1387. - "Trzecie oko – aktywuj nadświadomy umysł"

"Trzecie oko"

Aktywuj nadświadomy umysł"

Wykorzystaj intuicję, szósty zmysł i prawo rezonansu, aby rozwiązać problemy, zmniejszyć niepokój, uspokoić umysł

Gian Kumar

Wydanie: I

Data premiery w Polsce: 10.11.2022 r.

Data premiery angielskiej: 12.04.2022 r.

Ilość stron: 280

Wymiary: 145 x 205 mm

Okładka: miękka

ISBN: 978-83-8301-165-3

Tytuł oryginału: The Third Eye: Awakening Your True Self

Tłumaczenie: Juliusz Poznański

Wydawnictwo: Studio Astropsychologii

Moja ocena: 4/6

„Wyższa wiedza to samopoznanie, wiedza o własnym prawdziwym Ja”.

Chyba każdy, nawet ten, który nie interesuje się rozwojem duchowym czy też wiedzą ezoteryczną, słyszał o trzecim oku. Wokół tego pojęcia narosło wiele mitów i informacji wzbudzających różne emocje: od ekscytacji po sarkazm. Trzecie oko nie jest jednak pojęciem zmyślonym, lecz realnym elementem wchodzącym w skład naszego  ciała duchowego. Z reguły zwracamy uwagę jedynie na fizyczność ludzkiego organizmu, a tymczasem poza nim istnieją jeszcze obszary energetyczne, od których także zależą nasze zdolności, umiejętności oraz zdrowie. Autor książki „Trzecie oko – aktywuj nadświadomy umysł” przybliża nam nie tylko istotę trzeciego oka, ale też wprowadza w świat duchowy pokazując to, czego na co dzień nie dostrzegamy.

Sięgając po książkę pana Giana Kumara liczyłam na praktyczną wiedzę związaną z pracą nad czakrą trzeciego oka, a tymczasem otrzymałam szereg teoretycznych informacji zgromadzonych w 16 rozdziałach. Nie ma wśród nich żadnych ćwiczeń ani technik, więc jeżeli ktoś spodziewa się, że dzięki tej publikacji rozwinie intuicję i będzie mógł wejść na wyższy stopień postrzegania pozazmysłowego, może czuć się zawiedziony. Autor bardziej skupił się na przekazaniu garści informacji o wielu pojęciach związanych ze spirytualizmem i ezoterycznymi zagadnieniami, niż praktyczną stroną rozwoju duchowego. Uważa, że spirytualizm jest rozumiany nieprawidłowo i wokół tego pojęcia panuje całkowity zamęt. Inaczej postrzegany jest na Zachodzie, a inaczej na Wschodzie, a jeszcze inaczej w różnych kulturach i religiach.

„Żyjemy iluzjami na temat tego i owego, uważając i wnioskując, że umysł to wieczny myśliciel. Odeszliśmy od duchowości.”

Publikacja pt.: „Trzecie oko – aktywuj nadświadomy umysł” nie jest, zatem poradnikiem z wieloma technikami samorozwoju, lecz raczej drogowskazem pokazującym, jaką ścieżką kroczyć, by doskonalić swój wewnętrzny rozwój. 

Każdy z rozdziałów poświęcony został zagadnieniu w formie opisowej. Sposób, w jaki autor to robi, może sprawiać trudność tym, którzy niewiele wiedzą na dany temat, albo też w ogóle nie spotkali się z tego rodzaju przekazem. Przede wszystkim sugeruje, by czytać ją z otwartym umysłem, nawet wówczas, gdyby przedstawiane teorie wydawałyby się niezgodne z naszą aktualną wiedzą. 

Książka nie jest zbyt gruba, bo liczy sobie tylko 280 stron, ale zawiera ogrom informacji, więc nie da się jej przeczytać szybko. Do tego tekst napisany jest małą czcionką, bez żadnych ozdób, rysunków czy wyjaśniających schematów, więc całość jest monotonna i trudna w śledzeniu kolejnych zagadnień. Z tego względu pan Gian Kumara zaleca skupienie podczas czytania, uważnego analizowania tekstu i wytrwałości w poznawaniu poszczególnych zagadnień.

„Otwarcie umysłu na spirytualizm nie jest ani proste, ani ostateczne. Jest ono stałym nastawieniem w rozwoju prawdziwego Ja, dojrzewaniem do inteligentnego poziomu rozumienia w miarę zagłębiania się w tę materię.”

Spirytualizm kojarzy się najczęściej z możliwością kontaktowania się z duchami zmarłych i często wrzucany jest do przysłowiowego „jednego wora” razem z mistycyzmem i mitami, dlatego że nikt nie poświęca dużo czasu, by zbadać ten temat dokładniej pragnąc go zrozumieć. Tymczasem jest to bardzo mocne zawężenie jego znaczenia, gdyż posługujemy się usłyszanymi i narzuconymi nam przekonaniami, fałszywymi świadectwami i sensacyjnymi informacjami, które mijają się z tym, czym spirytualizm jest naprawdę. Autor pisze, że większość z nas jest zaślepiona tym, co jest nam przekazywane na podstawie tego, w co wierzymy, co zostało nam przekazane przez osoby mające sceptyczne podejście do zagadnień duchowych i ezoterycznych. W efekcie myśląc o spirytualizmie i tematach pochodnych „skanujemy puste hasła, nie wkładając wysiłku w zrozumienie jego podstaw”. Tymczasem spirytualizm to nie wywoływanie duchów, ale wiedza posiadająca głębsze przesłanie, które ma na celu pomóc nam odkryć swoje prawdziwe Ja i lepiej poznać siebie. I temu celowi ma służyć książka „Trzecie oko”.

Egzemplarz książki otrzymałam od portalu

1386. - "Pogrzeb Figara" Tom III

"Pogrzeb Figara"

cykl: Amadeusz Wagner

Tom trzeci

Olga Warykowska

Wydanie: I

Data premiery: 27.03.2023 r.

Ilość stron: 288

Wymiary: 121x195 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

ISBN: 978-83-8313-436-9

Wydawnictwo: Novae Res

Moja ocena: 4/6

„Artysta, który nie gra, wpada w depresję.”

Zabawna okładka i intrygujący opis na końcu książki „Pogrzeb Figara” sprawiły, że sięgnęłam po ten kryminał licząc na ciekawą sprawę detektywistyczną. W trakcie czytania zorientowałam się, że nie jest to pierwsza odsłona przygód głównego bohatera, jakim jest Amadeusz Wagner – niezbyt zdolny flecista z ogromnym apetytem, a do tego detektyw – amator, któremu udało się rozwiązać dwie zagadki. Pierwszą w książce „Cztery pory śmierci”, a drugą w „Eine kleine trup”. Od razu można zauważyć, że autorka nawiązuje tymi tytułami do znanych dzieł operowych i podobnie jest w trzeciej części cyklu, gdzie fabuła toczy się wokół przygotowań do spektaklu według dzieła Wolfganga Amadeusa Mozarta „Wesele Figara”.

W powieści pojawia się galeria osobowości wzbudzających różnorodne odczucia. Jedni od razu wzbudzają sympatię, natomiast  polubienie innych wymaga nieco czasu, a są też tacy, którzy wzbudzają niechęć od samego początku. Jednym z nich, niestety, jest główny bohater, którego nie potrafiłam obdarzyć sympatią i to nie dlatego, że miał nadprogramowe masy ciała, ale dlatego, że wciąż wszystko kojarzyło mu się z jedzeniem, a ludzi porównywał do warzyw i owoców. Zbyt często burczało mu w brzuchu i to burczenie pojawia się w różnych okolicznościach, a do tego ciągłe jego wzdychanie do jedzonka serwowanego przez mamusię daje obraz podległego maminsynka. Zresztą mamusia też nie wzbudza miłych uczuć i raczej jest irytująca ze swoimi uwagami wobec dorosłego syna. Reakcje układu trawiennego, kubków smakowych Amadeusza i jego wzdychaniom do jedzenia są obecne w pierwszych rozdziałach dosyć często zanim dochodzi do morderstwa, ale i potem kulinarne wątki są obecne.  Miałam przesyt tego rodzaju opisów zanim w końcu powieść zaczęła przypominać kryminał, gdyż przez prawie połowę powieści uwaga poświęcona jest Amadeuszowi, jego apetytowi i rozterkom. 

Amadeusz to nie jedyny obżarciuch w tej powieści, bo przebija go zdecydowanie dyrektor opery, Ignacy Rzeszutko, który wciąż sięga po jakieś delicje, a do tego cały czas jest roztargniony, gburowaty i ma do tego problemy z pamięcią. Zresztą przy takim trybie życia nie jest to zaskakujące, a jedynie dziwiłam się, jak taka osoba może spełniać taką poważną funkcję.

W zamyśle miała być to, jak przypuszczam, komedia kryminalna, ale nie jest to ten rodzaj, który wywołuje parsknięcia śmiechu czy zabawne skojarzenia. Natomiast autorka stworzyła opowieść, w której na pierwszy plan wysuwa się muzyka i opera, gdyż to te dwa elementy tworzą tło dla tej kryminalnej opowieści. 

Fabuła, od mniej więcej połowy, przeprowadza nas przez kolejne etapy śledztwa z udziałem Amadeusza i skutecznie kluczy pomiędzy odkrywanymi faktami oraz domysłami. Rozwiązanie zagadki nie jest proste, bo nie wszystkie osoby wydają się wiarygodne i szczere, ale mimo to można było domyślić się finału, chociaż zaskoczeniem był sposób, w jaki Giovanni stracił życie.

„Pogrzeb Figara” nie jest typowym kryminałem, w którym trup ściele się gęsto, ale raczej powieścią dla tych, którzy lubią lekkie formy splecione nie tylko z wątków śledczych, ale też obyczajowych, bo te dwa elementy się w niej zaznaczają. To przyjemna lektura na jeden wieczór, podczas której oprócz książki ustawmy sobie talerz z przekąskami, gdyż jest w niej tyle o jedzeniu, że można poczuć się głodnym.

Książkę przeczytałam, dzięki wydawnictwu:

1385. - "Aktywuj samouzdrawiającą moc nerwu błędnego"

"Aktywuj samouzdrawiającą moc nerwu błędnego"

Jak skutecznie stymulować i relaksować 

autonomiczny układ nerwowy

dr med Ellen Fischer

Wydanie: I

Data premiery: 02.11.2022 r.

Data premiery niemieckiej: 05.05.2021 r.

Ilość stron: 208

Wymiary: 145 x 205 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Tytuł oryginału: Das Vagus-Training: Mit einfachen Übungen die Selbstheilungskräfte aktivieren

Tłumaczenie: Beata Bulkowska-Gottschling

ISBN: 978-83-8272-379-3

Wydawnictwo: Vital

Moja ocena: 5/6

„Spróbuj przy pomocy nerwu błędnego odnaleźć drogę powrotu do równowagi.”

Czasami nie zdajemy sobie sprawy jak wiele czynników wpływa na nasze zdrowie. Zalicza się do nich zarówno warunki zewnętrzne, w których przebywamy, nasz styl życia, ale też kondycję naszego organizmu. Ten ostatni aspekt z kolei zależy, od jakości funkcjonowania poszczególnych narządów, od najmniejszych komórek po pojedyncze organy. Im, zatem więcej wiemy, tym lepiej potrafimy zadbać o siebie kierując uwagę na konkretne elementy naszego ciała. 

Nasz organizm jest niesamowitym mechanizmem, w którym każdy trybik ma własną, określoną rolę i wraz z innymi częściami tworzą zgrany team. Jednym z ważniejszych tego rodzaju narządów ludzkiego organizmu jest nerw błędny, od którego zależy ogólne nasze samopoczucie, jak i prawidłowe funkcjonowanie poszczególnych organów, ale też siła naszych zdolności regeneracyjnych. Dlatego dobrze jest wiedzieć, jak zadbać o ten element naszego organizmu, a tego uczy książka „Aktywuj samouzdrawiającą moc nerwu błędnego”.

Pani Ellen Fischer posiada szerokie wykształcenie w kierunku terapii psychosomatycznej, manualnej, rehabilitacyjnej i medycyny fizykalnej, więc ma podstawy, by uzmysławiać swoim klientom oraz czytelnikom, w jaki sposób mogą sami pomóc sobie w niektórych przypadłościach. W 2007 roku miała okazję wziąć udział w wykładzie Stephena Porgesa na temat teorii poliwagalnej, która w ostatnich latach nabrała ogromnego znaczenia, jeżeli chodzi o naszą sprawność zdrowotną. Jest to nauka, która poświęca uwagę naszemu układowi nerwowemu, oraz przybliża jego budowę i zmiany, jakie zaszły w tym obszarze podczas procesu ewolucji. Jest to kwestia niezwykle ważna, gdyż daje nam obraz tego, jak bardzo ewoluował organizm różnych gatunków stworzeń, w tym człowieka. Z tego względu autorka poświeciła pierwszą część swojej publikacji właśnie temu zagadnieniu. Opowiada o procesie ewolucji, by pokazać, że „wszystkie istoty borykają się z tym samym podstawowym problemem: potrzebują energii, ale nie zawsze dostępne są jej dowolne ilości.”

Pierwsza część poradnika jest materiałem teoretycznym wprowadzającym w zagadnienia związane z funkcjonowaniem i znaczeniem nerwu błędnego. Autorka odnosi się też w niej do naszych przeżyć w tym traumy, stresu, reakcji na różne sytuacje i  radzeniem sobie ze stresem pourazowym. Można ją potraktować, jako skondensowaną wiedzę o ewolucji poszczególnych gatunków żywych organizmów, ale nie ma to szczególnego znaczenia dla drugiej części książki, która ma charakter bardziej praktyczny, gdyż przedstawia szereg porad, wskazówek i ćwiczeń na różne obszary naszego ciała, która mają na celu uaktywnić naszą moc uzdrawiającą. Doktor Fischer uczy w ten sposób, jak świadomie regenerować nasz organizm, prawidłowo oddychać i rozładować napięcie.

Cała publikacja została zaplanowana bardzo przejrzyście z wieloma zdjęciami i kolorowymi elementami graficznymi. Przedstawione techniki mają na celu wzmocnić naszą odporność, serce, układ krążenia, poprawić działanie układu trawiennego, złagodzić skutki stresu, poprawić nastrój i koncentrację. To tylko niektóre z zalet przedstawionych zaleceń, wskazówek i porad, które zostały opisane w jasny, zrozumiały sposób. Dodatkowo każde z ćwiczeń pokazane jest na zdjęciu, a jego wykonanie ujęte w prostym, uporządkowanym instruktażu. 

W tym niewielkim objętościowo poradniku każdy z pewnością znajdzie coś dla siebie, tym bardziej, że poszczególne obszary i układy naszego ciała zostały uzupełnione w informacje, które pomagają zrozumieć i dostrzec przyczynę towarzyszącego nam schorzenia czy dolegliwości. 

Okazuje się, że tytułowy nerw błędny wpływa całościowo na nasz organizm.  Często możemy sobie pomóc prostymi technikami i sposobami, więc warto szukać innych rozwiązań naszych problemów poza tym, co oferuje nam medycyna konwencjonalna. Lekarze często stosują tylko wiedzę akademicką lub rutynową, a tymczasem na świecie istnieją terapie, które zdecydowanie poprawiają naszą kondycję na każdym poziomie naszego istnienia. Autorka podkreśla, że ważne jest by nauczyć się odreagowywać, czyli świadomie regulować emocje, by móc prowadzić zrównoważone życie. Autonomiczny układ nerwowy i nerw błędy są naszymi sojusznikami pełniącymi pod tym względem ważną rolę.

Egzemplarz książki otrzymałam od portalu

1384. - " Intrygi i namiętności" Tom II

"Pojedynek"

Saga: Intrygi i namiętności

Tom drugi

Elżbieta Pytlarz

Wydanie: I

Data premiery: 25.05.2023 r.

Ilość stron: 472

Wymiary: 135 x 210 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

ISBN: 978-83-8295-341-1

Wydawnictwo: Prószyński i S-ka

Moja ocena: 6/6

„Daleko lepiej nie mieć męża, 

niż mieć złego.”

Małżeństwo jest zwieńczeniem uczucia dwojga zakochanych w sobie ludzi, którzy pragną razem iść przez kolejne lata swego życia. W wielu powieściach, zwłaszcza w romansach, pisarze opowiadają nam o perypetiach osób, którzy muszą odnaleźć drogę do siebie, zanim wejdą w związek małżeński. 

Autorka sagi „Intrygi i namiętności” postanowiła podejść do tego tematu przekornie i ukazać nie tylko zmagania przed ślubem, ale przede wszystkim po powiedzeniu sobie „Tak” przed ołtarzem. W pierwszym tomie tej serii pt.: „Mezalians” poznaliśmy sprawy, które doprowadziły do poślubienia Emilii Złotkiewiczównej, córki zamożnego bankiera pochodzenia żydowskiego, przez Henryka Długopolskiego, znanego z hulaszczego trybu życia arystokratę. Teraz w kontynuacji tej historii pt.: "Pojedynek", możemy poznać ich dalsze losy. 

Początek nie jest dla nich zbyt obiecujący, po tym, gdy Henryk wyjawił powody, dla których zgodził się pojąć córkę bankiera. Mimo to razem jadą w podróż poślubną do Wiednia, gdzie na młodego małżonka czeka jego kochanka, z którą utrzymywał kontakt jeszcze będąc kawalerem. Wszystko wskazuje na to, że dla Emilii nie będzie łatwo przebywać w towarzystwie męża, ale jak to bywa w życiu, nigdy nie można być pewnym tego, co przyniesie przyszłość.

Druga część sagi jest jeszcze bardziej wciągająca, niż pierwsza i równie dobrze napisana. Tym razem jej treść zabiera nas do Wiednia i Pragi, dokąd trafiają nowożeńcy w czasie podróży poślubnej. Bardzo podobała mi się ta historia, dzięki której mogłam poczuć klimat lat dziewięćdziesiątych XIX wieku, gdy Polska była pod zaborami. Doskonale zarysowana została atmosfera, moda, historyczne tło, panujące normy zachowania, ale też charaktery poszczególnych osób dając razem barwną mieszankę wydarzeń.

Ukryte są w niej znane schematy, ale nikną one w natłoku zdarzeń, które przebiegają w sposób niespodziewany wrzucając nas w wir wielu emocji, starć słownych, oraz tytułowych intryg i namiętności. Wprawdzie tych ostatnich nie ma tak dużo, gdyż nie chodzi tu o ukazanie typowych scen erotycznych, ale tego, co dzieje się w sercach bohaterów. Wszystko toczy się płynnie, bez zbędnych opisów, a ujęte w sugestywne określenia i opisy emocje pozwalają na wniknięcie w stan mentalny danej osoby.

Autorka prowadzi opowieść kilkutorowo i z różnych perspektyw używając czasu teraźniejszego oraz narracji trzecioosobowej. Opisuje w ten sposób poszczególne epizody tak, jak to widzi dana osoba, a tym samym daje świadectwo temu, jak bardzo jesteśmy podatni na pozory. Śledząc tok myślenia kolejnych osób widzimy wszystko ich oczami i w ten sposób przyjmujemy ich punkt widzenia. Dopiero, gdy powoli zostają odkrywane karty i ujawniane motywy postępowania danej postaci, zaczynamy dostrzegać prawdziwy obraz sytuacji.

Do pewnego momentu byłam całkowicie po stronie Emilii, gdyż doświadczała ze strony Henryka wielu upokorzeń i powodów do łez. Jednak z czasem to się zaczynało zmieniać i szala mojej sympatii przechylała się w stronę Henryka. Jednak, jako czytelnicy, mamy tę przewagę, że wiemy na jego temat coraz więcej, więc łatwiej nam wyrobić sobie odpowiednią opinię.

Emilia tymczasem wyciąga swoje wnioski, które wynikają też z wychowania przez despotyczną matkę utwierdzającą ją w tym, co kobiecie wypada robić, a czego nie powinna pokazywać. Narzucone surowym wychowaniem normy zachowania i przekonania, nie pozwalają jej dostrzec w sobie tego, co widzą inni, czyli atrakcyjną kobietę. Młoda i niedoświadczona dziewczyna czuje się samotna, nieszczęśliwa i nie potrafi zawalczyć o swoje szczęście i o siebie. Z reguły wycofuje się, uciekając od problemów. Bije z niej niepewność, bojaźliwość, poczucie krzywdy, co z kolei staje się pożywką dla sfery plotkarskiej. Na szczęście dla siebie, spotyka życzliwe osoby, które uświadamiają jej kobiecą siłę i pokazują, w jaki sposób stoczyć walkę z przeciwnościami.

„Pojedynek” to świetna kontynuacja sagi o rodzinie Długopolskich, którą czyta się z lekkością, gdyż nawet wszelkie dysputy polityczne, których w niej nie brakuje, dają obraz ówczesnych nastrojów i panujących poglądów. Tytułowy pojedynek nabiera tutaj zupełnie innego charakteru, niż to ma to miejsce w scenie opisywanej w prologu. Jesteśmy w niej świadkami starcia dwóch przeciwników, których tożsamość, jak i przedmiot sporu poznajemy później. 

Głównym motywem jest w tej sadze pojedynek, który nazwałabym pojedynkiem na uczucia. Związana z tym emocjonalna atmosfera pełna rozterek, smutku, żalu, pretensji zmaga się z ujawniającą się coraz mocniej miłością, która skutecznie została stłamszona przez okoliczności, nieuczciwość otaczającą bohaterów ze strony ludzi, którzy próbują decydować za innych i wpływać na ich życie. W tego rodzaju potyczkach zwyciężyć może tylko miłość, którą tylko wystarczy dostrzec, by odnieść zwycięstwo. 

Kończąc tę część sagi można odnieść wrażenie, że to koniec historii, ale autorka zapowiedziała w swoich ostatnim słowie, że spotkamy się z bohaterami w trzeciej odsłonie pt.: „Zdrada.” O jaką zdradę chodzi i kto kogo zdradzi dowiemy się, mam nadzieję, już wkrótce.

Recenzja tomu pierwszego pt.: "Mezalians"

Książkę przeczytałam, dzięki wydawnictwu:

Książka dostępna jest m.in w księgarniach:

Bonito, Inverso, Świat Książki, Empik

1383. - "American dream"

RECENZJA W DNIU PREMIERY!

"American dream"

Katarzyna Bester

Wydanie: I

Data premiery: 07.06.2023 r.

Ilość stron: 302

Wymiary: 130x210 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

ISBN: 978-83-8313-419-2

Wydawca: Amare

Moja ocena: 6/6

„Jak wszystko dzieje się w swoim tempie i wydaje się właściwe, to znaczy, że jesteś na dobrej drodze do szczęścia.”

Bardzo lubię styl pisarski pani Katarzyny Bester, który przypadł mi do gustu przy takich powieściach jak: „Mam coś twojego”, „Romans pod choinkę”, „Spacer w deszczu” i „Minęła godzina dwudziesta druga”. Zawsze są to książki z ciekawym pomysłem, charakterystycznymi bohaterami i wciągającym splotem zdarzeń, a do tego napisane tak, że trudno przerwać czytanie. To sprawiło, że bez wahania sięgnęłam po najnowszą książkę tej autorki pt.: „American dream” licząc na kolejną świetną opowieść.

Maja Kożuszek to trzydziestodwuletnia kobieta, której wciąż przytrafiają się jakieś potknięcia i roztargnienia, ale w pracy potrafi być skupiona i sprostać wyznaczonym zadaniom. Dowodem na to jest możliwość awansu, który wiąże się z wyjazdem do Nowego Jorku, o którym zawsze marzyła, by tam pojechać. Musi tylko poczekać, aż dyrektor ogłosi, kogo wybrał do zagranicznej kariery.

Kontrkandydatem Majki jest … jej chłopak, Krzysiek, z którym tworzą zgraną parę od 5 miesięcy. Ona ma nadzieję, że nic nie jest w stanie zniszczyć ich uczucia, nawet sukces któregoś z nich. Obiecują sobie, bowiem, że bez względu na wynik, pozostaną ze sobą, razem wyjadą do Stanów i będą się wspierać. Niestety, prawda okazuje się brutalna, gdyż wkrótce po tym, jak Majka otrzymuje nową posadę w amerykańskiej firmie, Krzysiek nie potrafi udźwignąć tej porażki.

Życie nie lubi pustki, więc wkrótce na drodze Mai pojawia się pewien przystojniak, który do tej pory nie miał szczęścia w miłości. Zawsze trafiał na niewłaściwe partnerki. Teraz, gdy dosłownie w jego ramiona wpada urocza Polka, budzą się obawy, czy ona będzie tą, która zaakceptuje go takim, jakim jest wraz z tym, co go fascynuje i podnieca.

Po raz czwarty nie zawiodłam się sięgając po książkę pani Katarzyny Bester i jestem usatysfakcjonowana lekturą. To była kolejna ekscytująca opowieść o miłości, która ukazana została w delikatnych oparach erotycznych i emocjonalnych, ale jak zawsze z odpowiednim klimatem i urokiem.

Fabuła "American dream" dzieje się w większości w Stanach Zjednoczonych, w Nowym Jorku, gdzie Majka robi karierę. Jednak ten temat nie dominuje w powieści, gdyż autorka skupia naszą uwagę głównie  na budowaniu relacji między Majką i Benem, która toczy się w sposób stopniowy, ma kolejne etapy wzajemnego poznawania się, zanim oboje dostrzegają, że mogliby razem stworzyć coś pięknego. Bardzo podobało mi się ich podejście do siebie, akceptacja zarówno pozytywnych cech, jak i tych, które mogą wzbudzać konsternację czy emocje. Maja na przykład jest osobą roztargnioną, której wciąż przydarzają się jakieś potknięcia, ale mimo to świetnie radzi sobie na polu zawodowym. Benjamin ma swój sekret, który u dotychczasowych jego dziewczyn wzbudzał zdziwienie i żadna z nich nie potrafiła go zrozumieć. Dopiero spotkanie Majki budzi w nim nadzieję, że może tym razem będzie inaczej.

„American dream” opowiada o spełnianiu swoich marzeń, przyjaźni i miłości, która niespiesznie rodzi się w sercach bohaterów podążając przez kolejne etapy znajomości. Rozterki, przemyślenia i wszelkie rozważania bohaterów możemy śledzić w narracji pierwszoosobowej naprzemiennie, dzięki czemu mamy wgląd w ich umysły i duszę. Autorka delektuje się ich wzajemnym poznawaniem się, zwracając uwagę na pierwsze drgnienia serca, reakcje ciała, dreszczyki emocji i pożądania. Ładnie dobranymi słowami opisuje chemię uczuć, jaka rodzi się między dwojgiem ludzi, ale też obawy przed ujawnieniem prawdziwego siebie, zwłaszcza ze strony Benjamina.

Pani Katarzyna Bester od wielu lat jest zafascynowana rock and roll'em powstałym w Ameryce w latach pięćdziesiątych, dlatego, w pewnym sensie, tą opowieścią składa też hołd artystom tworzącym w latach 50. i 60., takim jak Elvis Presley, Little Richard., Buddy Holly czy Billy Haley. Widać to przy każdym rozdziale, gdyż wszystkie zaczynają się tytułami piosenek Elvisa Presleya. Taką muzyką zaraził Bena jego dziadek, Samuel Holley, który dopełnia wydarzenia dziejące się obok głównego wątku. Powieść zabiera nas też w ciekawe zakątki Nowego Jorku i okolic, nawiązując do historii Ameryki, tradycji i charakteru oraz kultury. Swoje pasje autorka przypisała Benowi i Majce, niejako rozdzielając miłość do muzyki i do Nowego Jorku na dwie osoby. Są to obszary wzajemnie uzupełniające się, tak jak doskonale uzupełniają się bohaterowie tej historii.

Książkę przeczytałam, dzięki wydawnictwu:

1382. - "Gwiazda, która zgasła" Tom I

"Gwiazda, która zgasła"

Seria: SQUAT

Tom pierwszy

Katarzyna Muszyńska

Wydanie: I

Data premiery: 16.05.2023 r.

Ilość stron: 322

Wymiary:130x210 mm

Okładka: miękka 

ISBN: 978-83-8313-332-4

Wydawnictwo: Amare

Moja ocena: 6/6

„człowiek potrafi zaadoptować się do każdych warunków”

Czasami życie przytłoczy tak bardzo, że pozostaje tylko ucieczka od przeszłości. Czy takie postępowanie rozwiązuje problemy? Mogła o tym przekonać się bohaterka książki „Gwiazda, która zgasła”, która jest pierwszą częścią serii SQUAT.

Squat to nazwa grupy osób bezdomnych, którzy żyją na ulicy w Bydgoszczy. Weronika Sawicka znalazła wśród nich nowych przyjaciół, po tym, gdy porzuciła swoje dotychczasowe życie w luksusie. Jako dziecko była znaną gwiazdką filmową cieszącą się popularnością i sympatią. Niestety, wszystko skończyło się pewnego dnia, gdy wskutek popełnionych błędów dziewczyna nie może poradzić sobie z wyrzutami sumienia i wciąż atakującymi ją dziennikarzami portali plotkarskich. Postanawia zniknąć na jakiś czas i ukryć się wśród ludzi prowadzących życie na ulicy. Decydując się na ten krok, nie spodziewała się, że będzie to dla niej prawdziwa szkoła przetrwania, z której ratuje ją Michał Dzikowski, zwany Dzikim. To dzięki niemu zostaje wprowadzona do grupy, z którą spędza kolejne miesiące poza rodzinnym domem.

Wraz z powieścią „Gwiazda, która zgasła” wkraczamy w ciemne i niebezpieczne zaułki miasta, w którym można spotkać zarówno typów „spod ciemnej gwiazdy”, ale też osoby, które pod mocnym charakterem skrywają wrażliwą duszę potrafiące pomagać, współczuć i kochać. Autorka stworzyła ciekawą i nietypową opowieść o młodych ludziach, których życie nie poukładało się tak, jak by chcieli. Każdy z nich ma marzenia, których nie udało się zrealizować, a to, czego przyszło im doświadczać, odcisnęło piętno na dorosłym życiu.

Pierwsza część serii #SQUAT bardzo przypadła mi do gustu, gdyż opowiedziana w niej historia miała oryginalny przebieg, którego czasami trudno było się spodziewać. Poza tym styl pani Katarzyny Muszyńskiej pozwala na zintegrowanie się z każdym z bohaterów. Główną postacią jest Weronika, ale narracja poprowadzona jest tak, że od razu mamy możliwość poznania punktu widzenia pozostałych osób w danym momencie akcji. Nie znam wcześniejszych powieści tej autorki, ale z pewnością książka „Gwiazda, która zgasła” zachęciła mnie do tego, by sięgnąć po inne jej dzieła. Opisy emocjonalnych stanów umysłu, reakcji ciała, wszelkie rozterki i podejmowane decyzje dają razem bogaty zestaw wrażeń towarzyszących przez całą opowieść. Nie brakuje niespodziewanych zwrotów akcji, dynamicznego tempa i erotycznych scen, które nie rażą, są przekazane w sposób delikatny z użyciem ładnych opisów. Poza tym nie ma ich zbyt wiele, bo na plan pierwszy wysuwa się pogmatwana historia głównej bohaterki.

Postacie stworzone w tej serii wzbudzają określone uczucia, a ich wzajemne relacje lepsze, lub gorsze budują napięcie, zainteresowanie i chęć poznania ich bliżej. Bardzo polubiłam Damiana zwanego Ułanem, który swoją mroczną duszą i tlącymi się pokładami wrażliwości wzbudza sympatię od samego początku. Nieco inaczej jest z Weroniką, która niejednokrotnie mnie denerwowała podejściem do niektórych spraw, chociażby ciągłą ucieczką przed problemami i skrywaniem się za skorupą gniewu.

To niewesoła opowieść o dziewczynie, której dzieciństwo upłynęło pod dyktando despotycznej matki, co w efekcie doprowadziło do dramatycznych zdarzeń. Jednak autorka pokazuje, że nie ma sensu uciekać przed przeszłością, lecz odważnie stawić się temu czoła, a w razie problemów zawsze można na kogoś liczyć. Weronika ma szczęście do osób, która spotkała do tej pory na swojej drodze, zarówno, gdy była celebrytką, jak i wówczas, gdy żyła na ulicy. Nie potrafiła w swojej zapiekłości i poczuciu przytłoczenia tego dostrzec. Popełniła błędy, których nie potrafi sobie wybaczyć, ale każda sytuacja ma swoje różne oblicza. Gdy patrzymy na nią tylko z jednego punktu widzenia, możemy przeoczyć inne wartości i osoby, które chętnie by nam pomogły. Podobnie było z Weroniką, która w swoim poczuciu winy, nieszczęścia i niedoskonałości, nie docenia osób, które ma wokół siebie i stąd pojawia się decyzja o opuszczeniu rodzinnego domu. Dopiero przeżycia, jakich doświadczyła przez rok życia w warunkach odbiegających od jakichkolwiek normalnych standardów, pokazały jej, co w życiu liczy się najbardziej.

Jestem ogromnie ciekawa dalszych losów bohaterów, zwłaszcza po tym, co stało się w końcowych scenach pierwszej części "Squatu"

Książkę przeczytałam, dzięki wydawnictwu:

"Madeira"- zapowiedź

 

Kolejny świt to nowa nadzieja – na miłość, na szczęście, na nowy początek.

Wyspa wiecznej wiosny, Madera, jest cichym świadkiem miłości Julii i Filipa. To właśnie tutaj spędzili najpiękniejsze dni i najgorętsze noce, tutaj się zaręczyli. Po powrocie do Polski oboje rzucają się w wir przygotowań do ślubu. Po nietypowym, spędzonym na górskich szlakach wieczorze kawalerskim chłopak wysyła ukochanej wiadomość, a potem znika. Policja uznaje go za zaginionego, ale Julia jest przekonana, że Filip nie żyje. Zrozpaczona, wyrusza do Portugalii, by po raz ostatni odwiedzić najważniejsze dla niej miejsca, a potem popełnić samobójstwo. Los jednak naprowadza ją na trop dramatycznej rodzinnej historii, która może okazać się kluczem do odnalezienia narzeczonego…

„Madeira” to trzypokoleniowa opowieść o miłości, potrzebie akceptacji i rodzinnych traumach. W tej poruszającej historii gorące uczucia przeplatają się z wielkimi tajemnicami, a oszałamiająca przyroda koi serca i przynosi nadzieję. Bo kto raz zakocha się w Maderze, będzie tę miłość nosił w sercu na zawsze.

"Oczy lęku" - zapowiedź

Adrian Bednarek dał się poznać, jako twórca niesłychanie mocnych powieści, w których brylują pokręcone osobowości i psychopatyczne umysły. Nie raz wciągnął nas w mroki ludzkiej natury, zwłaszcza w serii z Kubą Sobańskim. 

Już 14 czerwca 2023r. będzie miała premierę jego najnowsza książka, pod intrygującym tytułem "Oczy lęku". Czy okaże się ona takim hitem, jak seria z Diabłem, to się okaże wkrótce. 

Zapowiedź jest obiecująca, bo:

Nigdy nie wiesz, kto cię obserwuje…

Fabian Olszewski ma pomysł na dochodowy, nielegalny biznes. Sam jednak nie da rady go poprowadzić. Gdy przypadkiem poznaje Oliwię, zdesperowaną dziewczynę, która ma kilka tygodni na spłatę olbrzymich długów, zawiązują spółkę. Wkrótce potem Lena – nastoletnia córka lokalnego polityka – zostaje uprowadzona podczas wieczornego spaceru z psem.

Wiele lat później Fabian i Oliwia są już zawodowymi kidnaperami. Ze względu na swoją specyficzną strategię działania żadne z ich porwań nigdy nie zostało zgłoszone policji. Fabian mieszka na przedmieściach z żoną i córką, Oliwia w apartamencie w centrum. Pracują przez kilka dni w roku i cieszą się wygodnym życiem.

Kiedy kończą im się zgromadzone środki, znów przystępują do pracy. Świadomi, jak wiele rodzin zniszczyła ich spółka i jak wielu chciałoby poznać ich tożsamość, zachowują wzmożoną czujność. Nie wiedzą jednak, że zagrożenie czai się tam, gdzie go nie widać, a za zło wyrządzone drugiemu człowiekowi często płaci się podwójnie…

Fragment

Samochód przejechał jeszcze kilkanaście metrów, po czym się zatrzymał. Kierowca włączył wsteczny. Ruszył w jej kierunku. Pewnie jacyś mieszkańcy blokowisk szukają monopolki i zabłądzili – przeszło jej przez myśl.

– Dragon! – krzyknęła jeszcze raz. Chciała mieć go przy sobie, bo był bez kagańca. Wolała nie ryzykować, że jakiś blokers z czystej złośliwości zechce powiadomić o tym straż miejską, byle dosrać młodej dziewczynie z willi.

Uświadomienie sobie, że Piotrek być może jest właśnie takim blokersem, a ona chyba się w nim zakochuje, było ostatnią myślą, która nawiedziła głowę Leny, zanim tylne drzwi samochodu otworzyły się i wyskoczył z nich mężczyzna w kominiarce. Poruszał się z zadziwiającą prędkością, niczym wampir albo wilkołak. Błyskawicznie znalazł się przy niej na chodniku. W tym samym momencie do uszu dobiegło zawzięte, jednostajne szczekanie Dragona. Pies biegł na ratunek, ale ciągle był daleko.

Trwa przedsprzedaż TUTAJ 

1381. - "Saga rodu Deynarowiczów" Tom I

„Jesień na Węgierskiej”

Seria: Saga rodu Deynarowiczów

Tom pierwszy

Magdalena Niedźwiedzka

Wydanie: 1

Data premiery: 27.04.2023 r.

Ilość stron: 336

Wymiary: 135 x 210 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

ISBN: 978-83-8295-309-1

Wydawca: Prószyński i S-ka

Moja ocena: 5/6

„Rodzina to też wróg, tyle że znający wszystkie słabe strony człowieka, stado wilków polujących w tym samym rewirze.”

Trudno sobie nam dzisiaj wyobrazić, by kobieta nie miała prawa do samostanowienia o sobie, możliwości wyboru tego, co chce w życiu robić, za kogo wyjść za mąż, czy gdzie pracować. Tymczasem jeszcze nie tak dawno, bo nieco ponad 150 lat temu rola kobiet sprowadzała się do ograniczonych zadań, głównie na polu rodzinnym, a wszelkie odstępstwa traktowano, jako coś, co robi się przeciwko prawu boskiemu. Wówczas świat był podporządkowany męskiej części społeczeństwa, a wiele kobiet nie potrafiło sobie poradzić bez mężczyzny u boku. Autorka książki „Jesień na Węgierskiej” zaprasza nas do Sejn i okolic, by opowiedzieć nam o dawnych czasach na przykładzie rodu Deynarowiczów. Rysuje przed nami ówczesne zwyczaje, modę, obyczaje, ale też życie ludzi pod pruskim zaborem.

Gdy zaczynamy poznawać tę historię, jest rok 1807, a my przenosimy się wraz z nią do miejscowości Sejny, gdzie mieszka Agata ze swoim mężem Maciejem Deynarowiczem, dwójką bliźniaków, Janem i Mateuszem oraz córeczką Elżbietą. Niedaleko nich, we wsi Degucie znajdującą się na pograniczu polsko-litewskim, mieszkają Marianna i Jerzym Deynarowiczowie prowadząc skromne życie zubożałej szlachty.

Towarzyszymy bohaterom przez kilka lat w ich troskach, codziennych zmaganiach, problemach, ale też w chwilach radości i nadziei. Tych ostatnich nie ma za dużo, gdyż nie są to łatwe czasy, zwłaszcza dla kobiet, które są traktowane, jako niezdolne do niczego więcej, niż bycie żoną i matką. Doświadczają tego dwie główne bohaterki, bratowe, pozostawione przez mężów, więc muszę same sprostać utrzymaniu domu i firmy. Agata Deynarowicz niedawno pochowała męża, który za życia zrezygnował z przywilejów szlacheckich, by zająć się browarnictwem. Teraz, po jego śmierci, wdowa chce dalej produkować piwo, ale nie jest to dobrze widziane przez społeczeństwo. 

Z kolei Jerzy Deynarowicz postanawia opuścić rodzinne strony, by zaciągnąć się do wojsk napoleońskich, aby walczyć o wolną Rzeczypospolitą. Po drodze spotykają go niemiłe zdarzenia i w pewnym momencie słuch o nim ginie. Marianna pozostawiona przez niego, próbuje razem z bratową poradzić sobie w męskim świecie praw, ale też norm naznaczonych przez religię. Wiele spraw, bowiem postrzega się poprzez prawa boskie, ale czyny tzw. katolików nie mają nic wspólnego z wiarą. I nawet proboszcz ma swoje grzeszki i przymyka oko na nie jedno przewinienie, o ile ktoś jest „dobrodziejem kościoła.”

Tak jest na przykład w przypadku Józefa Buczeniewskiego, który jest obrońcą w sejneńskim sądzie pokoju, w którym broni biednych przed niesprawiedliwością panów. Gdy go poznajemy, jest mężem Magdaleny Olędzkiej, która niedawno urodziła zdrową córeczkę. Niestety wkrótce ona umiera, więc Józef staje się łakomym kąskiem i dobrą partią dla niezamężnych kobiet. 

„Jesień na Węgierskiej” to wciągająca opowieść z historycznym tłem, które zaznacza się w tlącej się nadziei, że już wkrótce Rzeczypospolita znowu będzie wolna. Akcja jest wyważona, momentami zaskakująca, czasami zdumiewająca, zwłaszcza w chwilach, gdy mowa jest o tym, co kobieta powinna robić, a czego im nie wypada. Autorka posługuje się bogatym słownictwem, dzięki któremu bez trudu przywołuje czasy sprzed ponad 200 lat. Z wrodzoną swobodą i niezwykle barwnie pozwala poczuć klimat i nastroje społeczne panujące podczas zaborów, ale też, zobaczyć oczami wyobraźni, modne stroje, zwyczaje, obyczaje i warunki życia z początku XIX wieku. Pokazuje przy tym skłonność ludzkiej natury do niesprawiedliwych osądów, podłości, nikczemności, ale też współczucia i troski. W pierwszym tomie sagi zawiązują się ze sobą losy Agaty, Marianny, Jerzego i Józefa, ale też młodszego pokolenia dając tym samym nadzieję na coraz ciekawszy rozwój sytuacji w kolejnych tomach, po które z pewnością będę chciała sięgnąć.

Magdalena Niedźwiedzka, autorka zbeletryzowanych biografii „Królewska heretyczka” (Elżbieta I) i „Maria Skłodowska-Curie” oraz bestsellerowego cyklu „Zmierzch Jagiellonów”. Łączy pracę na uczelni technicznej z pisaniem powieści. W wolnych chwilach maluje obrazy olejne.

Książkę przeczytałam, dzięki wydawnictwu:

Do nabycia na stronie wydawnictwa oraz księgarni

 INVERSO, EMPiK, BONITO, ŚWIAT KSIĄŻKI i wielu innych.