Hurra! Wygrana! od bloga ADRASTEJA

Miesiąc temu wzięłam udział w konkursie ogłoszonym przez Olimpię z bloga ADRASTEJA z okazji 11 rocznicy jego istnienia.  Do zgarnięcia był zestaw kosmetyków z firmy Fluff z kolekcji pachnącej wiosną. Zadanie polegało na tym, by odpowiedzieć na pytanie: 

"Z czym kojarzy Ci się wiosna?"

I napisałam tak:

Mam dużo skojarzeń z tym czasem. Przede wszystkim kojarzy mi się ze świeżością, nadzieją, słońcem i ciepłem. Przede wszystkim - z budzącą się do życia naturą, rozkwitającymi kwiatami, śpiewem ptaków o poranku, dłuższymi dniami i spacerami, podczas których widzę, jak świat budzi się do życia. Wiosna kojarzy mi się też z odrodzeniem, czasem, w którym wszystko nabiera kolorów. To tak, jakby świat zaczynał znowu oddychać pełną piersią: pojawia się zapach świeżej trawy i wilgotnej ziemi, pierwsze kwiaty nieśmiało wychylają się spod liści, a dłuższe, cieplejsze dni potrafią poprawić humor bardziej niż niejedna kawa. W powietrzu czuć ruch – ptaki wracają, ludzie częściej wychodzą na spacery, a parki i ulice zaczynają tętnić energią. Wiosna niesie też wrażenie nowego początku, jakby wszystko było możliwe i jakby świat dawał nam kolejną szansę na świeży start. I wreszcie wiosna, to moment, gdy w końcu zmieniam ubranie na lżejsze!

I okazało się, że moja wypowiedź spodobała się organizatorce.

Bardzo dziękuję!

I właśnie wczoraj dotarła do mnie paczuszka z obiecanymi kosmetykami.

Wszystkie pięknie pachną i faktycznie kojarzą się z wiosną.

A oto one na zdjęciu:

• Odżywcza mgiełka do twarzy, malina, 150 ml 
• Odżywczy krem do twarzy, malina & migdał, 50 ml 
• Łagodzący żel do mycia twarzy, wiśnia, 75 ml 
• Rozświetlający krem do twarzy, wiśnia, 50 ml 

[34/26] - 1972.: "Wyśnione szczęście"

"Wyśnione szczęście"

Kristin Hannah

„Ostatnie czekoladki w bombonierce 

zawsze smakują najlepiej.”

Książkę „Wyśnione szczęście” mam na półce już od trzech lat. Trafiła do mnie w wyjątkowo miłych okolicznościach. W 2022 roku wzięłam udział w czytelniczym wyzwaniu organizowanym przez serwis Granice.pl. Zadanie polegało na tym, by przeczytać tyle książek, ile mam wzrostu. Brzmiało zabawnie, ale potraktowałam je całkiem serio. I ku mojemu zaskoczeniu okazało się, że przeczytałam… znacznie więcej, niż wynosi mój wzrost. Dzięki temu zostałam wyróżniona i nagrodzona zestawem książek, a wśród nich znalazła się właśnie powieść Kristin Hannah. Leżała sobie spokojnie, czekając na swój moment — i w końcu nadszedł.

Patrząc na okładkę, spodziewałam się typowo świątecznej historii: ciepłej, pachnącej piernikami, pełnej migoczących lampek i rodzinnej atmosfery. Liczyłam na coś lekkiego, otulającego, idealnego na grudniowy wieczór. Jednak szybko okazało się, że „Wyśnione szczęście” nie jest klasyczną powieścią bożonarodzeniową. Świąteczne akcenty oczywiście są, ale nie dominują, stanowią raczej delikatne tło, które nabiera znaczenia dopiero wtedy, gdy poznamy całą historię. 

Główną bohaterkę, Joy Candellaro, poznajemy w trudnym momencie życia. Pracuje jako bibliotekarka w Bakersfield, a rok wcześniej jej świat rozpadł się na kawałki nakryła swego męża Thomasa na zdradzie z własną siostrą. Teraz jest od trzech miesięcy po rozwodzie, ale ból wcale nie mija. Wręcz przeciwnie: świąteczny czas, który kiedyś kochała, teraz tylko pogłębia jej samotność. 

Widzimy ją w ostatni piątek przed Bożym Narodzeniem, gdy wraca z pracy do domu i zastaje przed nim Stacey — siostrę, która ją skrzywdziła. Stacey najpierw mówi, że rzuciła Thomasa, a chwilę później wręcza Joy zaproszenie na… ich ślub. Joy w tym momencie nie wytrzymuje i wsiada w samochód kierując się na lotnisko, jakby chciała uciec od wszystkiego, co ją boli. Widząc lot do miejscowości Hope, postanawia tam polecieć, mając nadzieję na lepsze, nowe życie. Jednak sprawy nabierają nieoczekiwanego zwrotu, w wyniku czego do tego nie dochodzi, bo samolot ulega katastrofie. I od tego momentu zaczyna się robić naprawdę dziwnie. Granica między tym, co realne, a tym, co możliwe tylko w świątecznym czasie, zaczyna się zacierać.

Trochę to wygląda zbyt prosto, a jednocześnie skomplikowanie, co z początku mnie nieco zniechęciło. Jednak mimo wszystko byłam ciekawa dalszych wydarzeń i losów bohaterki. Książka „Wyśnione szczęście” to nie jest grubym dziełem, więc tym bardziej chciałam dotrzeć do końca tej historii. Fabuła została podzielona na dwie części, które coraz bardziej mnie intrygowały, ukazując zupełnie różne płaszczyzny emocjonalne. Autorka prowadzi narrację w pierwszoplanowej relacji i w dużej mierze w sposób opisowy, czasami skupiając się na drobnych szczegółach i nastroju, a nie na dynamicznej akcji.  Niektóre wydarzenia przedstawione są skrótowo, inne rozbudowane do detali, uzupełnione dialogami, które nie są banalne, wnoszą do historii dodatkowe informacje i sprawiają, że coraz lepiej poznajemy bohaterów.

Muszę przyznać, że pierwsza część książki budziła we mnie mieszane uczucia. Wydarzenia wydawały mi się mało realistyczne, na przykład moment, gdy Joy, krótko po katastrofie lotniczej rusza pieszo przez las i pokonuje wiele kilometrów, aż dociera do opuszczonego ośrodka wędkarskiego.  Tam poznaje ośmioletniego Bobby’ego i jego ojca Daniela, którego najpierw opisuje go jako „chudego jak wiór”, a chwilę później już jako „przystojnego”. Okazuje się, że  Bobby tęskni za zmarłą mamą i twierdzi, że ją widzi. Daniel nie wierzy synowi, ale chłopiec znajduje wsparcie w Joy, która doskonale go rozumie.

Dopiero druga część powieści sprawia, że cała historia nabiera sensu. Wyjaśnienie nie jest dokładnie takie, jakie lubię, ale przyznam, że właśnie czegoś podobnego się spodziewałam. I dopiero wtedy doceniłam pomysłowość autorki. Kristin Hannah prowadzi nas przez pozornie nierealne wydarzenia po to, by pokazać, że magia świąt nie zawsze wygląda tak, jak sobie wyobrażamy. 

„Wyśnione szczęście” to jedna z tych książek, które warto przeczytać do końca, nawet jeśli początek nie porywa, czy też sugeruje zwykłą obyczajowo‑świąteczną opowieść. Wyłania się z niej opowieść o nadziei, o drugich szansach, wybaczaniu, radzeniu sobie ze stratą i o tym, że czasem trzeba się zgubić, by naprawdę się odnaleźć. To książka, która nie od razu wciąga swoim rytmem i wydarzeniami. ale w efekcie zostawia po sobie ciepło i refleksję. I choć nie jest typową świąteczną historią, to właśnie dzięki temu jej przesłanie wybrzmiewa mocniej. Uświadamia, że czasami dzieją się rzeczy trudne do zrozumienia, ale gdy pójdziemy za głosem serca i intuicji -  odnajdziemy swoje szczęście.

Wydanie: I

Data premiery: 07.11.2008r. i 28.09.2022r.

Data premiera oryg. 06.10.2020r.

Ilość stron: 256

Okładka; miękka ze skrzydełkami

Wymiary: 135 x 215 mm

Tytuł oryginału: Comfort & Joy

Tłumaczenie: Zdzisława Lewikowa

ISBN: 978-83-8139-415-4

Wydawnictwo: Świat Książki

Moja ocena: 4/6

Taki był u mnie październik

Październik, jaki był, każdy widział, ale w tym roku nie rozpieszczał nas pod względem pogody. Prywatnie - spokojnie, bez problemów, w pięknych okolicznościach przyrody, ale bez jakichś spektakularnych wydarzeń. dzień za dniem i nawet nie wiadomo kiedy miesiąc minął. Po względem czytelniczym był to bardziej urozmaicony czas.

Przeczytałam 17 książek w tym w tym - 4 poradniki, ale nie wszystkie mają jeszcze recenzje. Natomiast recenzji powstało 17, ale w tym były dwie opinie książek przeczytanych we wrześniu.

Numer jeden w październiku

Druga część Spin-off Konsorcjum

"Droga do władzy"

Październikowe zaskoczenie

"Aby otwarło się niebo"

Nie spodziewałam się, że będzie to tak wciągająca historia. Może, gdyby była bardziej dynamiczna, to wówczas miałaby nawet szóstkę w mojej ocenie. 

Październikowe rozczarowanie

Nie ma takiego konkretnego, bo każda książka miała swoje wartości, ciekawą historię, ale nie każdą czytało mi się lekko. 

Do nich należała na przykład powieść:

"Ogień z każdej strony"

To nie znaczy, że książka jest zła, wręcz przeciwnie, ale tak jak napisałam w recenzji:

Książkę czytałam dosyć długo, bo z przerwami wyszło kilka dni, co u mnie jest rzadkością. Wynikało to ze stylu i sposobu przekazu treści, który nie od razu był zawsze zrozumiały. Autor bowiem stosuje nietypowe zabiegi literackie, pisząc na przykład o jakiejś scenie, ukazując jakąś rozmowę lub ujawniając rozterki bohatera, ale nie wykłada tego jasno, nie wyjaśnia, co się właściwie dzieje, z kim Henryk rozmawia, kim jest jakaś osoba, która właśnie się pojawia i o co chodzi. I to mi bardzo przeszkadzało w płynnym czytaniu, bo nie raz wracałam do początkowej frazy, by zorientować się, o czym nam bohater opowiada. Brakowało mi wprowadzenia, przedstawienia osób, których jest dosyć sporo w tej powieści, wyjaśnienia sytuacji.

Była też wygrana w wyzwaniu lubimyczytac.pl prowadzonej na Facebooku

oraz dodatkowe bonusy z serwisu granice.pl za zebrane punkty

A CO BĘDZIE CZYTANE?

Jak widać, jest tego trochę, więc nie będzie nudno, a z pewnością dołączą jeszcze jakieś nowości.

[91/25] - 1804. - "Śmierć druga" - czyli czwarte spotkanie z Winklerem

"Śmierć druga"

Cykl: Tomasz Winkler

Tom czwarty

Beata Dębska, Eugeniusz Dębski

„Nawet najprostsze śledztwo może zmienić się w mroczną rozgrywkę o najwyższe stawki.”

Zgodnie z powyższym cytatem, taka sytuacja miała miejsce w powieści „Śmierć druga”, gdzie pozornie prosta sprawa nabiera zupełnie innego charakteru i okazuje się pełną niebezpieczeństw czyhających na bohaterów.

Choć to formalnie czwarta część serii, Winkler pojawia się w twórczości duetu Dębskich po raz piąty. Moje pierwsze spotkanie z tą postacią miało miejsce w książce „Siódmy koci żywot”, w której Tomasz pojawił się jedynie epizodycznie, ale wystarczyło, by wzbudził moją ciekawość, więc zaczęłam ją poznawać od początku, ale dopiero teraz przeczytałam jej czwartą odsłonę. Ciekawostka dla uważnych czytelników: w książce „Śmierć druga” pojawia się subtelna wzmianka o pewnej kotce, która odegrała znaczącą rolę w tamtej powieści.

Książka trafiła w moje ręce w niezwykłych okolicznościach, gdyż była częścią nagrody, którą otrzymałam od serwisu Granice.pl za przeczytanie w 2022 roku tylu książek, ile mam wzrostu, ale dopiero teraz po nią sięgnęłam, by mieć ciągłość wydarzeń z najnowszą premierą

W czwartej odsłonie cyklu z Winklerem, ma on ponownie okazję się wykazać, choć tym razem w jeszcze innej roli. W tomie pt.: „Szwedzki kryminał” ten bohater został zwerbowany do  Firmy zarządzanej przez pułkownika Klimaszewskiego, gdzie zajmował się nierozwiązanymi, starymi sprawami. Teraz, na prośbę komisarz Magdy Borkońskiej i podkomisarza Macieja Malickiego, zostaje wciągnięty w kolejne śledztwo, które tym razem dotyczy jednego z podopiecznych Iwy Jurek—kobiety, z którą łączy go nie tylko zawodowa, ale i osobista relacja.

Mimo mrocznego tytułu „Śmierć druga” pozostaje historią, w której kryminalny wątek przeplata się z lekkością i subtelnym humorem. Pisarskie małżeństwo udowadnia, że wciągający kryminał nie musi epatować brutalnością czy makabrycznymi opisami, aby budować napięcie. Owszem, są ofiary, ale poboczne wątki często wywołują uśmiech i sprawiają wrażenie, jakbyśmy czytali komedię kryminalną. Poza typowym śledztwem, w którym bierzemy czynny udział, można dostrzec inne elementy literackie, co sprawia, że książkę czyta się szybko i z zainteresowaniem. Autorzy zręcznie prowadzą nas przez śledztwo, podsuwając tropy i zacierając ślady, sprawiając, że rozwiązanie zagadki do samego końca pozostaje niepewne. Nie pozwalają na oczywiste rozwiązania, skutecznie zasiewając wątpliwości.

Wprawdzie nie od razu wniknęłam w tę opowieść, gdyż po dramatycznym prologu akcja zwalnia, a początkowe wydarzenia wydawały mi się nie do końca klarowne. Jednak dosyć szybko ponownie autorzy przykuli moją uwagę, bo akcja zdecydowanie przyspiesza, a sprawa coraz bardziej się komplikuje.

Narracja, podobnie jak w poprzednich częściach, prowadzona jest w trzeciej osobie, co daje nam szerszy obraz sytuacji i pozwala stopniowo odkrywać tajemnice śledztwa. Nic nie jest podane na tacy, więc aż do samego finału podążmy odkrywanymi tropami, by na końcu poznajemy prawdę o mordercy.

Czwarte spotkanie z Winklerem, jego ekscentryczną babcią i Iwą przyniosło mi mnóstwo emocji, choć początkowo nic na to nie wskazywało. Winkler, prowadząc śledztwo, nie rezygnuje z codziennych rytuałów, a czasem zdaje się działać chaotycznie, jakby brakowało mu zdecydowania. Tymczasem jego babcia, pełna energii i błyskotliwości, okazuje się nieocenioną pomocą. Miłośniczka krzyżówek, sudoku i dobrego alkoholu często wyciąga trafniejsze wnioski niż jej wnuk, a jej dynamika wyraźnie kontrastuje z jego spokojnym tempem.

Państwo Dębscy są wierni swemu bohaterowi, wciąż wrzucając go w nowe kłopoty, co jest namacalnym dowodem, że mają na niego jeszcze wiele pomysłów, byśmy mogli się z nim spotkać w kolejnych odsłonach serii. A taka okazja będzie już wkrótce, bo 21 maja 2025 roku swoją premierę będzie miała piąta część cyklu o Tomaszu Winklerze pt.: „Ostatni krzyk mody”.

Recenzja tomu I "Dwudziesta trzecia."

Recenzja tomu II "Zimny trop"

Recenzja tomu III "Szwedzki kryminał"

Wydanie: I
Data wydania: 25.10.2022r
Ilość stron: 320
Wymiary: 135x210 mm
Okładka: miękka ze skrzydełkami
ISBN: 978-83-268-3952-8
Wydawnictwo: Agora
Moja ocena: 5/6