894. - "Dziecięcy kram"

Dziecięcy kram

Daniel Radziejewski

Wydanie: I

Data premiery: 30 czerwca 2021r.

Liczba stron: 426

Wymiary: 211 x 131mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Wydawnictwo: Novae Res

„w życiu jest tak, że błędna decyzja często pociąga za sobą poważne konsekwencje”

Po lekturę grozy i horrory nie sięgam w ogóle. Nie lubię się po prostu bać. Jednak mimo to trafiła do mnie książka „Dziecięcy kram”, gdyż z opisu nie wyglądało, że będzie aż tak mrocznie.

Daniel Radziejewski urodził się w Lesznie. Z zawodu jest nauczycielem języka angielskiego. Większość życia spędził w Irlandii, Arabii Saudyjskiej i Brazylii. Interesuje się literaturą sensacyjną, kryminalną, horrorami, psychologią i ciemną stroną ludzkiej natury. „Dziecięcy kram” to jego czwarta powieść.

Autor napisał w końcowym słowie, że pomysł na tę książkę przyszedł do niego niespodziewanie w 2019 roku, gdy przebywał w miejscowości Pescara we Włoszech, w której pracował jako nauczyciel. Inspiracją stał się nagłówek artykułu w pewnej gazecie, w którym który zawarta była informacja, że pewien ojciec przynosił dzieciom zabawki ale prawda okazała się przerażająca. Pisanie kryminału, który wówczas powstawał, zostało odłożone na później, a po kilku dniach zaczęły się wyłaniać pierwsze rozdziały „Dziecięcego kramu”.

Na akcję powieści autor wybrał São Paulo w Brazylii, w który mieszkał na przełomie 2017 i 2018 roku, gdyż czuje sentyment do tego miasta. W większości wymienionych miejsc w powieści, był osobiście, dlatego ich opisy są realistyczne. Co ciekawe, po raz pierwszy występują w niej postacie, które mają swoje odzwierciedlenie w rzeczywistości, gdyż są to z reguły znajomi autora, których poznał w Brazylii i nawiązał z nimi przyjacielskie relacje. Oczywiście zmienił im profesje i zainteresowania ale poza tym są to autentyczne postacie. Zmyśleni zostali natomiast całkowicie negatywni bohaterowie, antagoniści, ofiary i główna bohaterka z dzieckiem.

W São Paulo mieszka a właściwie wegetuje Klara, której życie wciąż rzuca kłody pod nogi. Jej dzieciństwo skończyło się wraz z tajemniczym zaginięciem ojca Klary i śmiercią mamy. Dziewczynka trafia do domu dziecka, gdzie przebywała do pełnoletniości. Pewnego dnia poznała przystojnego gringo czyli Anglika, Jasona Evansa. Ich związek trwał tylko trzy miesiące, gdyż ukochany ulotnił się wyjeżdżając do swego rodzinnego kraju, gdy dowiedział się, że Klara jest w ciąży. I tak dziewczyna została sama z dzieckiem, któremu nadała imię Victor. Victor jest niezwykłym dzieckiem, także pod względem wyglądu, gdyż jego ozdobą są piękne, blond włosy, co u Brazylijczyków wywołuje zachwyt i zaciekawienie.

Klara bardzo ujęła mnie swoją miłością do synka, desperackim poszukiwaniem stabilności materialnej i bytowej, co doprowadziło ją do sklepu z używaną odzieżą dla dzieci pod szyldem „Dziecięcy kram”, którego właścicielem jest tajemniczy Alonso Bastos.

„Dziecięcy kram” to koszmarnie dobra lektura z paranormalnym wątkiem, przy której trudno spokojnie wysiedzieć. Na szczęście nie ma w niej zbyt strasznych maszkar, a opisy pojawiających się zjaw i skutecznie budowane napięcie przez autora, który zafundował mi kilkanaście godzin emocjonujących godzin i zaskakujący rozwój sytuacji. Wszystkie wątki układają się bardzo zgrabnie we wciągającą powieść z niespodziewanymi sytuacjami, zwrotami akcji i szokującymi rozwiązaniami. Dodatkowego nastroju dodają realia brazylijskich zakątków, niebezpiecznych miejsc i mentalności społecznej, którą autor odmalował bardzo barwnie i wyraziście.

Pan Daniel Radziejewski ma taki styl pisania, że dosłownie ciarki chodzą po plecach a my mamy wrażenie, że za chwilę coś stanie się niezbyt fajnego. Skutecznie buduje nastrój grozy, używając bardzo sugestywnego języka, działającego na wyobraźnię. To z pewnością była moja pierwsza i zarazem ostatnia przygoda z tego typu historiami, ale nie dlatego, że to zła powieść. WRĘCZ PRZECIWNIE -JEST ŚWIETNA!!! I z pewnością miłośnicy gatunku nie będą zawiedzeni. Ale takie klimaty nie są na moje nerwy. Zdecydowanie wolę bardziej pogodniejsze opowieści.

Książkę przeczytałam, dzięki wydawnictwu:

415.- "Opowieści z Biura Duchów"

Prawdziwe historie osób, które zbliżyły się do nieznanego

Ada Edelman

          

„Śpieszmy się kochać ludzi....

Kochać? Śpieszmy się, żeby zdążyć powiedzieć o miłości.”

Śmierć przeraża wiele osób. Boimy się jej, mimo że wiemy iż każdy musi jej doświadczyć. Ten strach to efekt niewiedzy o tym, co dzieje się dalej po przejściu na Drugą Stronę. Ten niewidzialny, duchowy świat przybliża nam książka pt.: „Opowieści z Biura Duchów”napisanej przez Adę Edelman.

źr. zdjęcia:
biuro-duchow.pl

Ada Edelman – pisarka i autorka bloga „Biuro Duchów”. W wieku lat 17 przeżyła śmierć kliniczną i od tamtej pory stara się przekazywać informacje o „drugiej stronie”, biorąc udział w licznych konferencjach. Napisała książkę pt.: „Tarot Bułhakowa”, która została bardzo dobrze przyjęta w mediach ezoterycznych. Prywatnie jest żoną i mamą dwóch dziewczynek. Mówi o sobie, że jest „archiwistką zdarzeń niezwykłych”, co ma swoje potwierdzenie w niniejszej publikacji.

„Biuro Duchów” to popularny blog prowadzony od ponad czterech lat przez autorkę. Główną tematyką bloga jest śmierć kliniczna, relacje między światem duchowym a fizycznym i parapsychologia. Autorka założyła ten blog, by udokumentować relacje osób, które doświadczyły niezwykłych zdarzeń, kontaktów z nieznanym, śmierci klinicznej i przebywania poza ciałem. Ukazują one świat, którego nie widzimy, mało o nim wiemy a wiele osób podchodzi do niego bardzo sceptycznie. Pomagają nam też zrozumieć nasze ziemskie przeżycia i spotykające nas sytuacje.

„wracamy do takiego świata, jaki sami dzisiaj tworzymy.” 

Treść książki autorka ułożyła tak, by pokazać kolejne etapy naszej transformacji. Składa się na nią pięć rozdziałów, z których każdy ma osobny wstęp wprowadzający w tematykę danej części. Historie opatrzone są komentarzem pozwalającym dostrzec istotne kwestie opowiadanej sytuacji.

Poznajemy relacje osób, które pamiętają swoje narodziny, historie świadczące o obecności naszych bliskich zmarłych, opowieści o zjawisku NDE czyli doświadczeniu śmierci, reinkarnacji i momentu opuszczania ciała przez duszę.

Przybliżają one nam proces przyjścia na świat każdego z nas, pokazują, że nasi bliscy zmarli są z nami, by otaczać nas opieką, ukazują związek między ciałem a duszą i są świadectwem, że nasi bliscy zmarli otaczają nas opieką, ostrzegają przed niebezpieczeństwami, pojawiają się w naszych snach lub wizjach, używają kodów i symboli, by dodać nam otuchy i pomóc pogodzić się ze stratą bliskiej nam osoby.

„Jesteśmy składową wszystkich wydarzeń w równym stopniu tych świadomie zakodowanych, jak nieświadomie wypartych.”

Książka niesie bardzo pozytywny przekaz, mimo że tytuł „Biuro Duchów” może kojarzyć się z opowieściami wzbudzającymi lęk. Tymczasem ma ona zupełnie odmienny charakter. Jest świadectwem na istnienie życia po śmierci i ukazuje obraz tego, co dzieje się po Drugiej Stronie. 

„Nad kim płaczesz?

Nad tymi, co umarli czy nad sobą?

Nad sobą. Opłakując ich śmierć opłakujesz własne osamotnienie.”

Przedstawione historie dodają otuchy, niosą zrozumienie tego, czego doświadczamy jako istoty fizyczne na Ziemi, dając nadzieję i ukojenie. Z pewnością są warte przemyślenia i refleksji nad swoim życiem motywując do wprowadzenia pozytywnych zmian w naszym zachowaniu czy myśleniu. To „dar wiedzy i prawdy, którego nie sposób zignorować i podważyć.”

„Umieranie jest łatwe.”

Z chwilą narodzin zaczyna się nasza wędrówka ku nieuchronnemu końcowi naszego istnienia na Ziemi. Śmierć jest doświadczeniem, którego obawia się wiele osób, gdyż nie wiadomo co czeka nas po Drugiej Stronie. Historie przedstawione w książce są świadectwem, że po dotarciu do końca życia nadal funkcjonujemy lecz w zupełnie innym wymiarze i okolicznościach. Relacje osób, które doświadczyły kontaktu z zaświatami uświadamiają, że jest to proces nieunikniony i nie jest możliwe go pominąć. To, co możemy zmienić to własne nastawienie do ludzi, świata, do siebie i do sytuacji, które pojawiają się w naszym życiu.

Książkę można kupić w sklepie:

Wydanie: I

Rok wydania: 2018

Oprawa: miękka ze skrzydełkami

Ilość stron: 288

Wymiary: 13,5 x 20,5 cm

Redaktor prowadząca: Aneta Bujno Redakcja, 

Korekta, opracowanie graficzne: cała jaskrawość, www.calajaskrawosc.pl 

Projekt okładki: Łukasz Werpachowski 

Zdjęcie na okładce: © swyz (iStock.com) 

Wydawnictwo: Samsara

220. - "Dowód wieczności"

Cała prawda o Drugiej Stronie

Mark Anthony

             

Nauka bez religii jest ułomna

religia bez nauki jest ślepa

Albert Einstein

Wokół komunikacji z duchami powstało wiele mitów i dziwnych opowieści mających na celu wywołanie strachu. Dlatego wiele osób boi się wizyt zmarłych w obawie, że doświadczą czegoś przerażającego. Sceptycy poddają w wątpliwość możliwość istnienia życia po życiu i rozmawiania z tymi, którzy odeszli. Osoby kontaktujące się z duchami często ukrywają swoje zdolności, gdyż są niezrozumiani przez otoczenie. Temat ten wywołuje strach, obawy a nawet przerażenie. Często można usłyszeć, że „ten temat to nie dla mnie”, „nie chcę o tym rozmawiać!” Tymczasem taka wiedza to także wskazówki na życie. Lęki wynikają najczęściej z niewiedzy i bazują na filmach i opowieściach grozy. Każdy z nas z pewnością zadawał sobie pytania dotyczące życia po śmierci. Co się stanie, gdy umrę?, Czy istnieje życie po śmierci?, Czy istnieje piekło?, Co oznaczają wiadomości otrzymywane od duchów?, Czy reinkarnacja jest faktem? O tym i wielu innych zagadnieniach możemy przeczytać w książce pt. „Dowód Wieczności”. 

źródło zdjęcia:
www.goodreads.com

Mark Anthony od najmłodszych lat widział więcej niż jego rówieśnicy. Był wrażliwy na świat niewidzialny i odbierała sygnały ze świata zmarłych. Wywodzi się z rodziny, w której wielu jej członków posiadało zdolności paranormalne. Jego rodzice posiadali umiejętności mediumiczne i wspierali go pomagając uporządkować to co dostrzegał. Historię ich ich życia poznajemy także w książce. Zawód prawnika dodatkowo wzmocnił jego zdolność dostrzegania szczegółów dzięki czemu mógł zostać ceniony i sławnym medium. Określa siebie jako prawnika parapsychicznego, gdyż specjalizuje się w kontaktach z duchami. Ukończył studia prawnicze w Oxfordzie. Jest też certyfikowanym mediatorem. Posiada licencję na praktykowanie prawa w stanach Waszyngton i Floryda oraz działania przy Amerykańskim Sądzie Najwyższym. 

„Dary od Boga otrzymujemy na bardzo wiele sposobów, a czasami objawiają się one w formie dziedzicznych umiejętności.”

Mark Anthony jest nie tylko znanym medium i prawnikiem ale też świetnym pisarzem, który potrafi zaciekawić czytelnika, tak, że trudno oderwać się od zagłębiania w treść książki. Niezwykle obrazowo przedstawia swoje doświadczenia i przekonująco uzasadnia swoje spostrzeżenia oraz wiedzę. Stopniowo odsłania kolejne sekrety Drugiej Strony, podając je w obrazowy sposób. Relacje i historie osób, które przeżyły własną śmierć zostały przekazane w formie krótkich opowiastek, z dialogami i opisowymi przeżyciami. Do tego dochodzą też opisy seansów z udziałem duchów, gdyż to one mogą nam najwięcej ujawnić tajemnic o życiu po Drugiej Stronie.

Autor opisuje swoje doznania i emocje przekazywane mu przez ducha zmarłej osoby. Często można namacalnie poczuć energię jaka panuje po Drugie Stronie poprzez integrację z duchami. Używa słów sugestywnych, z pomocą których możemy wyobrazić sobie te uczucia i „dotknąć” niewidzialnej dla nas sfery. Dzięki takim relacjom możemy dowiedzieć się co czuje osoba umierająca, jakie doznania ma ona po opuszczeniu ciała, co spotyka ją po Drugiej Stronie, jaka energia dominuje przy przejściu do świata zmarłych.

W logiczny sposób autor potwierdza istnienie Boga, nieba, nieśmiertelność duszy, karmy, reinkarnacji czy istnienie duszy u zwierząt. Bazuje na swoich doświadczeniach, które zebrał w czasie swojej praktyki i wiedzy uzyskaną od drugiej Strony i osób, które przeżyły śmierć kliniczną. Swoje spostrzeżenia podpiera podstawami naukowymi z dziedziny fizyki kwantowej, genetyki, historii, teologii i badaniami nad NDE. Dowodzi, że kontakt z Drugą Stroną jest możliwy i może wnieść do naszego życia wiele korzyści. Wyjaśnia skomplikowane, nowatorskie i ezoteryczne pojęcia w bardzo łatwy do zrozumienia sposób.

„Większość osób, które doświadczyły NDE, nie sądzi, że Bóg istnieje. Ci ludzie wiedzą, że tak jest.”

Książka niezwykle mnie urzekła i wciągnęła w swoja fabułę. Bardzo odpowiada mi w niej forma dialogów, dzięki którym możemy uczestniczyć jakby na bieżąco w opisywanym wydarzeniu.

Uważam, że „Dowód Wieczności” to jedna z lepszych publikacji na ten temat. Wiele osób poddaje w wątpliwość możliwość komunikacji z dychami, są sceptyczni, sądzą, że jest to tylko bujna wyobraźnia mediumicznej osoby lub a nawet dzieło szatana. Nie dopuszczają myśli, że może to być dar od Boga. Autor używa silnych argumentów dotyczących kontaktowania się z Drugą Stroną i uważa iż „to, że coś wykracza poza ramy czyichś doświadczeń nie oznacza bynajmniej, że to coś jest nierealne”. Podaje szereg przykładów ze swojego życia, które uzasadniają te poglądy i pokazują, że jest to realne, nawet, jeżeli w to nie wierzymy. Uczy radzenia sobie z żalem i smutkiem po starcie bliskich osób.

Wielu z nas zostało wychowanych w przekonaniu, że po śmierci czeka nas kara za grzechy, Sąd Ostateczny, piekło dla niegrzecznych. Większość teorii zostało wyssanych z palca i bazuje na naszych lękach. Poszerzanie świadomości i wiedza na ten temat pozwala wyrobić sobie własną opinię. Książka nie straszy, lecz dodaje otuchy, wzbudza nadzieję, rozwiewa wątpliwości, obala mity, daje spokój i dodaje otuchy. Moim zdaniem, powinni ją przeczytać wszyscy, nawet ci, którzy boją się takich tematów i są sceptyczni jeśli chodzi o życie po życiu, gdyż śmierć czeka nas prędzej czy później. 

Książkę można kupić w sklepie:

Wydanie: I

Rok wydania polskiego: 2015

Rok wydania amerykańskiego: 2015

Wymiary: 14,5 x 20,5 cm 

Ilość stron: 316 

Oprawa: miękka

Redakcja: Mariusz Warda

Tłumaczenie: Mariusz Warda

Projekt okładki: Piotr Pisiak

Tytuł oryginalny: Evidence of Eternity: Communicating with Spirits for Proof of the Afterlife

216. - "Rozmowy z bliskimi po Drugiej Stronie"

Jak utrzymać kontakt z tymi, którzy odeszli

Alexandra Chauran

               

„Każdego dnia musi zajść słońce, 

by wstać następnego dnia.”

Śmierć to w wielu przypadkach temat tabu, rzadko poruszany w książkach i rozmowach. Częściej pojawia się jako wspomnienia typu „Życie po Życiu” lub w kontekście ciężkiej choroby. Mimo, że spotyka ona każdego, nikt nie jest na nią przygotowany. Gdy tracimy kogoś bliskiego, czujemy ból, smutek i tęsknotę, gdyż wiemy, że nie będziemy mogli cieszyć się obecnością drogich nam osób. Mimo, że nie przebywają oni z nami fizycznie, to jednak towarzyszą nam duchem jeśli tylko tego chcemy. Autorka książki „Rozmowy z bliskimi po Drugiej Stronie” przekonuje, że możemy utrzymywać kontakt z tymi, którzy od nas odeszli a my możemy przygotować się do swojego odejścia, które kiedyś nastąpi.

chauraneventful.com

Alexandra Chauran to wróżka i medium z wieloletnim doświadczeniem. Posiada tytuł magistra nauczania na Uniwersytecie w Seattle i certyfikat nauczania w stanie Waszyngton. 11 października 2003 r. została odznaczona Medalem Jubilee Diamond przez Royal życia Saving Society za swoja pracę doradczą, natomiast 22.02.2001 otrzymała certyfikat technik doradczych. W 1999 roku rozpoczęła swoją działalność jako wróżka zachęcona przez swoją matkę, która także zajmowała się dywinacją. Alexandra Chauran jest certyfikowaną tarocistką i zawodowym medium. Pomaga zarówno klientom z okolic Seatle jak i osobom z różnych rejonów świata. Napisała kilka książek o tematyce ezoteryczno – duchowej, z którcyh w Polsce możemy kupić: „Czy rzucono na ciebie klątwę?”, „Tablice spirytystyczne Ouija” i „Kurs jasnowidzenia”. W swojej praktyce mediumicznej dokonała wielu odczytów. Dzięki niniejszej publikacji możemy poznać jej świat. Doświadczenie i wieloletnia praktyka pozwala wgłębić się w trudny temat, jakim jest śmierć.

Alexandra zdała sobie sprawę, że życie ma swój koniec w momencie, gdy lekarz zdiagnozował u niej zespół policystycznych nerek, która prowadzi najczęściej do śmierci. Mimo to ma optymistyczne podejście do życia, cieszy się nim i pomaga ludziom zrozumieć ważne zagadnienia duchowe. Wierzy w życie po śmierci i w możliwość komunikacji z duszami zmarłych. Pragnie, by także po jej odejściu ludzie mogli z nią rozmawiać, gdy tego zapragną. Zadała sobie pytanie: „co z tego, że wierzę w komunikację z duchami, jeśli nikt nie będzie ze mną rozmawiał, gdy umrę i przejdę na drugą stronę?” Dlatego powstałą książka ucząca kontaktów z duchami i podpowiadająca w jaki sposób poukładać sprawy na ziemi, by pozostawić po sobie trwały ślad dla przyszłych pokoleń.

Być może temat książki niektórych może przerażać, gdyż czujemy opór, by rozmawiać o swojej śmierci za życia. Jednak autorka podejmuje ten trudny temat, by uświadomić jak ważną sprawą jest przygotowanie siebie i swoich bliskich do tego wydarzenia. Pokazuje w jaki sposób możemy komunikować się z duchami swoich bliskich i uczy budowania pamięci po sobie. Zwraca uwagę na znaki pozostawiane przez tych co odeszli, prezentuje ćwiczenia, pokazuje możliwości i udziela wiele pomocnych wskazówek, które ułatwiają uporządkowanie spraw na ziemi tak, by po naszym odejściu z Tego Świata nie zanikła więź z naszymi najbliższymi, przyjaciółmi i rodziną. Pomaga zrozumieć w co wierzymy, jakie są nasze przekonania, co jest dla nas ważne, czego pragniemy, jakie są nasze wyobrażenia o sobie, jakie więzi łączą nas z otoczeniem. Namawia do komunikacji z duchami podając szereg porad i proponując przyspieszony kurs uczący tej umiejętności. 

Ważną częścią książki jest rozdział czwarty, w którym został zamieszczony arkusz instrukcji, w którym możemy wyrazić swoje życzenia i zalecenia dotyczące komunikowania się z nami po śmierci. Ujmuje on nasze plany, informacje na nasz temat, nasze wyznanie wiary, ustalenie znaków, po których nas najbliżsi rozpoznają a nawet takie kwestie jak ochrona przed wykorzystaniem naszej duszy do niecnych celów.

Okładka oryginalnego wydania
źr. zdjęcia: amazon.com

Alexandra Chauran uważa, że przygotowanie do własnej śmierci powinno być czynnością powszechną, czymś normalnym, do której podchodzimy z radością, nadzieją i spokojem, bez lęków i strachu. Ona sama jest jej świadoma, gdyż stwierdzono u niej chorobę nerek, na którą zmarł jej ojciec. Na swoim przykładzie pokazuje w jaki sposób ona się do niej przygotowuje, co myśli na ten temat, a nawet zaprasza, by po jej śmierci kontaktować się z nią, gdyż chętnie będzie pomagać także, gdy nie będzie jej na ziemi fizycznie. Swoimi wyznaniami, historiami ze swojego życia i pracy jako kapłanki towarzyszącej przy umierających pacjentach stwarza nową perspektywę widzenia śmierci. Daje nadzieję, że nie jest to koniec naszego życia lecz tylko kolejny etap, który możemy wykorzystać dla dobra innych.

Nie jest łatwo przeciwstawić się kulturze, w której mało porusza się sprawy własnej śmierci za życia. Odsuwamy ze swojego umysłu tę kwestię naszego istnienia, stąd powstają obawy przed śmiercią i unikaniem rozmów na ten temat.

Autorka proponuje, byśmy na stałe włączyli śmierć do swojego życia, by stała się czymś naturalnym i nie dominowała w naszych umysłach będą powodem do zmartwień. Dlatego stworzyła książkę, która została przemyślana w każdym szczególe. Prowadzi nas ona przez kolejne etapy poruszając ważne zagadnienia związane z naszymi emocjami, myśleniem, zwyczajami i tradycją. To niezwykły poradnik dotyczący życia ale ukierunkowany na śmierć, pozwalający spojrzeć na nią w nowy sposób. Napisany w bardzo przystępnym stylu, zwyczajnie, bez sensacyjnych i górnolotnych stwierdzeń. Uświadamia, że jest ona nieunikniona i dobrze jest być na nią przygotowanym. Dzięki temu zapewniamy spokój sobie i naszym bliskim.

Książkę można kupić w sklepie:

Wydanie: I

Rok wydania polskiego: 2015

Rok wydania amerykańskiego: 2014

Wymiary: 14,5 x 20,5 cm 

Ilość stron: 224

Oprawa: miękka

Redakcja: Natalia Paszko

Tłumaczenie: Jolanta Kulig

Projekt okładki: Piotr Pisiak 

Tytuł oryginalny: How to Talk to Me After I'm Gone: Creating a Plan for Spirit Communication

148. - "Tablice spirytystyczne Ouija"

Podręcznik bezpiecznego kontaktowania się 

z duchami

Alexandra Chauran

              

"Prawdziwa magia tkwi (...) nie w kartonowej czy plastikowej tablicy, ale w sercach i umysłach ludzi, 

którzy ciemną nocą obdarzają tablicę Ouija nowym życiem."

Świat duchów wielu przeraża ale też ciekawi i szukają sposobów kontaktu z nimi, by poznać przyszłość, zasięgnąć ważnych dla siebie informacji czy po prostu sprawdzić czy duchy wogóle istnieją. Zwykle zaczyna się od pozornie niewinnej zabawy w gronie znajomych, kiedy ktoś rzuci "a może powywołujemy duchy?" albo "to tylko zabawa, nie ma się czego bać". Często młodzi ludzie próbują doświadczyć czegoś niezwykłego i sięgają po tego rodzaju "rozrywkę". Konsekwencje mogą być trudne do przewidzenia. Spotkania ze zmarłymi duszami są możliwe w różny sposób, lecz najczęsćiej mają miejsce poprzez medium i tablicę Ouija. O jej tajemnicach, historii i bezpiecznym używaniu pisze Alexandra Chauran w książce pt. "Tablice spirytystyczne Ouija".

źródło zdjęcia: vimeo.com

Alexandra Chauran to wróżka i medium z wieloletnim doświadczeniem. Posiada tytuł magistra nauczania na Uniwersytecie w Seattle i certyfikat nauczania w stanie Waszyngton. W dniu 11 października 2003 r. została odznaczona Medalem Jubilee Diamond przez Royal życia Saving Society za swoja pracę doradczą. W dniu 22.02.2001 otrzymała certyfikat technik doradczych. W 1999 roku rozpoczęła swoja działalność jako wróżki zachęcona przez swoja matkę, która także zajmowała się dywinacją. Alexandra Chauran jest certyfikowaną tarocistką i zawodowym medium. Pomaga zarówno klientom z okolic Seatle jak i osobom z różnych rejonów świata. Napisała kilka książek o tematyce ezoteryczno – duchowej, głównie wydanych poza granicami naszego kraju. W swojej praktyce mediumicznej dokonała wielu odczytów. W Polsce ukazała się jedna z nich pt.: "Czy rzucono na Ciebie klątwę?"

Tablica Ouija wzbudza ciekawość ale i strach, mimo,że nie jest wytworem nadprzyrodzonych sił lecz zwykłych ludzi. Nadruki na tekturowej planszy wykonywane są w drukarniach a plastikowy wskaźnik odlewany jest z materiału, który jest także wykorzystywany w produkcji np. zabawek. Jednak fakt, że proces wytwarzania tablic Ouija jest zwyczajny nie oznacza, że nie są one magiczne. Wielu współczesnych czarowników i magów korzysta z nich lecz są oni wyposażeni w wiedzę niezbędną do bezpiecznego ich stosowania. 

źródło zdjęcia: pl.wikipedia.org

Autorka zdradza wszystko, co powiniśmy wiedzieć, by podjąć pracę z tablicą Ouija. Bez względu na to, jakiej informacji potrzebujemy, możemy liczyć na wsparcie z Drugiej Strony. Bardzo ważne jest jednak zachowanie zasad bezpieczeństwa, które opisuje Alexandra Chauran. Dokładnie opisuje ona działanie tablicy Ouija, historię jej powstania, sposób korzystania z niej, kontaktowania się z jej pomocą ze zmarłymi bliskimi, osobistym przewodnikiem duchowym, uzyskiwania odpowiedzi na pytania dotyczące zwykłej codzienności i wydarzeń. Odnosi się do kontrowersyjnych opinii na jej temat spoglądając na to zagadnienie krytycznie zadając sceptyczne pytania, by dzięki temu udzileić rzetelnych wyjaśnień i uzasadnień bądź obalić mity. Czy to faktycznie duchy przesuwają wskazówkę na tablicy? Czy potrzebna jest do jej używania odpowiednia pora? Kim bądź czym jest duch, duchowy przewodnik? Jak prawidłowo przeprowadzić seans z tablicą Ouija? Jak formułować pytania? Jak uniknąc oszustw stosowanych przez nieuczciwe osoby? 

Alexandra przedstawia także techniki, które istniały zanim powstała tablica, a więc poznajemy na czym polega channeling, pismo automatyczne i inne tablice spirytystyczne wykorzystywane w różnych kulturach. Podpowiada jak zapewnić sobie ochronę przed niebezpiecznymi doznaniami, opętaniami, negatywnymi bytami podczas pracy z tablicą, Porusza też kontrowersje, jakie mają miejsce w kręgach religijnych oraz przytacza historie osób, które korzystały z tablic ale i tych, którzy wierzą, że poprzez nie to sam Bóg nawiązuje z nimi kontakt. Tym opowieściom poświęcony został osobny, ostatni rozdział, który dostarcza obrazowych i momentami przerażajacych ale i zabawnych historii. Autorka zapewnia, że są one prawdziwe i mają na celu uświadomienie, że z tablicą Ouija należy obchodzić się ostrożnie.

Książka w swoim podtytule ma zastrzeżenie, że przeznaczona jest tylko dla dorosłych. Ja dodałabym, że także dla osób odpowiedzialnych z doświadczeniem związanym ze sferą duchów i szeroką wiedzą w tym zakresie. Zbyt często można usłyszeć mrożące krew w żyłach historie, które są efektem zbyt lekkomyśnego ingerowania w działania spirytystyczne. 

"Łatwo jest sądzić, że tablica Ouija to tylko gra. Jednak tablice Ouija, mówiące tabliczki, planszety i inne akcesoria powiązane z wrózbiarstwem mają długą historię i pojawiają się w rozlicznych tradycjach. [...] Jednak w niektórych tradycjach tablica Ouija uważana jest za proste, acz niezwykle potężne narzędzie do komunikacji z duchami."

Książkę można kupić w sklepie:

Wydanie: I

Rok wydania: 2015

Ilość stron: 192

Oprawa: Miękka

Format: 14,5 x 20,5 cm

Redakcja: Irena Kloskowska

Tłumaczenie: Katarzyna Liszyk

Spirit Boards for Beginners: The History & Mystery of Talking to the Other Side