726. - "Kształt dźwięku"

Kształt dźwięku

Paula Er

Wydanie: I
Rok wydania: 2021

Format: 130 x 210 mm,

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Liczba stron: 330

Wydawnictwo: Novae Res

„Z muzyką jest jak z miłością. Można od niej uciekać, zajmować głowę innymi sprawami, ale pewnego dnia przypomni o swoim istnieniu, choćbyśmy bronili się przed nią z całych sił.”

Życie jest jak muzyka, którą sami tworzymy i nadajemy jej własny rytm poprzez własne decyzje i realizowanie swoich pasji. W tej wędrówce towarzyszą nam melodie, których dźwięki wywołują u nas szczególne wrażenie. Gdy raz usłyszymy muzykę naszej duszy, nigdy o niej nie zapomnimy, tak jak zdarzyło się to w życiu bohaterki książki pt.: „Kształt dźwięku”.

źr. zdjęcia: lubimyczytac.pl

Paula Er zadebiutowała książką pt.: „Wolności jaskółki”, która zdobyła tytuł książki marca 2018 w kategorii „proza polska”, który przyznany został przez „Magazyn Literacki Książki”. W 2020 roku ukazała się jej druga powieść „Tam, gdzie milczą róże”. Brała udział w tworzeniu powieści „Dowód dojrzałości”, z której całkowity dochód ze sprzedaży został przekazany na budowę domu dla samotnych nieletnich matek. Od 2014 roku prowadzi profil na Facebooku o nazwie Wkurzona Żona, na którym publikuje historie małżeńskie kobiet, które nie mają z kim porozmawiać o dręczących je problemach. Prywatnie to żona i matka dwójki dzieci. Interesują ją ludzkie historie i sposób, w jaki wpływają na życiowe decyzje.

Zaczyna się niemal mistycznie i eterycznie ale potem nastrój zmienił się na bardziej przyziemny, pokazując codzienność bohaterki, by potem ponownie wznieść się na wyżyny emocji. Raz jesteśmy w euforii a następnie spadamy, by za chwilę poczuć się błogo.

Maria jest trzydziestodziewięcioletnią kobietą, która wydaje się osobą szczęśliwą i spełnioną. Razem ze swoim mężem prowadzi antykwariat, dzięki któremu mogą być spokojni o materialną stronę życia. Niestety, gorzej jest ze sferą uczuciową, gdyż od kilku lat starają się o dziecko, ale bezskutecznie. W związku z tym ich pożycie erotyczne straciło na namiętności a stało się mechaniczną czynnością ukierunkowaną na ciążę.

Pewnego dnia, po kolejnej kłótni z mężem, Maria udaje się na spacer bez wytyczonego celu. Droga prowadzi ją pod starą chatkę, z której wydobywa się cudowna melodia, która porusza ją do głębi, wywołuje dreszcze, wspomnienia i jakąś dziwną, nieznaną tęsknotę. Gdy poznaje Jakuba, młodszego od siebie mężczyznę, wkracza do zupełnie innego świata.

"Jeśli schwytasz dźwięk i dobrze go potraktujesz, zakwitnie.Puści pędy i odnogi. Owinie się wokół i wypuści kwiaty tak piękne,  że nikt nie będzie w stanie przejść obok nich obojętnie. Jeśli znajdziesz ten jedyny, przeznaczony tylko dla ciebie, nigdy cię nie opuści."

Zaczynając lekturę tej książki, nie spodziewałam się, że zatracę się w niej całkowicie. Autorka zafundowała mi ogromną dozę emocji. Powieść mieni się wieloma odcieniami przeżyć, tworzy w umyśle obrazy, sprawia, że zapadamy w treść, niczym w pełen różnych tonów utwór muzyczny, poruszający serca i najskrytsze zakamarki duszy. Zmienia się rytm, tempo, nastrój, intensywność wrażeń, wyzwalając bogactwo doznań. Są chwile spokoju, szczęścia, namiętności, uniesienia, by za kolejnym akordem wznieść się na wyżyny uczuć, pięknych zakątków ale też dramatycznych sytuacji, wzruszających dźwięków i zakrętów losu. Piękna, wielobarwna i poruszająca historia dwóch serc, które połączyła muzyka. To opowieść o miłości do muzyki ale przede wszystkim o miłości, która jest ponad  stworzone normy społeczne, wiek i czas. Nie liczy się dla niej opinia innych lecz jedynie wzajemna bliskość, granie na tych samych strunach duszy i miłość, która pokonuje wszelkie bariery.

Maria przełamuje swoje ustalone zasady, lęki i wychodzi poza strefę własnego komfortu, gdyż miłość okazuje się silniejsza niż wszelkie konwenanse. Pokazuje, że prawdziwa miłość nie jest w stanie dać o sobie zapomnieć i potrafi pokonać wszelkie ograniczenia. Dzięki narracji w pierwszej osobie, odczucia jej emocji są wyeksponowane jeszcze bardziej i opisane tak, że całkowicie wnikamy w umysł głównej bohaterki. Niesamowite było poczuć nie tylko huśtawkę jej myśli ale też odczucia Jakuba, które nie są opisane bezpośrednio ale wskutek doskonałego oddania przeżyć głównej postaci, bezbłędnie odbieramy stan duszy drugiej strony. Opisy są bardzo sugestywne, wyraźne, niemal malarskie przekazane w ładnym stylu działającym na wyobraźnię.

W fabułę autorka umiejętnie wplotła problem DDA i przejmującą historię z czasów II wojny światowej, więc nie jest to tkliwa, słodka historia. Wprowadza to dodatkowy element, nadający dramaturgii i tajemniczości.

Książka „Kształt dźwięku” wywołała u mnie szereg różnorodnych odczuć, wspaniałych doznań muzycznych, sprawiając, że niemal słyszałam a właściwie odczuwałam opisywaną melodię, wnikając w pojawiające się wizualizacje poszczególnych dźwięków. Oczywiście skłoniła mnie ona do sięgnięcia po motyw przewodni, czyli utwór Ludovico Einaudi pt. „Oltremare”, który miał znaczący wpływ na losy bohaterów. To sprawiło, że jeszcze bardziej poczułam urok tej powieści i jej kształt zaklęty w dźwiękach fortepianu.

Paula Er potrafi zagrać na najczulszych strunach duszy i umysłu, opowiadając w ujmujący sposób o muzyce, reakcjach na dźwięki, pokazując, że mają one realny kształt, barwę, zapach i ekspresję. Pokazuje, że może ona wywołać w nas obrazy wypełnione tęsknotą, nadzieją, pięknem, smutkiem i wieloma innymi emocjami, z jakimi spotykamy się każdego dnia.

To powieść, która wciąż we mnie gra, mimo że przeczytałam ją jakiś czas temu. Nie sposób o niej tak po prostu zapomnieć. Czuję cały czas niedosyt, jakby nie wszystko jeszcze wybrzmiało w tej historii. Finał jest ekscytujący ale niektóre wydarzenia potraktowane zostały zbyt pobieżnie, w formie informacji. Zabrakło mi bardziej rozwiniętych epizodów z finałowych wątków tej historii, które trochę za szybko się skończyły. To tak, jakby słuchać przepięknej melodii, chwytającej za serce z nagłym i w najbardziej emocjonującym momencie zostać pozbawionym satysfakcjonującego zakończenia. To też opowieść o przemianie wywołanej poprzez muzykę, uwalnianiu się z ograniczeń podążaniu ścieżką życia zgodną z naszymi pragnieniami.

Muzyka potrafi na długo pozostać na dnie naszej duszy aż do czasu, gdy ponownie wydobędziemy ją z zakamarków naszej pamięci. Melodii serca nigdy się nie zapomina. Ona pozostaje w uśpieniu, dopóki ponownie nie ożywimy ją dźwiękami. Podobnie jest z miłością, która, tak jak muzyka, może być gwałtowna, niespodziewana, świeża i na całe życie pozostawać w pamięci.

Książkę otrzymałam z Klubu Recenzenta serwisu nakanapie.pl

POSŁUCHAJ

Ludovico Einaudi pt. „Oltremare”

"Kształt dźwięku" na mojej półce.

 

Na moją półkę zawitała nowość wydawnictwa Novae  Res pt.: "Kształt dźwięku". Otrzymałam ją z Klubu Recenzenta portal Na kanapie Przyznam, że widziałam ją już na kilku blogach z pozytywnymi recenzjami, więc cieszę się, że także będę mogła poznać historię skrytą za piękną okładką. Poniżej - krótka notka od wydawnictwa a obok niej link do mojej recenzji.

Maria to zbliżająca się do czterdziestki kobieta sukcesu, która wraz z mężem prowadzi modny antykwariat. Ich wspólne życie, na pozór szczęśliwe i spokojne, mąci jednak nieustannie powracająca myśl o braku dziecka. Oboje czują się coraz bardziej sfrustrowani i zniechęceni, a kłótnie i wzajemne pretensje wciąż przybierają na sile. Pewnego wieczora, po kolejnej ostrej wymianie zdań, Maria udaje się na samotny spacer i słyszy muzykę, która prowadzi ją do starego, opuszczonego domu. To właśnie tam poznaje Jakuba, młodszego o trzynaście lat, zagubionego mężczyznę, starającego się w nostalgicznych dźwiękach pianina ukryć rodzinne sekrety… Dokąd doprowadzi ich obojga tragiczna historia sprzed lat?

"Teraz byłam pewna. Ktoś grał na pianinie. Miałam wrażenie, że dźwięk szybuje nade mną. Melodia była spokojna i piękna. Wydawało mi się, że gdzieś już ją słyszałam. Tylko gdzie? Nie byłam w stanie sobie przypomnieć. Jednak ją znałam. Tego byłam pewna. Przywodziła mi na myśl jakieś niejasne wspomnienie. Coś we mnie poruszała. Grała na zakurzonych strunach mojej duszy. Jednak gdy tylko skupiłam uwagę na własnej reakcji, starając się ją zrozumieć, wszystko we mnie ucichło. Spłoszyło się jak nieufna sarna."

[moja recenzja]

Mój czytelniczy 2021 rok

Ten rok był dla mnie aktywny pod względem czytelniczym. Przeczytałam i zrecenzowałam 280 książek, z tego, co policzyłam na moim blogu. Miałam też przyjemność patronować kilku tytułom:

Wśród wielu książek, które zagościły w mojej biblioteczce, są takie, które na długo zapadły mi w pamięć, ale są też takie, do których na pewno nie wrócę. Każda z nich wniosła do mojego czytelniczego życia mnóstwo różnorodnych emocji.  Postanowiłam przejrzeć moje tegoroczne lektury i wytypować spośród nich te, które uważam za godne uwagi. Nie mają przydzielonych miejsc, gdyż trudno mi byłoby je uszeregować. Są z pewnością wyjątkowe i na pewno pozostaną w mojej pamięci na dłużej. Oto niektóre z nich:

Cała seria Raveners, z której zrecenzowałam dwie: 

"Córka diabła" 

"Witaj nieznajomy"

"Kształt dźwięku"

"Szczęście na miarę" 

seria: Bishop Brothers,. z której na razie w Polsce ukazały się dwa tomy: 

"Ten, którego pragnę", "Ten, którego szukam"

seria gangsterska: 

czyli "Zapomnij, że istniałem", "Pamiętaj, że byłam", "Obiecaj, że wrócisz" i "Powiedz, że zostaniesz"

"Syryjska legenda" 

"Parker Rain" 

"Czas na ciszę" 

"Nasza melodia" 

"Ill professore Włoska miłość" 

"Gorzki smak marzeń"

"Walc dla Izabeli" 

"Kresowa miłość"

"Tysiąc metrów pod ziemią"

"Na tropie sensacji" 

"Zapomniany" 

"Nawiść" i "Dotyka" 

i wiele innych. 

1188. - "Zanim mnie zabijesz"

"Zanim mnie zabijesz"

Paula Er

Wydanie: pierwsze

Data premiery: 12 września 2022 r.

Liczba stron: 306

Wymiary: 130x210 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

ISBN: 978-83-8313-070-5

Wydawca: Novae Res

Moja ocena: 6/6

„Każdy zasługuje na drugą szansę, pod warunkiem, że dobrze ją wykorzysta.”

Najczęściej można usłyszeć, bądź przeczytać o przemocy fizycznej, która potrafi zamienić ludzkie życie w piekło, ale równie dotkliwa, może nawet gorsza jest przemoc psychiczna. Pokłosiem tego rodzaju doświadczeń są trwałe blizny pozostawione w umyśle, które nie znikają nawet po upływie wielu lat. Taki koszmar  skutecznie odbija się na osobowości człowieka nie pozwalając cieszyć się w pełni życiem. Doskonale wie o tym bohaterka książki "Zanim mnie zabijesz", Julka Iwanko, która mieszka razem ze swoim mężem Wiktorem, z którym tworzy szczęśliwy związek, ale na nietypowych zasadach. Przez ostatnie lata skutecznie odcięła się od przeszłości i stworzyła siebie na nowo. Postrzegana jest, jako pewna siebie, wysportowana i atrakcyjna kobieta, realizująca swoje pasje i osiągająca zawodowe sukcesy. 

Nikt jednak nie wie, nawet mąż, że pod tą maską, głęboko w podświadomości, w zakamarkach duszy Julka skrywa sekret i wydarzenia, o których woli nie pamiętać. Siedemnaście lat temu była zupełnie inną dziewczyną, po której dziś nie ma śladu. Skutecznie usunęła tamtą wersję swojej osobowości i wyglądu, pracując nad sobą intensywnie tak, że udało się jej stworzyć siebie na nowo. Jednak pewnego dnia wszystko wraca, więc istnieje obawa, że jej poukładane życie nagle zostanie zburzone. Dochodzą do głosu dawne zmory, budzące strach i przypominające o przeżytym koszmarze.

„Nawyki, zwłaszcza te, które były w stanie uratować jej życie, były jak niewidoczne pasożyty, wczepione pod jej skórą.”

Paula Er urzekła mnie swoimi dwoma powieściami, spośród których miałam okazję przeczytać „Kształt dźwięku” i „Wysłuchaj mnie”, dlatego bez wahania sięgnęłam po jej najnowszą powieść „Zanim mnie zabijesz”. Z każdą kolejną powieścią tej autorki jestem zachwycona pomysłami, jakie przelewa na karty swych książek. Każda z nich jest inna i porusza ważne problemy, z którymi spotykamy się każdego dnia, a dzięki temu nie jedna osoba może dostrzec siebie. Jej książki dotykają ważnych zagadnień, które umykają wśród wielu informacji i problemów.

Tytuł jej najnowszej powieści jest mocno sugestywny, ale też nieco przewrotny, gdyż ewidentnie wskazuje na kryminał, a kryminałem nie jest. To raczej opowieść o kobiecie, do której pewnego dnia wraca przeszłość przypominając o sobie i wydarzeniach mających wpływ na życie bohaterki. Głównym motywem wplecionym w kilkuwątkową fabułę jest przemoc fizyczna i psychiczna.

Paula Er napisała historię, która mogłaby się wydarzyć naprawdę, ale jest fikcją literacką wnikającą w naturę ludzkiego umysłu i osobowości. Wrzuca swoich bohaterów w sytuacje, które ujawniają ich prawdziwą naturę i uwalniają różne reakcje, o które by siebie nie podejrzewali. Skłania tym samym do refleksji, ale też uświadamia, jak łatwo można stać się ofiarą zmanipulowaną przez perfidną, egoistyczną osobę.

Przede wszystkim narysowała portret zarówno oprawcy, jak i ofiary, opisując mechanizm działania umysłu osoby skrzywionej psychicznie, ale też pokazując, jak łatwo z ofiary przeistoczyć się w prześladowcę i wykazywać działania ocierające się o obsesję. Zrobiła to wyśmienicie, ponieważ czytając tę historię, mamy wrażenie zagubienia, dezorientacji i poczucie omotania, gdyż wszystko wygląda bardzo realistycznie i prawdziwie. Tym samym autorka uzmysławia, że przeszłość tak naprawdę nigdy nie odchodzi w niepamięć, zwłaszcza, gdy dotyczy to traumatycznych przeżyć. Przede wszystkim wykazuje, jak bardzo wpływają tego rodzaju doświadczenia na życie dawnej ofiary, u której nadal tkwią pewne wzorce zachowania i sposób myślenia, pomimo upływu czasu i zmiany okoliczności. Nawet, jeżeli wyparła ona ze świadomości przerażające zdarzenia, one nadal tkwią w niej, niczym niewyjęte drzazgi. Pozostają wciąż niektóre mentalne nawyki, automatyczne reakcje i obawy, pomimo że obecne życie jest całkowicie odmienne od wcześniejszego.

Całość śledzimy głównie poprzez osobę Julki, ale też stopniowo zostają ujawniane sytuacje, które wprowadzają niepokój i powodują zamęt, zwłaszcza wówczas, gdy zaczyna ona dostawać dziwne przesyłki i wiadomości. Dosyć szybko poznajemy tożsamość dręczyciela, ale to nie powoduje zmniejszenia napięcia. Wszystko jest w tej powieści przemyślane i przedstawione tak, że jako czytelnicy czujemy się wmanewrowani i otumanieni tak, że nie wiadomo, jaka jest prawda. Autorka doskonale opisała stan zarówno ofiary zmanipulowanej przez toksyczną i uzależniającą osobę, ale też pokazała, jak łatwo ulec agresji i złości. 

Z reguły, gdy mówimy o przemocy od razu myślmy o brutalnym mężczyźnie wyżywającym się na swojej kobiecie i rodzinie. Tymczasem tego rodzaju zależności i postawy nie mają płci, gdyż każdy może mieć takie skłonności. Na przykładach kilku bohaterów, którzy pojawiają się na kartach tej powieści, śledzimy różne schematy zachowania, zarówno osób tkwiących w toksycznych relacjach, jak i ofiar przemocy.

Obserwujemy nie tylko wydarzenia w życiu Julki, ale też kilku innych osób, których losy razem tworzą niesamowicie wciągającą fabułę, pokazując różne oblicza uzależniających relacji, podejścia do nich i radzenia sobie z nimi. Porusza też zagadnienia chorej zazdrości, pokazując, jakie ma ona skutki, ale też nieszczerości w związku, gdyż Julka ukrywa swoją przeszłość przed Wiktorem.

Jedyną pewną rzeczą na tym świecie jest podobno zmiana. Dotyczy to nie tylko sytuacji życiowych, ale też ludzkich charakterów, które ewoluują i kształtują człowieka wraz z jego doświadczeniami, tym, co dane jest mu przeżyć, ale też wiele spraw weryfikuje czas, który podobno leczy rany. Jednak niektórzy nie zmieniają się wcale, a tylko potrafią maskować swoje mroczne wnętrze, skutecznie omamiając swoją ofiarę.

Paula Er zadebiutowała powieścią „Wolności jaskółki”, która zdobyła tytuł książki marca 2018 w kategorii „proza polska”, przyznany  przez „Magazyn Literacki Książki”. W 2020 roku ukazał się jej drugi utwór „Tam, gdzie milczą róże”. Brała udział w tworzeniu powieści „Dowód dojrzałości”, z której całkowity dochód ze sprzedaży został przekazany na budowę domu dla samotnych nieletnich matek. Od 2014 roku prowadzi profil na Facebooku o nazwie "Wkurzona Żona", na którym publikuje historie małżeńskie kobiet, które nie mają, z kim porozmawiać o dręczących je problemach. Prywatnie  jest mamą dwójki cudownych dzieci. Interesują ją ludzkie historie i sposób, w jaki wpływają na życiowe decyzje.

Książkę przeczytałam, dzięki wydawnictwu:

943. - "Wysłuchaj mnie"

Wysłuchaj mnie

Paula Er

Wydanie: Pierwsze

Data premiery: 10 września 2021 r.

Format: 130x210 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Liczba stron: 316

Wydawca: Novae Res

„Nie po to mamy usta, aby milczeć.

Nie po to mamy oczy, aby nie płakać.

Nie po to mamy dłonie, 

aby ich sobie nie podawać."

Depresja jest chorobą podstępną i trudną do zauważenia z zewnątrz.  Z reguły depresja traktowana jest przez otoczenie, jako chwilowa fanaberia danej osoby, która nie potrafi poradzić sobie z otaczającą ją rzeczywistością. Uważają, że takie osoby przesadzają, robią z siebie ofiary. Trudno jest ludziom zdrowym wyobrazić sobie, co przeżywa osoba tkwiąca w mrocznej otoczce depresji. Tymczasem niedostrzeżona w porę, może prowadzić do tragedii. Tym tematem zajęła się autorka książki „Wysłuchaj mnie”, dając możliwość wniknięcia do umysłu osoby, u której macki tej choroby zapuściły dosyć mocno swoje korzenie.

Paula Er zadebiutowała książką pt.: „Wolności jaskółki”, która zdobyła tytuł książki marca 2018 w kategorii „proza polska”, który przyznany został przez „Magazyn Literacki Książki”. W 2020 roku ukazała się jej druga powieść „Tam, gdzie milczą róże”. Brała udział w tworzeniu powieści „Dowód dojrzałości”, z której całkowity dochód ze sprzedaży został przekazany na budowę domu dla samotnych nieletnich matek. Prywatnie to żona i matka dwójki dzieci. 

Aneta jest szczęśliwą mężatką i matką czteroletniego Mikołaja, więc z nadzieją oczekuje narodzin drugiego dziecka. Gdy na świat przychodzi Emilka, dostrzega, że nie potrafi z siebie wykrzesać instynktu macierzyńskiego. Z zazdrością obserwuje leżącą na sąsiednim łóżku szpitalnym kobietę, która z czułością spogląda na swojego nowonarodzonego synka, ciesząc się z jego obecności. Ta kobieta, to Marlo, czyli Maria, której historię poznaliśmy w książce „Kształt dźwięku”, którą miałam przyjemność przeczytać. Spotykamy też Jakuba, który odwiedza swoją ukochaną i synka w szpitalu, patrząc na nią z miłością i oddaniem. W ten sposób autorka sprytnie pokazała nam, co dzieje się u bohaterów jej poprzedniej książki, ale też zestawiła ze sobą dwa kontrastowe wizerunki matek. Jedna, to taka, która wpisuje się w ogólnych schemat społeczny, gdzie oczekuje się właśnie takich reakcji, jakie wykazuje Marlo. Druga, to obraz, który odbiega od tego rodzaju oczekiwań i jest trudno do zrozumienia przez innych.

Paula Er porusza w swojej najnowszej powieści zagadnienie, z którym boryka się wiele kobiet, a nawet zdarza się, że dotyczy to mężczyzn, mimo że chodzi o depresję poporodową. Pokazuje, że nie jest to problem tylko osoby chorej, ale także osób najbliższych. Uświadamia, z czym muszą mierzyć się kobiety, które zmagają się z depresją po narodzeniu dziecka. Przekaz jest wzmocniony poprzez narrację pierwszoosobową, co jeszcze bardziej pozwala nam wniknąć w umysł Anety.

Bohaterka często słyszy „Weź się garść”, ale okazuje się, że taki nakaz to za mało, gdyż brakuje w nim zrozumienia i empatii. Aneta usilnie potrzebuje rozmowy, zwierzenia się komuś ze swoich problemów, których ona sama nie pojmuje. Przecież z Mikołajem nie miała takich problemów! Pozostaje sama ze swoimi demonami, które nie pozwalają jej normalnie funkcjonować. Tocząc wewnętrzną i psychiczną walkę odgrywa rolę dobrej matki tworząc iluzję normalności, gdyż obawia się niezrozumiana przez najbliższych. Wciąż przecież słyszy, żeby w końcu zaczęła zachowywać się tak, jak każda matka. Nie pomagają ciągłe, krytyczne uwagi despotycznej matki, ani podszyte troską słowa męża, który stara się pomóc żonie w jej obowiązkach, ale też nie wykazuje zrozumienia dla jej stanu.

Tymczasem Aneta robi, co może, by sprostać oczekiwaniu innych, pokazać, że nic złego się z nią nie dzieje, ukrywając wewnętrzny koszmar, których ciągnie ją w dół. Jej stan autorka oddała niezwykle mocno, wyraźnie i obrazowo. Dosłownie czuć każdą emocję bohaterki, jej bezsilność i bezradność wobec tego, co się z nią dzieje. Widzi, że jest z nią coś nie tak, obwinia siebie za brak macierzyńskich uczuć, wpada coraz bardziej w stany depresyjne, zapada się w sobie, ale od najbliższych słyszy tylko by wzięła się garść. Najbliżsi nie dostrzegają jej problemów. Mimo złego samopoczucia, Aneta nie chce iść do lekarza, tłumacząc sobie swój stan, jako efekt przemęczenia. Niestety, jest coraz gorzej. Do tego zaczyna dostrzegać, że nie wie wszystkiego o swojej rodzinie. Zauważa, że najbliższe osoby coś przed nią ukrywają, zwłaszcza matka i ciotka Wanda. Tragiczna historia rodzinna poznawana stopniowo przez bohaterkę, odkrywa prawdę o niej samej i jednocześnie pokazuje, że do miłości nikogo nie można zmusić.

Pani Pauli Er jest dla mnie mistrzynią słowa, dzięki którym potrafi nakreślić emocje i bardzo sugestywnie oddać to, co dzieje się w umyśle bohaterki. Nie boi się poruszać trudnych tematów, które często są przemilczane albo niedostatecznie nagłośnione. Nie jest tajemnicą, że opiera swoje opowieści na autentycznych historiach zasłyszanych lub opisanych na jej stronie „Wkurzona żona”, więc „Wysłuchaj mnie” jest bardzo silnym przekazem i głosem kobiet, które znajdują się w podobnej sytuacji, co Aneta. Z opowiedzianych historii, zarówno dotyczącej Anety, jak i osób z przeszłości jej rodziny, wynika że „czasem jedno słowo, wypowiedziane w odpowiednim czasie, jest w stanie uratować komuś życie”

Książkę przeczytałam, dzięki portalowi: