545. - "Biała Wieszczbiarka"

Biała Wieszczbiarka

Małgorzata Król

Wydanie: I

Data premiery: 12.11.2019

WYDAWCA: Psychoskok

Tłumaczenie: nie

Język wydania: polski

Oprawa: miękka

Wymiary: 148 x 210 mm

Ilość stron: 126

Redaktor prowadząca: Wioletta Tomaszewska

Redakcja i korekta: Joanna Barbara Gębicka

Korekta: Marianna Umerle

Skład: Joanna Barbara Gębicka

Ilustracje w książce: Małgorzata Król

Ilustracja na okładce: Marek Mróz

Projekt okładki: Marek Mróz, Robert Rumak

„Spadła z Nieba. Pamięta ten moment. Spadała, leciała, przemierzała ogromne przestrzenie pełne gwiazd i różnych Istnień. Kochały ją. Ona też je kochała.“

„Wieszczbiarka“ to przestarzały zwrot określający wieszczkę. Dodatek słowa „biała“ sugeruje magię w czystej postaci, opartą na pozytywnej energii, miłości, tchnącą optymizmem i nadzieją. I taka jest książka pt.; „Biała Wieszczbiarka“

źródło zdjęcia:
Facebook - profil autorki

Pani Małgorzata Król to niezwykła osoba o umiejętnościach, dzięki którym pokazuje innym to, czego nie widać. Życie nie szczędziło jej trudnych doświadczeń, z których wyciągnęła odpowiednie lekcje. Poszukując odpowiedzi na dręczące ją pytania o sens istnienia znalazła dla siebie ścieżkę, którą kroczy do dziś. Jest hipnoterapeutką, pisarką oraz malarką. Od kilku lat mieszka w Holandii. 

Z twórczością pani Małgorzaty spotkałam się już dwukrotnie. Pierwszy raz w 2017 roku, gdy zadebiutowała książką „Miłość ponad wszystko“, w której opisała swoje doświadczenia podczas hipnozy. Drugie spotkanie miało miejsce w zeszłym roku, gdy ukazały się „Przekazy Wszechświata“ zawierające 33 przekazy, które odbierała przez 2 lata od Istot Duchowych.

Gdy w zapowiedziach Wydawnictwa Psychoskok ujrzałam okładkę książki „Biała Wieszczbiarka“, wiedziałam, że muszę ją przeczytać. Trzymając ją w dłoniach byłam zachwycona jej wydaniem, gdyż jest ona w całości po prostu piękna. Wydana została na dobrej jakości papierze, wydrukowana wyraźną czcionką z delikatnymi motywami roślinnymi, które ozdabiają poszczególne rozdziały. Książka wypełniona jest energetycznymi obrazami, wypełnionymi cudownymi kolorami. Ozdabiają one poszczególne rozdziały i są dostosowane ich tematyki. Poza walorami wizualnymi mają one na celu pomóc czytelnikom połączyć się z własnym wnętrzem.

Bohaterką powieści jest Dusza i jej podróż przez życie w ciele Anny. Przybyła ona z Nieba na Ziemię, by jako kobieta spełnić swoją misję. Jest tym niezwykle podekscytowana lecz jednocześnie, im bliżej celu, tym rodzą się wątpliwości czy na pewno poradzi sobie w nowym wcieleniu. Ale nie ma już odwrotu. Zgodziła się na ten plan i teraz musi go wypełnić. I tak rodzi się Anna, piękna i wrażliwa dziewczyna, która od chwili narodzin wzbudza zachwyt otoczenia. To początek wspólnej podróży Anny i jej Duszy...

Towarzyszymy im na każdym etapie życia dziewczyny, od narodzin aż do śmierci. Narracja trzecioosobowa skupiona jest na Annie i jej Duszy. Wraz z narodzinami otrzymuje ona niezwykłe dary i umiejętności. Anna jest niezwykłą osobą o nadzwyczajnych zdolnościach, gdyż widzi więcej niż inni. Potrafi dostrzec aurę otaczającą każdą istotę, ale też roślinę, drzewo czy kwiaty. Kocha naturę, zwierzęta, ludzi i świat. Ma złote serce, pełne miłości, empatii, wrażliwości i dobra. Pojawiają się obok niej postacie nie z tego świata, z którymi spędza czas najczęściej na swojej ulubionej polanie nad rzeką. Wśród nich jest jej Anioł Stróż, który zawsze jest przy niej w każdym momencie. Widzi też osoby, które odeszły na Drugą Stronę, ale przede wszystkim słucha swojej intuicji. Z czasem zaczyna rozumieć, że nie każdy postrzega rzeczywistość tak jak ona i uczy się funkcjonować w realnym świecie. Każdemu jej działaniu dopinguje Dusza, która, niczym motyl, odczuwa każdą emocję i przeżywane chwile. Radość Duszy jest tym większa, im dziewczyna bliżej jest swojego życiowego celu i postępuje zgodnie z jej pragnieniami.

„Biała Wieszczbiarka“ jest piękną opowieścią o naszej Duszy i jej naturze. Obserwujemy świat oczami Anny i przede wszystkim z poziomu Duszy. To jej odczucia są tu najważniejsze, jej sposób odczuwania emocji i widzenia rzeczywistości. Obdarza ona swoją towarzyszkę tym co najpiękniejsze, wspierając ją w każdej chwili, prowadząc przez meandry życia i ucząc tego, co jest dla dziewczyny wartościowe. 

Pani Małgorzata Król stworzyła niezwykłą historię ukazując subtelne energie jakie otaczają każdego z nas. Wykorzystała tu koncepcję planu przedurodzeniowego, który dotyczy momentu, gdy każda Dusza godzi się na określone warunki przebywania w ludzkim ciele. Pokazuje też odczucia Duszy w momencie, gdy styka się ona z utartymi schematami myślowymi, zwyczajami i obrzędami związane z wiarą. Z jej poziomu wygląda to zupełnie inaczej. Dostrzega to także Anna, która już w dzieciństwie poznaje inne wymiary i odczuwa w odmienny sposób otaczającą ją rzeczywistość.

Na uwagę zasługuje nietypowy styl pisarski autorki, który wyróżnia się określonym ułożeniem wyrazów, zwłaszcza czasowników umieszczanych na końcu zdania. To sprawia, że tekst ma swój specyficzny rytm, momentami przypominający rymowankę. 

Motywem przewijającym się przez całą fabułę jest poszukiwanie własnej drogi, odkrywanie siebie i dążenie do spełnienia marzeń. Autorka pokazuje nam świat z zupełnie innej perspektywy, pokazując, że każde nasze doświadczenie, wybór czy emocja ma wpływ na to, co czuje nasza Dusza. Uświadamia, że istnieją światy, które istnieją poza naszymi fizycznymi zmysłami i możemy je dostrzec swoim sercem, jeżeli kierujemy się miłością. Przekazuje swoje postrzeganie rzeczywistości, wszechobecne prawa Wszechświata i wiedzę dotyczącą naszej duchowości. 

Książkę przeczytałam dzięki wydawnictwu: 

Rozplatając warkocz papuszy - patronat

Pod patronatem Oazy Recenzji

PREMIERA – 19.02.2020

W lutym ukaże się książka pana Leszka Mieszczaka, w której zaprasza czytelników w podróż do wnętrza siebie, odkrywaniu swoich mocnych stron, słabości i drogi przeznaczenia. Mój blog "Oaza Recenzji" ma przyjemność patronować temu tytułowi.

Nasza przyszłość jest kreowana przez przeszłość, a ta z kolei może sięgać głębiej, niż nam się wydaje…

Autor zabiera nas w niezwykłą podróż do przeszłości, aby odkryć teraźniejszość i przyszłość. Akcja powieści rozpoczyna się i kończy w hospicjum. Klamrowa konstrukcja ukazuje krąg życia. W międzyczasie poznajemy losy głównego bohatera, jego przygody i wszystkie niezwykłe zdarzenia, jakich doświadczył na przestrzeni lat. Wszystko zaczęło się od znalezionej na polu cygańskiej lalki… Ta niezwykła pacynka wywołała ciąg zdarzeń, dzięki którym główny bohater nie tylko przeżył kilka ciekawych przygód, ale przede wszystkim wyruszył na wędrówkę, w której odnalazł własne przeznaczenie, sięgnął do przeszłości dalszej, niż brał to pod uwagę, jako coś możliwego. Mimo wielu niesamowitych zdarzeń, wręcz magicznych i niewyobrażalnych, całe jego życie pozostaje głęboko zawierzone Bogu… To on daje mu siłę, jest wsparciem i źródłem energii i wiedzy.

Kim jest Leszek Mieszczak?

Leszek Mieszczak debiutował tomikiem wierszy „W drodze do słowa”, wydanym przez Agencję Wydawniczą AD Oculos w 2008 roku. W 2009 roku ukazuje się powieść „Reguła” (Wydawnictwo Poligraf). Ukazana w niej przeszłość, jaka by nie była, staje się stwórcą przyszłości i implikuje na wszystkich płaszczyznach człowieczego życia. W następnym roku ukazują się dwie pozycje wydawnicze. Niecodzienny tomik poezji „Nielogiczne słowa” (Wydawnictwo Radwan). Sednem, którego są słowa: jeśli wiara jest nadzieją, którą dopełnia miłość, za granicą naszych ciał odnajdziemy świat utracony „wczoraj”, oraz będąc członkiem Klubu Poetów przy Bibliotece Uniwersyteckiej w Warszawie otrzymał szansę uczestniczenia w publikacji Wydawnictwa Biblioteki Uniwersyteckiej w Warszawie noszącej tytuł „Bilans otwarty”, a będącą antologią Klubowiczów. Kolejną książką, która ukazał się w 2014 roku tylko w formie e-booka, jest powieść „Rozplatając warkocz papuszy” (Wydawnictwo E-bokowo). Pokazał w niej, że jedno życie to za mało, aby zrozumieć wszystko, co czują nasze zmysły, chyba że potrafimy żyć wiele razy. Niewątpliwie czyni tak autor, który niczym Stwórca tworzy nowe życia, wrzucając w swoje słowa impuls energii potrzebnej do samodzielnego istnienia, dotąd martwych chwil, zastygłych w świecie jego wyobraźni, a ograniczonych jednym materialnym bytem. N/n powieść Noc jest dniem, stała się swoistą podróżą w czwarty wymiar, który nie ma oparcia w otaczającej nas rzeczywistości i potwierdza, że nie każdy, którego oczy są zamknięte, śni i nie każdy z otwartymi oczami może widzieć.

Książka w ofercie przedsprzedaży – http://tylkorelaks.pl/876-rozplatajac-warkocz-papuszy.html

Książki od Virgo na mojej półce

Dotarły dziś do mnie zapowiadane kilka dni temu książki od Wydawnictwa Virgo, z którym mam nadzieję, będę mogła współpracować dłużej. Dwie propozycje dotyczą naszej świadomości i zdrowia. Obie są napisane przez Davida R. Hawkins'a - słynnego wykładowcę i eksperta w dziedzinie procesów umysłowych. To autor licznych artykułów naukowych i nagrań. Jego wybitne dokonania jako terapeuty i nauczyciela zostały odnotowane w biograficznej publikacji "Who's Who in America". 

W  książce "Przekraczanie świadomości" wyłonione zostały jasne zasady wspierające duchową ewolucję. W miarę przekraczania naszych barier  stajemy się bardziej świadomi, lepiej rozumiemy siebie, odrzucamy blokujące nas schematy i w pełni możemy realizować nasz potencjał. [moja recenzja]

Książka "Przywracanie zdrowia" to kolejna z książek Hawkinsa, powstałych w oparciu o odkrycia badań nad świadomością. Dzięki niej odkryjemy, dlaczego ciało może nie reagować na tradycyjne metody leczenia. Autor wyszczególnia tu specyficzne instrukcje i rady, dzięki którym można całkowicie wyleczyć się nawet z ciężkich, przewlekłych chorób. Uważa, że zastosowanie duchowych praktyk jest kluczowe w procesie uzdrawiania. Przedstawia dowiedzione klinicznie metody przywracania zdrowia, dzięki którym sam wyleczył się z wielu poważnych dolegliwości oraz pomógł tysiącom swoich pacjentów. [moja recenzja]

544. - "Salvator"

Recenzja przedpremierowa

Pod patronatem Oazy Recenzji

Data premiery: 16.01.2020

Salvator

Tomasz Kozłowski

Wydanie: I
Rok wydania: 2020 r
Kategoria: Powieść obyczajowa, fantasy

Wydawca: Psychoskok

Język oryginału: polski

Oprawa: miękka

Format: 148 x 210 mm

Ilość stron: 74

Redaktor prowadząca: Wioletta Tomaszewska 

Korekta: Bogusław Jusiak, Robert Olejnik 

Skład: Jacek Antoniewski

      

„Jak niewiele trzeba, aby opowiedzieć historię człowieka, a zarazem jakaż to umiejętność zrobić to jednym znakiem i obudzić wyobraźnię…“

Słowo „Salvator“ oznacza dosłownie „Zbawcę i zbawiciela“ i odnosi się z reguły do  Jezusa Chrystusa, który miał moc uzdrawiania. Opowiadanie „Salvator“ nie jest jednak jego historią lecz pewnego malarza o nadzwyczajnych umiejętnościach. Motywem przewodnim są w nim obrazy, które goszczą w nowelach Tomasza Kozłowskiego.

źr. zdjęcia: You Tube

Tomasz Kozłowski  jest inżynierem, absolwentem AGH ale też wrażliwym artystą i poetą. Jego kariera artystyczna zaczęła się wiele lat temu od pisania erotyków i listów miłosnych, które czekają na publikację. Z czasem do swoich pasji włączył fotografię, rzeźbę i malarstwo. Jego zdolności zostały docenione w licznych konkursach i wystawach. Obecnie próbuje swoich sił w opowiadaniach prozatorskich pisząc nowele, w których sztuka piękna gra główną rolę. Zadebiutował w 2018 roku nowelą pt.: „Remedium“, w którym główną rolę grało malarstwo. Poznaliśmy tam dziennikarza Jacka Fontenierskiego pracującego w redakcji „De Arte“. Spotykamy go ponownie w książce pt.: „Salvator“, która jest  drugą częścią cyklu, której głównym wątkiem jest magia zaklęta w sztuce. W przygotowaniu jest kolejna opowieść pt.: „Larva“, oznaczająca maskę - widmo.

Wszystkie te części łączy jedno: połączenie wydarzeń z pogranicza świata fantasy i realnych wydarzeń. Przeplatają się wzajemnie, tworząc niecodzienną atmosferę i ponadzmysłowe doznania. Autor umiejętnie wprowadza do świata realnego swoje wizje, które wymykają się spod tradycyjnego myślenia o malarstwie i nadaje nowe znaczenie znanym słowom. 

Historia zaczyna się współcześnie w 2012 roku w Warszawie. Do redakcji „De Arte“ przychodzi zaproszenie na wystawę malarstwa zorganizowanej we Francji z okazji setnej rocznicy narodzin kubizmu. Mają się na niej znaleźć m.in. obrazy słynnego artysty Jeana Regnistem’a i jego kolegów należących do ugrupowania „Section d’Or“, które założone zostało w 1912 roku. Jacek Fontenierski postanawia pojechać na ten wernisaż i przy okazji odwiedzić swojego dawno niewidzianego wujka, Floriana Beterawskiego. Cztery lata później wujek umiera i pozostawia mu w spadku  szachy,  obrazy oraz dwa pamiętniki wraz z listem, w którym prosi:  „Zanim otworzysz paczki, przeczytaj wspomnienia Potache’a“. Dziennikarz nie spodziewa się, że przyjdzie mu poznać niezwykłą historię, która wykracza poza ramy racjonalnego myślenia. 

Ich treść przenosi nas do Paryża 1912 roku, gdy właśnie rodzi się nowy trend w malarstwie: kubizm. Pan Kozłowski wykorzystał znane fakty i nazwiska do stworzenia przejmującej historii pewnego malarza, który tworzył obrazy inne niż wszystkie. Wśród sławnych artystów tamtych czasów spotykamy m.in. Marcela Duchampa, Fernanda Léger’a, Francisa Picabia, Pablo Picassa czy Tadeusza Makowieckiego.

„Dziwne te obrazy, niby podobne, a jednak każdy inny. Jest w nich coś przejmującego, budzącego zachwyt i niepokój zarazem, jakby nie człowiek je malował.“

„Salvator“ to zgrabnie napisana nowela, o której trudno zapomnieć. Pan Kozłowski potrafi doskonale bawić się słownictwem, które pozwala poczuć uczucia jakie targają twórcą. Bardzo plastycznie oddaje ich intensywność oraz feerię barw wychodzących spod malarskiego pędzla.

Nie stosuje zbyt długich opisów i retrospekcji  lecz prowadzi czytelnika przez kolejne epizody trzymając  się ściśle głównego wątku. Nie brakuje w niej różnorodnych emocji, miłości, pasji i poświęcenia, jakie towarzyszą każdemu artyście. To wszystko spowija  mistyczna aura i paryski klimat z początku XX wieku.  Dzięki temu książkę czyta się szybko i bez znużenia, mimo że akcja nie jest zbyt dynamiczna.  Jej struktura oparta jest na skokach czasowych, którą autor zastosował także w „Remedium“: prolog i epilog osadzone są we współczesności, natomiast sedno wydarzeń dzieje się w przeszłości. 

Jeszcze długo po zamknięciu ostatniej strony, historia Salvatora  tkwiła we mnie, skłaniając do przemyśleń nad siłą drzemiącą w farbach i pędzlach, które w dłoniach malarza mogą stworzyć niesamowite dzieło. Siłą tej fabuły są działające na wyobraźnię opisy świata kolorów i magia obrazów, które mają nadzwyczajną moc działającą w specyficzny sposób. Wszystko jednak ma swoją cenę, o czym przekonuje się zarówno mistrz Regnistem jak i jego uczeń, Potache... 

Książkę przeczytałam dzięki wydawnictwu:

Wkrótce u mnie - Książki Wydawnictwa Virgo

PRZEKRACZANIE POZIOMÓW ŚWIADOMOŚCI

David R. Hawkins

Wydanie: I

Rok wydania: 2012

Format 145 x 207 mm 

Ilość Stron 372 

Dobrze już znana Mapa Poziomów Świadomości została przedstawiona w książce Siła czy Moc (Virgo, 2010), przetłumaczonej na ponad 25 języków. Przekraczanie poziomów świadomości powraca do badań przejawów ego oraz jego wrodzonych ograniczeń, jest źródłem szczegółowych wyjaśnień oraz instrukcji podpowiadających, jak te ograniczenia przekroczyć. W książce wyłonione zostają jasne zasady wspierające duchową ewolucję. W miarę przekraczania naszych barier stajemy się bardziej świadomi, lepiej poznajemy siebie, odrzucamy blokujące nas schematy i w pełni możemy realizować nasz potencjał. [moja recenzja]

PRZYWRACANIE ZDROWIA

David R. Hawkins

Wydanie I

Rok wydania: 2012

Format 145 x 207 mm 

Ilość Stron 490

Kolejna książka z serii wykładów Hawkinsa, w której opisuje jak z wykorzystaniem Mapy Poziomów Świadomości wyleczył samego siebie z wielu przewlekłych, poważnych chorób, a następnie osiągał spektakularne efekty w pracy ze swoimi pacjentami, których dolegliwości były tak poważne, że określano ich mianem "przypadków beznadziejnych".

Sam autor tak wypowiada się o metodach opisanych w książce:

"Przedstawiamy tutaj koncepcję zakładającą wykorzystanie świadomości w radzeniu sobie z całą gamą ludzkich problemów, takich jak stres, alkoholizm, różne choroby, depresja, strach i poczucie straty, by wymienić tylko niektóre. Omawiając te wyzwania, cały czas będziemy odnosić się do Mapy Świadomości. Jest ona często przywoływana, by wyjaśnić relacje pomiędzy ciałem, umysłem i duchem, co w przypadku samouzdrawiania jest bardzo ważną do przyswojenia informacją.

Skoncentrujemy się na samych technikach, które wspomagają uzdrawianie, a także na ich zastosowaniu. Zgłębimy również podstawowe zasady, jak na przykład tę mówiącą o tym, że źródłem choroby często jest nieświadome poczucie winy i określony system przekonań, pogorszone jeszcze przez stłumione emocje. Opiszę, jak wykorzystywałem te techniki i ich zrozumienie, aby uleczyć siebie z ponad dwudziestu ciężkich, chronicznych chorób, które przez lata były oporne na metody leczenia tradycyjnej medycyny. Stopniowo przedstawiając to zagadnienie zobaczymy, jak dochodzi do tego, że choroba wynika z programowania zbiorowej świadomości (i jak w nią nie popaść) oraz jaki wpływ na jej wywoływanie mają systemy przekonań. Nauczymy się, jak można wyleczyć się z chorób, których karmiczne parametry odziedziczyliśmy. Nie ma tu czegoś takiego jak stopnie trudności, niezależnie od tego, jak poważnie może wyglądać dana choroba. Nauczymy się aktywizować wewnętrznego uzdrowiciela, który za sprawą Natury jest obecny w nas wszystkich."
[moja recenzja]

Wydawnictwo Psychoskok proponuje:

Już 16 stycznia 2020 roku 

pod patronatem 

Oazy Recenzji ukaże się:

Salvator

Tomasz Kozłowski

DATA PREMIERY: 16.01.2020

KATEGORIA: Powieść obyczajowa, fantasy

WYDAWCA: Psychoskok

TŁUMACZENIE: NIE

JĘZYK ORYGINAŁU: polski

ISBN 978-83-8119-577-5

EAN 978-83-8119-577-5

OPRAWA: miękka

FORMAT: 148 x 210 mm

ILOŚĆ STRON: 74

CENA DETALICZNA: 22,90

„Salvator” to kolejna po „Remedium” historia z pogranicza realu i fantasy, z której można dowiedzieć się, jak wielka magia ukryta jest w sztukach plastycznych. Tam autentyczne postaci splatają swoje losy z fikcyjnymi, wydarzenia historyczne mieszają się z wizjami autora.

Tym razem na jaw wychodzi – dosłownie: z piwnicy na światło dzienne – tajemnica związana ze środowiskiem francuskich malarzy kubistów. Pablo Picasso, Georges Braque. Jest i surrealista Marcel Duchamp, i Fernand Leger.

Jest Paryż 1911 roku, rodzi się nowy kierunek w malarstwie – kubizm, są spory wśród artystów, porażki i sukcesy, i w tym klimacie moc uzdrawiania malowidłami wynosi bohatera na szczyty prowadząc do jego upadku. Finał historii iście z „Porywacza ciał” z 1945 roku.

 moja recencja

543. - "Szkarłatna głębia"

Szkarłatna głębia 

Krzysztof Bochus

Wydanie I 

Data wydania: 09.05.2018

Oprawa: miękka ze skrzydełkami

Liczba stron: 416

Format: 13.0 x 20.5 cm

Wydawca: Wydawnictwo MUZA

Projekt okładki: Mariusz Banachowicz 

Redakcja: Małgorzata Burakiewicz 

Redakcja techniczna: Anna Sawicka-Banaszkiewicz 

Skład wersji elektronicznej: Robert Fritzkowski 

Korekta: Ewa Rudnicka

„Złe dni mają to do siebie, że się ciągną i ciągną bez końca. Tak jakby los testował ludzką wytrzymałość na ciosy i niepomyślne wieści. “

Kryminały nie są u mnie na pierwszych miejscach przy wyborze lektury ale od czasu do czasu sięgam po nie, tym bardziej, gdy gwarantują dobrą jakość. „Szkarłatna głębia“ zachęciła mnie okładką ale też pozytywnymi opiniami na jej temat. Po jej przeczytaniu, stwierdzam, że był to bardzo dobry wybór.

źr. zdjęcia: Wikipedia

Krzysztof Bochus to polski dziennikarz, publicysta i pisarz, wykładowca akademicki, z wykształcenia politolog. Urodził się w Kwidzynie, gdzie ukończył Szkołę Podstawową i Liceum Ogólnokształcące. Jest absolwentem Wydziału Dziennikarstwa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego. Z zawodu dziennikarz i wykładowca akademicki na Wyższej Uczelni Dziennikarskiej. To miłośnik dobrej książki, sztuki i historii. Zadebiutował w 2017 roku powieścią „Czarny manuskrypt“, której akcja dzieje się w jego rodzinnym mieście - Kwidzynie. Ten tytuł zapoczątkował serię, której bohaterem jest radca kryminalny Christian Abell. Kolejna część z jego udziałem ukazała się także w 2017 roku pt.: „Martwy błękit“. 

„To przypadek, że występujemy w takich, a nie innych rolach. Kształtują nas okoliczności. W każdym siedzi bestia. Tyle tylko, że jedni maskują się lepiej, inni gorzej.“

„Szkarłatna głębia“ to kontynuacja dziejów przystojnego śledczego, który musi poradzić sobie nie tylko z tajemnicą zabójstwa w elbląskim domu modlitwy, ale też z barierą społeczności mennonitów i osobistymi dylematami. 

Akcja toczy się na początku 1934 roku, kiedy wokół szaleje mroźna zima, która nie ułatwia prowadzenia śledztwa. To czas, gdy kryminalistyka dopiero zaczyna korzystać z nowinek technologicznych takich jak daktyloskopia czy podsłuchy. Dzisiejsze metody śledcze są wspierane przez nowoczesne metody i sprzęt a i tak nie zawsze udaje się znaleźć winnego czy udowodnić dokonanie przestępstwa. Nie mając takich warunków wydawałoby się, że znalezienie sprawców jest trudne a nawet często niemożliwe. 

Christian Abell musi polegać na własnej intuicji, spostrzegawczości i doświadczeniu. Nie tylko sprawy techniczne utrudniają sprawę, ale też zmieniające się warunki polityczne i społeczne. Rok wcześniej do władzy doszedł Adolf Hitler i czuć coraz bardziej naciski nazistowskich władz ale też atmosferę strachu. Nowa władza robi czystki polityczne w urzędach, ale też wśród inteligencji, zwłaszcza żydowskiej. Nie są bowiem tolerowani przeciwnicy „nowego porządku“, ale też ludzie z kręgu naukowych czy mający swoje zdanie. A takim człowiekiem jest Abell, który, mimo że jest skutecznym w swoich działaniach policjantem, to jednak powstaje obawa, że może on poczuć skutki tych zmian. 

Nie jest mu także łatwo prowadzić śledztwo, gdyż zderza się z murem milczenia i niechęcią zamkniętej społeczności, mimo że ich przełożony ginie w okrutny sposób. Początkowo porusza się po omacku, ale gdy wpada na trop, nie odpuszcza tak długo, aż dopnie swego celu, zgodnie ze swoją maksymą "Jest wina,  jest kara". 

„Szkarłatna głębia“ to świetnie napisana powieść kryminalna w stylu retro, który wiedzie nas przez meandry ludzkich słabości, umysłu i namiętności. W barwnym i plastycznym stylu autor dostarcza nam mnóstwo okazji, byśmy poczuli przysłowiowe „ciarki na plecach“. Ogromnym plusem jest wartka akcja, umiejętne wplecenie realnych postaci i wydarzeń do fikcyjnej, dobrze przemyślanej fabuły,  a także tajemnice skrywane w kręgu zamkniętej wspólnoty oraz wątek miłosny. 

„Niezależnie od sytuacji kobieta zawsze pozostanie dla mężczyzny kobietą. Kobiety i mężczyźni ogrywają swoje role, wdziewając kulturowe maski niczym przybrania głowy, i to niezależnie od tego, czy w tle są śmierć i żałoba, czy seks i zabawa.“

Autor zabrał nas do przedwojennego Wolnego Miasta Gdańska i jego okolic i umiejętnie oddał klimat lat 30. XX wieku. Barwnie i sugestywnie opisuje panujące wówczas nastroje w Prusach Wschodnich dając odczuć narastający nazistowski terror. Ciekawostką, nie tylko dla dzisiejszych mieszkańców tego rejonu, będzie z pewnością zagłębienie się w zaułki przedwojennych miejscowości, tym bardziej, że zostały zachowane w powieści niemieckie, nazwy miast, miasteczek i ulic. 

To powieść dla osób, którzy lubią nietypowe kryminały, które zostały napisane nieszablonowo i w wysmakowanym stylu nadszarpniętym zębem czasu. Poza wątkiem kryminalnym autor urozmaicił tę historię informacjami związanymi z zabytkami i ciekawostkami Pomorza a także wątkiem miłosnym. Główny bohater musi zmierzyć się nie tylko z prowadzoną sprawą ale też z wyborami mającymi wpływ na jego prywatne życie. 

To było moje pierwsze spotkanie z komisarzem Abellem i mam pewność, że nie ostatnie, gdyż chętnie poznam wcześniejsze jego przygody opisane w poprzednich częściach tego cyklu. 

Za możliwość zrecenzowania książki dziękuję: portalowi nakanapie.pl, autorowi, Krzysztofowi Bochusowi, a za jej udostępnienie, Iwonie Niezgodzie – organizatorce niezależnego plebiscytu na polską książkę roku „Brakująca Litera” 2018.

542. - "Pieśni o Awanturnikach"

Pieśni o Awanturnikach

Mateusz Juszczyk

Wydanie: I
Data premiery: 15.11.2019

Wydawca: Psychoskok

Język oryginału: polski

Oprawa: miękka

Format: 140 x 200 mm

Ilość stron: 382
Redaktor prowadząca: Wioletta Tomaszewska

Korekta i redakcja: Robert Olejnik
Korekta: Joanna Barbara Gębicka
Projekt okładki: Robert Rumak

„Wojna odciska na człowieku piętno do końca życia“

Historia Europy obfituje w burzliwe dzieje, które stanowią często kanwę filmu, powieści, poematów i działają na wyobraźnię wielu pisarzy, którzy umiejętnie potrafią żonglować faktami. Jednym z nich jest autor powieści pt.: „Pieśni o Awanturnikach“.

Mateusz Juszczyk to młody, początkujący pisarz, urodzony w 1997 roku. Jego pasją jest historia, bieganie i podróżowanie a ostatnio squash. Poza pisaniem i sportem studiuje zarządzanie. Już od najmłodszych lat lubił pisać opowiadania będąc zafascynowanym twórczością J.R.R. Tolkiena i C.S. Lewisa. Początkowo były to krótkie teksty fantasy o smokach i rycerzach. Od kilku lat pragnął podzielić się z innymi swoimi dokonaniami, stąd pomysł na wydanie książki. Zadebiutował w 2016 roku opowiadaniem pt.: „Awanturnicy“. 

„Pieśni o Awanturnikach“ są kontynuacją przygód Marcina Seradzkiego i innych osób występujących w pierwszej części, która miała formę krótkiego opowiadania przedstawiającego losy głównego bohatera na przestrzeni kilkunastu lat. W drugim tomie autor skupił się przede wszystkim na wydarzeniach dziejących się w 1658 roku. Był to niespokojny czas pełny wojen, bólu, niesprawiedliwości i anarchii. Wieści o tym, co się działo docierały do ludu głównie ustnie, często w pieśniach, które opowiadały o dzielności ówczesnych bohaterów, nikczemnych czynach piratów i zwycięskich bitwach. Tytułowe pieśni o awanturnikach przewijają się przez całą powieść. Są to krótkie teksty wyróżnione kursywą, które mają charakter relacji niektórych osób przekazywanych w narracji pierwszoplanowej. Pozostałe rozdziały pokazują wydarzenia w narracji trzecioosobowej.

Ogromny plus należy się Wydawnictwu Psychoskok za opracowanie graficzne okładki, zarówno tomu pierwszego jak i drugiego, gdyż to ona zdecydowała, że sięgnęłam po tę powieść. Oprawa aż kipi żywymi kolorami utrzymanymi w tonacji żółto-brązowej. Elementy związane z morzem, okrętami i piratami trafnie nawiązują do treści "Pieśni o Awanturnikach". Autor zadedykował swoją opowieść wszystkim awanturnikom, ludziom przygody i miłośnikom historii z XVII wieku.

Tom II jest obszerniejszy od tomu I, wypełniony większą ilością dialogów i bardziej brawurowymi przygodami głównych bohaterów. Fabuła obfituje w ogromną ilość epizodów i wątków a także postaci. Przyznam, że to nieco dezorientuje, gdyż dzieje się za dużo. Do tego styl w jakim jest opowiadana historia przypomina relację opisującą jakieś zdarzenie, bitwę czy dzieje danej postaci. Autor często podaje konkretne daty, by poinformować czytelnika kiedy akcja ma miejsce. Nie pozostawia niczego bez wyjaśnienia i pokazania danej sytuacji ze wszystkich stron. To sprawia, że nic nas nie zaskakuje, gdyż wiemy co za chwilę ma się wydarzyć, więc jedynie śledzimy wcześniej nakreślony plan intryg, których w powieści nie brakuje.

W „Pieśniach o Awanturnikach“ spotykamy znane postaci z poprzedniej części takich jak Marcin Seradzki czy pirat William James Blackbourn ale też poznajemy nowe osoby, które odgrywają swoją rolę w tej historii. Więcej jednak jest w fabule działań piratów, ich grabieży, nikczemności i wypraw, które dominują w tej powieści. Autor pokazuje ich okrucieństwo motywowane zdobyciem bogactw i pięknych kobiet. 

Marcinowi Seradzkiemu poświęcił nieco mniej uwagi niż w „Awanturnikach“, chociaż ma on do odegrania swoją rolę w prowadzonych działaniach. Polski szkutnik musi stawić czoła nowym wyzwaniom jako żołnierz, co sprawia, że los wystawia na próbę jego sumienie. Nie chce on zabijać ludzi ale realia wojny zmuszają go do tego. To powoduje u niego rozterki i rozżalenie nad własnym losem. Do tego dochodzi tęsknota za ukochaną i trwoga o jej los. 

Ich dzieje osadzone są wśród autentycznych wydarzeń i znanych osobistości tamtego okresu. Znaczącą rolę odgrywa tu hetman Stefan Czarniecki, którego rozkazy i plany kierują losem polskiego szkutnika. 

Akcja rozgrywa się w różnych rejonach świata. Razem z bohaterami odwiedzamy Danię, Anglię, Korsykę ale też Algierię czy Karaiby. Autor popisał się ogromną wyobraźnią i wiedzą o tamtych czasach łącząc w swojej powieści fikcyjne wątki z prawdziwymi wydarzeniami. Przygotowywał się do każdego wątku solidnie, chcąc jak najbardziej szczegółowo oddać dzieje z XVII roku. Według mnie jest tego nieco za dużo ale to moje subiektywne zdanie. 

„Pieśni o Awanturnikach“ można czytać niezależnie od tego, czy znamy część pierwszą, gdyż pan Mateusz Juszczyk często nawiązuje do wcześniejszych wydarzeń lub przypomina niektóre epizody z „Awanturników“.

Literatura przygodowa to na pewno trudny gatunek literacki, gdyż wymaga od pisarza nie tylko wyobraźni, dobrego pióra i pomysłu, ale też wiedzy historycznej i geograficznej.Mateusz Juszczyk to z pewnością obiecujący pisarz, któremu nie brakuje fantazji i pomysłów na książkę. Stworzona przez niego historia o awanturnikach jest wciągająca, ale sposób opowiadania o nich wymaga bardziej brawurowego i lekkiego stylu, nad którym musiałby popracować. Potrafi doskonale połączyć fikcję z faktami historycznymi nie tracąc przy tym spójności fabuły. W swoim wywiadzie zdradził, że jest w trakcie pisania trzeciej części, która ukaże się pod tytułem ,,Królewski Awanturnik''. Pozostaje tylko cierpliwie czekać...

Recenzja tomu I "Awanturnicy"

Za możliwość przeczytania książki dziękuję Wydawnictwu Psychoskok.
Można ją kupić m.in.

541. - "Cygański tost"

Cygański tost

Janusz Moździerz

Wydanie: I

Rok Wydania: 2019
Liczba Stron: 214
Wymiary: 121x195 mm

Oprawa: miękka ze skrzydełkami
Wydawca: Novae Res
Redakcja: Jędrzej Suliga

Korekta: Bartłomiej Kuczkowski

Okładka: Grzegorz Araszewski

Skład: Katarzyna Dambiec

"Nie jest ważne, kto stoi na scenie, ale kto pociąga za sznurki"

Polityka to często brudna gra pełna zakulisowych rozgrywek, o których przeciętny obywatel nie ma pojęcia. Zwłaszcza przed wyborami można zauważyć wzmożoną aktywność mającą na celu zdobycie jak największej ilości zwolenników danego kandydata. Ten aspekt władzy wykorzystał autor książki pt.: „Cygański tost“.

Janusz Moździerz to mieszkaniec Malborka. Ukończył SNWF w Gdańsku i ART w Olsztynie. Jest przede wszystkim prozaikiem, ale też pisze poezję i satyrę. To także laureat konkursu Wydawnictwa „Iskry” na prozę współczesną. Publikował w „Tygodniku Kulturalnym” i kwartalnikach: „Akcent”, „Autograf”, „Tygiel”, „Topos”, „Prowincja” oraz Almanachu Literackim „Iskier”. Regularnie pisze felietony w „Dzienniku Malborskim” (dodatek do „Dziennika Bałtyckiego”). Wydał arkusz poetycki „Szare tatuaże”, zbiory opowiadań: „Krzyk kani”, „Konik polny”, „Dzikie trawy”, „Cofka” oraz powieści „Klątwa bursztynowej komnaty” i „Kryptonim Ważka”.

Małe państwo gdzieś, nie wiadomo gdzie, bez dostępu do morza, w którym pozornie ludzie żyją zwyczajnym życiem. Pewnego wiosennego poranka dochodzi do katastrofy kolejowej, w której ginie prezydent kraju. Wśród wielu ofiar ginie też szef i zarazem przyjaciel Ludwika G., byłego komandosa zwanego także „Brynnerem“. Przed tym wypadkiem otrzymuje on od swojego szefa ostatnie zadanie do wykonania - nie wiemy od razu jakie. Po śmierci głowy państwa rozpoczyna się gra polityczna, której celem jest objęcie najwyższego urzędu przez jednego z kandydatów przedstawionego jako Wektor-Wiktor lub „"Kęd-De“ albo „Kędzierzawy“.

„Każda formułka, zdanie, najbardziej fałszywa opinia, powtarzana wielokrotnie w różnej konfiguracji, utrwala się w przeważającej części populacji jako najprawdziwsza prawda“.

W tej książce nic do końca nie jest jasne. Momentami nie wiadomo kto jest kim, i o co chodzi w fabule, która toczy się wolno i bez napięcia. Przynajmniej ja takiego nie odczułam. Nie znamy do końca nazwy kraju, nazwisk występujących osób, miejsc toczącej się akcji i czasu. Autor posługuje się pseudonimami i ogólnymi opisami sytuacyjnymi, co było dla mnie irytujące.

Książkę przeczytałam bez emocji ale z zainteresowaniem, gdyż byłam ciekawa jak skończy się wymyślona przez Wiktora intryga. Zastosowana trzecioosobowa narracja pozwala poznać niektóre punkty widzenia oraz myśli osób ale nie wszystko jest od razu wyłożone na przysłowiowej tacy. Cały czas przy czytaniu towarzyszy wrażenie, że nie wszystko wiemy i pod powierzchnią przedstawionych sytuacji kryje się coś więcej. Zgodnie z podtytułem, że „Nie jest ważne, kto stoi na scenie, ale kto pociąga za sznurki“ dzieją się poszczególne epizody i pojawiają się kolejni aktorzy spektaklu. Poszczególne postacie mają swoją rolę do odegrania i każda z nich prowadzi własną rozgrywkę. Ich opisy czasami są przedstawione tak, że momentami trudno było zorientować się kto jest kim. Na szczęście na początku książki autor umieścił listę wszystkich występujących w niej osób. Okazała się ona bardzo przydatna, gdyż często korzystałam z tej podpowiedzi. 

Od początku wkraczamy do akcji z mocnym akcentem, gdyż ma miejsce katastrofa kolejowa, ale potem dynamika spada. Po ekscytującym wstępie spodziewałam się więcej zwrotów akcji, lecz w dalszych rozdziałach mamy raczej stonowany ciąg zdarzeń skumulowanych wokół realizacji przez Ludwika i jego kompana Borysa powierzonego zadania. 

Książka nie spełniła moich oczekiwań, jakie miałam, gdy postanowiłam po nią sięgnąć. Zawsze, zanim to zrobię, staram się zdobyć na jej temat jakieś informacje. Nie było ich za dużo, jedynie opis, jaki można znaleźć na stronie wydawnictwa Novae Res i okładce powieści. Spodziewałam się bardziej ekscytujących wątków, sensacyjnych sytuacji i większej dramaturgii. Historia odsłania zakulisowe rozgrywki polityczne, które toczą się poza świadomością publiczną. Pokazuje prawdziwe oblicze ludzi uwikłanych w sieć intryg, 

Pan Janusz Moździerz napisał na wstępie, że postaci występujące w „Cygańskim toście“ są fikcyjne, podobnie jak akcja powieści. Jednak czytając ją, odnosi się wrażenie, że opisywane zdarzenia mogłyby wydarzyć się w każdym kraju...

Książkę przeczytałam dzięki portalowi:

Początek roku - nowe książki na mojej półce

W Nowy Rok wkraczam z nowymi lekturami, które otrzymałam od portalu Sztukater. Niezwykle się z nich cieszę, bo są to książki, gdyż są to wspaniałe tytuły, po których obiecuję sobie niezwykłe przeżycia i ciekawą wiedzę. Wśród nich znalazły się trzy powieści i trzy poradniki.

"Cygański tost" zapowiada się intrygująco. Oto były komandos, Ludwik G., otrzymuje od swojego szefa ostatnie zadanie, nim ten ginie razem z prezydentem w podejrzanej katastrofie kolejowej. Podejmuje się wykonania go, chociaż wie, że wiele ryzykuje. W grę wchodzi jednak zapewnienie bezpieczeństwa ukochanym kobietom zmarłego przyjaciela. Ludwikowi G. sekunduje charyzmatyczny biznesmen o cygańskiej przeszłości, który z zadziwiającą sprawnością porusza się po meandrach współczesnego świata biznesu. Misterna intryga, uknuta przez nowego kandydata na głowę państwa, szybko zmienia się w pełną napięcia, polityczną grę. Kto wyjdzie z niej zwycięsko?

[moja recenzja]

"Maria Magdalena" to powieść, po której spodziewam się fascynującej lektury, gdyż miałam okazję poznać książkę "Królowa Saby" napisaną przez tę samą autorkę. 

Maria Magdalena Ewy Kassali jest jedną z nas.  Jest wykształcona i wrażliwa, dobra i obdarzona niezwykłą duchową mocą, ale bywa też naiwna, zarozumiała i próżna. Wychowywana w hermetycznym świecie dobrobytu, nie do końca rozumie rzeczywistość i problemy „zwykłych ludzi”. Jednak przechodzi przemianę, a po upadku na samo dno odradza się do nowego życia.

Ta opowieść jest jak wciągający hollywoodzki film – wartka akcja, mocne charaktery, dynamika zdarzeń. Jest też jak lustro – każdy może zobaczyć w niej swoje własne odbicie. I swoją Marię Magdalenę. [moja recenzja]

"Gdański smak whiskey" to wciągający kryminał zanurzony w klimacie tętniących gwarem gdańskich pubów, luksusowego życia osób z wyższych sfer, nadmorskich plaż i mglistych uliczek Starego Miasta, które z wolna otacza aura zbliżających się Świąt.

Podczas policyjnej obławy na seryjnego mordercę Bruno zostaje poważnie ranny, co zmusza go do przejścia na wcześniejszą emeryturę. Gdy w tajemniczych okolicznościach znika jego przyjaciel – były prywatny detektyw – Bruno idzie tropem prowadzonego przez niego śledztwa, natrafiając na ślady ukrytych zbrodni. Przeprowadzka z Katowic do Gdańska staje się początkiem serii wydarzeń, które sprawią, że były policjant zostanie uwikłany w arcytrudną rozgrywkę z nieprzewidywalnym przeciwnikiem... [moja recenzja]

"Ajurweda – kompletna recepta na optymalizację zdrowia, zapobieganie chorobom i życie z radością i witalnością" omawia indyjski system medyczny stosowany już w starożytności, polegający na równoważeniu trzech energii: vaty, pitty i kaphy poprzez zdrowe odżywianie, codzienne rytuały, jogę, medytację, pranajamę, a także zabiegi pielęgnacyjne: masaże, kąpiele oraz celebrowanie wszystkich czynności. Teraz i Ty będziesz mógł zmienić swoje życie na lepsze dzięki zasadom ajurwedy opisanym przez duchową nauczycielkę, Acharyę Shunyę. [moja recenzja]

"Tradycyjna Medycyna Chińska na co dzień" to poradnik, którydoskonale przenosi tę metodę przywracania zdrowia na grunt zachodniego stylu życia. W centrum Tradycyjnej Medycyny Chińskiej (TMC) stoi pobudzenie energii życiowej Qi. Każda dolegliwość, czy to fizyczna, czy psychiczna, ma swoją podstawę w zaburzeniu harmonijnego stosunku Yin do Yang. Leczenie ma więc na celu przywrócenie utraconej równowagi, a tym samym pobudzenie energii życiowej Qi oraz zdolności samouzdrawiania. [moja recenzja]

"Narzędzia rozwoju osobistego" to publikacja, która pomoże Ci na nowo odkryć własną wartość. Dzięki sprawdzonym metodom dowiesz się jak zwiększać świadomość, programować podświadomość, nauczysz się medytować. Poznasz i zastosujesz pojęcia takie jak uważność (Mindfulness), Prawo Przyciągania i ego. Wypracujesz samodyscyplinę i zwalczysz złe nawyki, w tym lenistwo, budując silną motywację i wyznaczając właściwe cele. Zbudujesz pewność siebie i poradzisz sobie ze stresem. Na dobre pozbędziesz się lęku przed krytyką, zaprzestaniesz oceniania siebie i innych oraz oddzielisz stabilizację od stagnacji. Zaczniesz się wysypiać, tchniesz nową jakość w relacje damsko-męskie, jak również znajdziesz wymarzoną pracę i odzyskasz radość życia. A to zaledwie kilka z mnóstwa korzyści zapewnianych przez tę książkę. [moja recenzja]