1495. - "Sposób na przetrwanie"

"Sposób na przetrwanie"

Krzysztof Daukszewicz 

Violetta Ozminkowski

Wydanie: I

Data premiery: 07.11.2023r.

Ilość stron: 256

Wymiary:168 x 240 mm

Okładka: twarda

Wydawnictwo: Prószyński i S-ka

ISBN: 978-83-8352-104-6

Moja ocena: 6/6

„Gdybym skręcił w inną stronę, pewnie byłbym dzisiaj kolejnym nieszczęśliwym nauczycielem, którego wszyscy mają w dupie, ale skręciłem w tę, na której spotkałem wszystkie piękne historie.

I jeszcze dobry los dał mi Ciebie.”

W życiu nie zawsze bywa kolorowo i nie raz bywają chwile, gdy gromadzą się nad naszymi głowami ciężkie chmury. Także w naszych kraju różnie bywało, nie tylko w dawnych czasach, wiekach czy dekadach, ale również ostatnie lata przynosiły niejednokrotnie powody do frustracji i smutku. W takich chwilach najlepszym sposobem na rozgonienie ciemnych chmur jest śmiech. Jedno z powiedzeń mówi, że śmiech to zdrowie, ale też, że jest lekarstwem na wszystko sprawiając, że patrzymy na niektóre sprawy inaczej i z dystansem. Poczucie humoru pomaga przetrwać najgorsze czasy, co doskonale pokazuje książka „Sposób na przetrwanie”, w którym Krzysztof Daukszewicz ujawnia swoje sposoby na trudne czasy.

Krzysztof Daukszewicz to ikona sceny kabaretowej, który swoimi świetnymi tekstami trafnie punktuje naszą rzeczywistość i komentuje ją piosenkami, anegdotami i świetnymi tekstami. Młodsze pokolenie kojarzy jego osobę z występami w „Szkle Kontaktowym”, starsze doskonale pamięta jego występy na scenie kabaretowej, a ja miałam szczęście poznać go osobiście podczas występów w moim mieście, w którym był kilka razy.

Najbardziej znanymi utworami są listy do pana Hrabiego, ale też piosenki takie jak „Easy Reader”, „Tyle mi zostało”, „Przyszli dziś złodzieje”, a ostatnio „Ballada o wyklętych kredkach” czy „Prośba” znana też, jako „Modlitwa”. O tym i o swoim dotychczasowym życiu opowiada w wywiadzie, który przeprowadziła z nim jego żona Violetta Ozminkowski. Są małżeństwem od kilkunastu lat, a spotkali się pewnego dnia w 2007 roku, po ośmiu miesiącach od śmierci ukochanej żony pana Krzysztofa, Małgosi Kreczmar. Pani Ozminkowski jest dziennikarką, które wówczas chciała przeprowadzić z nim wywiad na temat „Szkła kontaktowego”. W efekcie do tej rozmowy nie doszło, gdyż pan Daukszewicz jeszcze nie mógł pogodzić się ze stratą ukochanej osoby. mówiąc, że zmarła mu żona. Początkowa przyjaźń dziennikarki i satyryka przerodziła się w miłość i tak do dziś razem kroczą po wspólnej ścieżce.

W książce "Sposób na przetrwanie" zawarta jest świetna rozmowa, pełna ciepła, nostalgii, humoru, której nie sposób czytać z poważną miną, gdyż pan Daukszewicz opowiada o swoich doświadczeniach z wrodzonym sobie poczuciem humoru. Przytacza wiele anegdot, z których niektóre można było usłyszeć w czasie jego występów. Powraca do lat dzieciństwa, wspomina swoje rodzinne strony, mamę i tatę, siostrę, czasy studenckie, harcerskie, ale też początki swojej kariery, pierwsze kabarety, pierwsze występy, zabawne wydarzenia w czasach PRL- aż po czasy, gdy występował w "Szkle Kontaktowym". Padają znane nazwiska, legendarne, kultowe, osobowości, przytaczane są różne wypowiedzi, cytaty, a całość urozmaicają teksty niektórych piosenek i satyrycznych utworów pana Daukszewicza. Bardzo ciekawym urozmaiceniem są wstawki zamieszczone na osobnych, kolorowych stronach pod wspólną nazwą „Z pamiętnika Krzysia”, w którym w zabawny sposób opowiedziane są różne sytuacje z życia państwa Daukszewiczów, a poszczególne okresy z życia satyryka uzupełniają duże zdjęcia pochodzące z jego prywatnego archiwum. Dodatkowym walorem tej publikacji jest jej wydanie oprawione w twardą okładkę i w większym formacie.

Rozmowa pani Ozminkowski z mężem nie przypomina typowego wywiadu, lecz raczej ma charakter luźnej, serdecznej rozmowy dwojga osób, którzy są sobie bliscy i dobrze się czują w swoim towarzystwie. To pełna ciepła, optymizmu opowieść o życiu człowieka, który doskonale wie, jaki jest najlepszy sposób na przetrwanie, gdyż ma za sobą różne etapy historii w naszym kraju, ale i w swoim życiu. Swoją postawą i doświadczeniem pokazuje, że w każdej sytuacji można znaleźć promyk nadziei, okazję do śmiechu, gdyż to śmiech jest najlepszą metodą na przetrwanie.

Książkę otrzymałam z Klubu Recenzenta serwisu nakapanie.pl

661. - "Nareszcie w Dudapeszcie"

Nareszcie w Dudapeszcie

Krzysztof Daukszewicz, Aleksander Daukszewicz

Wydanie: I

Data wydania: 1 września 2020 r

Format: 146 x 208 mm

Liczba stron: 272

Oprawa: półtwarda

Wydawnictwo: Prószyński i S-ka

„Bądź miły dla ludzi, pnąc się do góry, ponieważ możesz ich spotkać na swojej drodze, gdy będziesz spadał.”

Życie nas nie rozpieszcza dostarczając nam wciąż nowych problemów, trosk i politycznych zawirowań. W każdej sytuacji humor zawsze był odpowiednim lekarstwem na stres, frustrację i trudne do rozwiązania sprawy. Obecnie czasy także są niewesołe, więc warto spojrzeć na naszą rzeczywistość z przymrużeniem oka, na przykład czytając książkę napisaną przez znanego satyryka pt.: „ Nareszcie w Dudapeszcie”.

źr. zdjęcia: www.plejada.pl

Krzysztof Daukszewicz (ur. 1947) - satyryk, felietonista, poeta, piosenkarz, gitarzysta i kompozytor. Działalność estradową rozpoczął w Szczytnie. Po przeprowadzce do Warszawy bardzo szybko zdobył popularność. Z Januszem Gajosem współtworzył "Kabaret Hotel Nitz", od 1986 do 1990 roku występował w kabarecie "Pod Egidą". Przez wiele lat realizował swoje programy satyryczne w telewizji. Od 2005 roku - stały gość programu publicystyczno-satyrycznego "Szkło kontaktowe" w TVN 24. Jego biografia jest niezwykle bogata nadająca się z powodzeniem na książkę a w skrócie można ją poznać na przykład tutaj.  Miałam przyjemność osobiście poznać pana Krzysztofa, gdy gościł w moim mieście na występach. Do dziś jestem pod wrażeniem jego kultury osobistej i poczucia humoru. 

Aleksander Daukszewicz jest absolwentem Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie, autorem rzeczy różnych: od artykułów i opowiadań, przez reklamy i gry planszowe, aż po scenariusze sesji rpg i LARPy. Z wykształcenia humanista, z zamiłowania zresztą też. Lubi niepytany wypowiadać się na tematy polityczne i społeczne. Jest jednym z trzech synów satyryka, wnukiem Jana Kreczmera a jego wujkiem był Zbigniew Zapasiewicz. 

„Nareszcie w Dudapeszcie” to zbiór krótkich tekstów, które stanowią świetny komentarz do wydarzeń jakie miały miejsce w ciągu ostatnich miesięcy. Dotyczą one głównie sceny politycznej ale też pokazują absurdy, z którymi spotykamy się na co dzień. Tytuł nawiązuje do hasła, w którym pewien polityk obiecywał nam w Polsce Budapeszt a zamiast tego otrzymaliśmy Dudapeszt i nie tylko… 

„Nareszcie w Dudapeszcie” to także tytuł autorskiego programu, który jest aktualizowany na bieżąco pokazujący naszą rzeczywistość w krzywym zwierciadle. Premiera odbyła się w maju 2016 roku w teatrze KAMIENICA. Teraz mamy możliwość poznania tych tekstów w najnowszej książce pana Daukszewicza, który do współpracy zaprosił swojego syna Aleksandra. 

Książka została wydana w usztywnionej oprawie ze zszywanymi brzegami, co zapewnia trwałość przy częstym powracaniu do jej treści. Tekst wydrukowany został na ekologicznym papierze, wyraźną czcionką. Poważna mina pana Krzysztofa na okładce przywołuje powiedzenie, że tak naprawdę nie ma się z czego śmiać, bo śmiejemy się z samych siebie. Mimo, że poszczególne teksty tryskają sarkastycznym humorem to jednak przychodzi refleksja, że to nie wymysł literackiego, fantazyjnego umysłu lecz rzeczywistość, na którą nie mamy wpływu a co za tym idzie - robi się coraz poważniej.

Pan Krzysztof Daukszewicz ponownie rozbawia swoimi tekstami zaczerpniętymi z otaczającego nas życia punktując polską rzeczywistość. Pod płaszczykiem celnego inteligentnego humoru skłania do refleksji nad ostatnimi wydarzeniami. Są wśród nich zabawne wierszyki a wśród nich słynna „Dyktaturka”, listy do pana Hrabiego, korespondencja z synem Aleksandrem, wspomnienia znanych postaci, epizody z życia pana Krzysztofa, słynne meneliki, teksty zaczerpnięte z CB radia, wiadomości z Rozgłośni Ostatnia Chwila i satyrycznie ujęte sylwetki niektórych polityków. Często są to sytuacje wyolbrzymione stworzone przez bogatą wyobraźnię autora, by w ten sposób zwrócić naszą uwagę na absurdy pojawiające się wokół nas. Uzupełnieniem tekstów są zabawne rysunki wykonane przez Pawła Kryńskiego, które dodatkowo urozmaicają lekturę.

To świetna książka na dzisiejsze czasy pozwalająca spojrzeć na naszą rzeczywistość z dystansem i humorem. Przy nie jednym tekście uśmiałam się do łez ale też uzmysłowiłam sobie, że to wszystko byłoby jeszcze bardziej śmieszne, gdyby nie działo się naprawdę...

"Gdybyście na końcu tej książki zapytali: 

kogo mamy  w życiu szukać, 

to odpowiem jednym słowem: OPTYMISTÓW.

Optymiści to najpotężniejsza broń 

w każdej walce."

Książkę przeczytałam dzięki wydawnictwu:

Do nabycia na stronie wydawnictwa oraz księgarni 

INVERSO, EMPiK, BONITO, ŚWIAT KSIĄŻKI i wielu innych.

433. - "Poradniki oraz inne opowiadania z humorem"

Ludwik Koczjark

              

„Trzymajmy się naszych marzeń, tak jak planety trzymają się trajektorii i nie uginają się pod wpływem meteorów“.

Czasami dopada nas chandra czy zbyt intensywny dzień i wtedy pragniemy jedynie odpocząć w zaciszu domowym odcinając się od świata zewnętrznego. Wówczas warto mieć przy sobie książkę emanującą optymizmem nastrajającą nas pozytywnie i poprawiającą nam nastrój. Jedną z takich propozycji są „Poradniki oraz inne opowiadania z humorem“.

źr. zdjęcia: ludwikkoczjark.pl

Jej autorem jest Ludwik Koczjark, który urodził się w Rydułtowach, gdzie mieszka do dziś ze swoją rodziną. W swoim dotychczasowym życiu pracował w przemyśle górniczym na różnych szczeblach, począwszy od pracy pod ziemią aż po pracę w centrali największej firmy górniczej w Europie. Dziś prowadzi własną działalność w postaci biura rachunkowego. Uwielbia czytać książki, głównie sensacyjne i kryminalne, podróżować, jeździć na rowerze, biegać i spędzać czas z rodziną. Ma pozytywne podejście do życia i ogromne poczucie humoru, co widoczne jest w jego debiutanckiej książce „Poradniki oraz inne opowiadania z humorem“. W przygotowaniu są dwa kolejne tytuły: „Papierowi bohaterowie“ i „11 Września 2001 roku“ oraz książki dla dzieci pt.: „O smoku, który mieszkał w Kopalni“ oraz cztery jej części: LATO, JESIEŃ, ZIMA, WIOSNA

Do zajrzenia do środka zachęca zabawna okładka, na której narysowano mężczyznę ciągniętego przez psa. Cały rysunek ukazuje się po rozłożeniu książki grzbietem do góry. Patrząc na tę grafikę, od razu można spodziewać się zabawnego wnętrza. I tak jest w istocie. 

Książeczka ma zaledwie 90 stron ale zawiera aż 53 rozdziały. Są to króciutkie, najczęściej jednostronicowe teksty napisane przystępnym językiem. Zostały one opatrzone tytułami i podzielone na grupy tematyczne. Znajdziemy wśród nich garść praktycznych porad, które są przekazane z humorem lecz nie pozbawione trafności. 

Główną rolą tych zwięzłych opowiadań jest wywołanie uśmiechu i nabranie dystansu do otaczającej nas rzeczywistości. Nie jest to wprawdzie zestaw zabawnych gagów wywołujących śmiech lecz raczej optymistyczne epizody z życia autora. Opowiada on o swoich przygodach z ogromnym dystansem do siebie, lekkością i satyrycznym zabarwieniem.

„Gdy cieszymy się na powrót do domu, znaczy to, że wakacje były nieudane.“

Głównym bohaterem wszystkich historii jest pan Ludwik Koczjark i jego rodzina ale też mieszkańcy jego rodzinnego miasta oraz okolic. Jego przeżycia są okazją do przekazania swoich własnych refleksji, opinii na omawiany temat i porad. 

Wśród nich są wskazówki dla udających się na wypoczynek, wypoczywających w górach, nad wodą, kupujących telewizory, petardy, wracających z urlopu, lubiących wyprawy rowerowe, leśne spacery czy jeżdżących na łyżwach i nartach. Poznajemy regionalne zwyczaje związane ze świętami wielkanocnymi, bożonarodzeniowymi, Mikołajkami, Dniem Dziecka ale też miejscowymi uroczystościami i cyklicznymi wydarzeniami. 

„I nadeszła zima z prawdziwego zdarzenia. To co, że trwała tylko dwa dni. Wystarczyło, aby skomplikować nam życie.“

Przemierzamy razem z autorem różne okresy czasu i pory roku poznając jego osobiste przeżycia. Pokazuje, że w wielu codziennych czynnościach można odnaleźć radość i cieszyć się każdą porą roku, dniem czy wydarzeniem. Towarzyszymy autorowi na przykład w zimowych zabawach na śniegu, obradach Rady Powiatu, wymianie opon, 65 rocznicy pewnej szkoły, romantycznym spacerze z żoną, zawodach w szkole syna czy koncercie „Ich Troje.“ Poznajemy legendę o Utopcu, smoku mieszkającym w kopalni, którego miał okazję poznać. Te dwie ostatnie historie to zapowiedź jego kolejnych książek skierowanych do dzieci, które są w przygotowaniu.

Polecam tę publikację każdemu, kto lubi prawdziwe historie okraszone humorem nieprzeładowane opisami i dialogami. Ta niewielka książeczka poprawia nastrój i pomaga spojrzeć na nasze życie optymistycznie.

Domeną większości z nas jest narzekanie na pogodę, pracę, warunki materialne, ludzi czy przydarzające się nam sytuacje. Bierzemy życie zbyt poważnie a tymczasem wszystko zaczyna wyglądać zupełnie inaczej, gdy nabieramy dystansu do tego czego doświadczamy i pozytywnie podchodzimy do życia.

Książkę można kupić w sklepie:

Wydanie: I
Premiera: 6. 09. 2018 r.
Oprawa: miękka
Wymiary: 148 x 210 mm
Ilość stron: 90
Redaktor prowadząca: Reanata Grześkowiak
Korekta: Marianna Umerle, Emilia Ceglarek
Projekt okładki: Robert Rumak
Skład: Jacek Antoniewski