[151/25] - 1864: "Rewers" - Tom III z komisarzami Krzyskim i Majskim

"Rewers"

seria: Komisarz Krzyski i Majski

Tom trzeci

Adam Widerski

„Zbrodnia ma dwie strony 

– jedna zawsze ocieka krwią.”

Ostatnio często zdarza mi się tak, że trafiam na książkę będącą kontynuacją jakiejś serii. Nie mam z tym problemu, o ile jest to osobna historia, ale gorzej, gdy jest ciągłość jakiegoś wątku. Na szczęście powieść „Rewers” należy do tego pierwszego rodzaju, chociaż są pewne sprawy mające swój początek w pierwszym tomie. 

Adam Widerski zadebiutował w 15.05.2019 roku powieścią „Odwyk”, która była pierwszym tomem z udziałem komisarzy Krzyskiego i Majskiego. Został on wydany przez wydawnictwo Initium i można by się spodziewać, że kolejne części również będą afirmowane przez jednego wydawcę. Stało się jednak tak, że kontynuacja serii, czyli drugi tom noszący tytuł „Proroctwo” ukazała się w wydawnictwie WasPos i nie wiem, dlaczego nastąpiła kolejna zmiana, ale faktem jest, że trzecia część z komisarzami została wydana w wydawnictwie Novae Res.

Ważne w tym przypadku było dla mnie, że wątek kryminalny i śledztwo to motyw, który jest poprowadzony do końca i wyjaśniony. Mimo więc faktu, że książka jest trzecim tomem serii, to jednak nie przeszkadzało mi to w poznawaniu treści.

Tym razem komisarz Krzyski, który miał rozpocząć nowy etap życia, zostaje wciągnięty w wir dramatycznych wydarzeń, które podważają wszystko, co o nim wiemy z wcześniejszych tomów. 

Piotr Krzyski od dwóch tygodni spędza czas w Sobótce ze swoim przyjacielem Łukaszem Majskim, jego żoną Alicją i swoją dziewczyną Martą Bukowską. Są tu, by odpocząć po ostatniej sprawie, nad którą pracowali w lipcu. Prowadzili wówczas śledztwo związane z Alkoholowym Mordercą. Po tej akcji Krzyski ma założony gips, który sięga aż do połowy przedramienia i połamane żebra, a jego narzeczona znajduje się w szpitalu. W momencie, gdy Krzyski odwiedza ukochaną i jej się oświadcza, wchodzą policjanci, którzy aresztują go oskarżając o zamordowanie Kamili Podolskiej, koleżanki z pracy. W tym momencie wszystko wskazuje na niego, co widać w prologu, w którym jesteśmy świadkami zabójstwa. Okazuje się, że Kamila przezornie zamontowała w swoim mieszkaniu kamerę, na której zapisało się nie tylko to, co się stało, ale też została uwidoczniona twarz mordercy. Ale czy na pewno? Wprawdzie pozostawione ślady, tropy wskazują, że Piotr Krzyski dopuścił się tak potwornego czynu, ale ja od początku miałam wątpliwości.

Moje zdziwienie wzbudził fakt, że tak szybko koledzy Krzyskiego oskarżają go o zbrodnię na podstawie kilku poszlak, nie biorąc pod uwagę jego dotychczasowych osiągnięć i możliwości mistyfikacji, co od razu było wiadome. Nie miało dla nich znaczenia, że Krzyski był poturbowany i nie byłby w stanie zrobić to, co zrobił morderca Kamili. Byłam pewna niewinności Krzyskiego od początku, więc tylko pozostało mi podążać za kolejnymi działaniami bohaterów, by poznać, kto się za tym wszystkim kryje. Jego ucieczka, oskarżenie o morderstwo i coraz bardziej niepokojące fakty sprawiają, że nieustannie balansuje między współczuciem a podejrzeniem. Od razu przyznam się, że  spodziewałam się ucieczki i pogoni, bo na to wskazuje blurb książki, jak i  niektórych splotów sytuacyjnych, ale i tak byłam zaskoczona rozwojem sytuacji. 

Pan Widerski sprytnie prowadzi fabułę tak, że czytając można uwierzyć w winę Krzyskiego. Stosuje odpowiedni układ słów, byśmy też zaczęli podejrzewać, że może jednak się mylimy. W ten sposób pokazuje, że wszystko ma dwie strony medalu i nie zawsze znaczy to, co czytamy lub widzimy,

Szerokie spojrzenie daje nam prowadzenie powieści z perspektywy kilku postaci w narracji trzecioosobowej, co pozwala poznawać wydarzenia z różnych stron. Czasami tempo akcji, gdyż są w niej chwile przemyśleń, wspomnień i obyczajowych opisów, ale całość broni się dzięki dobrze skonstruowanej intrydze, wyrazistym postaciom i atmosferze naznaczonej niepokojem, co sprawiło, że z ciekawością podążałam przez kolejne wydarzenia.

Atutem są z pewnością postacie drugoplanowe, jak chociażby przyjaciel Krzyskiego – Madejski, inspektor Marek Trzos, inspektor Ryszard Walski, czy Hektor Wist - patolog o niekonwencjonalnym podejściu do swojej profesji. Przez fabułę przewija się sporo osób, ale na szczęście autor zadbał, by czytelnik nie pogubił się w tym, kto jest kim. Każdy rozdział i poszczególne epizody oznaczone są imieniem i nazwiskiem osoby, której dana scena dotyczy, a dzięki temu całość jest klarowna i nie powoduje chaosu.

W książce „Rewers” znajdziemy wszystko, czego można oczekiwać od dobrego kryminału: śmierć, tajemnice, przejmowanie nieruchomości, moralne dylematy i nieustanną walkę między dobrem a złem. Pan Adam Widerski nie boi się trudnych tematów pokazując swoich bohaterów, jako ludzi nieidealnych, mających swoje małe grzeszki, popełniających błędy, które poznajemy w trakcie śledztwa, co nadaje całości dodatkowe walory, głębię i uniwersalność. Z tego, co autor napisał w swoim Posłowiu, jest to ostatnia część z komisarzami Krzyskim i Majskim, ale mam nadzieję, że kiedyś jeszcze wróci to tych bohaterów i ponownie wrzuci ich w jakąś trudną sprawę.

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem 

Wydanie: I

Data premiery: 25.03.2025r.

Ilość stron: 400

Wymiary: 130x210 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

ISBN 978-83-8373-692-1

Wydawnictwo: Novae Res

Moja ocena: 5/6

1326. - "Zaufaj i podążaj" Tom III

"Oblicza miłości"

seria: Zaufaj i podążaj

Tom trzeci

Urszula Pieńkowska

Wydanie: I

Data wydania: 20.09.2022r.

Liczba stron: 268

Okładka: miękka

ISBN: 978-83-67395-07-6

Wydawnictwo: Liberum Verbum

Moja ocena: 6/6

„Im mniej masz, 

tym mniej możesz stracić.”

Miłość czasami chodzi krętymi ścieżkami, na której nie brakuje potknięć, poszukiwania właściwego kierunku, zanim dane osoby rozpoznają ją w swoich sercach. Wiadomym jest też, że miłość może mieć różne odcienie, wiele barw, odmian, które doskonale można dostrzec w książce „Oblicza miłości”, ale też pokazuje, że między nienawiścią a miłością jest cienka granica.

Kaja Gromska po rozstaniu z Darkiem korzysta z życia pełnymi garściami ciesząc się z roli singielki. Czasami tego nadużywa, gdyż niemal każdy wieczór spędza w klubach i przy alkoholu. Natomiast jej przyjaciółka Majka jest szczęśliwa w związku z Maksem, na którym zawsze może polegać. Cały czas obie panie prowadzą agencję detektywistyczną KAJMAK INVESTIGATION, która cieszy się coraz większym uznaniem. Po sprawie z pierwszego tomu „To nie przypadek” i drugiego pt. ”Trudny wybór” zlecenia płyną ciągłą falą. Tego dnia, gdy ponownie spotykamy się z bohaterkami, do Kai dzwoni zapłakana i zrozpaczona kobieta, prosząc o spotkanie. Gdy razem z Majką i Maksem podjeżdża pod wskazany adres, okazuje się, że dom zleceniodawczyni jest ogromną rezydencją, należącą do Agaty i Grzegorza Płockich. Wkrótce dowiadują się, że małżeństwo formalnie istnieje tylko na papierze, bo pan Grzegorz zniknął z życia pani Agaty osiem miesięcy temu, a teraz ich córeczka, trzyletnia Gabrysia, została porwana. Pani Płocka posądza o to swego męża. Wkrótce, wraz ze śledztwem okazuje się, że sprawa nie jest taka prosta i wszystko wygląda zupełnie inaczej, niż widać to na początku.

Autorka nie trzyma nas w niepewności zbyt długo, gdyż dosyć szybko ujawnia kulisy porwania, ale też pokazuje zdarzenia, które do niego doprowadziły. Czyni to poprzez ukazanie tej sytuacji z kilku punktów widzenia, więc znamy nie tylko działania Kai, Majki i Maksa, ale też Agaty i Grzegorza Płockich. Moje jedyne zastrzeżenie dotyczy braku oznaczenia, że wraz z relacją Agaty, a potem Grzegorza, przenosimy się o kilka lat wstecz, czyli ich opowieść dotyczy okresu sprzed porwania Gabrysi. Poznajemy historię ich znajomości od początku aż do chwili obecnej.

„Zaufaj i podążaj” to napisana z polotem trylogia z dobrze zaplanowaną fabułą, wieloma zwrotami akcji i nieprzewidywalnym ciągiem zdarzeń. Najbardziej z tych trzech historii podobała mi się część pierwsza „To nie przypadek” i niniejsza, czyli „Oblicza miłości”, która jest udanym zwieńczeniem serii i całkowicie zasługuje na finałowe fanfary. Każdy z tomów dotyczy osobnej sprawy, która zawsze jest wyjaśniona w jednym tomie, ale wątki związane z działalnością agencji Kajmak Investigation, łączą się ze sobą. Z tego względu dobrze jest znać tę historię od początku, ale nie stanowi problemu poznawania ich osobno. Wszystkie części są dynamiczne, podszyte humorem i z ciekawie poprowadzoną fabułą. W trzecim tomie, tak jak i w poprzednich tomach, akcja szybko się zmienia, dochodzą wciąż nowe elementy, zbiegi okoliczności i zabawne gagi. Wprawdzie autorka wyjawia wszystko od razu, więc znamy zarówno działania agencji detektywistycznej, jak i przestępców oraz innych osób związanych z tą sprawą, ale to nie zmniejsza zainteresowania przebiegiem zdarzeń i podążania za kolejnymi rozdziałami.

Nie można tej trylogii sklasyfikować jednoznacznie pod względem gatunkowym, gdyż nie jest to typowy kryminał. Oprócz niego zaznaczają się w niej wątki romansu, obyczajowe, a nawet mafijne, co w efekcie daje udany mix gatunkowy składający się na złożoną i kilkuwątkową fabułę. Poszczególne motywy ukazane są w osobnych rozdziałach, które oznaczone są imieniem osoby opowiadającej nam o swoich przeżyciach. Dzieje się w niej bardzo dużo, nie ma zbyt długich opisów, wszystko jest spójne, a nawet czasami zwariowane, ale to już zasługa bohaterek, które mają zdolność pakowania się w kłopoty. „Zaufaj i podążaj” to nieszablonowy kryminalny zestaw przygód, wraz z którym pani Urszula Pieńkowska dostarczyła mi dużej porcji rozrywki, ale też emocji, których nie brakuje w całej trylogii. Polecam!

Recenzja tomu pierwszego: "To nie przypadek"

Recenzja tomu drugiego "Trudny wybór"

Książkę przeczytałam, dzięki autorce.

1290. - "Zaufaj i podążaj" Tom II

"Trudny wybór"

seria: Zaufaj i podążaj

Tom drugi

Urszula Pieńkowska

Wydanie: I

Data wydania: 1.04.2022r

Liczba stron tekstu: 278

Okładka: miękka

ISBN: 9788366358928

Wydawnictwo: Liberum Verbum

Moja ocena: 6/6

„Zawsze jest po co żyć. Choćby po to, żeby wkurzać naszym szczęściem wrogów.”

Od wydarzeń z części pierwszej mija pół roku i ponownie spotykamy bohaterów w drugiej odsłonie pt.: "Trudny wybór". Kaja i Maja prowadzą agencję detektywistyczną, którą nazywają Kajmak Investigation. Pomagają im Darek i Maks, których poznaliśmy w „To nie przypadek”. Teraz planują nakręcenie filmiku reklamującego działalność firmy, więc umawiają się z Radkiem, który zajmuje się tego rodzaju produkcją, w parku Praskim. Tam, w oczekiwaniu na ekipę, Maja z przyjaciółką widzą starszą kobietę siedzącą na ławeczce. Staruszka jest w kiepskim stanie psychicznym, więc dziewczyny postanawiają jej pomóc. Dowiadują się, że przyczyną tego stanu jest zniknięcie jej ukochanej wnuczki, Aleksandry Roli. To, co dzieje się z Olą dowiadujemy się na początku fabuły, gdyż ona osobiście opowiada nam o wydarzeniach poprzedzających jej zniknięcie. Teraz sprawa nie wygląda najlepiej, gdyż jest ona podejrzewana o przyczynienie się do śmierci swojej współlokatorki, Anki. Tak to wygląda z zewnątrz. My, jako czytelnicy, wiemy znacznie więcej, znając dramat, jaki rozegrał się w mieszkaniu cztery tygodnie temu, ale dla agencji detektywistycznej Kajmak rozpoczyna się trudna i niebezpieczna droga do poznania prawdy.

Autorka zachowała formę prezentowania wydarzeń, którą mieliśmy w części pierwszej, czyli pokazuje sytuację z dwóch różnych perspektyw: ofiary i Kai. Wiemy w ten sposób, co dzieje się z Olą, kto jest winien i co się wydarzyło, więc nie ma tu zbyt dużo tajemnic. Natomiast nie brakuje wielu zwrotów akcji i śledzenia postępów w rozwikłaniu zagadki przez agencję detektywistyczną. Nie jest to czysty kryminał, gdyż można w nim odnaleźć wątki obyczajowe, głównie związane z Kają i jej relacją z Darkiem. W tej części jest więcej odważniejszych scen opisanych tak, że działają na wyobraźnię, ale też więcej ofiar. To sprawia, że fabuła jest bardziej brutalna, mroczna i erotyczna. Nie zawsze jest miło, częściej można poczuć przysłowiowe ciarki na plecach, ale mimo to czyta się o kolejnych przygodach bohaterek szybko i z zainteresowaniem. To zasługa stylu autorki, która potrafi przekazać całość w odpowiedni sposób, dodając nie raz szczyptę humoru, a czasami pozwala poczuć nastrój grozy, niebezpieczeństwa i strachu.

Każda z części „Zaufaj i podążaj” jest pomyślana tak, że można czytać je niezależnie. Każda z prowadzonych spraw jest doprowadzona do końca w jednym tomie, a jedynie niektóre wątki są łącznikiem z poprzednią częścią. Dotyczy to głównie Kai, która jest tu osobą wiodącą, gdyż działania detektywów obserwujemy z jej punktu widzenia. Są to jednak motywy, które nie zakłócają czytania, gdyż autorka krótko nawiązuje do wcześniejszych wydarzeń, ułatwiając odnalezienie się tym czytelnikom, którzy zetknęli się z tym tytułem najpierw lub też czytają go po dłuższej przerwie po poznaniu pierwszego tomu pt. „To nie przypadek”. Zakończenie jest bardzo dynamiczne, a finałowe sceny zachęcają do sięgnięcia po kolejną dawkę emocji spowodowanych przez bohaterów. 

Recenzja tomu pierwszego „To nie przypadek”

Książkę przeczytałam, dzięki autorce