który czyta się szybko. Każdy rozdział, zagadnienie, element jest dokładnie omówiony, rozłożony na czynniki pierwsze, uświadamia nam mechanizmy funkcjonujące w naszej rzeczywistości, które odciągają nas od naszej prawdziwej natury, sprawiając, że czujemy się niepotrzebni, wyobcowani i w efekcie samotni. Zbyt mało przywiązuje się w wychowaniu do wyeksponowania naturalnych, a więc prawdziwych predyspozycji, nakładając na niego zwyczaje, normy zachowania i widzenia rzeczywistości, tak, jak jest to akceptowane w danym środowisku. Podporządkowywanie nas do ogółu sprawia, że zatracamy prawdziwego siebie, tracimy więź z matką Naturą i w końcu nie wiemy, kim jesteśmy. Książka "przynależność" jest drogowskazem na drodze do naszego wewnętrznego domu. 

Książkę przeczytałam, dzięki wydawnictwu: