1084. - "Miłość w ruinach"

Miłość w ruinach

Grażyna Malicka

Wydanie: pierwsze

Premiera: 22 kwietnia 2022 r.

Format: 130x210 mm

Liczba stron: 512

Okładka: miękka

Wydawca: Novae Res

Moja ocena: 5/6

„Ludzie z rożnymi schorzeniami pragną żyć normalnie, kochać i być kochanym.”

Życie z osobami, które mają zdiagnozowane bordeline nie należą do łatwych. Ich chwiejność emocjonalna, niekontrolowane zachowania, wybuchy gniewu, czy reakcje zupełnie nieadekwatne do tego, co się dzieje, sprawiają, że trudno im znaleźć kogoś na stałe. Bohaterzy powieści "Miłość w ruinach" muszą wykazać się ogromnym samozaparciem, cierpliwością, silną wolą, by zdobyć to, na czym im najbardziej zależy. 

Życie Liliany utknęło w miejscu, więc postanowiła wziąć urlop i wyjechać do swojej rodzinnej wsi pod Poznaniem. Jest typem samotniczki, więc często udaje się do dawnego domu rodzinnego, z którym wiążą się wspomnienia z jej dzieciństwa. Dziś, ten ponad stuletni dom, nie przypomina dawnej, pięknej posiadłości, ale mimo to dziewczyna chętnie przebywa w jego murach, by samotnie spędzać tam czas, próbując odzyskać wewnętrzny spokój i uporządkować swoje myśli, w czym pomagają jej lektury ukochanych książek. Pewnego dnia, wchodząc do budynku, słyszy utwór Eda Sheerana „Thinking Out Loud” grany na gitarze. Ku swemu zaskoczeniu, spotyka dwóch chłopaków, którzy okazują się być braćmi. Jeden z nich ma na imię Piotr i to ona gra w tym momencie na gitarze, natomiast drugi, Daniel, maluje obraz, ale też okazuje się być doskonałym skrzypkiem i basistą. Okazuje się, że obaj mieszkają w domku pod lasem i przyszli tutaj, by poćwiczyć w spokoju i poszukać natchnienia. Od pierwszych chwil Liliana jest pod wrażeniem Daniela i wkrótce okazuje się, że on także jest pod wpływem jej uroku. Jednak to, co zaczęło się tak romantycznie, okazuje się być początkiem trudnej drogi do stworzenia trwałej relacji, gdyż na drodze do ich szczęścia staje choroba Daniela oraz despotyczna matka braci.

Sięgnęłam po tę książkę ze względu na opis, który wydał mi się ciekawą zapowiedzią romantycznej historii. Byłam trochę zaskoczona, że dzieje się ona współcześnie, gdyż okładka utrzymana została w stylu dawnych powieści, a tymczasem ukazuje ona raczej nastrój miejsca, w którym toczą się niektóre wątki fabuły.

Powieścią "Miłość w ruinach" pani Grażyna Malicka zaczyna dopiero swoją karierę pisarską i robi to w ujmujący, romantyczny i interesujący sposób. Wprawdzie często stosuje zbyt obszerne i szczegółowe opisy, które spowalniają tempo akcji i niepotrzebnie wydłużają jakąś scenę. Jednak, pomimo tych drobnych minusów, cała opowieść wzbudza szereg różnorodnych odczuć. Fabuła w większości skupia się relacjach głównych bohaterów, ich spotkaniach, rozmowach, ale też wewnętrznych przemyśleniach Liliany.

„Nie można się winić za próbę bycia szczęśliwym.”

Tytuł „Miłość w ruinach” nabiera dwuznacznego charakteru, gdy poznajemy historię Liliany i Daniela, która zaczyna się wprawdzie w zrujnowanym domu, ale też uczucie łączące tych dwoje młodych ludzi musi pokonać wiele przeszkód, by z pięknej, rodzącej się miłości, nie pozostały tylko zgliszcza. Daniel cierpi na zaburzenia osobowości zwane bordeline, więc Liliana musi nie raz uzbroić się w cierpliwość i nauczyć się żyć obok kogoś takiego, jak jej ukochany, który potrafi zmieniać swoje nastroje w jednej chwili, a to jest często silniejsze od niego. Śledziłam ich zmagania z emocjonalnym napięciem, gdyż w każdym momencie sytuacja mogła się zmienić. Sprawy nie ułatwia matka Daniela, która upatrzyła sobie inną kandydatkę na żonę dla swego syna. Bardzo sympatyczną osobą, niezwykle przyjazną i wyrozumiałą, jest brat Daniela, Piotr. Bracia razem realizują swój projekt związany z branżą muzyczną, prowadząc zespół LOVEVER. Liliana otwiera swe serce na miłość i jest gotowa na wspieranie swego ukochanego. Wykazuje się dużą determinacją, także wobec złośliwości i niechęci przyszłej teściowej. Robi wszystko, by zbudować szczęście wbrew przeciwnościom i pojawiającym się problemom.

Nie jest to, zatem słodka, romantyczna historia o miłości, lecz opowieść o umiejętności szukania porozumienia, walczenia o siebie, swoje miejsce w sercu drugiej osoby i nie poddawaniu się. Pokazuje, że gdy będziemy umieli wytrwale dążyć do celu, kierować się sercem, nauczymy się znajdować kompromis i nie zrezygnujemy ze szczęścia, wówczas miłość na pewno zwycięży. Czy u Liliany i Daniela miłość odniosła sukces? Tego do końca nie wiemy. Finałowa scena wydawała się być taka, jak być powinna, ale w ostatnim zdaniu autorka zasiała ziarno niepewności, więc więcej dowiemy się w kontynuacji.

Książka "Miłość w ruinach" wspiera Polskie Stowarzyszenie Ochrony Jeży "Nasze Jeże".

Więcej tutaj:

www.facebook.com/naszejeze.org

Książkę przeczytałam, dzięki wydawnictwu:

994. - "Dwa słowa"

Dwa słowa

Anka Mrówczyńska

Wydanie: I

Data premiery: 15.11.2021

Format: 125x195 mm s6

Ilość stron: 282

Oprawa: miękka ze skrzydełkami

ISBN 978-83-8119-894-3

Wydawnictwo: Psychoskok

„nadzieja jest przekleństwem”

Miłość to piękne uczucie, które jest opisywane w literaturze, opiewane w pieśniach czy gloryfikowane w filmach. Często zaczyna się niewinnie, od zauroczenia i sympatii przybierając różne oblicza. Czasami jest ono piękne i romantyczne, ale czasami może mieć charakter niszczącej obsesji. O skutkach takiego uczucia przekonał się jeden z bohaterów książki pt.: „Dwa słowa”, dla którego miłość stała się destrukcyjna i niebezpieczna.

źr. zdjecia: psychoskok.pl

Anka Mrówczyńska urodziła się wiosną 1987 roku. Jest zodiakalnym Baranem, wegetarianką, pacyfistką, intuicjonistką. Ukończyła klasę dziennikarską, po czym rozpoczęła studia filozoficzne, potem pedagogiczne, jednak naukę na obu kierunkach przerwała. Jest też ambasadorką akcji „Słowa na granicy zmian” realizowanej przez Cieszyńskie Stowarzyszenie Ochrony Zdrowia Psychicznego „Więź” w ramach programu Narodowego Centrum Kultury. Zadebiutowała w 2015 roku dziennikiem napisanym w szpitalu psychiatrycznym „Młody bóg z pętlą na szyi. Psychiatryk”.

Kinga od 10 lat jest w związku z Marcinem, i od jakiegoś czasu próbuje swoich sił, jako piosenkarka i autorka tekstów. Pewnego dnia zrywa ze swoim chłopakiem nagle i bez wyjaśnień, a jej uwaga kieruje się w stronę miłości sprzed lat. Jako nastolatka kochała się w Piotrze, ale pozostawali ze sobą w przyjacielskich relacjach. Teraz kobieta dowiaduje się, że jej dawny ukochany jest psychiatrą, mieszka z żoną i dwójką dzieci, a do tego jest szczęśliwy, co dla Kingi jest informacją nie do przyjęcia. Postanawia za wszelką cenę zdobyć miłość Piotra. Na drodze do upragnionego celu stoi jego żona i dzieci…

Zupełnie nie spodziewałam się takiego obrotu spraw, jaki zaistniał w tej historii. Autorka zaskakiwała mnie na każdym kroku, zwodziła, tworzyła obrazy przyprawiające o „gęsią skórkę” prowadząc akcję pełną napięcia i emocji. Doskonale nakreśliła psychikę osoby zaburzonej, dotkniętej chorobą psychiczną i obsesją. Bardzo pomocne w tym były jej własne doświadczenia, o których pisze na swoim blogu. Kilkanaście lat temu, bowiem borykała się z borderline, autodestrukcją, autoagresją, dlatego wie, jakie spustoszenie wywołują tego rodzaju schorzenia w ludzkiej psychice. Z tego względu historia przedstawiona w książce „Dwa słowa” jest tak wstrząsająca i przerażająca, gdyż mamy świadomość, iż mogła wydarzyć się naprawdę, mimo że jest ona fikcyjną opowieścią. To wrażenie potęguje wiedza o tym, co planuje chora kobieta, a to z kolei sprawia, że czujemy niepokój obserwując jej poczynania.

W słowie wstępnym do tej powieści autorka napisała:

"Mimo, że bohaterowie mają swoje odpowiedniki w rzeczywistości, są całkowicie zmyśleni. A przedstawione wydarzenia nie miały i, mam nadzieję, nigdy nie będą miały miejsca."

Bardzo obrazowo, niemal namacalnie dała poczuć, co dzieje się w umyśle takiej osoby. Pokazuje postrzeganie rzeczywistości przez osoby z zachwianą osobowością, obsesją na jakiś temat i pozwala poczuć wewnętrzny świat, jaki bohaterka tworzy w swojej wyobraźni. Mimo, że narracja jest trzecioosobowa, to jednak najczęściej widzimy akcję poprzez pryzmat spojrzenia Kingi. To dodatkowo buduje nastrój grozy, gdyż wiemy co ona myśli i co planuje. Z całych sił pragnęłam, by pasmo jej chorych działań została zatrzymana, ale przy okazji snucia tej historii wyłania się nieporadność instytucji państwowych i policji, które często bagatelizują zgłaszane niektóre sprawy, zasłaniając się przepisami.

Na uwagę zasługuje styl, w jakim pani Ania opisuje to, co dzieje się pomiędzy bohaterami, stosując różne zamienniki określające osoby biorące udział w tej historii. Jej bogate słownictwo pozwala na rozpoznanie, kto wymawia jakąś kwestię. Wykazała się tutaj dużą pomysłowością i kreatywnością w opisywaniu danego rozmówcy, dzięki czemu wszystko jest klarowne i nie pozwala na pogubienie się w poruszanych wątkach. Zamiast imion lub nazwiska, używa takich określeń jak „ trzydziestokilkulatka”, „kombinatorka”, „rzekł obiekt jej westchnień”, „sprawczyni zamieszania” czy „kusicielka”.

„Dwa słowa” to pełen napięcia thriller psychologiczny, który jest napisany tak, że mamy poczucie bezpośredniego uczestniczenia w wydarzeniach. Pani Anka Mrówczyńska napisała powieść z mroczną, wstrząsającą fabułą, w której jawa miesza się ze snem, rzeczywistość z obrazami powstałymi w psychice Kingi. Czytając, sami zaczynamy mieć wątpliwości, czy wszystko dobrze rozumiemy i widzimy, aż  czasami trudno oddzielić prawdę od iluzji. 

Finał tej historii wzburzył mój spokój, a emocje sięgnęły zenitu, gdyż miałam nadzieję na zupełnie inne zakończenie, jak i wszystkiego, co dzieje się na kartach tej książki. Nie ma w niej miejsca na znużenie, gdyż akcja toczy się dosyć dynamicznie i nigdy nie wiemy, co będzie dalej. Autorka pokazuje, jak łatwo można zmanipulować drugą osobę, ale też unaocznia skutki podejmowania decyzji, które zawsze mają swoje określone konsekwencje, o czym przekonał się na przykład Piotr. Historia przedstawiona na kartach tej powieści uświadamia również, że nie powinniśmy lekceważyć podszeptów własnej intuicji, gdy widzimy, że nie wszystko jest tak, jak być powinno, a szczególnie warto uważać, kogo wpuszczamy do swego rodzinnego życia.

Książkę przeczytałam, dzięki wydawnictwu: