1215. - "Nauczycielka z getta" Tom II

"Nauczycielka z getta"

Tom drugi

Wciąż pod wiatr

Aneta Krasińska

Wydanie: I

Data premiery: 7 września 2022r.

Wymiary: 140 x 210 mm

Liczba stron: 304

Oprawa: miękka ze skrzydełkami

ISBN 978-83-8266-143-9

Gatunek: powieść obyczajowa z historycznym tłem

Wydawnictwo: Jaguar

Moja ocena: 6/6

„Chciała być dziewczyną, która kiedyś potrafiła śmiać się z tego, że umazała się kremem z eklerka, ale też wzruszała się, słuchając trenów Kochanowskiego czy epopei Mickiewicza. Od czasu do czasu usiłowała odnaleźć w sobie tamtą dziewczynę, lecz miała z tym coraz większy kłopot.”

Koszmar wojenny się rozkręca, staje się coraz bardziej brutalniejszy i bezduszny pokazując swoją najbardziej ciemną stronę. W tym wszystkim muszą odnaleźć się ludzie, którzy są winni tylko temu, że nie wpisują się w normy wyznaczone przez oprawcę pod względem narodowościowym. Wśród ciemiężonych ofiar jest bohaterka drugiej części serii „Nauczycielka z getta” pt.: „Wciąż pod wiatr”.

Jest październik 1942 roku i ten koszmar nadal trwa, a nawet coraz bardziej się pogłębia. Getto istnieje już dwa lata, a w nim trwa życie, które raczej przypomina ponurą egzystencję. Laura Kozłowska, teraz Lewiatan po zabranym do obozu ukochanym mężu Dawidzie, pozostaje sama z jego braćmi dwunastoletnimi bliźniakami Józkiem i Eliaszem. Przeprowadza się do domu Szulca, kierownika szwalni, dzięki czemu ma zapewnione miejsce zamieszkania i pracę. Niestety, okrucieństwo i chora pomysłowość w gnębieniu zmarnowanych ludzi nie ma końca, gdyż do ciężkich robót zatrudniane są także dzieci. I to na powietrzu przy kilkustopniowym mrozie, a do tego zabrania się im zakładać rękawice, gdyż oprawcy uważają, że one przeszkadzają im w dokładnym wykonywaniu wyznaczonego zadania.

„Eliasz się zamyślił. Dotychczas uważał, że nie ma nic gorszego od życia w getcie. Kilka tygodni temu przekonała się, że Hitlera stać na więcej. Znacznie więcej.”

Eliasz i Józek muszą zapomnieć o tym, że są dziećmi i powinni cieszyć się każdym kolejnym dniem, ale dorosłość zbyt szybko zapukała do ich świata ukazując się w najgorszy możliwy sposób. Nie wiedzą o tym, że pracując przy nowym hitlerowskim projekcie na terenie getta budują prewencyjny obóz dla polskich dzieci, których rodzice zostali uznani przez nazistów za szpiegów lub kolaborantów. Natomiast mali Polacy są uważani za degeneratów zagrażających społeczeństwu. Wydaje się, że nic gorszego nie może już spotkać udręczonych więźniów, gdy nagle w sierpniu 1944 r. następuje likwidacja getta i wywózka Żydów do Auschwitz.

Z niecierpliwością, ale i obawą wyczekiwałam kontynuacji losów ludzi opisanych w pierwszej części serii „Nauczycielka z getta”, która pozostawiła mnie z chaosem myśli i emocjonalnym dołku. Nie sądziłam, że można zawrzeć w książce jeszcze więcej przerażających i ponurych obrazów. Już wówczas losy Laury, Dawida i ich rodzin wzbudzały ogromną ilość przeżyć wywołujących pełną gamę odczuć o różnym zabarwieniu. Jednak początek tej serii okazał się zaledwie preludium do tego, co zaserwowała mi autorka w kontynuacji.

„Wciąż pod wiatr” jest jeszcze bardziej poruszająca, niż jej poprzedniczka, tym bardziej, że w dużej części została poświęcona dramatowi dzieci. Gorycz wojny wylewa się z kart powieści, wnika w nasze umysły i serca budząc złość na to, co człowiek może zrobić drugiemu człowiekowi.

W poprzedniej części autorka zwróciła uwagę na to, że nie wszyscy Niemcy byli pozbawieni serca. Tym razem ukazała sylwetkę nazisty w osobie Franca Wagnera, typowego nacjonalisty, ogarniętego fanatyzmem, pełnego nienawiści, naładowanego hitlerowską propagandą, dla którego liczy się jedynie rasa aryjska, a wszystkie inne nie zasługują na szacunek i dobre traktowanie. Odnosi się do nich z pogardą, wręcz ze wstrętem, uważając za nic niewarte „pomioty”, którym nie należy się dobre traktowanie.

Pani Aneta Krasińska ma niesamowity talent opisywania tego, co dzieje się w duszy, sercu i umysłach człowieka. Robi to niezwykle obrazowo, sugestywnie i wyraziście, że niemal odczuwamy wszystko to, co dzieje się z dręczonymi osobami, integrujemy się z nimi, współczujemy i czujemy złość na tych, którzy uważają się lepsi od innych tylko ze względu na pochodzenie.

Historia przedstawiona w „Nauczycielce z getta” jest jednocześnie ostrzeżeniem przed tym, do czego może doprowadzić nienawiść tego rodzaju. Warto sobie uświadomić, że tylko człowiek jest zdolny do takich okrucieństw wobec swojego własnego gatunku. I to doskonale oddaje autorka w swojej powieści, o której nie jest łatwo zapomnieć i którą trudno spokojnie czytać.

Aż boję się, co stanie się w kolejnej, trzeciej części o nauczycielce z getta, tym bardziej, że zakończenie „Wciąż pod wiatr” po prostu mnie ścięło emocjonalnie i pozostawiło mnie w ogromnym przerażeniu. Najchętniej od razu sięgnęłabym po trzeci tom, ale niestety, muszę na niego poczekać i mam nadzieję, że nie będzie to zbyt długi czas.

O wartości tego, o czym pisze pani Krasińska świadczy fakt, że TOM 1 otrzymał nagrodę NAJLEPSZA KSIĄŻKA NA LATO w kategorii „z historią w tle” w plebiscycie organizowanym przez serwis GRANICE.PL

Aneta Krasińska to autorka kilkunastu powieści obyczajowych, w których często porusza tematy tabu. Debiutowała w 2014 roku powieścią „Finezja uczuć”, którą miałam przyjemność poznać. Z wykształcenia jest humanistką, a z zamiłowania pisarką, ogrodniczką, podróżniczką i miłośniczką sztuk wszelakich. Mieszka z córką, synem oraz mężem w małej mazowieckiej wsi.  Poza "Finezją uczuć" i "Nauczycielką z getta" miałam możliwość przeczytać też: "Gdy powrócił spokój", "Słodki smak miłości" i "Gorzki smak miłości".

RECENZJA CZĘŚĆI PIERWSZEJ

Książkę przeczytałam, dzięki wydawnictwu:

1052. - "Nauczycielka z getta" Tom I

Nauczycielka z getta Tom I

Aneta Krasińska

Wydanie: I

Data premiery: 16 marca 2022 r.

Format: 140x210 mm

Liczba stron: 320

Oprawa: miękka ze skrzydełkami

Wydawnictwo: Jaguar

Moja ocena: 6/6

„Nie mamy wpływu na przeszłość, 

zróbmy więc wszystko, by zadbać o przyszłość.”

Nic tak nie poniża człowieka, jak wojna i nikt tak nie odbiera mu godności, jak drugi człowiek. Gdy żyjemy w czasach pokoju, wówczas nie zwracamy uwagi na wiele drobnych spraw, gdyż uważamy je za coś normalnego, chociażby jedzenie, codzienna kąpiel, spędzanie razem z bliskimi czasu, możliwość wyjścia w każdej chwili z domu. Jednak teraz, patrząc na to, co dzieje się za naszą wschodnią granicą, coraz bardziej dociera do naszej świadomości, jak szybko wszystko może się zmienić. Czytając książkę "Nauczycielka z getta" miałam cały czas obraz tego, co dzieje się w Ukrainie: bestialstwo, okrucieństwo, brak człowieczeństwa, ale też piekło wielu ludzi, którzy chcieli tylko żyć  w spokojnym świecie, ciesząc się każdym dniem, snując plany na przyszłość.

Laura Kozłowska to panienka z dobrego domu, wychowana w dobrobycie, w kochającej ją rodzinie nagle musi stawić czoła rzeczywistości, której nikt się nie spodziewa. Słychać nadchodzącą wojenną burzę, ale dopóki nie stała się ona faktem, nikt nie dopuszczał myśli, że może ona rozprzestrzenić się na tak ogromną skalę. Starsi ludzie pamiętając I wojnę światową, nigdy nie przypuszczali, że ten koszmar może się powtórzyć. Sądzą, że po 20 latach od tamtego czasu, ludzie są mądrzejsi, a Polska ma za sobą sojuszników, którzy nie pozwolą na powtórkę tej tragicznej historii. Wkrótce przekonują się, jak bardzo się mylili. Wkrótce przekonują się, w jak dużym byli błędzie.

Laura także nie zaprząta sobie głowy wojną, gdyż ma zupełnie inne przeżycia. Właśnie zaręczyła się z ukochanym, Dawidem Lewiatanem, który pochodzi z żydowskiej rodziny. Nagle zaczynają spadać na nią kolejne ciosy. Zaczynają się destrukcyjne działania wobec Żydów, dla których okupant organizuje w Łodzi getto. Z początku jest zagubiona, jak każdy w tamtym czasie, przestraszona, ale z czasem staje się odważną, zdolną do poświęceń kobietą, która na swoich barkach musi dźwigać ciężar tego, co przyszło jej doświadczać. Gdy zabierają jej narzeczonego z rodziną do getta, ona postanawia iść za nim, dając się zamknąć tam, skąd nie ma wyjścia na zewnątrz.

Do tej pory pani Aneta Krasińska przyzwyczaiła swoich czytelników, że jej powieści obfitują w wiele emocjonalnych epizodów, ale były to historie o charakterze obyczajowym. Spośród czternastu napisanych do tej pory książek tej autorki, miałam przyjemność poznać "Finezję uczuć", "Gdy powrócił spokój", "Słodki smak miłości" i "Gorzki smak miłości". Jej najnowsza książka jest niejako debiutem, jeśli chodzi o gatunek, który zaliczyć można do literatury historycznej.

Trudno mi ubrać w słowa to, o czym opowiada najnowsza książka pani Anety Krasińskiej. Z jej kart wylewa się ogrom smutku, cierpienia, poczucia zagrożenia, strach, śmierć, ale też złość i gniew na tych, którzy przyczynili się do tego rodzaju przeżyć. Fabuła skupia się w niej na dwóch wątkach: miłości Laury i Dawida, którzy próbują wykraść każdą chwilę, by być ze sobą, oraz sytuację i dramat dzieci. Bardzo sugestywnie i emocjonalnie opisuje, to co człowiek jest w stanie zrobić drugiemu człowiekowi.

Wojna weryfikuje wiele z tego, co wyznajemy, jacy jesteśmy, co potrafimy i na co nas stać. Odziera ze złudzeń, wydobywa z ludzi cechy, o które by siebie nie podejrzewali, sprawia, że to, co do tej pory było ważne, nagle staje się zupełnie niepotrzebne, a to, co uznawane było za coś zwykłego, naturalnego, nagle staje się najważniejsze w życiu. Zdobycie jedzenia, wychodzenie ma ulicę, spotkania z innymi ludźmi, nauka czy chociażby mieszkanie w ciepłym domu, bez strachu i w poczuciu bezpieczeństwa. Jedni potrafią wznieść się poza pierwotne instynkty, pomagając innym, ryzykując życie i troszcząc się o najbliższych, a są też tacy, którzy w poczuciu władzy, pokazują swoje prawdziwe oblicze. 

„Nauczycielka z getta” to powieść, która w dorobku autorki jest według mnie najbardziej naładowana różnorodnymi, wstrząsającymi emocjami i całkowicie rozwaliła moje serce. Jakby tego było mało, to zakończenie jeszcze bardziej wprowadziło nastrój grozy i strachu, pozostawiając mnie w rozpaczy i niepewności. W wywiadzie przeprowadzonym na stronie wydawnictwa Jaguar na Facebooku autorka zdradziła, że będzie druga część tej historii i już we wrześniu będziemy mogli spotkać się z jej bohaterami. Bardzo mnie ta wiadomość ucieszyła, gdyż zakończenie przyprawiło mnie o ogromne emocje.

To jedna z tych historii, które na długo pozostają w pamięci, gdyż mamy świadomość, że takie miejsca jak te opisane w  powieści, istniały naprawdę. Autorka dogłębnie zgłębiła temat łódzkiego getta i starała się dosyć wiernie i autentycznie pokazać dramat żyjący tam ludzi w znoju, dręczeni chorobami, biedą, głodem i okrucieństwem. Na bazie autentycznych wydarzeń powstała niesamowicie wzruszająca i przejmująca opowieść o miłości naznaczonej męką, bólem, wyrzeczeniami, ale też nadzieją, że wszystko dobrze się skończy.

A wiadomo, że nadzieja umiera ostatnia…

Aneta Krasińska to autorka o wielu obliczach, która w swych powieściach porusza problemy kobiet walczących z przeciwnościami losu. Najlepiej odpoczywa w otoczeniu przyrody i zabytków. Zadebiutowała w 2014 roku powieścią „Finezja uczuć”, ukazującą trudne ludzkie wybory i ich konsekwencje. W 2015 roku wydała „Szukając szczęścia”, powieść skłaniającą do refleksji nad przemijaniem i wartością ludzkiego życia.                                         źr. zdjęcia: okładka książki

Książkę przeczytałam, dzięki wydawnictwu:

931. - "Gorzki smak marzeń" Tom II

Gorzki smak marzeń

Tom II

Aneta Krasińska

Wydanie: I
Data premiery: 6 października 2021r.
Wymiary: 200 x 135 mm
Okładka: miękka ze skrzydełkami
Liczba stron: 344
Wydawnictwo: Jaguar

„Każdy jest kowalem swego losu i czasem łatwo zboczyć z obranego kursu”

Spotykając tę jedyną osobę, z którą chcielibyśmy dzielić swoje życie, mamy nadzieję, że szczęście nigdy nas nie opuści i zrealizują się wszystkie nasze marzenia. Jednak czasami okazuje się, że mogą one mieć smak goryczy, gdy nagle, w jednej chwili cały świat wali się, niczym domek z kart. 

Bo zabrakło kogoś, komu oddaliśmy całe swoje serce i całą duszę. 

 Gdy przygniecie nas ciężar cierpienia, wówczas ważne jest, byśmy umieli podnieść się i ułożyć życie na nowo. Bohaterka książki „Gorzki smak marzeń” najpierw poznała słodki smak życia, gdy w pierwszej części pt.: „Słodki smak marzeń”, poznała Igora, przystojnego ratownika górskiego.

Aneta Krasińska to autorka kilkunastu powieści obyczajowych, w których często porusza tematy tabu i problemy kobiet walczących z przeciwnościami losu. Z wykształcenia humanistka, z zamiłowania pisarka, ogrodniczka, podróżniczka i miłośniczka sztuk wszelakich. Zadebiutowała w 2014 roku powieścią „Finezja uczuć”, ukazującą trudne ludzkie wybory i ich konsekwencje. W 2015 roku wydała „Szukając szczęścia”, powieść skłaniającą do refleksji nad przemijaniem i wartością ludzkiego życia. W 2019 roku powstała „Gdy opadły emocje”, będąca początkiem jednej z bardziej znanej trylogii obyczajowej. 

Co ciekawe, w swojej najnowszej powieści trylogia "Gdy opadły emocje" znalazła swoje miejsce, jako propozycja czytelnicza dla bohaterki. Pani Aneta określiła w niej siebie, jako mało znaną pisarkę, co świadczy o jej skromności.

Tom pierwszy „Słodki smak marzeń”, pozostawił mnie z rozdartym sercem i niepewnością graniczącą z nadzieją, że wszystko dobrze się skończy. Podobnie, jak Laura, wierzyłam, że ta historia będzie miała szczęśliwy finał. Niestety, autorka miała zupełnie inny pomysł na ciąg dalszy losów bohaterów. W ten sposób zwróciła uwagę na kilka istotnych zagadnień, wśród których na plan pierwszy wysuwa się sprawa molestowania nieletnich, ale też alkoholizmu, deklaracji przekazania organów zmarłego i radzenia sobie z traumą.

„Nigdy nie jest za późno, by coś zmienić”

Druga część różni się znacząco od swojej poprzedniczki ciężarem emocjonalnym, które w „Gorzkim smaku marzeń” przybierają traumatyczne zabarwienie. Tom pierwszy skupiał się na rozwoju relacji Laury i Igora. Poruszał także ważne tematy, ale nie były one tak naładowane dramatyzmem.

Pierwsze strony są przepełnione bólem, które czujemy wraz z Laurą, gdyż pani Aneta Krasińska włożyła w swoje słowa mnóstwo sugestywnych określeń dających wejść w umysł kogoś, kto nie może pogodzić się z zaistniałą sytuacją. 

Laura nie daje wiary temu, co słyszy, widzi, zrzucając winę na wszystkich dookoła i nie dopuszczając do siebie tej najgorszej prawdy. Oto traci kogoś, kogo kocha najbardziej, kto nadawał sens jej życiu, z kim wiązała przyszłość, marzenia. Ten ból jest wyczuwalny każdą komórką, gdy czytamy o cierpieniu Laury. Słowa płynące z kart książki są doskonale dobrane i dające możliwość integracji z dziewczyną. Jest w tych słowach cierpienie, smutek, tęsknota i beznadzieja kolejno mijających dni, gdy obok nie ma ukochanej osoby. 

Czytając, łączymy się z jej bólem, łzami, złością i utratą nadziei. Marazm nie opuszcza jej nawet po upływie kilku miesięcy. Doprowadza do tego, że Laura zaczyna powoli staczać się, szukając zapomnienia w alkoholu. Na szczęście ma wokół siebie przyjaciół w osobie Mileny, Gabrysi, siostry Igora, Jacka i najwierniejszej towarzyszce, labradorce Dianie. Czasami mamy okazję poznać także jej punkt widzenia i spojrzeć na wydarzenia z innej perspektywy. Pojawia się też pewien sympatyczny policjant Marcin, który jest też psychoterapeutą od uzależnień oraz wymagająca pomocy nastolatka, Nicole, dzięki której Laura powraca do życia.

Książka jest też ukłonem oddanym górskim ratownikom, którzy poświęcają swój czas i zaangażowanie w ratowanie ludzi z opresji, często walczą o ich życia, ale też bywa, że o swoje. Góry są piękne, mają w sobie eteryczną magię, która kusi wielu miłośników pieszych wędrówek i wspinaczek Jednak są też majestatycznymi wytworami Matki Natury wymagającymi pokory i szacunku. Potrafią omamić swoim czarem, ale też pokazać swoją niebezpieczną stronę. I wówczas pojawiają się ratownicy, którzy próbują tę siłę okiełznać. Niestety, niektórym się to nie udaje…

„Gorzki smak marzeń” to opowieść o budowaniu swego życia na nowo, przyjaźni i potrzebie bliskości drugiego człowieka. Nawet po najbardziej ciemnej nocy wychodzi słońce, trzeba jedynie chcieć go zauważyć i skorzystać z jego ciepłych promieni. Nikt nie jest w stanie pomóc zdruzgotanej psychice osoby w kleszczach nałogu i marazmu, dopóki ona sama tego nie będzie chciała. Musi tylko zaistnieć powód, dla którego znowu wróci chęć do życia.

Historię stworzoną przez panią Anetę Krasińską przeczytałam błyskawicznie, mimo że dosyć dużo jest w niej partii opisowego tekstu. Jednak styl, jakim pisarka się posługuje sprawia, że nie miałam czasu na nudę i nawet nie spostrzegłam, gdy dotarłam do końca powieści. Jej finał został pomyślany tak, by każdy z czytelników dopowiedział sobie dalszy ciąg lub też dawał nadzieję na kontynuację. I z takim przekonaniem zamknęłam ostatnią kartkę książki.

Recenzja książki "Słodki smak marzeń"

Książkę przeczytałam, dzięki wydawnictwu:

772.- "Słodki smak marzeń"

Słodki smak marzeń Tom I

Aneta Krasińska

Wydanie: I

Premiera: 14 kwietnia 2021 r.

Oprawa: miękka ze skrzydełkami

Format: 135x200 mm

Liczba stron: 328

Wydawnictwo: Jaguar

„Czasem to, co małe, staje się nieosiągalne, ale tylko od nas zależy, czy jesteśmy w stanie przywrócić naturalny bieg rzeczy”.

Życie nie raz wskazuje nam właściwą drogę, byśmy mogli cieszyć się każdą chwilą i czuć się szczęśliwi. Jednak te wskazówki często są ignorowane lub niezauważane, gdyż jesteśmy zbyt zajęci codziennymi problemami i zadaniami. Wewnętrznie czujemy, że nasz organizm potrzebuje relaksu i regeneracji ale zawsze coś wydaje się ważniejsze niż my sami. Tak dzieje się w życiu bohaterki książki „Słodki smak marzeń”, która jest typowym przykładem pracoholiczki poświęcającej siebie dla sukcesów firmy.

Aneta Krasińska – autorka kilkunastu powieści obyczajowych, w których często porusza tematy tabu. Debiutowała w 2015 r. Z wykształcenia humanistka, z zamiłowania pisarka, ogrodniczka, podróżniczka i miłośniczka sztuk wszelakich. Należy do nowej fali polskich pisarek. Umiejętnie łączy powieść obyczajową z elementami sensacyjnymi i dramatycznymi. W planach ma wydanie powieści historycznej osadzonej w czasach II wojny światowej. Mieszka z córką, synem oraz mężem w małej mazowieckiej wsi, gdzie przy kubku zielonej herbaty przelewa na papier, a właściwie na dysk komputera, kolejne historie.

Gdy zobaczyłam przecudną okładkę książki „Słodki smak marzeń”, od razu wiedziałam, że będę chciała ją przeczytać. Jej ciepła, zielono-żółta kolorystyka przywołuje w pamięci letnie, słoneczne dni i daje nadzieję na piękną, romantyczną historię związaną z wiejskimi klimatami. 

I tu pierwsze zaskoczenie, gdyż bohaterka tej powieści mieszka przez całe swoje dorosłe życie w Warszawie.  Laura  wychowała się na wsi ale nie wspomina tego czasu zbyt dobrze ze względu na ciężką pracę, brak perspektyw i możliwości realizowania swoich marzeń.  Przeprowadziła się więc do miasta, gdzie po studiach wpadła w mechanizmy korporacyjnego kieratu. 

Gdy ją poznajemy, ma 34 lata, jest singielką i robi karierę w warszawskiej firmie Harpex, która zajmuje się projektowaniem różnych kampanii reklamowych. Właśnie kończy ważny projekt ale myślami jest już na Riwierze Tureckiej, gdzie liczy na odpoczynek i relaks. Niestety, wkrótce przekonuje się, że w korporacji nie liczy się człowiek lecz terminy, finanse i prestiż firmy. Zamiast do Turcji, musi jechać w Tatry do Zakopanego razem ze swoimi współpracownikami, by pracować nad kolejnym projektem. Ten wyjazd jest początkiem wydarzeń, w efekcie których Laura spotyka przystojnego ratownika górskiego, Igora. Dzięki niemu zaczyna zauważać to, co przemyka niezauważalnie obok niej.

Pani Aneta Krasińska po raz kolejny skutecznie zagrała na moich emocjach. Najpierw w „Finezji uczuć" a następnie w "Gdy powrócił spokój". Jej sposób prowadzenia fabuły sprawia, że wzrastają one powoli, by w finale osiągnąć apogeum. Podobnie jest w "Słodkim smaku marzeń", w którym początkowo wydarzenia biegną spokojnym trybem, pokazując życie głównej bohaterki, jej codzienność, pracę, relację ze współpracownikami i apodyktyczną szefową.  

Zestawiła ze sobą różne światy, porównując je, pokazując ich minusy i plusy ale bez osądzania, pozostawiając czytelnikowi wyciąganie wniosków. Ukazuje wieś tradycyjną, gdzie praca w gospodarstwie wymaga wysiłku i niewiele się na niej zmieniło ale też inną stronę wiejskich klimatów, które służą relaksowi i naładowaniu energetycznych akumulatorów. W zestawieniu z miejskim  hałasem, zanieczyszczonym powietrzem i tempem życia, wydają się oazą spokoju. 

Pani Aneta Krasińska pokazała  emocjonalną stronę swego pisarstwa, ale też umiejętność tworzenia intrygujących, nietypowych historii, ukazując problemy współczesnego świata. Skutecznie zasiewa w czytelniku niepokój, gdyż historia Laury i Igora jest pełna dylematów, niepewności, sekretów i obaw, gdyż oboje muszą zmierzyć się ze swoimi traumami z przeszłości, które wychodzą na jaw stopniowo, zakłócając spokój i szczęście zakochanych. Nie są one nam ujawniane od razu, lecz ukazywane we fragmentach ujęte we wspomnieniach bohaterów lub w rozmowach. Przez większość rozdziałów akcja przebiega jak w typowej powieści obyczajowej ale wkrótce okazuje się, że sposób poprowadzenia wydarzeń wyłamuje się spoza ogólnie przyjętych schematów. Dodatkowo dochodzi wątek z dreszczykiem, gdy Igor zaczyna odbierać w pewnym momencie głuche telefony. 

Powieść zwraca przy okazji uwagę na kilka ważnych zagadnień, nad którymi warto się zastanowić. Na pierwszy plan wysuwa się praca ponad miarę, która jest zaborcza, wymagająca, bezkompromisowa i odzierająca z prywatnego życia. Laura zdaje sobie sprawę z tego, że niewiele ma czasu dla siebie ale jednocześnie lubi to, co robi. Dodatkowym aspektem, który napędza ją do kolejnego zadania jest świadomość zobowiązań bankowych w postaci kredytu, który wzięła, by kupić mieszkanie. Robi więc wszystko, by osiągnąć sukces i mieć z tego środki na życie i spłatę długu. 

„Słodki smak marzeń” to nie do końca słodka opowieść o miłości ale przede wszystkim o budowaniu wzajemnego zaufania i szczerości w związku, znajdowaniu właściwych rozwiązań i poszukiwaniu swojego miejsca na ziemi.  Nie jest to jednak historia przytłaczająca lecz napisana w sposób lekki i swobodny. Wzbudziła we mnie wiele refleksji związanymi z  ochroną przyrody, docenianiem piękna otaczającego nas świata, czerpaniem radości z każdej chwili i zwolnienia tempa życia, gdyż w codziennym pędzie może nam umknąć to, co jest ważne a przede wszystkim  zabraknąć czasu na realizacje własnych marzeń.

Recenzja tomu drugiego tomu pt.: "Gorzki smak marzeń"

Za możliwosć przeczytania dziękuję wydawnictwu Jaguar oraz autorce

Wkrótce w mojej bibliteczce:

Niezwykle się cieszę, że do moich rąk trafi już niedługo najnowsza powieść Anety Krasińskiej, która ujęła mnie historiami stworzonymi w "Finezji uczuć" i  "Gdy powrócił spokój". Ten drugi tytuł jest zwieńczeniem trylogii "Gdy..." ale nie przeszkodziło mi to w poznaniu tej części. 

Teraz będę miała okazję przeczytać jej najnowszą powieść, 

dzięki Wydawnictwu Jaguar i autorce

Słodki smak marzeń. Tom I 

Aneta Krasińska

 

Tom: 1 z 2

Wiek: dla dorosłych

Premiera: 14 kwietnia

Kategoria: literatura obyczajowa

ISBN: 978-83-7686-963-6

Oprawa: miękka ze skrzydełkami

Format: 135x200

Liczba stron: 328

Cena: 37,90

Przeprowadzka, nowa praca i… nowe znajomości.

Czy Laura odnajdzie szczęście w wielkim mieście?

Laura Kosińska wyjeżdża z rodzinnej wioski na studia do Warszawy i rozpoczyna pracę w agencji reklamowej prowadzonej przez apodyktyczną pracoholiczkę. Na szczęście Laura trafia na współpracowników, którzy szybko stają się jej przyjaciółmi. Grupa trzydziestolatków pracuje pod presją czasu, podejmując wciąż nowe, coraz bardziej wymagające wyzwania. Młodzi ludzie potrafią się też jednak cieszyć urokami nocnego życia stolicy. Długie, często zakrapiane alkoholem wieczory stają się odskocznią od nadmiaru obowiązków zawodowych i samotności.

W pewnym momencie na drodze Laury pojawia się ktoś, kto zmienia jej podejście do obowiązków zawodowych, pokazując jej świat, w którym ważne są zupełnie inne wartości. Nieoczekiwana znajomość kusi Laurę, ale jednocześnie wywołuje u niej huśtawkę nastrojów i nieznane dotychczas emocje.

W końcu kobieta podejmuje ważną życiową decyzję, lecz kiedy wszystko jest na najlepszej drodze do szczęścia, pojawia się przeszkoda nie do przebycia, a świat Laury nagle traci sens.

moja recenzja

Aneta Krasińska – autorka kilkunastu powieści obyczajowych, w których często porusza tematy tabu. Debiutowała w 2015 r. 

Z wykształcenia humanistka, z zamiłowania pisarka, ogrodniczka, podróżniczka i miłośniczka sztuk wszelakich.

Należy do nowej fali polskich pisarek. Umiejętnie łączy powieść obyczajową z elementami sensacyjnymi i dramatycznymi.

W planach ma wydanie powieści historycznej osadzonej w czasach II wojny światowej.

Bohaterowie jej książek są wyraziści i wzbudzają mnóstwo emocji, zachęcając czytelników do refleksji nad własnym życiem.

Mieszka z córką, synem oraz mężem w małej mazowieckiej wsi, gdzie przy kubku zielonej herbaty przelewa na papier, a właściwie na dysk komputera, kolejne historie.

553. - "Gdy powrócił spokój"

Gdy powrócił spokój

Aneta Krasińska

Wydanie I
Rok wydania: 2019
Format: 145 x 205 mm,
Oprawa: miękka
Ilość stron: 240
Wydawnictwo: Szara Godzina
Redakcja: Justyna Nosal-Bartniczuk
Redakcja techniczna, skład i łamanie: Grzegorz Bociek
Korekta: Barbara Kaszubowska

„Warto wrócić do przeszłości i spróbować uratować teraźniejszość“.

Przeszłość często determinuje nasze zachowania i decyzje w teraźniejszości. Dzieje się tak niejednokrotnie, gdy nie wszystko zostało kiedyś wyjaśnione lub przegapiamy jakąś szansę na lepsze życie. Rozumiemy to najczęściej po latach, tak jak bohater książki pt.: „Gdy powrócił spokój“.

źr. zdjecia:
anetakrasinska.blogspot.com

Aneta Krasińska jest autorką powieści, w których porusza problemy kobiet walczących z przeciwnościami losu. Zadebiutowała w 2014 roku powieścią „Finezja uczuć”, którą miałam okazję przeczytać. Dotychczas wydała dziesięć powieści obyczajowych: „Szukając szczęścia” (2015), „Odroczone nadzieje” (2016), „W sieci uczuć” (2017), „Marzenia Kaliny” (2017), „Pragnienia Elżbiety” (2018) „Nadzieje Olgi” (2018), "Gdy opadły emocje" (2019), "Gdy nadeszło życie" (2019), "Gdy powrócił spokój" (2019). Autorka pochodzi z Sochaczewa ale obecnie mieszka w maleńkiej mazowieckiej wsi. [na podstawie notki autorskiej]

Z twórczością pani Anety Krasińskiej spotkałam się kilka miesięcy temu przy lekturze książki „Finezja uczuć“. Wówczas ujęła mnie swoim stylem pisania i stworzoną historią. Gdy więc na stronie subiektywnieoksiazkach.pl  pojawiła się możliwość wygrania „Gdy powrócił spokój“, z chęcią wzięłam udział w konkursie. Los sprawił, że książka trafiła w moje ręce, dzięki wygranej, za którą dziękuję w tym miejscu Wioli Sadowskiej. Dzięki temu mogłam poznać fascynującą historię opowiedzianą w piękny sposób. 

źr. zdjęcia: https://anetakrasinska.blogspot.com/

Pierwsza część nosiła tytuł „Gdy opadły emocje“, natomiast druga część - „Gdy nadeszło życie“. Każda z nich opowiadała perypetię innej osoby z trójki przyjaciół: Magdy, Marceliny i Emila. Niestety, nie miałam okazji ich przeczytać i moja znajomość z bohaterami tej serii rozpoczęła się wraz z jej ostatnią odsłoną. 

Fabuła trzeciej części serii osadzona została wokół postaci Emila Kalinowskiego. Przylatuje on do Polski z .Australii, by spotkać się z przyjaciółmi na spotkaniu klasowym i rozwikłać zagadkę śmierci Roberta, który zginął tuż po maturze. Na lotnisku wita go Marcelina, która nie jest mu obojętna, jednak jej życie związane było do tej pory z Czarkiem. Odżywają wspomnienia i dawno skrywane emocje. Los stawia tych dwoje przed życiowymi wyborami, które weryfikują ich dotychczasowe życie. 

„Gdy powrócił spokój“ to wielowątkowa historia, w której, wbrew tytułowi, nie ma spokoju. Akcja dzieje się w ciągu 24 godzin. Opowiada o miłości, przyjaźni jak i poszukiwaniu swojego miejsca na ziemi. Jest też wątek kryminalny związany z rozwikłaniem zagadki śmierci przyjaciela. Po latach Emil wynajmuje najlepszego detektywa australijskiego, który wpada na ślad dowodzący, iż nie był to wypadek lecz zaplanowane morderstwo. Istnieją jednak ludzie, którym ujawnienie prawdy nie jest na rękę...

Przyznam, że domyśliłam się dosyć szybko kim jest zabójca ale autorka trzyma czytelnika w niepewności prawie do końca. Przy okazji wychodzą na jaw skrywane rodzinne tajemnice, które zaważyły na życiu głównego bohatera. Jego oczami widzimy też sytuację polityczną i gospodarczą  w Polsce sprzed 20 lat, jak i w obecnej. Właśnie trwa kampania wyborcza na prezydenta miasta, a wśród kandydatów jest jeden klasowych kolegów Emila... 

Pani Aneta Krasińska wykazała się kunsztem prowadzenia fabuły tak, by intrygować czytelnika, nie pozwalając na nudę. Nie ma w niej dłużących się opisów, czy zbędnych słów. Często natomiast cofamy się w czasie, w momencie, gdy jakaś sytuacja wywołuje u bohaterów falę wspomnień. Fabuła jest skonstruowana tak, że w wątek dziejący się w teraźniejszości wpleciony jest jakiś epizod z przeszłości, co pozwala zrozumieć psychikę i motyw działania danej osoby w obecnej chwili. Dzięki narracji trzecioosobowej, mamy możliwość poznania danej sprawy z różnych punktów widzenia. Autorka doskonale oddała dylematy bohaterów, których przeszłość sprawiła, iż nie wszystko widzieli we właściwych barwach. Prawda, jaka wyłania się w trakcie poznawania kolejnych epizodów, spowoduje, że będą musieli zweryfikować swoje postawy i zachowania wobec siebie. 

„Gdy powrócił spokój“ jest trzecią i niestety, ostatnią częścią trylogii o losach przyjaciół z Żyrardowa. Chociaż, gdy dotarłam w błyskawicznym tempie do końca tej opowieści, żałowałam, że nie będzie kontynuacji. Zakończenie mogłoby być z powodzeniem początkiem nowej powieści, więc może kiedyś autorka wróci do losów trójki przyjaciół.

452. - "Finezja uczuć"

Aneta Krasińska

Wydanie II poprawione

Data premiery: listopad 2018

Oprawa: miękka

Liczba stron: 218

Format: 14.0 x 20.0 cm

Redaktor prowadząca: Renata Grześkowiak

Korekta: Bogusław Jusiak, Marlena Rumak

Projekt okładki: Robert Rumak

Skład: Jacek Antoniewski

         

„W życiu człowiek często ponosi porażki. Raz większe, innym razem mniejsze. Ważne, w jaki sposób sobie z nimi radzi.“

Miłość przychodzi różnymi drogami - niespodziewanie, nagle, albo subtelnie i nieśmiało. Czasami zaskakuje swoim urokiem, któremu mimowolnie się poddajemy a nie raz nie umiemy zrozumieć, co czujemy i jak do niej podejść. Z ogromną burzą emocji musiała zmierzyć się bohaterka powieści pt.: „Finezja uczuć“. 

źr. zdjęcia: psychokok.pl

Jej autorka - Aneta Krasińska jest absolwentką filologii polskiej, którą ukończyła na Uniwersytecie Łódzkim. Uwielbia rodzinne podróże po Europie i dobrą literaturę kobiecą. Najlepiej odpoczywa w otoczeniu przyrody lub zabytków. Lubi obserwować ludzi i przestrzeń, w której funkcjonują. Dotychczas napisała kilkanaście artykułów naukowych. „Finezja uczuć“ to jej debiut pisarski. 

Ona - 35 letnia Alicja żyjąca w wieloletnim związku z Adamem, który ciągle nie ma czasu dla niej i rodziny. Między nią i mężem panuje ustalony porządek obowiązków, z których większość spoczywa na jej barkach. Mimo to sprawia wrażenie osoby szczęśliwej, spełnionej zawodowo i prywatnie. Spotkanie z uroczym, przystojnym księdzem wprowadza w jej życie niepokój i burzy dotychczasowy spokój.

„Doskonale zdawała sobie sprawę, że jej uczucie nie ma prawa istnieć, i to frustrowało ją najbardziej.“

On: Mariusz - młody ksiądz z miejscowej parafii, który spełnia swoje obowiązki kapłańskie z oddaniem. Wydaje się, że dystans, jaki narzucił sobie na początku tej znajomości, uda mu się utrzymać. Jednak los wystawia jego uczucie na próbę...

„Ludzie mają o księżach dziwne wyobrażenia, a my, tak jak wszyscy, mamy słabości, popełniamy błędy, bo jesteśmy tylko śmiertelnikami.“

Poznają się podczas przygotowań do Komunii syna Alicji - Franka. Oboje nie spodziewają się, że ich spotkania w kościele będą miały zupełnie inny charakter w niedalekiej przyszłości.

okładka pierwszego wydania

Początkowo połączyła ich miłość do sztuki, wrażliwość na piękno obrazów, wspólne oglądanie wystaw znanych malarzy. Alicja zdaje sobie sprawę z emocji jakie wywołuje w niej duchowny, próbuje to zrozumieć i zachować rozsądek podczas ich wizyt w galeriach sztuki. Jednak serce nie sługa... Miłość nie zna granic wkradając się między tych dwojga ludzi, powoduje eksplozję uczuć, ekscytację i fascynację, ubarwiając monotonię życia.

„Lubiła rozmawiać z tym mężczyzną, choć jednocześnie czuła się w jego towarzystwie nieswojo.“

W naszym kraju tego rodzaju miłość jest trudna do zaakceptowania, gdyż duchowni objęci są wieloma zakazami i nakazami. Autorka dotyka także i tego tematu, pokazując jak hermetyczny jest to świat, obwarowany trudnymi do pokonania barierami. 

Niczego do końca nie możemy być pewni, jeśli chodzi o swoje postępowanie. Niejednokrotnie zarzekamy się, że czegoś byśmy nie zrobili a potem życie weryfikuje nasze deklaracje, stawiając przed nami zadanie „sprawdzające“. Wystarczy jeden nierozważny krok, chwila zapomnienia czy działanie pod wpływem impulsu a wszystko ulega zmianie i musimy ponieść konsekwencje swoich wyborów. W obliczu nieszczęścia, trudnych chwil odkrywamy prawdziwe oblicze otaczających nas osób. Czasami żyjemy z kimś wiele lat i w pewnym momencie uświadamiamy sobie, że nie znamy tej najbliższej nam osoby. 

Alicja także znalazła się w podobnej sytuacji. Ona - matka dwójki dzieci i przykładna żona nagle zostaje wciągnięta przez los w wir zdarzeń, które pozostawiają po sobie trwały ślad w sercu i duszy. Musi poradzić sobie z trudną sytuacją, swoim uczuciem i podjąć decyzje, które mają kluczowe znaczenie zarówno dla niej jak i jej rodziny. 

Ważny wątek wysuwający się na pierwszy plan dotyczy związku dwojga ludzi i rodziny, którą razem tworzą. Na początku łączy ich miłość, jednak czas jest najlepszym nauczycielem, gdyż pokazuje jak mocna jest to relacja. Codzienne obowiązki, wkradająca się rutyna powoli zabija świeżość uczuć. Alicja czuje się przytłoczona obowiązkami ale mimo to stara się utrzymać więź z najbliższymi jej osobami. 

Fabuła rozpisana została na 10 rozdziałów, w których przemierzamy z Alicją przez kilka lat jej życia. Obserwujemy jak radzi sobie w skomplikowanej sytuacji, którą sobie stworzyła.Autorka zastosowała tu narrację trzecioosobową ale skupia się w większości na postaci Alicji i jej problemach. Kilka razy poznajemy punkt widzenia innych osób ale są to krótkie epizody. Najczęściej o ich dylematach dowiadujemy się z rozmów prowadzonych z główną bohaterką. 

To książka, która pozostawia po sobie chwilę zadumy i niezwykły nastrój. Jej fabuła aż kipi od różnorodnych emocji, które targają nie tylko główną bohaterką ale każdą postacią. Ujęła mnie ona lekkim, przystępnym, ładnym stylem pisarskim i nietypową, intrygującą historią ocierającą się o skandal. Nie brakuje w niej uniesień, namiętności i zaskakujących epizodów, chociaż niektórych rozwiązań można łatwo się domyśleć. 

Dzięki umiejętnemu prowadzeniu fabuły, wnikamy w psychikę wykreowanych postaci i razem z nimi przeżywamy ich emocje. Po zamknięciu ostatniej strony pozostał mi niedosyt i chęć poznania dalszego ciągu. Zakończenie nie jest jednoznaczne a niektóre wątki można śmiało rozbudować, tworząc kolejne opowiadanie. Aneta Krasińska potrafi zaintrygować stworzoną historią wciągając nas stopniowo w nią, pokazując, jak pogmatwane mogą być ludzkie losy. Ma świetne pióro do pisania intrygujących historii odważnie dotykając trudnych tematów. Temat poruszony w „Finezji uczuć“ jest kontrowersyjny i u wielu osób może wzbudzać mieszane odczucia. 

Czytając powieść, zastanawiałam się czy taka historia mogłaby wydarzyć się naprawdę. Życie niejednokrotnie zaskakuje swoimi scenariuszami i wszystko jest możliwe. Jego potencjał to pasmo różnych sytuacji, jakie pojawiają się na naszej ziemskiej egzystencji. Są one efektem decyzji, które podejmujemy pod wpływem chwili lub świadomie. Jedno jest pewne: „Życie wymaga wielu poświęceń i często drwi z naszych planów.“

Książkę można kupić w m.in sklepie: