1318. - "Zapomniana" Tom II

Zapomniana

Tom drugi

Emilia Emma Filarowska

Wydanie: I

Data premiery: 22.02.2023r.

Liczba stron: 456

Wymiary: 130 x 210 mm

Okładka: miękka

ISBN 978-83-8313-336-2

Wydawnictwo: Amare

Moja ocena: 6/6

„Miłość nie zawsze wystarcza, by wygrać walkę o szczęście.”

Po tym, jak zakończyła się część pierwsza powieści pt.: "Zapomniana", niezwłocznie sięgnęłam po jej kontynuację, gdyż trudno byłoby mi dłużej czekać, na to by poznać dalsze losy bohaterów. 

Emma już wie, jak się nazywa, ale nadal przeszłość jest dla niej ciemną plamą. Wie tylko tyle, co aktualnie przeżywa. Jej życie to huśtawka emocjonalna, gdyż życie z Landonem nie jest łatwe. Oboje wiedzą, że odzyskanie pamięci może wiązać się z ich rozstaniem i powrotem dziewczyny do dawnego życia. Ich małżeństwo zostało zawarte w nietypowych okolicznościach, więc trudno im ocenić, co się wówczas stanie. Landon dostrzega, że coraz bardziej zależy mu na swojej żonie, ale z drugiej strony boi się otworzyć na miłość. Emma także angażuje się coraz bardziej, ale nie jest pewna, czy tym nie zrazi do siebie męża. Bardzo podobała mi się ta postać, chociaż czasami wpadała niepotrzebnie w złość, zbyt często płakała i nie zawsze popierałam ją w jej decyzjach. Przez całą dylogię wzbudza sympatię swoim zadziornym charakterem, czym ujęła Landona, którego nie da się nie lubić, tak jak pozostałych członków rodziny Romero. Sympatią obdarzyłam też mamę Emmy, przyjaciółkę Abigail i Amelię, matkę Landona. Amelia jest wprawdzie osobą lubiącą stawiać na swoim, ale jest przy tym zachwycająca ze swoimi spostrzeżeniami i intencjami. Przy okazji śledzenia losów głównych bohaterów, poznajemy też epizody z życia wymienionych wyżej osób. Dzięki temu do podstawowego wątku dołączają poboczne, by razem tworzyć niesamowity bieg zdarzeń.

Pierwsza część tej dylogii była ogromnym wulkanem emocji, które wybuchały, niczym lawa z krateru, ale to, co przeżyłam przy lekturze drugiego tomu „Zapomnianej” było jak potężne tsunami, które zalewa wieloma gwałtownymi falami emocji. Jest w niej zarówno romantycznie, groźnie, ekscytująco, ale też erotycznie, gdyż związek Emmy i Landona jest burzliwy także pod tym względem. Obserwuje się to wszystko z nieustającą ciekawością

Tym razem autorka oddała głos tylko Emmie i Landonowi, więc poznajemy tę historię naprzemiennie, chociaż Emma wypowiada się częściej. Ja jednak zawsze byłam ciekawa punktu widzenia Landona, ale taka konstrukcja była jak najbardziej uzasadniona biorąc pod uwagę tok wydarzeń, jaki zaserwowała nam pani Emilia Filarowska. Widać, że wszystko zaplanowała w dobrze przemyślany sposób, tworząc powieść, od której trudno się oderwać. Bardzo podobał mi się rozwój relacji między dwoma głównymi postaciami, która została oparta na walce mroku ze światłem. Landon jest typem choleryka, który czasami nie panuje nad swoim impulsywną naturą. Cały czas obwinia siebie za śmierć ojca, ale też boi się zakochać, by nie ranić najbliższej osoby. Jak można było się spodziewać, jego przemiana dokonuje się stopniowo, gdyż nie jest to takie proste. Emma się nie poddaje, coraz bardziej integruje się z rodziną Romero wpasowując się w ich charakter. Ma sobie duże pokłady empatii i zrozumienia dla wybuchów złości Landona, ale czasami daje się także ponieść swemu temperamentowi.

Druga część „Zapomnianej” jest jeszcze lepsza niż pierwsza, co wydawało się czymś niemożliwym, a jednak kipi w niej od wydarzeń, emocji, namiętności i wielu zwrotów akcji. Motywem przewodnim w całej dylogii jest rodzina, dla której Landon i jego brat są gotowi poświęcić wiele, by ją chronić. Zestawiła rodzinę mafijną, w której nie brakuje czystych interesów, z rodziną prezydencką uważaną przez społeczeństwo za przykładną i szczęśliwą, gdy prawdą w rzeczywistości była zupełnie inna. Poza tym autorka świetnie nakreśliła każdą z występujących postaci, dając odczuć ich osobowości, buzujące w nich emocje i nastroje. Umiejętnie ukryła to, co nadaje fabule tajemniczości i elementu zaskoczenia, więc do samego końca nie wiemy, jak to wszystko się potoczy. To bardzo udana dylogia i mam nadzieję, że wkrótce autorka ponownie zabierze nas w świat swojej wyobraźni zawartej w kolejnych powieściach.

Recenzja części pierwszej

Książkę przeczytałam, dzięki wydawnictwu Amare

1317. - "Zapomniana" Tom I

Zapomniana

Tom pierwszy

Emilia Emma Filarowska

Wydanie: I
Data premiery: 22.02.2023r.
Liczba stron 338
Wymiary: 130 x 210 mm
Okładka: miękka
ISBN 978-83-8313-334-8
Wydawnictwo: Amare
Moja ocena: 6/6

„Dopiero czując, że mogę zginąć w każdej chwili, 

wiem, że żyję.”

Trudno być córką prezydenta, zwłaszcza taką, o której nikt nie wie jak wygląda, gdyż rodzice robią wszystko, by ukryć jej wizerunek. Dzięki temu bohaterka książki „Zapomniana” ma spokojne, dostatnie życie, bez natręctwa mediów i publicznego zainteresowania, ale jednocześnie ograniczone możliwości korzystania z życia.

Emma Iversen ma 21 lat i chciałaby się usamodzielnić, jednak wie, że nie będzie to łatwe, bo jako córka prezydenta stanu Nowy Jork, wciąż jest pod kontrolą rodziców, zwłaszcza despotycznego ojca, który ma swoje wyobrażenie o karierze córki. Mimo tego udaje się jej realizować swoje plany i wymykać z domu, by spotykać się ze znajomymi. 

Tego dnia, gdy ją poznajemy, spóźnia się na wykłady. Z reguły odwozi ją prywatny kierowca, ale tym razem podąża na uczelnię na piechotę. Wychodząc rano z domu nie przypuszczała, że ten dzień wywróci jej życie do góry nogami. Tym samym uświadamiamy sobie, że wstając rano nigdy nie wiadomo, co może nas spotkać danego dnia. Z reguły mamy nadzieję, że wszystko potoczy się według naszego planu i każde odstępstwo od niego psuje nam harmonogram i wytrąca z równowagi. I tak stało się u Emmy, którą w drodze spotyka mała przygoda, w trakcie której poznaje mężczyznę, Landona Romero. Oboje w tym momencie spodziewają się, że ten epizod to zaledwie początek ich wspólnej drogi. 

Wieczorem Emma wymyka się z domu, by z przyjaciółką Abigail spędzić czas w jednym z klubów. Tam ponownie spotyka przystojnego Romero, który właśnie załatwia mafijne sprawy. Emma nie jest dziewczyną cichą i spokojną, więc teraz też wtrąca się tam, gdzie nie powinna. W efekcie dochodzi do zdarzenia, które zmusza Landona do podjęcia działań wbrew sobie. Zabiera poszkodowaną kobietę do swego domu i do tego do swej sypialni, w której nie była jeszcze żadna kobieta. Wszystko zaczyna się komplikować, bo okazuje się, że Emma straciła pamięć.

Książka napisana jest tak, że czyta się ją rewelacyjnie, bez znużenia i spokoju. Pojawiające się wciąż nowe zdarzenia wywołują wiele emocji i sprawiają, że trudno odłożyć tę powieść. To książka z tych rodzajów, o których mówimy sobie „jeszcze tylko jeden rozdział i idę spać”. Jest to romans mafijny, ale nie w nim za dużo brutalności, ani też erotycznych scen, a te, które są, zostały delikatnie i z tzw. smakiem nakreślone. Autorka skupiła się bardziej na ukazaniu budzenia się uczucia, gdyż Landon zbudował wokół siebie gruby mur, przez który do tej pory nie przebiło się żadne uczucie. Nie dotyczy to jedynie rodziny, z którą jest mocno związany. Ten element ma w tej historii duże znaczenie, gdyż właśnie miłość do matki i obawa o jej zdrowie stają się podłożem decyzji, która postawiła Emmę w sytuacji bez wyjścia. Brzmi to trochę tajemniczo, ale czytanie o tym jest jednym z wątków, które są wciągające i trzymające uwagę czytelnika.

Fabuła została poprowadzona bardzo zgrabnie, a jej motywy,  nie ograniczają się tylko do dwóch protagonistów. Autorka zastosowała tu ciekawy sposób prowadzenia narracji, która jest pierwszoosobowa, ale poznajemy nie tylko punkt widzenia głównych bohaterów, ale też postaci drugoplanowych. Bardzo odpowiadał mi ten pomysł, gdyż znamy zarówno reakcje na jakąś sytuację Emmy i Landona, jak i członków rodziny Romero i Iversen. Co ciekawe, autorka nadała bohaterce tej powieści swoje imię, więc przypuszczam, że Emma jest w pewnym sensie alter ego pisarki.

„Zapomniana” to pierwsza część dylogii, która jest też początkiem drogi pisarskiej pani Emilii Emmy Filarowskiej i to bardzo udanym. To świetny debiut, który zasługuje na uwagę, gdyż autorka potrafi doskonale przykuć uwagę czytelnika. Wszystko jest poprowadzone spójnie, bez ciągnących się opisów i zbędnych dialogów. Oczywiście można było przewidzieć, w którą stronę będzie się rozwijać relacja głównych bohaterów, ale ich przebieg był odmienny od innych historii. Pani Emilia stworzyła wciągającą historię z nietuzinkowymi bohaterami i zaskakującymi zwrotami akcji, która od początku wrzuca nas w wir wydarzeń i rozkręcających się z każdym kolejnym epizodem. Tempo jest dynamiczne, sytuacje zmieniają się jak w kalejdoskopie, więc koniec książki zaskakuje swoim pojawieniem się, pozostawiając w zawieszeniu do czasu, aż sięgniemy po część drugą. To historia, która wciągnęła mnie w swoje sidła od razu, ukazując różne oblicza rodzinnych więzi i narodziny pięknego uczucia, jakim jest miłość, która musi pokonać jeszcze wiele przeszkód, zanim dotrze do serc przeznaczonych sobie osób.

Recenzja części drugiej

Książkę przeczytałam, dzięki wydawnictwu: