1026. - "Dziewczyna z głową w chmurach" Tom III

Dziewczyna z głową w chmurach

Między stronami życia

Seria toruńska Tom 3

Anna Szczęsna

Wydanie: I

Premiera: 9 marca 2022r.

Liczba stron: 432

Wymiary: 135 x 205 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

ISBN 978-83-67069-96-0

Wydawca: Wydawnictwo Kobiece

Moja ocena: 5/6

„Strata jest wpisana w nasze życie i jesteśmy tak skonstruowani, żeby sobie z nią poradzić.”

W maju zeszłego roku pojawiła się po raz pierwszy seria toruńska pod wspólną nazwą „Między stronami życia”, która ujęła mnie swoją naturalnością i życiową historią. Na każdy tom zawsze czekałam z podekscytowaniem, gdyż za każdym razem działo się w nich bardzo dużo, a wszystko było ubrane w różnorodne emocje i pobudzające wyobraźnię zdarzenia. Nie inaczej jest w trzeciej i niestety, już ostatniej części serii, pt.: „Dziewczyna z głową w chmurach”.

Każdy z tomów opowiada o innej osobie, ale mimo wszystko razem tworzą spójną całość. Łącznikiem między nimi jest Michał Tarkowski i Justyna Różycka, których losy śledzimy od chwili, gdy się poznali. Oni stanowili główny motyw w „Dziewczynie patrzącej w słońce”, następnie rozwój ich relacji obserwowaliśmy w „Dziewczynie z wiatrem we włosach”, poznając bliżej Marlenę, agentkę Michała. Tym razem, w trzeciej odsłonie ich głównymi obserwatorami tego, co się dzieje, są Michał i Beata.

Beata Jaworska jest uznaną, robiącą karierę projektantką wnętrz oraz matką samotnie wychowującą trzynastoletnią Lilkę. Gdy jako nastolatka zaszła w ciążę, jej ówczesny chłopak pozostawił ją samej sobie. Wsparcia nie otrzymała też od rodziców, a jedyną życzliwą wówczas osobą okazała się ciotka Weronika, które przygarnęła Beatę, dając jej poczucie bezpieczeństwa. Niestety, życie jej nie rozpieszczało, dostarczając kolejnych powodów do zmartwień, gdyż teraz musi zmierzyć się z przeszłością, ale też ze swoim poczuciem krzywdy i zrozumieć, że bez nabrania dystansu do siebie, tego co przynosi życie, nie sposób odnaleźć w sobie spokój i szczęście.

Jej córka jest czasami irytująca ze swoimi pretensjami i ciągłym dąsaniem się, więc nie wzbudziła mojej aprobaty. Dziewczynka jest osóbką o buntowniczym charakterze, próbującą odnaleźć się w świecie dorosłych. Nie pomaga jej w tym pojawienie się w ich życiu Adriana, jej ojca, który dopiero teraz zrozumiał, że chciałby poznać córkę bliżej. Do tego Beata próbuje pogodzić pracę zawodową z poświęcaniem uwagi córce, co nie jest łatwym zadaniem. Ale, od czego ma się przyjaciół, którzy zawsze są gotowi na interwencję, gdy dzieje się krzywda, lub też Beata potrzebuje pomocy. Już w pierwszym i drugim tomie te więzi były zaznaczone dosyć wyraźnie, ale tutaj wychodzą na plan pierwszy. Punkt widzenia Beaty śledzimy w narracji trzecioosobowej, tak jak i innych postaci, ale kolejne wydarzenia widzimy poprzez jej odczucia, myśli i przeżycia.

Podobnie jest z Michałem, który w ciągu ostatnich miesięcy przeszedł ogromną przemianę. Z gburliwego, markotnego, zaniedbanego i zazdrosnego o sukcesy pisarskie Justyny, stał się sympatycznym, miłym mężczyzną, znającym swoją wartość. Autorka wydobyła z niego same najlepsze cechy. Nie jest to wprawdzie typ mężczyzny, który uważa siebie za najprzystojniejszego i najlepszego, ale przeszedł znaczącą przemianę osobowości. Wykazuje się empatią otwartością, troskliwością, a przede wszystkim emanuje niczym nieskrępowaną miłością do Justyny.

Poza tą dwójką swoją rolę odgrywa oczywiście Justyna, ale też Marlena i jej parter, Seweryn, który w drugiej części pojawił się u boku charyzmatycznej agentki wydawniczej. Moja sympatia wzrosła też do mamy Michała, pani Heleny Tarkowskiej, która pokazuje, że czerpanie radości z życia nie kończy się wraz z upływem lat młodości i w każdym momencie możemy cieszyć się jego darami.

Trochę zabrakło mi w tej części rozwinięcia wątku romansu, który pojawia się w bardzo skromnym wydaniu w formie zaledwie zalążka znajomości, ale nie została ona w pełni rozwinięta. Bardziej uwypuklone są tu problemy Beaty i dalsze losy Michała i Justyny. W tle obserwujemy też związek Marleny i Seweryna. Po dotarciu do końca poczułam niedosyt, gdyż finał mógłby być także początkiem kolejnej historii, więc mam nadzieję, że autorka kiedyś powróci do tego wątku.

Powieść „Dziewczyna z głową w chmurach”, jak i całą serię toruńską przeczytałam z przyjemnością i na każdą z tych historii czekałam niecierpliwie, gdyż pani Anna Szczęsna potrafi pisać o codziennych sprawach w sposób przyciągający uwagę. Wraz z kolejnymi epizodami pojawiały się niezwykle charakterystyczne i barwne postacie, życiowe sytuacje i problemy. Każda z części ma swój niepowtarzalny klimat i porusza wiele zagadnień wziętych wprost z życia. Z tego względu jest to trylogia wpisująca się w literaturę, która pozwala namacalnie poczuć emocje, wniknąć w przeżycia bohaterów, pozostawiając wrażenie, że dana historia mogłaby wydarzyć się naprawdę. Ich historie pokazują, że naszą siłą są ludzie, z którymi idziemy przez życie, spotykamy na swej drodze, dodającymi nam sił wiary w siebie i nadzieję.

Anna Szczęsna pochodzi z mojego rodzinnego miasta, z Włocławka. Ukończyła Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu a obecnie mieszka na Pomorzu. Jej życie jest związane z książkami, gdyż pracuje, jako bibliotekarka. W wolnych chwilach pisze opowiadania grozy, ale jest znana przede wszystkim z pełnych ciepła powieści obyczajowych, w których porusza sprawy związane z relacjami międzyludzkimi. Na swoim koncie ma kilkanaście tytułów książek, którymi zyskała sobie uznanie wśród czytelniczek i tytuł Literackiej Królowej Serc.

Recenzja części pierwszej 

Recenzja części drugiej

Książkę przeczytałam, dzięki wydawnictwu

963. - "Gwiazdka z brokatem"

Gwiazdka z brokatem

W świątecznej aurze potrafią dziać się prawdziwe cuda.

Anna Szczęsna

Wydanie: I

Premiera 13 października 2021

Liczba stron: 416

Wymiary: 135 x 205 mm

Oprawa: miękka ze skrzydełkami

Wydawca: Wydawnictwo Kobiece

„Cokolwiek się wydarzy, masz moc, by obrócić to ku dobremu. Musisz tylko odkryć swoją drogę”

Rok temu pani Anna Szczęsna ujęła mnie świąteczną opowieścią "Sztuka dawania prezentów", więc i teraz bez namysłu sięgnęłam po jej najnowszą książkę „Gwiazdka z brokatem”. Jak zwykle, przy tego typy publikacjach, uwagę zwracają okładki, więc i teraz wizualna strona oprawy zachwyca i przywołuje świąteczną aurę.

źr. zdjęcia:
lubimyczytac.pl

Anna Szczęsna pochodzi z Włocławka. Ukończyła Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu a obecnie mieszka na Pomorzu. Jej życie jest związane z książkami, gdyż pracuje, jako bibliotekarka. W wolnych chwilach pisze opowiadania grozy, ale jest znana przede wszystkim z pełnych ciepła powieści obyczajowych, w których porusza sprawy związane z relacjami międzyludzkimi. Wycisza się w lesie i relaksuje, spędzając czas z najbliższymi.

Bardzo lubię styl, w jakim pani Anna Szczęsna rozwija tworzoną historię subtelnie opowiadając o przyjaźni, miłości i wartościach ważnych dla każdego. Miałam okazję przeczytać niektóre z licznych książek autorki. Pierwsze moje spotkanie z jej twórczością miało miejsce przy powieści "Testerka szczęścia", potem "Sztuka dawania prezentów", oraz "Dziewczyna, która patrzyła w słońce" i "Dziewczyna z wiatrem we włosach.”  Wszystkie dostarczyły mi mnóstwo emocjonalnych przeżyć i podobne oczekiwania miałam, otwierając jej najnowszą powieść.

Basia jest dwudziestoczteroletnią kobietą, samotną z wyboru, pełną pomysłów, kreatywną, z umiejętnościami plastycznymi i kulinarnymi. Papier to jej żywioł działający na jej wyobraźnię, dominujący w jej życiu, dlatego otworzyła sklep papierniczy, najpierw on-line a niedawno stacjonarny. 

Praca wykonywana z pasją wypełnia jej czas w pełni, nie pozostawiając miejsca na życie osobiste. Ona jednak nie widzi w tym nic złego, gdyż przyzwyczaiła się do swojej samotności. Jest osobą empatyczną, przyjazną, troskliwą i gotową udzielać wsparcia potrzebującym. Ale potrafi być uparta, zazdrosna, egoistyczna i narzucająca swoją wolę. Gdy coś nie idzie według jej wyobrażeń budzi się w niej złość i nieuzasadnione pretensje. Nie potrafi przyjmować tego, co niesie życie i akceptować odmiennego od jej zdania.

Pewnego dnia jedzie do rodzinnego miasteczka o nazwie Nowe, gdzie odwiedza grób swoich rodziców, którzy zginęli kilkanaście lat temu w wypadku. Na cmentarzu spotyka panią Marię, emerytowaną bibliotekarkę, które właśnie skręciła nogę w kostce, więc Basia pomaga jej dotrzeć do lekarza a potem do mieszkania. To zapoczątkowuje serię wydarzeń, które całkowicie odmienią życie głównej bohaterki, pokazując, co jest dla niej najlepsze.

„Lepiej popełnić błąd, niż nie doświadczyć niczego.”

Basia ma jeszcze jedną irytującą cechę: lubi wszystko zaplanować i mieć nad tym kontrolę. Wkrótce przekonuje się, że nie da się wszystkiego przewidzieć i ułożyć według swoich wyobrażeń. Wpada w złość, gdy ktokolwiek próbuje uświadomić jej, że swoim zachowaniem, stylem życia, poświęcaniem się tylko i wyłącznie pracy, robi sobie krzywdę. Nie daje sobie szansy na szczęście, boi się otworzyć na miłość tylko dlatego, że może to wszystko stracić. Ta strona jej charakteru była dla mnie irytująca i trudna do zrozumienia. Do tego dochodzi nieuzasadniona złość na Jędrzeja, który z troską podchodzi do pani Marii i robi wszystko, by przekonać do siebie Basię. Gdy pojawia się on u pani Marii, ona traktuje go jak intruza widząc w niczym jedynie zagrożenie dla swojej roli w życiu emerytowanej bibliotekarki.

„Samotność nie jest dobra dla człowieka”

Powieść rozpędza powoli, wprowadzając nas w klimat, ukazując otoczenie bohaterki, jej życie i osobowość pozwalając wyrobić sobie zdanie na jej temat. Można nawet zauważyć pewną powtarzalność wynikającą z rytmu dnia Basi. Pierwsze rozdziały toczą się głównie wokół niej i pracy w sklepie oraz rozmów z przyjaciółką Leną oraz klientami. Śledzimy wydarzenia dzień po dniu, od 1 grudnia, poprzez święta, Sylwester aż do 2 lutego, czyli do czasu, gdy ostatecznie żegnamy się ze świątecznymi ozdobami. Daty sprytnie zostały wykorzystane też, jako oznaczenie kolejności rozdziałów.

To jedna z tych książek, które otoczone są niezwykłym klimatem, z niespiesznie biegnącym tempem przez kolejne strony pokazując stopniowo otoczenie bohaterki i dokładając wciąż nowe elementy czyniąc ją coraz bogatszą w wydarzenia. Fabuła toczy się jednostajnie, by w efekcie nabierać coraz większego rozpędu. To tak jak z padającym śniegiem: najpierw zaczyna się nieśmiało, pojawiają się najpierw pojedyncze płatki leniwie opadając na ziemię, by nagle wzmocnić intensywność spadania, aż w końcu, nim się zorientujemy, już mamy wokół świeżą pokrywę śniegu.

„Gwiazdka z brokatem” to przyjemna lektura idealna na grudniowy czas, wprowadzająca w pozytywny nastrój i pozwalająca na chwilę oddechu w natłoku przedświątecznych przygotowań. Nie jest to jednak przesłodzona historia, gdyż porusza kilka istotnych spraw skłaniając do refleksji. Zwraca przede wszystkim uwagę na kwestię braku pomocy dla osób biednych i starszych. Zestawia tu dwa rodzaje samotności. Pierwsza w osobie pani Marii, która świetnie radzi sobie mieszkając w starej kamienicy w miejscowości. Jej samotność jest wynikiem losowych wydarzeń w życiu, gdzie nie znalazła miejsca na swoje potrzeby. Próbuje to uświadomić Basi, która jest samotna z wyboru i uważa, że z tym jest jej najlepiej. W związku z tym jest negatywnie nastawiona do wszelkich zmian uważając, że zachwiałyby one jej unormowanym, zaplanowanym życiem.

W klimacie bożonarodzeniowych ozdób, brokatów, ozdobnych papierów, figurek, gwiazdek i papeterii autorka snuje opowieść o przyjaźni, miłości, otwieraniu się na innych i zaufaniu temu, co niesie los. Uświadamia, że w życiu ważne jest byśmy realizowali swoje pasje, wkładali w to, co robimy serce, ale powinniśmy zawsze pamiętać własnych potrzebach, bo w pewnym momencie uświadomimy sobie, że coś przegapiliśmy, poświęcając się tylko i wyłącznie ambicjom zawodowym i karierze. Warto mieć obok kogoś, kto zawsze jest z nami, bez względu na wszystko, na dobre i złe. Pokazuje też, że w jednej chwili można stracić wszystko, ale też jednocześnie nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło. Czasami potrzebny jest wstrząs by zrozumieć, co jest w życiu ważne. 

Książkę przeczytałam, dzięki wydawnictwu:

909. - "Dziewczyna z wiatrem we włosach" Tom II

Dziewczyna z wiatrem we włosach

Między stronami życia 

seria toruńska Tom 2

Anna Szczęsna

Wydanie: I
Data premiery: 25 sierpnia 2021 r.
Liczba stron: 350
Wymiary: 130 x 198 mm
Okładka: miękka ze skrzydełkami
Wydawca: Wydawnictwo Kobiece

„Ludzie potrafią się zmienić. Czasami w zaskakujący sposób”

Anna Szczęsna już jakiś czas temu urzekła mnie swoimi opowieściami, więc zawsze z miłą chęcią sięgam po jej książki. Miałam okazję przeczytać do tej pory jej trzy powieści: „Testerka szczęścia“, „Sztuka dawania prezentów“ i „Dziewczyna, która patrzyła w słońce”. Ten ostatni tytuł stanowił pierwszą część historii z serii „Między stronami życia” i opowiada o ludziach z kręgu twórców literatury.

Gdy przeczytałam książkę pt.: „Dziewczyna, która patrzyła w słońce”, wiedziałam, że nie może ona tak się skończyć i byłam ciekawa dalszych losów bohaterów, dlatego z niecierpliwością oczekiwałam drugiej części, która ukazała się kilka tygodni temu pt.: „Dziewczyna z wiatrem włosach."

Anna Szczęsna pochodzi z mojego rodzinnego miasta, z Włocławka. Ukończyła Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu a obecnie mieszka na Pomorzu. Jej życie jest związane z książkami, gdyż pracuje jako bibliotekarka. Wegetarianka, miłośniczka dobrego filmu i literatury. W wolnych chwilach pisze opowiadania grozy ale jest znana przede wszystkim z pełnych ciepła powieści obyczajowych, w których porusza sprawy związane z relacjami międzyludzkimi. Wycisza się w lesie i relaksuje, spędzając czas z najbliższymi. Na swoim koncie ma kilkanaście tytułów, którymi zyskała sobie uznanie wśród czytelniczek i tytuł Literackiej Królowej Serc.

„Czasami jedyne, czego trzeba, to odrobina cierpliwości”

W pierwszym tomie  serii "Między stronami życia" poznaliśmy Justynę Różycką, pisarkę romansów, która ma liczne grono czytelniczek, oraz Michała, zamkniętego, mrukliwego w sobie autora horrorów, którego powieści są także bestsellerami, ale nie w takim rozmiarze jak Justyny. Osobą scalającą obie postacie i jednocześnie będącą siłą napędową ich działań była Marlena, energiczna agentka, która zaciekawiła mnie swoją osobowością. Niezmiernie ucieszyłam się, że mogę ją poznać lepiej, dzięki książce „Dziewczyna z wiatrem we włosach”.

Justyna Różycka mieszka w Toruniu, tak jak Michał i Marlena. Jej postać tym razem schodzi na plan drugi i przede wszystkim śledzimy wydarzenia z punktu widzenia pisarza horrorów i jego agentki naprzemiennie, ale w narracji trzecioosobowej. Mistrzyni romansów zaszywa się na wsi w rodzinnym domu, by opiekować się chorym ojcem, mimo że nic dobrego ją od niego nie spotkało. Jednak ona czuje się w obowiązku poświęcić mu swój czas kosztem braku nowych powieści.

Z kolei Michał Tarkowski popada w depresje, gdy jego plany wobec ukochanej nie doszły do skutku. Czuje się nieszczęśliwy, samotny i rozgoryczony, co skutkuje  brakiem chęci do pracy i zaniedbaniem swego wyglądu zewnętrznego,

Marlena zdaje sobie sprawę, że ta sytuacja nie może trwać zbyt długo, gdyż jej dostatnie życie zależy w dużej mierze od tej dwójki pisarzy. Poza tym między nimi wywiązała się nić sympatii i przyjaźni, więc postanawia wyciągnąć ich z marazmu i beznadziejnej sytuacji wciągających ich na samo dno. Jakby było mało tych problemów, pojawia się brat Marleny, Krzysiek, który nie jest zapowiedzią miłych wydarzeń a raczej nadchodzących kłopotów. Wybawieniem wydaje się nietypowa i dziwna propozycja pewnego bogatego biznesmena, kłócąca się z zasadami postępowania agentki. Jednak na razie nie widać na horyzoncie innego ratunku…

Nie sposób zapomnieć jeszcze o jednej osobie, która ujęła mnie swoją osobowością. To mama Michała - Helena Tarkowska, która jest doskonałym przykładem kobiety pełnej energii, która nie patrzy na wiek, lecz realizuje swoje pasje, zgodnie z twierdzeniem, że "wiek to stan umysłu". Pokazuje, że ludzie w tzw. dojrzałym wieku, nie muszą tkwić w czterech ścianach lecz powinny czerpać z życia wszystko, co najlepsze. 

Kontynuacja historii o perypetiach bohaterów „Między stronami życia” dorównuje swoim stylem i historią części pierwszej, a nawet odrobinę ją przewyższa. Wprawdzie irytowała mnie postawa Justyny i całkowicie zgadzałam się z podejściem Marleny w tej kwestii, ale przebieg kolejnych wydarzeń, przyjemny styl pisania i poruszane zagadnienia dostarczyły mi kilkunastogodzinną ucztę czytelniczą.

„Lektura to niezwykle intymna forma kontaktu między czytelnikiem a autorem. Cenna i unikatowa”

„Dziewczyna z wiatrem we włosach” jest jak powiew świeżego powietrza, orzeźwiająca swoją fabułą, która odbiega od standardowych wzorców. To pełna ciepła, lekkości z odrobiną humoru opowieść o prawdziwej przyjaźni, której nie jest obojętny los bliskich osób, która zawsze znajdzie rozwiązanie problemów i nie poddaje się przeciwnościom. To także książka, w której siłą przewodnią jest miłość walcząca o zaistnienie i miejsce w życiu zakochanych. Przy okazji poznajemy też świat wydawniczy i machinę, która nim rządzi. Napisanie książki to zaledwie początek kariery pisarskiej, o którą trzeba cały czas dbać. Ci autorzy, którzy nie chcą być zapomniani, muszą wciąż tworzyć, udzielać się publicznie, dbać o jakość tego, co piszą, by utrzymać się na rynku wydawniczym.

Bardzo urzekła mnie historia stworzona przez panią Annę Szczęsną, mimo że nie ma w niej szalonych zwrotów akcji. Obie części mają swój delikatny, ujmujący klimat, dzięki czemu lektura tej serii pozostawia po sobie przyjemne wrażenia. Co ciekawe, można je czytać niezależnie, chociaż kolejność poznawania losów bohaterów daje pełniejszy obraz wydarzeń. Jestem niezmiernie ciekawa, czym zaskoczy mnie autorka w trzecim tomie, na który będę czekała z utęsknieniem.

Recenzja części pierwszej

Książkę przeczytałam, dzięki wydawnictwu:

784.- "Dziewczyna, która patrzyła w słońce" Tom I

Dziewczyna, która patrzyła w słońce
Między stronami życia 

seria toruńska Tom 1
Anna Szczęsna

Wydanie: I

Data premiery: 28 kwietnia 2021 r.

Wymiary: 206 x 140 mm

Oprawa: Miękka ze skrzydełkami

Liczba stron: 368

Wydawca: Wydawnictwo Kobiece

„Patrzenie w stronę światła może oznaczać wybór jaśniejszej strony życia i nieskupianie się na tym, co złe, ale przecież nieuchronne“.

Czytając jakąkolwiek książkę zastanawiało mnie nie raz, jak to jest być twórcą historii, którą pisarze zamieszczają na kartach powieści, skąd biorą pomysły i jak wygląda ich warsztat pracy. Na to pytanie częściowo odpowiada książka pt.: „Dziewczyna, która patrzyła w słońce“, gdyż jeden z głównych jej wątków dotyczy właśnie pisania literackich utworów.

źr. zdjęcia: lubimyczytac.pl

Anna Szczęsna to autorka powieści obyczajowych, pochodząca z Włocławka, co jest dla mnie miłym akcentem, gdyż moje pierwsze kilkanaście lat życia było związane z tym miastem. Autorka ukończyła Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu a obecnie mieszka na Pomorzu. Jej życie jest związane z książkami, gdyż pracuje jako bibliotekarka. Wegetarianka, miłośniczka dobrego filmu i literatury. W wolnych chwilach pisze opowiadania grozy. Wycisza się w lesie i relaksuje, spędzając czas z najbliższymi. Na swoim koncie ma kilkanaście tytułów, którymi zyskała sobie uznanie wśród czytelniczek. Ja miałam okazję przeczytać jej dwie powieści : „Testerka szczęścia“ i „Sztuka dawania prezentów“

Justyna Różycka mieszka na starówce pięknego Torunia, gdzie powstają jej popularne romanse. Poznajemy ją, gdy właśnie ukończyła pisać kolejną historię i powoli wraca do rzeczywistości. Jest ona bowiem z tych pisarek, które całkowicie pochłania praca i proces tworzenia powieści. Justyna ujęła mnie swoim pozytywnym podejściem do życia, życzliwością, dążeniem do realizacji swoich marzeń i pasji, nie dając się ograniczać ludziom, którzy nie akceptują jej drogi, jaką wybrała.  Ma bardzo dobry kontakt ze swoją przyjaciółką Marleną, która jest agentką literacką Michała, o czym Justyna początkowo nie wie.

Michał Tarkowski jest jej całkowitym przeciwieństwem pod każdym względem, także jeśli chodzi o pisanie książek, gdyż jego historie ociekają krwią, grozą i strachem, które są nieodłącznym elementem horrorów. Michał jest typem malkontenta, milczący, wycofany, stroniący od ludzi i nielubiący, gdy ktoś narzuca mu swoją wolę. Świat widzi w czarnych barwach,  nic go nie cieszy, nie potrafi zdopingować się do działania, mimo że wie o zbliżającym się terminie przesłania gotowej powieści do wydawnictwa. Do tego trawi go zawiść i zazdrość o sukcesy innych pisarzy, których książki są na listach bestsellerów wyżej, niż jego. Tak jest w przypadku powieści Justyny, która cieszy się popularnością a on nie potrafi zrozumieć jak można sięgać po jakieś nudne romanse, gdy on tworzy tak fascynujące horrory. Tej wersji Michała nie sposób polubić, gdyż jego zachowanie i sposób myślenia irytuje tak, że ma się ochotę nim potrząsnąć. Więcej mojej sympatii wzbudził w późniejszych rozdziałach, gdy w jego życie wkracza energiczna, pełna pomysłów i życia pani Helena Tarkowska, jego aktywna mama.

Los styka ścieżki dwóch pisarskich  światów, w momencie gdyż Michał kupuje mieszkanie także na toruńskiej starówce, w kamienicy, która stoi naprzeciwko miejsca zamieszkania Justyny. Oboje mają swoje lokum na ostatnim piętrze tych budynków a do tego ich okna znajdują się dokładnie naprzeciwko siebie. Różnica jest jednak taka, że ona dysponuje pięknym przestronnym tarasem pełnym zieleni a on skromnym, niewielkim balkonem.

Początkowo, przez kilkanaście rozdziałów śledzimy ich życie naprzemiennie, w osobnych wątkach. Poznajemy ich zwyczaje, rytm dnia, podejście do codzienności, otoczenia i sposób postrzegania rzeczywistości. Autorka wykazała się tu kunsztem analizy osobowości, wnikając w ich psychikę, sposób bycia, ujawniając ich nawyki, nastawienie do siebie i otoczenia. Niezwykle sugestywnie i realnie nakreśliła portrety postaci, dając poczuć ich odczucia, dylematy i nastroje.

Fabuła toczy się spokojnie, bez nagłych przyspieszeń czy niespodziewanych sytuacji. Mimo to przez kolejne rozdziały płynie się lekko, odwracając kartkę za kartką i delektując się słowem, które autorka dobiera starannie, stosując liczne porównania, malarskie opisy, działając na wyobraźnię. Być może są w nich czasami zbyt szczegółowo pokazane kolejne czynności, które wykonują bohaterowie i można by je pominąć ale one mają swoje uzasadnienie. Nadają bowiem całości plastyczności, pokazują codzienne życie i pozwalają poczuć świat, w którym funkcjonuje Justyna i Michał. Dodatkowego waloru dodają umiejętnie wplecione uroki pięknego Torunia, jego uliczek, kawiarenek, starówki i zabytków.

Poza analizą życia bohaterów i ich późniejszej relacji mamy możliwość obserwowania procesu twórczego, rynku wydawniczego oraz działań promocyjnych wokół książki. Odniosłam wrażenie, jakby autorka uchyliła odrobinę swojego warsztatu pisarskiego i zaprosiła swoich czytelników do siebie, by opowiedzieć o świecie, o którym nie wiemy, gdy zagłębiamy się w wybraną powieść.

Pokazuje też, że nie ma lepszego lub gorszego gatunku literackiego, gdyż to zależy od czytelników i każdy rodzaj ma swojego odbiorcę. Natomiast możemy jedynie oceniać powieści pod kątem jakości, stylu, poprawności ale każdy autor wkłada w swoją powieść własne serce, duszę i czas. Nie zawsze jednak wychodzi z tego dzieło godne uwagi, ale bez względu na to, kryje się za nim trud i poświęcony fragment życia. 

Na szczęście powieść pani Anny Szczęsnej absorbuje uwagę do samego końca, mimo że nie jest to lektura, która charakteryzuje się  dynamicznym rozwojem akcji.

„Dziewczyna, która patrzyła w słońce“ to historia wzięta z życia tocząca się wokół książek i ich powstawania ale też ukazująca przewrotność życiowych ścieżek. Im lepiej poznawałam bohaterów i inne osoby tej historii, tym bardziej wnikałam w zrównoważoną fabułę, która zaczęła toczyć się nieco szybciej w ostatnich rozdziałach.  Pojawiło się więcej dialogów i różnych sytuacji, które rozruszały wcześniejszy, spokojniejszy bieg wydarzeń rozbudzając jeszcze większą ciekawość poznania zakończenia tej historii. I gdy zbliżamy się do tego momentu, czując już przedsmak tego, co powinno się wydarzyć, nagle powieść się urywa w najbardziej nieoczekiwanym momencie, wprawiając czytelnika w rozczarowanie, że to już koniec tej części. Z niecierpliwością będę oczekiwać więc kontynuacji losów Michała i Justyny w kolejnym tomie serii „Między stronami życia“.

Recenzja części drugiej

Książkę przeczytałam dzięki wydawnictwu:

681. - "Sztuka dawania prezentów"

Sztuka dawania prezentów

Anna Szczęsna

Wydanie: I

Rok wydania: 2020

Ilość stron: 320

Format : 135×205 mm

Oprawa: miękka ze skrzydełkami

Wydawca: Wydawnictwo Kobiece

„Problemy łatwiej można pokonać i je rozwiązać, gdy ma się wsparcie”.

Okres świąt Bożego Narodzenia to niezwykły czas, który ma kojący wpływ na ludzkie serca. Coraz z tym trudniej, gdyż ludzi dzieli odległość, obowiązki a czasami niezgoda, którą trudno pokonać. Z tego rodzaju dylematami i wieloma innymi muszą poradzić sobie bohaterowie powieści „Sztuka dawania prezentów”.

źr. zdjęcia: ddwloclawek.pl

 

Anna Szczęsna to pochodząca z Włocławka autorka powieści obyczajowych. Jest to dla  mnie miły fakt, gdyż Włocławek jest też moim rodzinnym miastem i cieszy mnie, że jej książki są wyróżniane nagrodami. Otrzymała m.in. "Laur Prezydenta" miasta Włocławka za całkoształt twórczości. Jako autorka powieści obyczajowych zdążyła już zaskarbić sobie serca czytelniczek takimi książkami jak: „Jutro pachnie cynamonem”, „Gang różowych kapeluszy”, „Trzykrotka” czy „Myśl do przytulania” a ostatnio „Szepty drewnianych podłóg” i „Krokodyl w doniczce”. Jej powieści cechuje niezwykła wnikliwość, ciepło i głębokie zrozumienie poruszanych tematów.”Sztuka dawania prezentów” jest jej dziesiątą książką w jej dorobku literackim.

To moje drugie spotkanie z twórczością autorki. W zeszłym roku miałam przyjemność przeczytać „Testerkę szczęścia”, która pozostawiła po sobie miłe wrażenia. Sięgając po jej kolejną powieść, miałam nadzieję na równie pozytywne odczucia, tym bardziej, że przywołuje ona na myśl świąteczny czas. 

Na początku poznajemy Amelię, która mieszka samotnie w mieszkaniu swoich rodziców, którzy jakiś czas temu wyjechali za granicę, by tam ułożyć sobie lepsze życie. Zbliżają się właśnie święta Bożego Narodzenia. Trwają przygotowania. W kuchni Amelii unosi się zapach świeżo upieczonych pierników, gdy nagle, wśród wielu kartek z życzeniami, dziewczyna znajduje zaproszenie od swojej ukochanej babci Lucyny, z którą łączą ją silne więzy. Starsza pani pragnie, by te święta były wyjątkowe, dlatego zaprasza ją i swoje córki wraz z rodzinami na wspólne świętowanie. Oni jeszcze nie wiedzą, że pod tym zaproszeniem kryje się coś więcej. Pani Lucyna ma bowiem do wyjawienia pewną tajemnicę, która będzie wymagała wzajemnego wsparcia i siły od najbliższych. Niestety, nie będzie to łatwe zadanie, gdyż córki pani Lucyny są wobec siebie wrogo nastawione i żadna z nich nie zamierza wyciągnąć ręki do zgody. 

Starsza pani wybrała na realizację swojego planu urokliwy domek z bali położony w lesie nad pięknym Jeziorem Czarnym. Tam wszyscy zaproszeni członkowie rodziny będą musieli zweryfikować swoje relacje i skupić się na tym, co najważniejsze, tym bardziej, że nie ma tam możliwości korzystania z telefonów, komputerów i innych nowoczesnych gadżetów.

Fabuła została skomponowana z trzech wątków, które poznajemy na przemian w oddzielnych rozdziałach. Zasadnicza rozgrywka toczy się w drugiej połowie powieści, kiedy to łączą się one ze sobą i zaczynają wyjaśniać się narosłe wątpliwości.  Autorka  nie skupia się tylko i wyłącznie na świętach. Nie jest to temat najważniejszy, chociaż wydarzenia z nimi się wiążą. Porusza w niej kilka ważnych zagadnień, które nadają jej głębszy charakter. Pokazuje realne problemy, które związane są z relacjami międzyludzkimi, zwłaszcza w obrębie rodziny. To historia osadzona w okresie świątecznym ale ukazująca złożoność ludzkich charakterów i doświadczeń.

Śledzimy naprzemiennie działania rodziny i rozmyślania Lucyny oraz dzieje pewnego samotnika z psem o nietypowych cechach. Ten ostatni od razu wzbudził moją sympatię. On i jego nieszczekający pies Bruno tworzą niezwykły duet. Odnaleźli się, by sobie pomóc i zatrzeć ślady wcześniejszych, trudnych doświadczeń. W sumie spędzamy z wszystkimi bohaterami kilka ostatnich dni starego roku, które dla wszystkich z pewnością będą niezapomniane i niezwykłe.

Jedną z poruszanych kwestii jest szczerość i uczciwość w małżeństwie. Lucyna żyjąc przez pięćdziesiąt lat ze Stanisławem, dopiero po jego śmierci dowiedziała się jaki on był naprawdę. Jednak taki stan, to nie zawsze wina tylko jednej strony. Ona także musi zmierzyć się z rodzącymi się wątpliwościami, odnaleźć odpowiedzi na pojawiające się w umyśle pytania i dotrzeć do prawdy o sobie.

Wątek, który wyłania się jako jeden z głównych pokazuje, że zatraciliśmy w codziennym pędzie umiejętność funkcjonowania bez technologii. Zajęci różnymi sprawami, problemami, zapominamy o innych. Brakuje czasu na zadbanie o własną rodzinę, nauczenie dzieci empatii i wrażliwości. Wychowywanie najczęściej polega na zapewnieniu swoim pociechom kolejnego gadżetu, nowego smartfona czy komputera. W efekcie rosną nam egoistyczne, roszczeniowe automaty z nosami w komórkach, ze słuchawkami na uszach, przyklejone do komórek, bez których nie potrafią zorganizować sobie czasu. Wystarczy, że nie ma zasięgu, by ujrzeć w ich oczach panikę i dezorientację.

„Sztuka dawania prezentów” to niezwykle urokliwa, czarująca i mądra opowieść o trudnych relacjach rodzinnych, ponownym ich budowaniu i cieszeniu się swoją obecnością. Wzbudza refleksje nad tym, jak szybko mija czas a my tracimy go na niepotrzebne kłótnie i nieporozumienia. Uczy  umiejętności spędzania czasu z innymi, przyjmowania tego, co przynosi los, doceniania tego co mamy i cieszenia się wzajemną bliskością.

Święta Bożego Narodzenia to najpiękniejszy okres w roku, w którym naprawdę mogą wydarzyć się cuda. Te ostatnie zależą wyłącznie od nas. Nastrajają do rodzinnych spotkań, składania życzeń i obdarowywania prezentami. Pamiętajmy przy obdarowywaniu nimi, że nawet najdroższe upominki nie zastąpią miłości i rodzinnego ciepła. 

Książkę przeczytałam dzięki wydawnictwu:

485. - "Testerka szczęścia"

Testerka szczęścia

Anna Szczęsna

Wydanie I

Rok wydania: 2019

Format : 13.5 x 20.5 cm

liczba stron: 336

Oprawa: miękka ze skrzydełkami

Redaktor prowadząca: Marta Budnik

Redakcja: Anna Skowrońska, Agata Wawrzaszek, CAŁA JASKRAWOŚĆ

Korekta: Sylwia Kordylas-Niedziółka, Anna Skowrońska, CAŁA JASKRAWOŚĆ

Projekt okładki: Łukasz Werpachowski

Zdjęcie na okładce: © Yuliya Yafimik (Shutterstock.com)

                

„Życie jest zbyt krótkie, by marnować je na iluzję szczęścia“.

Nie ma chyba nikogo, kto nie chciałby być bogaty, zdrowy, młody i przede wszystkim szczęśliwi. Jednak, gdyby zapytać co dla nich oznacza szczęście, wówczas usłyszelibyśmy wiele wariantów tego stanu. Bohaterka książki pt.: „Testerka szczęścia“ przekonuje się co dla niej oznacza to słowo w sposób niespodziewany i nieoczekiwany.

źr. zdjęcia: Facebook, profil autorki

Anna Szczęsna jest absolwentką Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. Obecnie mieszka  na Pomorzu. Jej życie jest związane z książkami, gdyż pracuje jako bibliotekarka. W swoim dorobku pisarskim ma dwa tytuły: „Myśl do przytulania“ i „Trzykrotka“. W swoich tekstach lubi wracać do miejsc, z którymi jest związana. Początkowo fascynował ją  horror, ale z czasem fascynacja mrocznymi historiami osłabła, a swoje zainteresowanie skierowała na jaśniejszą stronę życia. Teraz pisze dla kobiet i o kobietach. 

Po książkę sięgnęłam z ... ciekawości, gdyż czytałam kilka pochlebnych recenzji, zarówno na portalach społecznościowych jak i na blogach. Ponadto zaintrygował mnie tytuł, gdyż chciałam dowiedzieć się na czym polega testowanie szczęścia i w jaki sposób.

Dodatkowym elementem decydującym o moim wyborze była okładka. Jej sielska ilustracja przyciąga wzrok i zapowiada romantyczną opowieść. W punkcie centralnym widać piękną kobietę w otoczeniu żółtych kwiatów rzepaku a w tle majaczą górskie szczyty. Akcja nie toczy się jednak w górach ale w pewnym momencie odegrają one swoją ważną rolę. 

To moje pierwsze spotkanie z twórczością pani Anny Szczęsnej i uważam je za bardzo udane. Spędziłam przy niej miłe chwile śledząc losy głównej bohaterki - Agnieszki Piotrowskiej, która wiedzie spokojne, poukładane życie singielki mieszkając niedaleko miasta. Pozornie jest zadowolona z tego co posiada i z pracy, którą kocha. Potrafi cieszyć się każdą chwilą i dostrzegać pozytywy wokół siebie. Stworzyła sobie wygodny azyl, w którym odnajduje spokój po powrocie z kolejnych warsztatów. Jej praca polega bowiem na sprawdzaniu różnych przepisów na szczęście oferowanych na kursach rozwoju duchowego i motywacyjnych seminariach. To nauczyło ją myśleć pozytywnie i dostrzegać piękno każdego dnia. Jednak nie do końca potrafi radzić sobie ze wszystkimi emocjami.

Kolejne wydarzenia pokazują, że zbudowała wokół siebie iluzję szczęścia. Agnieszka lubi mieć  zaplanowane każdy krok i wszelkie odstępstwa są przez nią niechętnie przyjmowane. Dopóki wszystko toczy się według ułożonego harmonogramu, nic nie jest w stanie wytrącić ją z równowagi. Jednak wystarczy nieprzewidziany epizod, nieplanowana sytuacja i cały świat wywraca się do góry nogami, wkrada się rozdrażnienie, zniechęcenie i żal do samej siebie. Ten stan nie trwa jednak długo, gdyż jest ona osobą bardzo kreatywną. Nauczyła się analizować swoje zachowanie lub pojawiającą się sytuację i rozwiązywać trudne sytuacje.

Nie ma problemu, gdy dotyczy to pracy czy dylematów innych osób. Gorzej, jeżeli chodzi o jej prywatne sprawy, zwłaszcza sercowe. Nie zabiega jednak o to, by znaleźć partnera, gdyż lubi swoje życie singielki. W jej rodzinie żadnej kobiecie nie dane było  spotkać właściwego partnera, dlatego nie ma ona wzorca typowej rodziny. Wychowywana została w środowisku kobiecym, więc trudno jej odnaleźć się w relacjach damsko-męskich.

To świetnie napisana powieść obyczajowa, ubrana w malowniczy i opisowy język. Już pierwsze linijki tekstu sprawiają, że możemy poczuć atmosferę miejsca, gdzie mieszka Agnieszka. 

„Mały biały domek skryty na końcu zielonej alei“ to jej ostoja relaksu. Takie opisy jak np.: „Pracowite pszczoły z podmiejskich pasiek wybrały się na wycieczkę do tego uroczego zakątka“, czyta się z przyjemnością. Dodają uroku poszczególnym epizodom, zwłaszcza, gdy w pewnym momencie wybieramy się z bohaterami w Bieszczady. Nie są to nudne, długie opisy przyrody lecz raczej element towarzyszący wydarzeniom, mający na celu przybliżyć okoliczności zdarzenia. Dzięki takim zabiegom powieść czyta się szybko i z rosnącym zainteresowaniem. 

Główny motyw to oczywiście szczęście, które dla każdego z bohaterów znaczy co innego. Autorka doskonale oddała różne jego rodzaje pokazując, że nie jest to stan, którego możemy się nauczyć na jakimkolwiek szkoleniu. One jedynie stwarzają nam możliwość poznania siebie lepiej i odkrycia w sobie potencjału, dzięki odnajdziemy szczęście w sobie. W tym celu autorka stworzyła różnorodne portrety kobiet, które borykają się z codziennymi problemami. 

Na plan pierwszy, poza główną bohaterką, wysuwa się postać jej mamy i siostry. Trzy wspaniałe kobiety to trzy różne charaktery i temperamenty. Wiedzą, że zawsze mogą na siebie liczyć w trudnych chwilach, które tylko są dowodem na łączącą ich silną więź.

„Gdy trzymały się razem, wszystko było łatwiejsze, chociaż ich wybory, style życia, charaktery tak bardzo się od siebie różniły, to były rodziną.“

Mama Agnieszki - Teresa, to kobieta pełna temperamentu, woli działania i energii. Jest nieco irytująca ze swoimi uwagami, narzekaniem czy wytykaniem błędów ale w efekcie wzbudza sympatię podejściem do życia.

Siostra Asia jest przeciwieństwem Agnieszki. Pragnie stworzyć udany związek i rodzinę dla swoich dzieci, ale do tej pory nie miała szczęścia trafiając na niewłaściwych mężczyzn. Los jednak uśmiechnął się do niej, gdyż postawił na jej drodze sympatycznego Kacpra. Razem planują ślub, który zaważy też na życiu Agnieszki, gdyż zostaje jej postawiony warunek, by przyszła ona ze swoim facetem... 

Tempo akcji rośnie stopniowo wraz z kolejnymi rozdziałami, które swoimi nazwami nawiązują do swojego głównego epizodu. Pierwsze akapity emanują spokojem, harmonią jaka panuje w życiu głównej bohaterki. Jednak w trakcie zagłębiania się w treść mamy huśtawkę różnych nastrojów. Gdy już myślimy, że bohaterka poradziła sobie z problemem i wszystko wraca do normy, nagle znowu jesteśmy wciągnięci w dramatyczne wydarzenia. Nie jest to jednak powieść, w którym są typowe zwroty akcji jak w powieściach sensacyjnych ale na pewno nie sposób się przy tej lekturze nudzić. Gdy dotarłam do końca tej historii, poczułam niedosyt, gdyż chętnie poznałabym dalsze losy bohaterów. 

Pani Anna Szczęsna zgrabnie połączyła historię zwykłej dziewczyny z tym, co chciałaby przekazać czytelnikowi. Budując różne zdarzenia i okoliczności podkreśla to, co jest ważne w życiu. Rodzina, wspólne działanie, miłość, zrozumienie siebie i innych to tylko niektóre z nich.

Moda na różne warsztaty, kursy czy poradniki motywacyjne sprawia, że coraz więcej osób pragnie coś zmienić w swoim życiu. Osoby prowadzące tego typu zajęcia i autorzy takich książek postrzegani są jako wysoko rozwinięte duchowo osoby, które powinny być przykładami dla innych. Tymczasem bywa tak, że prywatnie odbiegają od wzorca pokazywanego na zewnątrz. Agnieszka przekonała się o tym, chcąc nawiązać bliższe relacje z jednym z trenerów rozwoju osobistego. Ma okazję poznać jego prawdziwe oblicze. Autorka dotyka w ten sposób ważnego problemu, o którym rzadko można usłyszeć, mianowicie o zakłamaniu i nieuczciwości wśród osób pracujących jako coach.

„Testerka szczęścia“ to także pełna uroku opowieść o budowaniu relacji w związkach. Spotkanie tego właściwego partnera to dopiero początek wspólnej drogi. Często opowiadania kończą się w tym momencie. Agnieszka długo broniła się przed związkami, widząc jak jej siostra zmaga się z codziennymi zadaniami, które wprowadzają nie raz chaos w jej życie. A ona nie lubi niespodzianek. Wydaje się, że życie singielki, która wciąż gdzieś podróżuje, spotyka mnóstwo osób na konferencjach, bardzo jej odpowiada. Nie wyobraża sobie życia z kimś u boku i dzielenia swojej przestrzeni z kimś innym.

Podążając przez kolejne rozdziały obserwujemy przemianę, jaka dokonuje się w życiu głównej bohaterki. Ona sama zadaje sobie wiele pytań, szuka odpowiedzi, analizuje swoje zachowanie i sytuację, wyciągając wnioski na przyszłość. Każde kolejny problem traktuje jako wyzwanie i dzięki temu wychodzi z tego wzmocniona. Życie weryfikuje jej poglądy wywracając wszystko „do góry nogami“ i pokazując swoją inną stronę. Czy Agnieszka podejmie przysłowiową „rękawicę“ rzuconą jej przez los? Na początku podchodzi do tego jak do każdego innego projektu, traktując to jak wyzwanie do pokonania ale wkrótce okazuje się, że nie wszystko można zaplanować. Jej historia pokazuje, że teoria i praktyka nie zawsze idą ze sobą w parze. Można przetestować różne poradniki, warsztaty czy kursy oferujące sposoby na szczęście ale dopiero realne życie weryfikuje przeczytane teorie. 

Książkę można kupić m.in.: