[124/26] - 2062.: "Ponad czasem" - Tom V „Do ostatniej godziny”

„Do ostatniej godziny”

Cykl: Ponad czasem

Tom piąty

Gabrielle Meyer

„nie wolno świadomie zmieniać biegu historii”

Każdy z nas choć raz miał tę myśl, że gdyby tylko mógł cofnąć się w czasie, może udałoby się coś zmienić, uratować kogoś, podjąć inną decyzję. Taka możliwość brzmi kusząco, ale czy naprawdę odważylibyśmy się zmienić historię, wiedząc, że nawet najmniejsza ingerencja może przynieść nieprzewidziane konsekwencje? Właśnie z takim dylematem mierzy się bohaterka piątego tomu cyklu „Poprzez wieki”, który nosi tytuł „Aż do ostatniej godziny”.

W 1938 roku Kathryn otrzymuje zaproszenie z London Museum, by pomóc w organizacji wystawy o Kubie Rozpruwaczu. Podczas badań odkrywa, że ostatnią ofiarą słynnego mordercy była prawdopodobnie jej siostra. Ten wstrząsający moment staje się początkiem wyścigu z czasem. Kathryn nie zamierza biernie przyglądać się historii. Postanawia działać, choć wie, że ingerencja w przeszłość może mieć niewyobrażalne konsekwencje. Chce poznać prawdę, chce ocalić siostrę, chce zatrzymać bieg wydarzeń, który – według dokumentów – jest już przesądzony.

W 1888 roku Kathryn wraz z przyjacielem z dzieciństwa, Austenem, poluje na najbardziej nieuchwytnego mordercę w dziejach. Ich relacja jest jednym z najpiękniejszych elementów tej historii – subtelna, pełna napięcia, czułości i trudnych wyborów. Kathryn wie jednak, że nie chce zostać w 1888 roku na zawsze. Praca jaką wykonuje w 1938 roku to spełnienie marzenia nie chcą czekać. Jednak wybór oznaczałby pozostawienie Austena w bólu i rozpaczy. On zna jej zdolności, wie, że może odejść na zawsze. A ona musi zdecydować, czy zdemaskuje przestępcę i porzuci życie z ukochanym mężczyzną, aby uratować swoją siostrę.

To romans historyczny spleciony z kryminałem, ale potraktowany inaczej niż zwykle: tu miłość splata się z desperacką próbą ocalenia życia. Jak można zauważyć, zawsze rok w każdym tomie, określający obie epoki kończy się tą samą cyfrą. To, co różni tom piąty od poprzednich, to fakt, że obie przestrzenie czasowe, w których przebywa bohaterka, dzieli jedynie 5o lat. Teoretycznie jest możliwe, że może spotkać w roku 1938 osoby żyjące też w 1888 roku. Ona sama przemieszcza się między nimi idąc spać po północy i budzi się rano w tej drugiej epoce. Tak ma być aż do chwili, gdy dziewczyna skończy 25 lat, bo wtedy będzie musiała podjąć decyzję, w której epoce chce zostać na zawsze. To także różni tę część od wcześniejszych, bo zarówno w tomie II i III bohaterki dokonywały takiego wyboru w dniu swoich 21 urodzin. To zmieniło się od części IV, gdy Grace zadecydowała o swoim życiu mając 25 lat.

Powieść „Aż do ostatniej godziny” to kolejna odsłona serii, która od lat zabiera mnie w podróż przez różne epoki, miejsca i emocje. Każdy tom czyta się z szybkością pędzącego pociągu, ponieważ autorka potrafi snuć opowieść w taki sposób, że nieustannie chcemy poznawać dalszy wydarzeń i dowiedzieć się, jaką decyzję podejmą bohaterki. To, co zawsze zachwyca mnie za każdym razem w tej serii, to sposób, w jaki pani Meyer opisuje klimat danej epoki. Każdy tom to świetna galeria kobiet i wachlarz emocji, ale też historycznych szczegółów. Autorka wykazuje się ogromną znajomością historii – zarówno europejskiej, jak i amerykańskiej. W jednej powieści potrafi zmieścić dwie różne okresy czasowe, które zgrabnie się ze sobą łączą i wzajemnie uzupełniają. Pisze tak, że można poczuć kreowany świat, oparty na znanych faktach, ale spleciony z fikcyjną historią, która nadaje mu wyjątkowy charakter. W tle pobrzmiewają delikatne elementy chrześcijańskie, które bardziej zwracają uwagę na wiarę w prowadzenie przez Boga niż patos czy moralizowanie.

W żadnej z części nie byłam w stanie jednoznacznie przewidzieć wyboru konkretnej epoki. Nie wszystkie były mi równie bliskie i sama z pewnością miałabym dylemat czy warto zmieniać przeszłość. Bo wszystko, co za nami ma swój sens i prowadzi nas do określonego celu. 

Egzemplarz książki otrzymałam od portalu 

Numer wydania: I

Data premiery: 21.04.2026r.
Premiera oryginału: 20.05.2025r.
Język oryginału: angielski
Liczba stron: 424
Okładka: miękka
Wymiary: 145x215 mm
ISBN: 978-83-68304-23-7
Tytuł oryginalny: Every Hour Until Then
Tłumaczenie: Pliś Anna
Wydawnictwo: Dreams
Moja ocena: 6/6

[217/25] - 1929.: "Ponad czasem" - Tom IV "Poprzez wieki"

„Poprzez wieki”

Cykl: Ponad czasem

Tom czwarty

Gabrielle Meyer

„Nie możemy zmienić nasze przeszłości,

ale możemy zmienić naszą przyszłość.”

Temat podróży w czasie od lat rozpala wyobraźnię wielu twórców. Wystarczy zajrzeć do Internetu, by przekonać się, ile książek i filmów powstało z wykorzystaniem tego motywu. Zazwyczaj bohaterowie przemieszczają się za pomocą maszyny czasu lub magicznych przedmiotów, takich jak lustra czy amulety. Nigdy jednak nie spotkałam się z pomysłem podobnym do tego, który został wykorzystany w  cyklu „Ponad czasem”. Wspólną cechą całej serii są bohaterki obdarzone niezwykłym darem życia w dwóch różnych epokach.

W pierwszym tomie pt. „Gdy nadejdzie dzień” Libby przemieszczała się między rokiem 1774 a 1914. W drugim, zatytułowanym „W tym momencie”, Maggie żyła jednocześnie w latach 1861 i 1941. Trzecia odsłona cyklu „Do końca życia” opowiadała o bliźniaczkach Grace i Hope, które jednego dnia przebywały w 1692 roku, a następnego w 1912. Dopiero w dniu swoich dwudziestych pierwszych urodzin bohaterki muszą zdecydować, w której epoce chcą pozostać. Wyjątkiem były bliźniaczki, które ten wybór obowiązywał, gdy przekroczyły 25 rok życia. W każdym przypadku wybór bywa niezwykle trudny, ponieważ każda z epok ma swój niepowtarzalny urok, a dziewczęta często nawiązują bardzo silne więzi z napotkanymi osobami.

W czwartej części pt.: "Poprzez wieki"  poznajemy Caroline, która żyje zarówno w 1727, jak i w 1927 roku. Od razu można zauważyć, że obie daty mają na końcu liczbę siedem, a to dowodzi, że autorka z rozmysłem i konkretnym planem wybiera czas akcji dla swoich bohaterek. Ta różnorodność daje możliwość poznawania odmiennych realiów historycznych, mentalności ludzi i wartości, którymi kierowali w poszczególnych epokach oraz obyczajów charakterystycznych dla danej epoki. 

W XVIII wieku Caroline nazywa się Reed i mieszka w Middleburgu w Karolinie Północnej, gdzie jej dziadek Josias Reed prowadzi plantację ryżu. Matka Caroline, Anne, przed laty uciekła z tajemniczym mężczyzną i od tamtej pory nie wiadomo, co się z nią stało. Dziadek planuje wydać wnuczkę za mąż za Eliasza Shepperda, aby połączyć majątki i stać się najpotężniejszym plantatorem w regionie. Zdesperowana dziewczyna ucieka przebrana za chłopca i wkracza na pokład statku zmierzającego na Bahama, skąd już blisko jest do do Nassau. To właśnie miejsce wymieniła Anne w liście znalezionym przez Caroline. 

Los sprawia, że w tej przygodzie spotyka Marcusa Zale’a – pirata, który powoduje u niej szybsze bicie serca. Dla swojego jednak bezpieczeństwa nikt nie może domyślić się, że pod ubraniem chłopca skrywa się kobieta. 

W XX wieku Caroline nosi nazwisko Baldwin, a jej ojciec jest szanowanym i popularnym kaznodzieją. Wraz z rodziną mieszka w Minneapolis w stanie Minnesota. Dwaj starsi bracia bohaterki nie prowadzą jednak życia godnego synów duchownego. Caroline desperacko próbuje ukryć ich występki, by uchronić ojca przed utratą dobrego imienia. Zwraca się o pomoc do dawnego przyjaciela — dziś policjanta — Lewisa Cagera, który w dzieciństwie często jej dokuczał, choć obecnie jego uczucia wobec niej mają zupełnie inny charakter.

Pani Gabrielle Meyer przyznała w końcowym słowie, że seria „Ponad czasem” pierwotnie miała być trylogią. Ulegając jednak prośbom czytelników, dopisała kolejne tomy i w ten sposób powstała seria z bohaterkami obdarzonymi niezwykłymi umiejętnościami. Ogromnie się z tego cieszę, bo są to niesamowite opowieści o wyborach życiowych, która można odnieść do naszych realiów. Każdy z nas bowiem niejednokrotnie staje przed jakimiś decyzjami, które wpływają na naszą przyszłość. 

W polskim wydaniu ukazały się dotychczas cztery części, jednak mam nadzieję, że wydawnictwo Dreams zdecyduje się opublikować całość, ponieważ jest to wciągająca, pełna wydarzeń i romantyczna opowieść obfitująca w dynamiczne zwroty akcji.

Na szczególną uwagę zasługuje umiejętność autorki do płynnego łączenia różnych gatunków literackich w jedną spójną całość. W każdym przypadku widać ogromną pracę włożoną w stworzoną historię, gdyż nic nie jest pozostawione przypadkowi, a każdy wątek i epizod zgrabnie został poprowadzony do końca, nie powodując u czytającego chaosu. Są to bowiem jakby dwie historie w jednej książce, a przypadku bliźniaczek z części „Do końca życia” – trzy, więc trzeba mieć niesamowitą wyobraźnię i talent, by to przekazać tak, by całość była klarowna. 

Powieść „Poprzez wieki” podobała mi się najbardziej ze wszystkich części serii „Ponad czasem". Miała w sobie pewną dozę przygody połączonej z wątkiem sensacyjnym i romantycznym. Autorka płynnie łączy dwa okresy czasowe pokazując wszystko w narracji pierwszoosobowej, więc wrażenie uczestniczenia w wydarzeniach jest bardzo wyraźne. Możliwość przebywania w dwóch różnych okresach czasowych dodatkowo gwarantuje mnóstwo emocji oraz pozwala nam głębiej zanurzyć się w realiach przedstawionych epok. 

Mimo że „Poprzez wieki” jest czwartym tomem cyklu „Ponad czasem”, książkę można czytać niezależnie od pozostałych części. Pojawiają się wprawdzie epizodycznie wcześniejszej poznane osoby, ale ich losy są zaznaczone krótko, w formie przypomnienia, wspomnienia czy uzupełnienia tego, co dzieje się aktualnie.  Autorka zadbała o to, aby każda powieść stanowiła zamkniętą historię, dzięki czemu bez trudu można odnaleźć się w dynamicznie rozwijającej się fabule.

Do tej pory poznałam trzy tomy z serii, która jak na razie w wersji angielskiej składa się z wydanych sześciu tomów, a wkrótce dołączy do nich część siódma. Przyznam, że jestem bardzo ciekawa losów kolejnych bohaterów ze zdolnością przenoszenia się w czasie, więc mam nadzieję, że dane będzie mi o nich przeczytać w przyszłości. 

Recenzja tomu II: "W tym momencie"

Recenzja tomu III: "Do końca życia"

Egzemplarz książki otrzymałam w ramach współpracy z wydawnictwem: 

Numer wydania: I

Data premiery: 14.11.2025r.

Premiera oryginału: 05.11.2024r.

Język oryginału: angielski

Liczba stron: 448

Okładka: miękka

Wymiary: 145x215 mm

ISBN: 978-83-68304-11-4

Tytuł oryginalny: Across the Ages

Tłumaczenie: Pliś Anna

Wydawnictwo: Dreams

Moja ocena: 6/6

[216/25] - 1928.: "Ponad czasem" - Tom III "Do końca życia"

"Do końca życia"

Cykl: Ponad czasem

Tom trzeci

Gabrielle Meyer

„Bóg ma swój plan i choć teraz wygląda to mrocznie i niepewnie, wiem, że jeszcze wyjdzie słońce.”

Każdy ma w swoim życiu takie chwile, gdy zdecydować o swojej. Prędzej czy później musimy określić, w jakim kierunku podążać, jednak w przypadku bohaterek serii „Ponad czasem” nie jest to takie proste. Ich wybór dotyczy bowiem nie tylko tego, kim chcą być, co robić i z kim iść przez życie, ale również tego, w jakim okresie czasu pragną pozostać. Wszystkie bowiem mają dar przemieszczania się w czasie, który utracą, gdy nadejdzie pora na podjęcie ważnej decyzji.

W trzeciej odsłonie cyklu, pt. „Do końca życia”, poznajemy bliźniaczki Grace i Hope, które żyją równolegle w Salem w Massachusetts w 1692 roku oraz w Nowym Jorku w 1912 roku. Łączą je silne siostrzane więzi i choć znacząco różnią się charakterami to jedno mają jednak wspólne — z utęsknieniem wyczekują swoich dwudziestych piątych urodzin, będąc przekonane, że nie chcą pozostać w XVII wieku, w którym przyszło im żyć w niezwykle trudnych warunkach. Mieszkają i pracują bowiem w karczmie prowadzonej przez ojca, będąc bezsilnymi świadkami narastającej atmosfery strachu i oskarżeń związanych z polowaniami na czarownice. Starają się również odkryć prawdę o tajemniczej śmierci swojej matki, a w poszukiwaniach pomaga im przyjaciel z dzieciństwa. Każdy kolejny krok przybliża siostry do ujawnienia sekretu, który mógłby sprowadzić na nie poważne konsekwencje.

Z kolei w XX wieku Grace pracuje jako dziennikarka śledcza w „New York Globe”, natomiast Hope otrzymuje angaże do drugoplanowych ról scenicznych, choć przede wszystkim marzy o tym, by zapisać się w historii jako pierwsza amerykańska pilotka, która przeleci nad kanałem La Manche. Chce w ten sposób zdobyć środki na uratowanie sierocińca prowadzonego przez rodziców.

Moja przygoda z tą serią rozpoczęła się od drugiego tomu pt.: „W tym momencie”, którym byłam zachwycona. Jestem więc przekonana, że również pierwszy tom, „Gdy nadejdzie dzień”, okazałby się świetną lekturą. Mam nadzieję, że kiedyś uda mi się poznać także tę historię, podobnie jak kolejne części. Do tej pory cykl liczy sześć tomów, ale znalazłam informację, że autorka napisała już tom siódmy, który ukaże się w 2026 roku.

Trzecia część pt.: „Do końca życia”, różni się od poprzednich pod dwoma względami. Po pierwsze — pojawiają się w niej dwie bohaterki, i to bliźniaczki. Po drugie — moment wyboru przypada na ich dwudzieste piąte urodziny, a nie dwudzieste pierwsze, jak miało to miejsce w przypadku Maggie z powieści „W tym momencie”. Wówczas Grace i Hope będą musiały podjąć ostateczną decyzję, w której epoce chcą pozostać: w 1692 czy w 1912 roku, a to wiąże się z koniecznością porzucenia drugiego życia na zawsze.

Charakterystyczne jest również to, że obie daty kończą się cyfrą dwa i wypełnione są wydarzeniami budzącymi silne emocje. Szczególnie te z XVII wieku, związane z procesami czarownic w Salem, do dziś przerażają, intrygują i rozbudzają wyobraźnię. Autorka wykonała w tym zakresie bardzo dokładny research. Jak sama przyznała w posłowiu, dopiero, gdy zagłębiła się w realia tamtych czasów, uświadomiła sobie, jakie braki miała w wiedzy o ówczesnych wydarzeniach. Znakomicie ukazała, jak przesądy, niewiedza, fanatyzm religijny oraz strach przed nieszczęściami potrafią uczynić z ludzi bezduszne, pełne nienawiści i okrutne istoty. Warstwa religijna została w tej części przedstawiona na różne sposoby — zarówno w kontekście procesów i prześladowań niewinnych kobiet, jak i w bardziej refleksyjnej, skłaniającej do przemyśleń formie.

Wątek religijny, obecny w każdej części serii, nigdy nie dominuje. Stanowi raczej przypomnienie o wartościach i sensie wiary, która dodaje skrzydeł. Autorka zwraca uwagę na wagę wypowiadanego słowa, a przede wszystkim przypomina o boskim planie przygotowanym dla każdego z nas. Nie zawsze potrafimy się z nim pogodzić, nie dostrzegając jego znaczenia, a często dopiero z perspektywy czasu zaczynamy doceniać przebieg wydarzeń i dostrzegać boskie prowadzenie.

Zazwyczaj takie dywagacje mnie zniechęcają, jednak w tym przypadku nie są one nachalne. Wypływają naturalnie z doświadczeń bohaterek i doskonale wpisują się w realia epoki. Szczególnie wyraźnie podkreślona zostaje siła modlitwy, ale nie jako roszczeniowej formułki z listą życzeń czy bezmyślnie powtarzanego ciągu słów, lecz jako próba zrozumienia tego, co Bóg chce nam przekazać poprzez to, czego doświadczamy. To swoista rozmowa z naszym Stwórcą, który nie jest kimś karzącym i surowym, lecz obdarza nieustającą miłością i opieką, jeśli tylko zawierzymy Jego planom. To raczej towarzysz naszych dni niż karcący, srogi, despotyczny sędzia.

Każdy tom czyta się z szybkością pędzącego pociągu, ponieważ autorka potrafi snuć opowieść w taki sposób, że nieustannie chcemy poznawać dalszy wydarzeń i dowiedzieć się, jaką decyzję podejmą bohaterki. W żadnej z części nie byłam w stanie jednoznacznie przewidzieć wyboru konkretnej epoki, bo nie wszystkie były mi równie bliskie i sama z pewnością miałabym dylemat. W obu przestrzeniach czasowych pojawia się również wątek romantyczny, który okazuje się jednym z kluczowych elementów wpływających na decyzję. Grace i Hope są przekonane, że wiedzą, co wybiorą w dniu swoich dwudziestych piątych urodzin, jednak szybko przekonują się, że to właśnie miłość ma największą siłę i to ona najczęściej decyduje o kierunku naszego życia.

Recenzja tomu II: "W tym momencie"

Recenzja tomu IV: "Poprzez wieki"

Egzemplarz książki otrzymałam od portalu

Wydanie: I

Data premiery: 20.05.2025r.

Premiera oryginału: 07.05.2024r.

Liczba stron: 432

Okładka: miękka

Wymiary: 145x215 mm

ISBN: 978-83-68304-02-2

Tytuł oryginalny: For a Lifetime

Tłumaczenie: Pliś Anna

Wydawnictwo: Dreams

Moja ocena: 6/6

[215/25] - 1927.: "Ponad czasem" - Tom II „W tym momencie”

„W tym momencie”

Cykl: Ponad czasem

Tom drugi

Gabrielle Meyer

„Zachowanie człowieka jest najlepszym wskaźnikiem 

jego charakteru”

Czytając powieści historyczne i poznając realia danego okresu, nie raz zastanawiałam się, w której epoce chciałabym żyć. I wciąż nie potrafię na nie odpowiedzieć. To trudne, bo jak wyobrazić siebie w świecie tak odległym od tego, który znamy na co dzień? Nie mamy możliwości podróżowania w czasie, więc pozostaje nam jedynie literatura i historia, które pozwalają choć na chwilę zajrzeć w przeszłość.

Bohaterki cyklu „Ponad czasem” mają jednak ten przywilej — mogą przekraczać granice epok, a my wraz z nimi. Choć nie czytałam pierwszego tomu, „Gdy nadejdzie dzień”, w którym Libby przenosiła się między rokiem 1774 a 1914, nie miałam najmniejszego problemu z wejściem w świat drugiej części. Każda książka stanowi bowiem odrębną historię, a autorka subtelnie przypomina najważniejsze wydarzenia z poprzedniej części, nie obciążając nimi fabuły.

W drugim tomie pt.: „W tym momencie” poznajemy Maggie, która żyje równocześnie w trzech epokach: 1861, 1941 i 2001 roku. Jej sytuacja jest trudniejsza, niż Libby, bo musi wybrać jedną z trzech możliwych wersji swojego życia. Jako studentka czwartego roku medycyny na Uniwersytecie Georgetown, świetnie zapowiadająca się przyszła pani chirurg, doskonale zna współczesne możliwości medycyny. To sprawia, że jej pobyt w XIX i XX wieku jest pełen bolesnych dylematów. Maggie widzi cierpienie, którego nie może złagodzić, zna choroby, których nie potrafią jeszcze leczyć i metody, które dopiero nadejdą. A jednocześnie nie wolno jej zmieniać biegu historii. Każdy gest, każde słowo, każdy wybór musi być przemyślany. Co ciekawe: zmiana epoki zawsze następuje, gdy kładzie się spać przed północą i budzi się w drugiej rzeczywistości kolejnego dnia. Za każdym razem zachowywana jest świadomość wydarzeń, więc gdy dziewczyna przebywa w jednym okresie, wówczas w drugiej przestrzeni czas się zatrzymuje i kontynuacja wydarzeń również nie postępuje, a gdy powraca do danego epizodu, następuje ciąg dalszy.

Wszystko to prowadzi do jednego, nieuchronnego momentu, do dnia jej 21. urodzin, kiedy będzie musiała zdecydować, w której epoce zostanie na zawsze. A wybór ten komplikuje nie tylko rodzina i przyjaciele, lecz także rodzące się uczucia. W każdej epoce pojawia się ktoś, kto porusza jej serce, a emocjonalne napięcie rośnie z każdą stroną.

Pani Gabrielle Meyer z niezwykłą swobodą i znajomością tematu prowadzi nas przez różne światy, które na pierwszy rzut oka nie powinny się ze sobą łączyć, a jednak w jej wykonaniu tworzą harmonijną, poruszającą opowieść. Ciekawostką jest to, że wybrane okresy, w których żyje bohaterka, mają zawsze w roku wydarzeń jedynkę, a sposób, w jaki pani Meyer o tym wszystkim opowiada, świadczy o jej niesamowitym zaangażowaniu i pasji, z jaką absorbuje nasze zmysły i wyobraźnię, gdy podążamy za losami Maggie.

Druga część cyklu „Poprzez wieki” to historia, w którą autorka wplata prawdziwe historyczne postacie i wydarzenia. Spotykamy prezydenta Lincolna, Clarę Barton czy Rose Greenhow, ale też uczestniczymy w istotnych wydarzeniach z dziejów Ameryki. Niektóre z osób fikcyjnych są też inspirowane autentycznymi osobami, a co jest prawdą, a co wytworem wyobraźni, autorka zdradza w notce na końcu książki.

Odnajdywanie takich smaczków to dodatkowa atrakcja tej powieści. Trudno też zaliczyć ją do konkretnego gatunku, gdyż odnajdziemy w niej zarówno romantyczne fantasy jak i przygodowe elementy, historyczne fakty i nutę sensacji. Razem tworzą wielowarstwową, pełną napięcia narrację, którą czyta się z ogromnym zaangażowaniem. Każdy z tych elementów wnosi coś innego: jedne dodają lekkości, inne pogłębiają emocje, jeszcze inne pozwalają zanurzyć się w realiach minionych epok. Dzięki temu fabuła wymyka się prostym kategoriom, a jej różnorodność sprawia, że czytając, nieustannie odkrywamy coś nowego, przeżywając zarówno wzruszenia, jak i dreszcz ekscytacji.

Pani Gabrielle Meyer prowadzi nas przez te wątki z lekkością i wyczuciem, sprawiając, że każda epoka staje się nam bliska, a wybory Maggie współgrają z naszymi odczuciami. Dostarcza przy tym mnóstwo informacji o danej epoce, ale też o osiągnięciach w różnych dziedzinach. W przypadku powieści „W tym momencie” dotyczy to zagadnienia medycyny, w której autorka wykazuje się dosyć sporą wiedzą. To zatem historia, która nie tylko bawi i wzrusza, ale też skłania do refleksji nad tym, czym jest nasze miejsce w świecie, jak wiele zmieniło się przez ostatnie dwieście lat w mentalności społecznej, możliwościach, technologii i jak wiele zależy od decyzji, które podejmujemy.

Recenzja tomu III: "Do końca życia"

Recenzja tomu IV: "Poprzez wieki"

Egzemplarz książki otrzymałam od portalu 

Wydanie: I

Data premiery polskiej: 15.10.2024r.

Data premiera oryginału: 02.05.2023r.

Język oryginału: angielski

Liczba stron: 448

Okładka: miękka

Wymiary: 145x215 mm

ISBN: 978-83-66977-96-9

Tytuł oryginalny: In This Moment

Tłumaczenie: Pliś Anna

Wydawnictwo: Dreams

Moja ocena: 6/6

1049. - „Gdyby mnie zabrakło”

„Gdyby mnie zabrakło”

Courteny Walsh

Wydanie: I

Premiera w Polsce: 15 marca 2022 r.

Premiera amerykańska: 3 lutego 2020

Okładka: miękka 

Wymiary: 140x205 mm

Ilość stron:  496

Tłumaczenie: Beata Hrycak-Domke

Wydawnictwo: Dreams

Moja ocena: 6/6

„Ludzie zawsze opowiadają, jak cudownie jest mieć dziecko,

 ale nikt nigdy nawet się nie zająknie, 

jakie to zarazem przerażające”

Słowa mają ogromną moc, wbrew temu, co na ten temat sądzimy. Mogą zranić, pocieszyć, dodać skrzydeł, ale też zdławić, ograniczać i blokować na to, co do nas przychodzi. O ich sile przekonała się bohaterka książki „Gdyby mnie zabrakło”

Emily Ackerman przekroczyła trzydzieści lat i znalazła się w punkcie wyjścia. Jej kariera legła w gruzach jak i całe dotychczasowe życie. Stało się to wskutek podejmowanych decyzji, ale też wskazówek dawanych przez jej matkę w formie listów pisanych od momentu narodzin Emily. Stały się one dla niej drogowskazem.

Poznajemy ją, gdy przypływa na wyspę Nantucket, na której ostatnio była 18 lat temu. Wówczas, wskutek pewnych okoliczności, zostawiła cały swój świat za sobą, wraz z najbliższym przyjacielem Hollisem McGuirem. Teraz, po źle przyjętej jej debiutanckiej sztuki na Brodwayu, jest zmuszona do powrotu do miejsca swego dzieciństwa. Niedawno zmarł jej dziadek pozostawiając dla niej w spadku stary dom nad oceanem. Emily zamierza go wyremontować, sprzedać i wyjechać. Sprawa nieco się komplikuje, gdy ponownie spotyka Hollisa, ale w głowie cały czas brzmią słowa matki, Isabelle Ackerman: „Do miłości podchodź z rozwagą. Zawsze strzeż swego serca”, a o Hollisie zawsze mówiła: „Dwie części wdzięku i jedna kłopotu”.

Te ostrzeżenia wynikające z tego, że sama w młodości doświadczyła miłosnego zawodu i teraz, mimo że poprzez słowa spisane w listach, chce ustrzec córkę przed popełnieniem błędu. Emily dostosowuje się do nich dosłownie, ignorując swoje pragnienia, udając kogoś innego, niż jest. Przychodzi jej to z łatwością, gdyż ma zdolności aktorskie i świetnie kamufluje swoje prawdziwe odczucia. Od dziecięcych lat pasjonował ją teatr i odkąd skończyła 10 lat, grała na Brodwayu. Kiedyś była dziecięcą gwiazdą, a teraz, jako dorosła kobiecie trudno osiągnąć sukces, gdyż krytycy często postrzegają ją poprzez dawne osiągnięcia.

„Gdyby mnie zabrakło” to powieść, która emanuje mnóstwem różnych emocji, poruszając czułe struny, ale też skłaniając do refleksji, zwłaszcza wtedy, gdy czytamy fragmenty listów Isabelle, z których emanuje miłość i troska o ukochane dziecko.

Fabuła została złożona z kilku wątków, przewijających się między sobą płynnie, wprowadzających coraz więcej sytuacji, dając obraz tego, co wydarzyło się w przeszłości bohaterów. Autorka porusza między innymi kwestię sławy w zbyt wczesnym wieku. Często są to realizowane ambicje rodziców, którzy są dumni z osiągnięć swoich pociech. Jednak w dorosłym życiu takim osobom nie zawsze udaje się ponownie wejść na szczyt popularności. Innym aspektem, wokół którego zbudowana jest ta historia są różnorodne relacje międzyludzkie, głównie rodzinnych. Obserwujemy w niej zarówno budowanie więzi na linii ojciec-córka, matka-córka, ale też osób dorosłych z dzieckiem.

Główną osią jest linia czasowa między wydarzeniami z przeszłości Isabelle i teraźniejszości Emily. Poznajemy historię Isabelle z czasów, gdy dopiero wchodziła w dorosłość i przeżywała pierwsze porywy serca. Lata jej młodości przypadły na koniec lat 80. Cofamy się do 1989 roku, gdy poznała swą wielką miłość. Przy okazji możemy wniknąć w realia ówczesnych czasów, gdy technologia nie była tak rozwinięta, jak obecnie. Historia Isabelle pomaga nam zrozumieć, co ukształtowało jej osobowość i podejście do życia, które potem znalazło swoje odbicie w listach do córki. Z pewnością nie spodziewała się, że Emily, tak bardzo będzie się sztywno trzymała jej wskazówek i porad. O ile wiele z nich zasługuje na uwagę i są faktycznym wsparciem i motywacją do działania, to kwestie dotyczące miłości zrobiły dziewczynie krzywdę. Wiele słów w nich zawartych jest cenna i przydatna, ale są też takie, które wpływają na życie Emily negatywnie, zwłaszcza te dotyczące mężczyzn. „Mądrości” w tym temacie przyniosły do tej pory kobiecie i nadal przynoszą więcej szkody niż pożytku, gdyż powodują, że dziewczyna boi się zaangażować w jakikolwiek związek. Gdy tylko wyczuwa, że zaczyna jej zależeć na partnerze, wycofuje się i zrywa znajomość, wbrew wszelkiemu rozsądkowi i sercu. Na szczęście pod wpływem cierpliwości i konsekwencji Hollisa dokonuje się w niej przemiana, którą było przyjemnie obserwować. To tylko pokazuje, że na pewno mieć kogoś, kto zawsze nam pomoże, udzieli rad, wskaże dobre rozwiązanie lub przed czymś ostrzeże, ale w każdym przypadku powinniśmy słuchać siebie i kierować się głosem własnego serca.

Courtney Walsh jest powieściopisarką, reżyserką teatralną i dramatopisarką. Pisze romanse z małych miasteczek i kobiecą fikcję, żonglując studiem sztuk performatywnych i teatrem młodzieżowym, który posiada i prowadzi z mężem. Jej debiut, A Sweethaven Summer, trafił na listy bestsellerów e-booków New York Times i USA Today. Jej powieść, Just Let Go, zdobyła carol Award w 2019 roku, a Just One Kiss był finalistą Christy Award 2020. Ponadto napisała dwie książki rzemieślnicze i kilka pełnometrażowych musicali. Courtney mieszka z mężem i trójką dzieci w Illinois, gdzie jest także artystką, reżyserką teatralną i dramatopisarką.                                              źr.zdjęcia: amazon.com

Książkę otrzymałam z Klubu Recenzenta serwisu nakanapie.pl

1024. - "Lady Jayne zaginęła"

Lady Jayne zaginęła
Joanna Davidson Politano

Wydanie: I
Premiera w Polsce: 14 lutego 2022 r

Premiera zagraniczna: 3 października 2017

Liczba stron: 392

Oprawa: miękka 

Wymiary: 145×215 mm

ISBN 978-83-66977-21-1

Tłumaczenie: Magdalena Peterson

Tytuł oruginalny: Lady Jayne Disappears

Wydawnictwo: Dreams

Moja ocena: 6/6

„Dobra książka sprawia, że zarówno zatracasz się, jak i odnajdujesz siebie”

Gdy wkraczamy w jakieś nowe środowisko, z którymi nie mieliśmy do tej pory do czynienia, próbujemy poznać panujące w nim zasady i dostosować swoje upodobania do ogólnych zwyczajów. Jednak w przypadku, gdy nie jesteśmy akceptowani przez grupę, wówczas trudno nam się z nią zintegrować. W podobnej sytuacji znalazła się bohaterka książki pt.: „Lady Jayne zaginęła”, która przekonała się, że nie zawsze rodzina jest przyjaznym otoczeniem. Jednak nie pozostało jej nic innego, jak spróbować odnaleźć się w tym gronie, by móc wypełnić pewne zadanie, ale też dowiedzieć się, kim jest.

Aurelie Harcourt większość swojego życia spędziła za murami więzienia Shepton Mallet dla dłużników, ale nie z powodu swoich przewinień, tylko swego ojca. Jej matka, Jayne Windham, odeszła od niego, gdy dziewczyna miała trzy latka, o od tamtej pory nikt o niej nie słyszał. Zostały tylko wspomnienia, przekazywane córce przez ojca i historia spisywana przez niego pod pseudonimem. Niestety, pewnego dnia pan Harcourt umiera pozostawiając córce swoją spuściznę w postaci niedokończonej historii o lady Jayne. Jedyni krewni Aurelii mieszkają w Lynhurst, do którego zabiera ją przyjaciel rodziny Silas Rotherham. Wkracza w środowisko, które narzuca jej swoje zasady, z którymi dziewczynie trudno jest się oswoić. Mimo wszystko próbuje dostosować się do panujących norm zachowania, jednak jej natura nie zawsze potrafi przyjąć wszystko, tak jak chcą inni.

„Pierwszy rozdział sprzedaje daną książkę,

ale ostatni sprzedaje już kolejną”

„Lady Jayne zaginęła” to powieść, w której, poza wydarzeniami dziejącymi się na bieżąco, toczy się fabuła powieści pisanej w odcinkach dla gazety ”London Illustrated”. Jej kolejne odsłony wzbudzają mnóstwo emocji wśród czytelników, a najbardziej intryguje wszystkich, kim jest tajemniczy Nathaniel Droll, autor powieści. Nie jest tajemnicą dla nas, że to Aurelia skrywa się pod tym pseudonimem, ale tego nie wiedzą prenumeratorzy czasopisma i mieszkańcy rezydencji Lynhurst. W ten sposób ona wypełnia wolę swego ojca, który był związany umową z wydawnictwem. Jednocześnie pisanie staje się dla niej możliwością wyrażenia swoich przemyśleń, spostrzeżeń, emocji i myśli na temat tego, co się wokół niej dzieje. To, niestety, nie wszystkim się podoba...

Aura tej powieści otula subtelną woalką, kusi by podążać krok za krokiem za bohaterami, coraz bardziej wnikając w jej nastrój. Uroku dodają opowiastki snute przez Aurelię, która ma talent oratorski i przekazuje wiele przypowieści, legend i historyjek zmyślonych na poczekaniu, lub zasłyszanych w dzieciństwie od swego ojca. Drogowskazem w jej działaniach jest ufność w kierowanie jej krokami przez Boga, ale też słowa przekazane przez ojca oraz wskazówki, które znajduje w swoim notatniku, w którym w tajemnicy pisze kolejne odcinki powieści „Lady Jayne zaginęła”. Fragmenty tego tekstu mamy możliwość poznać, gdyż każdy rozdział zaczyna się kilkoma zdaniami skreślonymi ręką Nathaniela Drolla i dobrane są w zależności od tego, co dzieje się w danym epizodzie.

„Książki są istotnym pokarmem dla umysłu.”

Autorka przemyciła też wiele zasad panujących wśród arystokracji i zestawiła je ze zwyczajami klasy niższej. Ukazała obraz arystokracji, wśród której obłuda, pogarda, zakłamanie, nienawiść, fałszywa pobożność są obecne niemal na każdym kroku, natomiast w klasie niższej wiara, dobro i zrozumienie dla drugiego człowieka jest bardziej widoczna, mimo że nie afiszują się oni ze swoją religijnością. Aurelia w swoim życiu doświadczyła więcej wsparcia i serdeczności wśród najbiedniejszych osób, których los zepchnął na samo dno. Opisując różne warunki życia zestawiła ze sobą życie ludzi, którzy znaleźli się na samym dnie z życiem ludzi, którzy biedę znają tylko z opowieści.

Oddała też bardzo plastycznie, utrzymane w klimacie dziewiętnastowiecznej rezydencji, realia epoki wiktoriańskiej, z lekkim, mrocznym zabarwieniem i wrażeniem tajemnicy, która dotyczy przede wszystkim zniknięcie przed laty matki głównej bohaterki. Dodatkowym pozytywnym aspektem jest sposób prowadzenia poszczególnych wątków, które obserwujemy oczami Arlette utrzymanej w narracji pierwszoosobowej, natomiast od czasu do czasu mamy możliwość poznać punkt widzenia Silasa, z tą różnicą, że przedstawiony jest w osobie trzeciej. Ich wzajemna relacja jest jednym z głównych motywów oraz jest miłość do książek. Ich rozmowy często krążą wokół literatury, dlatego w powieści można znaleźć wiele odniesień do wartości, jakie niesie ze sobą czytanie książek. To sprawia, że nie wszystko od razu wiemy i stopniowo wnikamy coraz bardziej w fabułę, odkrywając kolejne sekrety zniknięcia tytułowej lady Jayne.

Powieść „Lady Jayne zaginęła” można zaliczyć do romansu historycznego, mimo że nie ma w nim jakichś szczególnych odniesień do konkretnych faktów z dziejów Anglii. Historyczność odnosi się do strojów, zwyczajów, warunków życia czy zasad społecznych obowiązujących w XIX wieku. Warto zaznaczyć, że jest to debiut pani Joanny Davidson Politano i nie uniknęła ona typowych potknięć, chociażby w zbyt obszernych opisach czy banalnych zwrotów, ale w efekcie jest to propozycja, która może być miłą lekturą na wieczorne chwile, pozwalająca zapomnieć o bieżących problemach i oderwać się od codzienności.

źr. zdjęcia: amzon.com

Joanna Davidson Politano jest pracującą w domu mamą dwójki zabawnych i żądnych przygód maluchów. Współpracuje jako freelancerka małym wydawnictwem zajmującego się literaturą faktu. Powieść "Lady Jayne zaginęła" uzyskała uznanie jeszcze przed publikacją otrzymując wyróżnienia w kilku konkursach, m.in. w 2016 roku Genesis Award from ACFW. Zdobyła także nagrody Cascade Award oraz Maggie Award for Excellence. Mieszka z ukochanym mężem i dziećmi  w małym domku w lesie w pobliżu jeziora Michigan.

Książkę otrzymałam z Klubu Recenzenta serwisu nakanapie.pl