1347. - "Morze wspomnień"

"Morze wspomnień"

Fiona Valpy

Wydanie: I

Data wydania w Polsce: 22.03.2023 r. 

Data wydania angielskiego: 4.02.2020 r.

Liczba stron: 320

Wymiary: 135 x 215 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

ISBN: 978-83-813-9407-9

Tytuł oryginału: Sea of Memories

Tłumacz: Grażyna Woźniak

Wydawnictwo: Świat Książki

Moja ocena: 6/6

„Niektóre przedmioty są tak wyjątkowe, że nie da się zniszczyć ich piękna; Warto je naprawiać, nawet, jeśli się popsują, a skazy i blizny staną się ich częścią czyniąc to coś jeszcze bardziej wyjątkowym i cennym.”

Życie przypomina pływanie na żaglówce po wzburzonych wodach. Nie raz fale są spokojne, umożliwiające jasny kurs, a nie raz wymagane są siły i wzajemne wsparcie, by dobić do brzegu. Od nas zależy, w którą stronę skierujemy swoją łódź i jak skończy się ten rejs. Czasami jednak trudno znaleźć właściwy kierunek dla wspólnej drogi i dopiero doświadczenia innych osób uzmysławiają, co jest w naszym życiu ważne. Tak stało się u bohaterki książki „Morze wspomnień”, która poznając wydarzenia z życia swojej babci zrozumiała, jak odzyskać spokój i ponownie dostrzec miłość. To jeden z dwóch głównych wątków, które składają się na fabułę tej książki.

Ella Dalrymple swoje ostatnie lata życia spędza w Domu Opieki w Edynburgu. Mając 94 lata zdaje sobie sprawę z pogarszającej się pamięci. Prosi się swoją wnuczkę Kendrę o spisanie jej zwierzeń w formie powieści. Kendra jest nauczycielką, której brakuje czasu na cokolwiek, poza rodzinnym życiem wypełnionym opieką nad autystycznym synkiem, którego wychowuje przy wsparciu męża Dana. Małżonkowie starają się zapewnić mu jak najlepsze warunki życia, ale to zaczyna ich czasami przerastać. Nadmiar obowiązków i brak czasu dla siebie wpływają na nich frustrująco i coraz bardziej się od siebie oddalają. Mimo tych trudności, Kendra stara się odwiedzać babcię regularnie, by poznać kolejną porcję jej zwierzeń. Za każdym razem Ella przekazuje wnuczce nagrane na dyktafon swoje wspomnienia, które układają się w opowieść o dramacie ludzi, którym wojna pomieszała wiele planów, tworząc rzeczywistość, która przerosła wszelkie wyobrażenia. Dla Elli było to szczególnie bolesne, gdyż w momencie, gdy zrozumiała jak chciałaby żyć i z kim, wszystko się zmieniło i potoczyło wbrew marzeniom i pragnieniom. Kendra coraz bardziej jest zafascynowana przeżyciami babci i zaczyna postrzegać ją w zupełnie nowy sposób.

"Nigdy nie jest za późno, żeby spróbować naprawić, co się zepsuło."

„Morze wspomnień” to pięknie napisana opowieść poruszająca czułe struny duszy. Jej fabuła toczy się w dwóch przestrzeniach czasowych. Zaczynamy poznawać ją w momencie, gdy jest 2014 rok, a potem przenosimy się w czasie najpierw do roku 1938 wraz ze wspomnieniami Elli, by stopniowo odkrywać jej dzieje. Te dwa wątki przeplatają się wzajemnie i ukazane są w różnej narracji. Wydarzenia dziejące się w teraźniejszości prowadzone są z perspektywy Kendry w formie pierwszoosobowej, natomiast zwierzenia Elli spisane są w trzeciej osobie, po uporządkowaniu ich przez Kendrę. W ten sposób przeszłość przeplata się z teraźniejszością, a my mamy niewątpliwą przyjemność obserwować jak bardzo wojna wpłynęła na życie ludzi z pokolenia Elli.

"Przyszedłeś po mnie. 

Zgubiłam się, a ty po mnie przyszedłeś."

To przejmująca opowieść o porywach serca, pięknie młodzieńczych uniesień, miłości, która naznaczona jest wojenną zmorą, ale też wyborach wpływających na bieg zdarzeń, wybaczaniu i kroczeniu przez życie razem, mimo pojawiających się skaz, przeszkód i popełnianych błędów. Całości dopełniło wzruszające, ale też piękne zakończenie, które podkreśla, jak ważne jest, by na wspólnie prowadzonym żaglowcu panowała równowaga i wzajemne wsparcie.

Autorka skłania nas do spojrzenia na osoby starsze, być może swoich dziadków, a nawet rodziców z perspektywy ich przeżyć. Często nie wiemy, co skrywa ich spojrzenie, co ich ukształtowało i co przeżyli, jaka historia skrywa się za zdjęciami w albumie czy leżącą gdzieś w pudełku pamiątką. Za każdą osobą kryje się jakaś historia, droga życiowa, która naznaczona jest wieloma zdarzeniami, spotkaniami, doświadczeniami, tajemnicami, które nikną w zakamarkach pamięci. Warto, zatem posłuchać ich opowieści i zachować dla potomnych przeżycia będące drogowskazami dla pokoleń. Jedno nigdy się nie zmieni: nie doceniamy tego, co mamy i często nie widzimy zalet osoby, która jest obok, razem z nami kroczy przez życie, wspiera, zawsze wyciąga z opresji, trwa przy nas bez względu na okoliczności. Tak wiele tracimy na kłótnie, pretensje, narzekanie na swój los nie dostrzegając tego, co ważne i nie próbując zrozumieć drugiej osoby.

Autorka pokazuje, że czasami wszystko układa się nie tak, jakbyśmy chcieli, a życie nie zawsze usłane jest pięknymi, kolorowymi kwiatami. Jednak przy dobrej woli obu stron, zadbaniu o łączącą więź, wzajemnym zrozumieniu można ponownie odnaleźć miłość, a wówczas żaglowiec płynący po wodach życia ma szansę objąć właściwy kurs.

Fiona Valpy to autorka powieści zdobywających szczyty list bestsellerów, przetłumaczonych na ponad 20 języków. Inspirują ją dzieje silnych kobiet, szczególnie z okresu II wojny światowej. Skrupulatne badania historyczne sprawiają, że jej dzieła cechuje niezwykłe wyczucie czasu i miejsca. Miłość do ludzi i ich historii znalazła odzwierciedlenie w jej książkach. Mieszka w Szkocji, ale regularnie przyjeżdża do Francji w poszukiwaniu słońca.

Książkę otrzymałam z Klubu Recenzenta serwisu nakanapie.pl

1346. - "Złota śmierć" Tom 50

"Złota Śmierć"

seria: In Death

Tom 50

Nora Roberts

Data wydania: 22.03.2023r.

Liczba stron: 560

Wymiary: 135x215 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

ISBN: 978-83-828-9418-9

Tytuł oryginału: Golden in Death

Tłumaczenie: Hanna Kulczycka-Tonderska

Wydawnictwo: Świat Książki

Moja ocena: 5/6

„Wychowanie ukształca umysły narodu. Drzewo tak rośnie później, jak je nagniesz z młodu.”

ALEXANDER POPE

Nora Roberts jest jedną z pisarek, której nikomu nie trzeba przedstawiać. Znana jest z wielu poczytnych książek o różnorodnym charakterze, ale przede wszystkim z ogromnej ilości powieści ułożonych w serie. Ja miałam możliwość przeczytać cztery tomy z serii MacGregorowie: ”Alan”, „Grant”, „Daniel” i „Robert” ale też jednotomową powieść „Życie nocne”. Z pewnością rekordem jest jej seria „In Death/Oblicza śmierci”. W USA pierwszy tom tej serii ukazał się w 1995 roku i nosił tytuł „Dotyk śmierci”, natomiast w Polsce ukazał się w 2009 r nakładem wydawnictwa Prószyński i S-ka. To w niej porucznik Eva Dallas poznała irlandzkiego miliardera Roarke. Ich losy przewijają się przez wszystkie tomy i są czynnikiem łączącym całą serię, którą Nora Roberts wydała pod pseudonimem J.D.Robb. 

Niesamowite jest to, że Seria "In Death" doczekała się aż 50 części! I właśnie ten jubileuszowy tom miałam okazję niedawno przeczytać. Niestety, na okładce książki nie ma żadnego oznaczenia kolejności tomu ani nazwy serii, co jest dla mnie irytujące. Na szczęście każdy tom dotyczy innej sprawy, która rozwiązana jest w jednej powieści. Ciągłość stanowi jedynie relacja Evy i Roarke’a, która ma swoje wzloty i upadki, ale oboje cały czas są dla siebie wsparciem zarówno prywatnie, ale też na polu zawodowym. Ponieważ jest to moje pierwsze spotkanie z tą parą, więc nie znam początków ich znajomości, ale bardzo podobała mi się ich więź i celebrowanie łączącego ich uczucia.

Przed panią porucznik Evą Dallas i jej zawodową partnerką detektyw Peabody Delia pojawia się nowe zadanie. W Nowym Jorku grasuje seryjny morderca i zabija swoje ofiary w perfidny sposób. Podsyła im przesyłkę ze złotym jajkiem, z którego po otwarciu uwalnia się gaz, który w połączeniu z powietrzem tworzy morderczą mieszankę, wskutek czego człowiek umiera szybko, ale nie bez bólu. Taki los spotyka doktora Kenta Abnera, który właśnie pożegnał wychodzącego do pracy swego partnera, Martina, z którym tworzą związek od 35 lat. Życząc mu dobrego dnia nie spodziewa się, że jest to ich pożegnanie jest ostatnie, gdyż tego dnia przychodzi do niego śmierć. Od razu wchodzimy w akcję, gdyż jesteśmy świadkami śmierci doktora Abnera. Zaraz po tym zaczyna się żmudne śledztwo przeplatane prywatnym życiem policjantki.

Druga kwestia dotyczy czasu akcji, gdyż ma ona miejsce w przyszłości i została zaliczona do kryminału futurystycznego. Szczerze mówiąc, po raz pierwszy zetknęłam się z takim gatunkiem, więc zaczynając czytać „Złotą Śmierć” okazało się, że fabuła 50 tomu serii dzieje się w 2061 roku! Chociaż, gdyby nie było tej informacji, uważałabym, że sprawa dzieje się w obecnych czasach, ponieważ niewiele elementów wskazuje na tak odległą przyszłość.

Książka, jak na kryminał, jest dosyć gruba, gdyż liczy sobie ponad 550 stron, ale czytanie nie sprawiło mi trudności, gdyż autorka dosyć sprawnie i szybko przeprowadza nas przez kolejne epizody. Mamy możliwość, razem ze śledczymi, podążać od jednego świadka do drugiego, od jednego podejrzanego do drugiego i zbierać ślady, fakty i informacje próbując to wszystko ułożyć niczym ogromne, drobiazgowe puzzle. Minusem jest zbyt dużo postaci i szczegółów, więc to układanie idzie powoli, a odkrywanie zagadki śmierci uwielbianego doktora wydaje się nie do rozwiązania. Morderca dobrze zaplanował swoją zbrodnię, a podejrzany może być każdy. Niestety, ofiar przybywa, więc ważne, by szybko znaleźć mordercę.

Książkę otrzymałam z Klubu Recenzenta z serwisu nakanapie.pl

1345. - "Czulsza niż dotyk"

"Czulsza niż dotyk"

Dominika Rosik

Wydanie: I

Data premiery: 14 lutego 2023 r.

Liczba stron: 384

Wymiary: 140x205 mm

Oprawa: miękka ze skrzydełkami

ISBN 978-83-8202-821-8

Wydawnictwo: Zysk i S-ka

Moja ocena: 6/6

„Niektóre drogi przecinają się, 

żeby przebudzić samotnych ludzi 

ze snu do życia.”

Pasja w naszym życiu nadaje mu sens, sprawia, że możemy wtopić się w swoje ulubione zajęcie, zregenerować siły, wyrazić siebie, pokazać nasze emocje, uwiecznić jakieś zdarzenie, ale też bywa, że jest po to, by nie myśleć o niczym innym. Dla bohaterów książki „Czulsza niż dotyk” możliwość wykonywania swojego hobby jest walką ze swoimi demonami przeszłości. Dla jednego z nich jest odskocznią od dramatycznych wspomnień, dla drugiego – czymś nieosiągalnym. Dla jednego i drugiego najważniejsze w tym są zmysły, głównie dotyku i dla każdego oznacza on co innego.

Marieta Walewska kocha rzeźbić, Maks Adamczyk jest zapalonym fotografem uwieczniającym piękno chwili w obiektywie aparatu. Różnica polega na tym, że ona nie może tego robić ze względu na przeszłość, z kolei on robi to, gdyż chce zapomnieć o przeszłości. Spotkali się w niewielkiej wsi położonej na Mazurach i zamieszkali w domkach stojących na tej samej działce, ale obok siebie. Marieta znalazła się tam, ponieważ zalecił to jej terapeuta, ekscentryczny i z oryginalnymi pomysłami. Co jakiś czas wysyła jej w mailach zadania, które mają pomóc dziewczynie w pokonaniu jej lęków. Najpierw poznaje labradora Samiego, a potem jego ponurego, zdystansowanego, zmiennego w nastrojach właściciela, przystojnego fotografa o smutnych oczach. Maks stara się unikać towarzystwa sąsiadki, ale los wciąż sprawia, że ich drogi się przecinają.

„Czasami najprostsze marzenia są najtrudniejsze do zrealizowania.”

Słowo klucz opisujący tę historię wiąże się ze stratą, gdyż oboje coś w swoim życiu stracili. Nie od razu dowiadujemy się o co chodzi, więc przez dłuższy czas autorka trzyma nas w niewiedzy. Pokazuje sytuacje z perspektywy trzeciej osoby, ale stosuje zabieg ukazywania wydarzeń z perspektywy Mariety i Maksa naprzemiennie. Ta forma bardzo mi odpowiadała, gdyż lubię znać punkt widzenia każdej ze stron, gdyż wówczas mam możliwość lepszej oceny zachowania danej osoby.

Cudowna była ta historia skrywająca się za równie prześliczną okładką. Wprawdzie nic na początku nie zapowiadało, że aż tak mi się ta opowieść spodoba, gdyż zaczynała się standardowo. Jednak wkrótce całkowicie wsiąknęłam  w klimat fabuły, dałam się porwać na mazurską plażę i spędziłam uroczy czas w Mikołajkach i okolicach. Sprawił to styl pani Dominiki Rosik i jej umiejętność oddania tego, co czują bohaterowie, ale też opisywania piękna danej chwili, trawiących ludzi emocji, walki ze swoimi ograniczeniami i rodzącego się w bólu uczucia. To świetnie napisana powieść biegnąca dosyć powoli, przelewająca się, niczym woda w jeziorze, ale wypełniona wieloma emocjami. Nie są one gwałtowne, ale dające się poczuć w skórze bohaterów. 

Fabuła jest spokojna, bez nagłych zrywów, płynąca subtelnie, ale nie nużąco, gdyż wciąż mamy możliwość zderzania się z buzującym, po pozornym spokoju, wulkanem emocji. Zarówno Mari, jak i Maks są nimi przepełnieni. U każdego z nich chodzi o dotyk. Ona pragnie go ponownie poczuć, on nie chce czuć nic, poza nienawiścią do siebie. Oboje mają ze sobą wiele wspólnego – kochają sztukę i uwielbiają swoje pasje.

„Czulsza niż dotyk” to ujmująca opowieść o miłości, która wnika w ciemne zakamarki duszy, porusza najczulsze struny i rozjaśnia mrok. Ważnym elementem w tej drodze jest przyjaźń i wsparcie najbliższych, bez których trudno byłoby się odnaleźć. Autorka zbudowała wspaniałe postacie ukazując ich rozdarte serca prowadząc ich ku ponownego posklejaniu swego życia. 

To opowieść o dwóch ciężko doświadczonych sercach, które boją się dotyku z różnych powodów. Ona pragnie czuć, ale nie może, a on nie chce go doświadczać. Wnikając w ich umysły coraz bardziej rozumiemy ich postępowanie poznając ich dramatyczną przeszłość Jest w tej historii wiele smutku, cierpienia, tęsknoty za życiem, które minęło bezpowrotnie, ale jednocześnie pojawia się nadzieja, że może jeszcze zaświecić słońce i ocieplić drogę dwóch serc, by mogli odnaleźć swoje szczęście. 

Dominika Rosik wychowała się w Wielkopolsce. Ukończyła Uniwersytet Ekonomiczny w Poznaniu oraz Szkołę Główną Handlową w Warszawie. Interesuje się kinem Dalekiego Wschodu, malarstwem impresjonistycznym, literaturą współczesną i klasyczną. Uwielbia długie spacery, wycieczki górskie i jogę. Zadebiutowała powieścią "Projekt Królowa", która ukazała się w 2017 roku także w wydawnictwie Zysk i S-ka.

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem:

1344. - "Serce na Kaszubach"

"Serce na Kaszubach"

Cykl: Opowieści z Wiary

Daria Kaszubowska

Wydanie: I

Data premiery: 13.03.2023r.

Ilość stron: 327

Wymiary: 125 x 195 mm

Oprawa: miękka ze skrzydełkami

ISBN 978-83-8201-197-5

Wydawnictwo: eSPe

Moja ocena: 4/6

„Ludzie już są tak skonstruowani, 

że widzą tylko to, 

co dla nich jest ważne.”

Sięgając po powieść „Serce na Kaszubach” miałam świadomość, że należy ona do cyklu „Opowieści z Wiary”, ale miałam nadzieję, że nie jest zbyt mocno naznaczona patosem religijnym. Opis na tylnej stronie okładki zapowiadał romantyczną opowieść o miłości, pokazującą, że żadne spotkanie nie jest przypadkowe, a każde doświadczenie niesie ze sobą jakąś naukę.

Kamila Korda jest zdeklarowaną singielką i zagorzałą agnostyczką. Mieszka w Gdańsku z kotem Panem Darcy. Tego dnia, gdy ją poznajemy spóźnia się do pracy i doświadcza kilku nieprzyjemnych sytuacji, w tym traci możliwość realizacji ważnego projektu. Do tego, gdy wychodzi z firmy zaczyna padać deszcz, który przemienia się w ulewę, a ona ma na sobie letnią sukienkę. Z opresji wybawia ją nieznajomy mężczyzna oferując swój parasol i odprowadzenie do domu, z czego Kamila chętnie korzysta.

I w ten sposób spotkały się drogi dwóch odmiennych światów: niewierzącej Kamili i przywiązanego do wartości chrześcijańskich Brunona.

Brunon Lipiński pracuje w Archiwum Państwowym w Gdańsku. Wychował się na niewielkiej kaszubskiej wsi i przesiąkł tradycjami religijnymi i kulturowymi. Z początku ta postać mnie ujęła, ale z czasem zaczął mnie irytować swoją bezkompromisową postawą. Liczyło się tylko jego zdanie i poglądy. Bruno jest bardzo religijny, aż do przesady, więc dla mnie był zbyt ugrzeczniony i dominujący. Brakowało mi w nim mocniejszego charakteru, zdecydowania i szukania kompromisu. Narzuca wręcz swoje przekonania Kamili, a ona zbyt szybko temu ulega. Spodziewałam się po niej większego oporu, tym bardziej, że należała do kobiet znających swoją wartość i wyznającą bardziej życiowe podejście do rzeczywistości.

Nie wszystko podobało mi się w tej historii. Fabułę można podzielić umownie na dwie części: przed ślubem bohaterów i po ślubie, gdy wkracza proza życia, a Kamila zostaje wciągnięta w świat Lipińskich. Zastanawiało mnie, dlaczego nie stało się inaczej, dlaczego Kamila i Bruno nie spotkali się gdzieś po środku. Zdecydowanie wolałam bohaterkę w pierwszej połowie książki, zanim wyszła za Bruno. Wówczas wszystko było bardziej realne i życiowe.

Autorka zestawiła życie Kamili, gdy była typową agnostyczką. Wtedy nic się jej nie układało, wszystko szło nie tak, jak powinno. Gdy wpuściła Boga do swego życia, wszystko zaczęło się układać lepiej, chociaż nie brakowało jej problemów. Widać, że pisarka wrzuciła tutaj swoje poglądy i swoją opowieść ukierunkowała na pokazanie zmiany poprzez nawrócenie się. Pojawiają się typowe sporne kwestie, takie jak klauzula sumienia, nietolerowanie rozwodów, środków antykoncepcyjnych, seksu przedmałżeńskiego, aborcji i wiele innych, które kłócą się z wiarą. Jednocześnie obnażana jest obłuda osób, które chodzą do kościoła, mówią o Bogu, deklarują się wierzącymi praktykującymi, a mają więcej jadu w sobie, niż osoby ateistyczne. Do nich należy chociażby gderliwa babka Helena czy złośliwa siostra Bruno, Alicja.

Są też sytuacje dające nadzieję na to, by zawsze mieć wiarę, że wszystko skończy się dobrze, ale nie jest tak, że tylko osoby wierzące mają taką możliwość. Jest to, zatem historia nieco ckliwa i naciągana pod względem religijnym, więc czasami było to dla mnie zbyt płaskie i naiwne. Trudno mi było zgodzić się z niektórymi stwierdzeniami. Z powieści można wyciągnąć wniosek, że tylko żyjąc według praw Kościoła można być szczęśliwym. Z takim stwierdzeniem bym polemizowała. Zupełnie nie zgadzam się z jednym ze zdań użytych w wypowiedzi Kamili, że do Kościoła może należeć każdy, pod warunkiem, że będą chcieli się odnaleźć, czyli nawrócić. Chodziło w tym momencie, między innymi, o osoby homoseksualne. Jest, więc tutaj też o nietolerancji pewnych zachowań przez Kościół i osoby deklarujące się, jako wierzące. Gdyby nie nacisk na religijne motywy propagujące konkretne poglądy, byłaby to piękna powieść, do której nie miałabym zastrzeżeń. Styl pani Darii Kaszubowskiej jest bardzo przystępny i ujmuje swoją lekkością oraz plastycznością w oddawaniu emocji. Czasami stosuje zbyt szczegółowe i długie opisy jakiegoś zdarzenia, na przykład opis drogi Kamili do pracy zajmuje aż 4 strony, a przedstawienie procesu porodowego nawet kilkanaście stron!

„Serce na Kaszubach” to mimo wszystko ładnie opowiedziana historia o miłości, która pokonuje różne życiowe problemy, ale też o ufności, że wszystko dobrze się ułoży i z każdym wyzwaniem możemy sobie poradzić, lecz nie powinniśmy się poddawać. Plusem jest ukazanie kaszubskich zwyczajów, piękna wiejskiego krajobrazu i wzajemnego wspierania się w rodzinie jak i mieszkańców wsi. Autorka nadała swej powieści nieco folkloru w postaci gwary kaszubskiej, dzięki czemu mogliśmy dostrzec jego piękno i wyjątkowość. Wszelkie tego rodzaju wtrącenia zostały przetłumaczone w przypisach u dołu strony. Czuć w tych wątkach miłość do Kaszub i przywiązanie do tradycji.

Daria Kaszubowska znana również jako: Daria Wicka, chociaż na rynku wydawniczym można spotkać jej powieści pod tym pierwszym mianem.  To autorka urodzona 22 października 1988 roku, która we krwi ma kaszubską kulturę. Jest znawczynią, miłośniczką i propagatorka języka oraz kultury swej małej ojczyzny. Z wykształcenia pedagog, z potrzeby serca działaczka społeczna, z poczucia misji jest dziennikarką w „Pomeranii”, z zamiłowania pisarka. W swoim dorobku  ma powieści obyczajowe i historyczne.  Działa w Stowarzyszeniu "Rodzina Kolpinga", w Kole Gospodyń Wiejskich "Zarąbiste Babki" i w Ochotniczej Straży Pożarnej. Ma słabość do czekolady, dobrych książek, musicali i filmów z Johnnym Deppem.  Prywatnie szczęśliwa mężatka, matka czwórki cudownych dzieci, posiadaczka niesfornego kundelka.

Książkę otrzymałam z Klubu Recenzenta serwisu nakanapie.pl

1343. - "50 stanów świadomości. Niebezpieczny." Tom I

"Niebezpieczny"

seria: 50 stanów świadomości

Tom pierwszy

Jakub Onyśków

Wydanie: I

Data premiery: 6 września 2022

Liczba stron: 296

Wymiary: 145x205

Oprawa: Miękka ze skrzydełkami

ISBN: 978-83-67295-36-9

Wydawnictwo: Replika

Moja ocena: 4/6

„Są takie miejsca na ziemi, gdzie nie wszystko zależy od nas.”

Każdy ma na pewno jakieś fobie, wahania nastrojów, gorsze lub lepsze dni uzależnione od wielu czynników. Jednak nie spotkałam się, by ktoś miał zmienne nastroje i sposób zachowania w zależności od szerokości geograficznej, regionu czy stron świata. Taka przypadłość dotyczy bohatera książki "Niebezpieczny", która jest pierwszą częścią serii "50 stanów świadomości".

Gdy Elizabeth Evans zaczyna pracę w firmie Alexandra Stone'a, ekscentrycznego milionera, nie może uwierzyć w swoje szczęście. Niestety, w pierwszym dniu pracy spóźnia się, gdyż akurat tego poranka przytrafia jej się seria nieprzyjemnych zdarzeń. Pierwsze co zauważa, że w firmie stanowią tylko atrakcyjne kobiety i wszystkie są na stanowisku asystentki. Dowiaduje się, też że szef nie lubi spoufalania się. Jednak, gdy spotyka go na korytarzu, okazuje się, że nie jest taki straszny, jak o nim mówią, a do tego jest nieziemsko przystojny. W głowie Elizabeth zaczynają powstawać obrazy, w którym główną rolę gra ona i Alexander. Do tego on proponuje swojej nowej asystentce wspólną podróż służbową, więc ona ma nadzieję, że w końcu spełni swoje fantazje seksualne. Wszystko przebiega zupełnie inaczej, gdyż na lotnisku pojawia się Cindy, z którą Alexa łączą relacje trudne do zrozumienia.

Powieścią „Niebezpieczny” pan  Jakub Onyśków wkracza na rynek wydawniczy i to od razu z mocnym akcentem. Jego styl jest bardzo przystępny i lekki, chociaż czasami zbyt szczegółowo przedstawia jakieś zdarzenie, na przykład opis drogi bohaterki do pracy zajmuje aż 8 rozdziałów, czyli ponad 22 strony! Sięgając po tę książką, trzeba się przygotować na sporą dawkę seksu, który nie jest zbyt wulgarny, ale dodaje całości pikanterii. Poprzez narrację pierwszoosobową możemy wniknąć w sposób myślenia Elizabeth, dzięki czemu można razem z nią przeżywać jej frustracje, wszelkie emocje i przeżycia, erotyczne doznania i bodźce. 

Ostatnio w erotykach prym wiodą pisarki, więc z ciekawością podeszłam do tego rodzaju powieści napisanej przez mężczyznę. To udany debiut pana Jakuba Oślizło, który przeczytałam błyskawicznie. Bardzo oryginalny pomysł na ukazanie ludzkiej psychiki, ale też na płomienny romans pełen ciekawych rozwiązań, emocji i wydarzeń. Muszę się jeszcze odnieść do okładki, która według mnie nie oddaje dobrze wizerunku Alexandra Stone'a, Według opisu w książce jest on tak przystojny, że trudno mu się oprzeć, więc model na okładkę nie został  trafnie dobrany.  

Nie jest to książka dla każdego, bo nie wszyscy lubią tego rodzaju historie, ale ja przeczytałam ją z ciekawością ze względu na nietypowy przebieg fabuły i oryginalny pomysł. Z pewnością jest to erotyk odmienny od tych, które można znaleźć na polskim rynku wydawniczym. Bardziej mnie wciągnęła druga połowa książki, gdyż wówczas dochodzi intryga, która w końcowych scenach dodaje całości dramatyzmu i ekspresji. Zakończenie zaostrzyło moją ciekawość poznania dalszych losów bohaterów w drugim tomie pt.: „Mściwy”, więc jestem ciekawa kolejnych wersji Alexa.

Recenzja tomu drugiego "Mściwy"

Książkę przeczytałam, dzięki współpracy z księgarnią Bonito

 i serwisem Dobre Chwile, na której znajduje się szersza wersja recenzji

1342. - "Przeznaczona Diabłu" Tom I

"Przeznaczona diabłu"

Tom pierwszy

Aleksandra Możejko

Wydanie: I

Data premiery: 29.03.2023r.

Liczba stron: 276

Wymiary: 130x210 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

ISBN: 978-83-8313-353-9

Wydawnictwo: Amare

Moja ocena: 6/6

„Bo z tego świata są tylko dwie drogi ucieczki: 

śmierć albo poddanie się.”

Romanse mafijne mają swoich zwolenników, ale też przeciwników. Ja należę do tej pierwszej grupy, gdyż są to historie z charakterem, w których miłość musi nie raz pokonać trudną drogę. Tego spodziewałam się sięgając po najnowszą książkę pani Aleksandry Możejko „Przeznaczona Diabłu”. Już sam tytuł sugeruje mocne wrażenia, a moją ciekawość wzmocnił opis na tylnej części okładki, która przyciąga wzrok ciekawą grafiką.

Alessa Rossie już w wieku czternastu lat poznała swego przyszłego męża. Los dziewczyny został przypieczętowany działaniami jej ojca, który zawarł pakt z samym Diabłem. Pod takim mianem jest znany w świecie mafijnym Antonio Bonetti, capo dei capi Nowego Jorku. Alessa doskonale zna realia życia w cieniu gangsterskich rozgrywek, gdyż jej ojciec jest bossem  jednej z mafijnych grup, ale jako dziecko trzymana jest od tych spraw jak najdalej. Niestety, władza jej ojca nie jest tak silna jak Bonettiego i pewnego dnia popełnia on kardynalny błąd, co skutkuje umową mówiącą, że gdy Alessa skończy 18 lat, będzie musiała wyjść za Diabła.

Poznajemy ten moment w prologu, gdy za chwilę po Alessę ma przyjść jej świeżo poślubiony demoniczny mąż. Dziewczyna nie jest jednak szczęśliwą panną młodą, lecz pełną obaw, lęku i strachu przed tym, co ją za chwilę czeka. Zanim jednak poznamy ciąg dalszy tej sceny, cofamy się w czasie o kilka lat, by dowiedzieć się, co doprowadziło do tego zdarzenia.

Cóż to była za ogromna eksplozja emocjonalna! 

Ledwo zamknęłam ostatnią stronę a już nie mogę doczekać się kontynuacji po tym, jak skończył się ten pierwszy tom serii. Cała powieść jest pełna emocji, dynamicznej akcji, ale też mroku, jaki skrywa w duszy Antonio.  Wbrew pozorom nie ma w niej dużo scen erotycznych, co wiele osób zniechęca do tego typu opowieści, a przy tym tracą naprawdę świetne historie. Poruszają one ważne zagadnienia, które także są opisywane na przykład w obyczajówkach, ale forma ich przedstawiania jest dużo bardziej atrakcyjna, a dzięki temu czytanie nie opanowuje nuda i zniechęcenie. Wręcz przeciwnie: tu na takie reakcje nie ma miejsca, gdyż wciąż coś się dzieje, dialogi mają swoje uzasadnienie, nie są tylko wypełniaczami tekstu, a sytuacje zmieniają się jak w kalejdoskopie.

To siódma książka w dorobku pani Aleksandry Możejko, ale ja po raz pierwszy miałam okazję poznać jej twórczość i nie zawiodłam się. Pomysł na tę historię oparty został na walce dobra ze złem, pokazując, że każdy jest zdolny do miłości. Ta miłość jednak musi pokonać wiele przeciwności, ale przede wszystkim skruszyć lęk przed mitem, jaki otacza Bonettiego od zawsze. Alessa wchodząc w jego świat nie poddaje się tak łatwo i próbuje walczyć ze standardami panującymi w świecie mafii. Buntuje się przeciwko traktowaniu kobiety, jako reprezentatywnej, posłusznej lalki i nie raz ujawnia swój drapieżny charakter. Bardzo podobała mi się ta postać, gdyż potrafiła właściwie ocenić sytuacje i okazała się osobą empatyczną, gotową poddać się woli klanu, mając na względzie bezpieczeństwo najbliższych, głównie młodszego brata. Sympatię zyskuje też Antonio, mimo że poznajemy jego mroczny charakter. Wprawdzie autorka dosyć skromnie eksponuje jego punkt widzenia, gdyż większość wydarzeń relacjonuje nam Alessa, ale tych kilka możliwości, gdy do głosu dopuszczony jest Diabeł, daje nam obraz jego prawdziwej osobowości.

„Przeznaczona Diabłu” jest dopiero początkiem historii Alessy i Antonio, więc spodziewałam się, że nie wszystko zostanie doprowadzone do końca, a zakończenie z pewnością będzie niesatysfakcjonujące. Jednak to, co zrobiła pani Możejko przeszło moje wszelkie wyobrażenia! Zakończenie całkowicie mnie zbiło z tropu i wprawiło w osłupienie, gdyż pozornie wiemy wszystko. A przynajmniej tak nam się wydaje, a tu w epilogu taka bomba wywracająca wszystko do góry nogami. 

Brawo! I liczę na szybkie pojawienie się kontynuacji!

Aleksandra Możejko to autorka publikująca głównie romanse mafijne. Z zamiłowania do książek w 2019 roku zaczęła publikować swoje teksty na Wattpadzie. Pochodzi ze Świebodzic, ale całym sercem zakochana we Wrocławiu, w którym mieszka z narzeczonym oraz dwoma cudownymi kotkami. Od dziesięciu lat pracuje w anglojęzycznej szkole jako nauczycielka. Zadebiutowała w2021  roku trylogią "Dzieci Mafii", którą rozpoczynał tom pt.: "Córka mafii. Elena". 

Recenzja części drugiej

Książkę przeczytałam, dzięki współpracy z wydawnictwem: