"Wszyscy patrzymy na ten sam księżyc"

 

Nowość na moje półce pochodzi z wydawnictwa Novae Res ale otrzymałam ją dzięki portalowi "Czytajmy polskich autorów". "Wszyscy patrzymy na ten sam księżyc" to opowieść o tym, że najbardziej znienawidzić można kogoś, kogo się kocha. 

W zapowiedzi możęmy przeczytać, że: 

Jest to opowieść o miłości, którą każdy z nas przeżył, przeżywa lub chciałby przeżyć. Pełna słów, których żałujemy, myśli, których się boimy, czynów, których się wstydzimy i momentów, które rozbawią nas do łez.

Zabójcza mieszanka sarkazmu i szczerości.

Szczera.

Zabawna.

Emocjonująca.

Jeśli czytając tę książkę, masz wrażenie, że to historia o Tobie, to masz rację.

Czy na końcu jest happyend?

Mieliśmy mieć tatuowane obrączki. Jak na zawsze, to na zawsze, prawda? Trwałość to trwałość. Gdy w złości chcesz ściągnąć kawałek złota z palca i rzucić go o ścianę, przypominasz sobie, że to miało być na stałe, prawda? Mieliśmy mieć tatuowane obrączki. Kreska, kropka, nieważne. Może linia z EKG oznaczająca bicie naszego serca? Może nasze imię, nieważne. Miało być na zawsze, pod skórą, w nas. I nic z tego, kurna mać.

i jeszcze jeden fragment:

„Nie widzieliśmy nic poza zarysem naszych oczu. Straciłam go z punktu widzenia na trzy sekundy, popchnięta przez kogoś, kto nie zauważył mnie stojącej na środku balkonu. Odwróciłam się z lekkim grymasem, słysząc ciche „przepraszam” od zgarbionego mężczyzny zapatrzonego w biały ekran swojego telefonu z papierosem zawieszonym z lewej strony ust.

– Przy okazji: masz może ognia? – zapytał „popychacz”.

W lekkim zdenerwowaniu wyciągnęłam z kieszeni czerwoną, starą, plastikową zapalniczkę, pragnąc powrócić do rozmowy z przystojnym blondynem.

– Dzięki – odpowiedziałeś, biorąc zapalniczkę.

Nawet nie zwróciłam wtedy na Ciebie uwagi.

Na Ciebie, na przyszłą miłość mojego życia.

Ale do tego jeszcze dojdziemy.”

[moja recenzja]