[54/26] - 1992.: "Tydzień, zanim umrę"

"Tydzień, zanim umrę"

Seo Eun-chae

„Człowiek jest istotą, którą jedno słowo krytyki 

zawsze uderza mocniej, niż dziesięć ciepłych słów.”

Najpierw zachwyciła mnie okładka — subtelna, melancholijna, obiecująca historię, która poruszy coś głębokiego. Potem zaintrygował mnie tytuł, a opis tylko podsycił ciekawość. Ostatecznie sięgnęłam po tę książkę z jeszcze jednego powodu: rzadko czytam koreańską prozę, więc „Tydzień, zanim umrę” wydał mi się szansą na przeczytanie coś nowego, innego, może nawet zaskakującego. I rzeczywiście — ta powieść okazała się doświadczeniem, które trudno porównać z czymkolwiek innym.

Hee-wan sześć lat temu straciła ukochanego chłopaka, Nam-u — jedyną osobę, która naprawdę ją dostrzegła. Z natury zawsze była wycofana, milcząca, zamyślona i samotna. Nie potrafiła nawiązać dobrych relacji z rówieśnikami. Dopiero spotkanie Nam-u zaczęło powoli zmieniać jej sposób patrzenia na świat. Choć wciąż często uciekała w swój wewnętrzny świat, przy nim czuła się po raz pierwszy naprawdę widziana. Między nimi rodziło się delikatne, piękne uczucie, które zostało brutalnie przerwane przez jego nagłą śmierć.

Nie mogę zdradzić zbyt wiele ponad to, co ujawnia sam blurb, ale pewnego dnia, gdy Hee-wan, już jako dwudziestoczteroletnia kobieta, idzie ulicą i nagle słyszy, że ktoś ją wola. Ktoś, kogo nie spodziewała się już nigdy usłyszeć i zobaczyć. Tymczasem przed nią stoi Nam-u. Ten sam, który zginął sześć lat wcześniej. Ten, którego kochała, choć nigdy nie zdążyła mu tego powiedzieć.

A jeśli to naprawdę on, to oznacza, że został jej tylko jeden tydzień życia.

Według starej koreańskiej legendy: Śmierć przychodzi po człowieka pod postacią ukochanej osoby, którą utraciliśmy. Spotkanie z Nam-u nie jest więc początkiem ostatniego tygodnia życia Hee-wan. Jak to możliwe i co właściwie się wydarzyło, odkrywamy dopiero później.

Powieść „Tydzień, zanim umrę” to poruszająca historia o miłości, stracie i drugiej szansie, osadzona na pograniczu dwóch światów: realinego i nadprzyrodzonego. Autorka opowiada o losach Hee-wan i Nam-u, którzy nie zdążyli powiedzieć sobie wszystkiego, zanim doszło do tragedii. Ograniczony czas, jaki otrzymują, nadaje tej historii szczególnego napięcia i sprawia, że każda chwila nabiera znaczenia.

Na szczególną uwagę zasługuje sposób prowadzenia narracji. Pierwsza część ukazana jest z perspektywy Hee-wan, w pierwszoosobowej narracji o charakterze apostroficznym. Bohaterka zwraca się bezpośrednio do Nam-u, jakby prowadziła z nim rozmowę mimo jego nieobecności. Jej opowieść obejmuje zarówno wydarzenia bieżące, jak i fragmenty przeszłości, sięgające dzieciństwa. Wiele z tych wspomnień początkowo wydaje się niejasnych i pozbawionych kontekstu.

Z tego powodu czułam na początku lekką dezorientację, bo nie wszystko było jasno przedstawione, więc trudno było mi wniknąć w tę historię. Spodziewałam się raczej romantycznej opowieści z lekkim metafizycznym motywem. Zdarzało mi się nie wiedzieć, z kim bohaterka rozmawia, kim jest dana postać albo kto w danym momencie przejmuje rolę narratora. Nie są to jednak wady, które przekreślają książkę, a raczej elementy, które pokazują, że autorka ma swój plan na tę historię.  

Dopiero kolejne części, przedstawione z perspektywy innych bohaterów i prowadzone w narracji trzecioosobowej, stopniowo dopełniają obraz wydarzeń. Postacie, które wcześniej pojawiały się jedynie we wspomnieniach Hee-wan, zyskują własny głos i odsłaniają nowe znaczenia znanych już scen. Dzięki temu historia staje się coraz bardziej złożona, a wcześniejsze wydarzenia nabierają innego sensu.

Całość wzmacnia charakterystyczny styl autorki, który jest oszczędny, momentami wręcz minimalistyczny. Pani Seo Eun-chae posługuje się krótkimi zdaniami, ogranicza opisy do minimum, a rozdziały bywają bardzo zwięzłe — czasem mają zaledwie jedno zdanie, czasem pół strony, rzadko kilka stron. Taka forma nie tylko buduje napięcie, ale też zmusza do uważnego śledzenia tekstu i samodzielnego łączenia rozproszonych elementów w pełny obraz historii.

„Tydzień, zanim umrę” jest debiutem autorki, co w pewnym stopniu tłumaczy jej wybory narracyjne. Minimalistyczny styl, fragmentaryczna konstrukcja oraz elementy nadprzyrodzone dodają historii eterycznego uroku, ale też skłaniają do refleksji. 

To powieść o zaskakującej formie prowadzenia uwagi czytelnika — rzadko spotykanej i wymagającej, co sprawiało mi pewną trudność w przyzwyczajeniu się do niej. Jednocześnie historia jest niczym układanka, której poszczególne elementy poznajemy stopniowo, a jej sens widzimy dopiero po poznaniu całości.

Pani Seo Eun-chae napisała powieść, w której miłość ukazana została inaczej, niż zwykle spotykamy w literaturze. Pokazuje, ile można dla niej poświęcić, i redefiniuje ją jako uczucie, które przekracza czas i trwa wiecznie. To w efekcie historia udana, poruszająca, emocjonalna i zapadająca w pamięć.

Jednocześnie autorka subtelnie uświadamia, że tak naprawdę nigdy nie jesteśmy całkiem sami — ci, którzy odeszli, wciąż w jakiś sposób z nami pozostają, choć w innej postaci. Pozostawia też cichą nadzieję, że prędzej czy później spotkamy się ponownie.

Książkę przeczytałam, dzięki księgarni Bonito 

i portalowi Dobre Chwile.

Wydanie: I
Data premiery: 09.02.2026r.

Data premiery koreańskiej: 02.03.2018r.

Ilość stron: 256

Wymiary: 132 x 185 mm

Oprawa: miękka ze skrzydełkami

Tytuł oryginalny:  내가 죽기 일주일 전 (A Week Before I Die)

Tłumaczenie: Łukasz Janik

 ISBN 978-83-8367-468-1

Wydawnictwo: Znak Literanova

Moja ocena: 4/6