1327. - "Biskup"

Biskup

Adam Maksymilian Grzybowski

Wydanie: I

Data premiery: 2.12.2022r.

Liczba stron: 242

Wymiary: 121 x 195 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

ISBN: 978-83-8313-288-4

Wydawca: Novae Res

Moja ocena: 5/6

„Zmagania i walka są istotą natury. Zmagania, które sprzyjają równowadze i doskonaleniu gatunków.”

Instytucja kościelna nie cieszy się dobrą sławą, gdy spojrzymy wstecz, a i obecnie nie wszystko w jej ramach toczy się tak, jak powinno. Autor książki „Biskup” wykorzystał ten element tworząc powieść fantasy opartą na walce dobra ze złem i ścieraniu się wiary naszych przodków z chrześcijańskim barbarzyństwem, jakim niewątpliwie było mordowanie niewinnych ludzi tylko, dlatego, że kultywowali rdzenną tradycję swoich przodków.

Pan Adam Maksymilian Grzybowski w swojej debiutanckiej powieści pokazuje, że tam, gdzie powinno gościć dobro, skrywa się najczystsze zło. W powieści jest nim biskup Akwizgranu Magnus von Rappard, którego działania śledzimy wraz z innymi wątkami wzajemnie się przeplatającymi. Jego służącym jest młody, piętnastoletni kleryk, Kurt, który zawiedziony jest tym, co widzi w strukturach kościelnych. Jego wyobrażenia w momencie, gdy decydował się szkolić się na księdza, mijają się z rzeczywistością i z tym, w co wierzył. Widzi i doświadcza wielu przykrych, poniżających sytuacji, które coraz bardziej go przygniatają. Służba u von Rapparda to same obelgi, poniewieranie i wykorzystywanie, także seksualne. Biskupa Akwizgranu otacza aura tajemnicy i podziw, gdyż potrafi czynić cuda tak wielkie, że wprawia to w zdumienie i szacunek pospolity lud, ale też hierarchów Kościoła. Nikt nie wie, że jego moce są darem, które swoje źródło mają pochodzenie spoza naszego realnego postrzegania.

Drugim wątkiem, jest motyw związany z dawnymi wierzeniami słowiańskimi. Ich przedstawicielem jest Radosław z Nacieczy, który jest na tym świecie już ponad 200 lat! Gdy go poznajemy, jest świadkiem egzekucji na Rebecce posądzonej o celebrowanie starej wiary. Spalenie na stosie ma miejsce na krakowskim rynku, gdzie zgromadzona gawiedź oczekuje specyficznej rozrywki. Radosław nic nie może zrobić, by uratować kapłankę, natomiast wie, że dzięki wykonać swoją misję, od której zależą losy świata. Za przewodnika i pomocnika ma samego wielkiego słowiańskiego boga Swaroga.

Kolejny watek dzieje się już współcześnie, ale autor dokładnie nie określił czasu, tak jak nie zrobił tego we wcześniejszych przestrzeniach czasowych. Z tego względu, gdy nagle pojawia się rozdział, w którym obserwujemy Marka Kunickiego, byłam zdezorientowana, gdyż nagle ze średniowiecza zostałam przeniesiona w zupełnie inne klimaty.

Książka „Biskup” zaintrygowała mnie swoim opisem, ale też nie sposób przejść obojętnie obok okładki, na której widać na pierwszym planie dostojnika kościelnego, który patrzy w naszym kierunku ze stoickim spokojem. Patrząc w jego oczy można poczuć ciarki na plecach, bo nie jest to wzrok przyjazny i empatyczny. 

Panu Grzegorzewskiemu udało się stworzyć powieść, w której mrok i zło są wyczuwalne, niemal namacalne. Swobodnie przy  tym porusza się po zagadnieniach religijnych i wiary słowiańskiej, wykorzystując w tym celu bestiariusz słowiańskich wierzeń. Zestawia ze sobą dwa światy piętnując działania hierarchów Kościoła, którzy zamiast emanować miłością, dobrocią i empatią, wyrzucają z siebie najgorsze cechy. Wszechobecna obłuda, żądza władzy, zazdrość, nienawiść, hipokryzja, pycha to tylko niektóre grzeszki biskupów stworzonych na potrzeby tej książki. Jednak nie wszystkie postacie są fikcyjne. Jednym z nich jest wspominany wielokrotnie przez bohaterów powieści papież Benedykt XI (łac. Benedictus XI oraz biskup krakowski Jan Muskata, który pełnił tę funkcję w latach 1299-1320. Tego rodzaju dane dają możliwość osadzenia w czasie dziejących się wydarzeń, które mają miejsce w środowisku dostojników kościelnych, ale też pośród dawnej wiary, która tępiona jest ogniem i mieczem podczas wypraw krzyżowych.

Książka ma dobre tempo akcji, wiele charakterystycznych postaci, sytuacje pełne napięcia, intryg, splotów świata realnego z magicznym i demonicznym. Moje zastrzeżenie dotyczy braku zaznaczeń czasowych i niejasnego powiązania biegnących obok siebie wątków. Czekałam na jakieś wyraźne ich powiązanie i jedynie motywy średniowieczne spotkały się ze sobą w pewnym momencie. Natomiast rozdziały z udziałem Marka pojawiły się raptem trzy razy i trudno jest określić jego rolę w tej historii. Zakończenie mnie nie usatysfakcjonowało, gdyż czekałam na jakieś spektakularne połączenie współczesności z przeszłością, które nie nastąpiło, a w najciekawszym momencie powieść się po prostu urywa. Jest to sensowne tylko wówczas, jeśli autor zrobił to z rozmysłem i planuje kontynuację, gdyż nie mam poczucia, że ta historia została doprowadzona do końca.

Książkę przeczytałam, dzięki wydawnictwu:

Premiery Amare - wkrótce na mojej półce!

Na mojej półce jest już "Biegacz"

Biegacz

Premiera: 15.03. 2023 r!

Czy dasz się porwać zakazanym uczuciom?

Mateusz to wschodząca gwiazda futbolu amerykańskiego. Pewny siebie, charyzmatyczny i przystojny, z łatwością zdobył serca kibiców. Jednak niewiele osób wie, że mężczyzna od narodzin cierpi na nieuleczalną chorobę, a jeden wypadek na boisku wystarczył, by z jego pamięci ponownie zaczęły ulatywać słowa. Zbliża się ważny mecz i walka z czasem, by mężczyzna mógł zagrać. Właśnie wtedy na jego drodze pojawia się Aneta – najlepsza neurologopedka w mieście, która ma mu pomóc zatrzymać chorobę. Kobieta widzi w nim coś, czego nie dostrzegł nikt inny, a każde kolejne spotkanie zbliża ich coraz bardziej do siebie i podsyca rodzące się uczucia.

A wkrótce u mnie:

Stracony i Zagubiona

seria Wbrew pozorom

Tom II

Premiera 15.03.2023!

Kiedy myślisz, że straciłeś wszystko, pojawia się ktoś, dzięki komu rodzisz się na nowo

Ivo Sorokin stoczył się na samo dno. Dręczące go wyrzuty sumienia i tęsknotę za utraconym bratem zapija alkoholem, nie widząc nadziei na lepsze jutro. Gdy wydaje się, że już nic nie jest w stanie wyciągnąć go z otchłani, pojawia się Ona. Darija, rudowłosa piękność.

Z początku Ivo bierze ją za tandetną tancerkę erotyczną, przez co niechętnie przyjmuje do pracy w swojej ekskluzywnej restauracji. Dzień po dniu odkrywa w niej jednak silną i odważną kobietę, gotową skoczyć w ogień za ukochanym dzieckiem. Wyszła z piekła, do którego nie zamierza wracać…

Co połączy tych dwoje i jak bardzo zmienią nawzajem swoje życie? Czy w ich pełnych tajemnic życiorysach znajdzie się miejsce na szczere uczucie?

Królestwo węży i krwi

Premiera 22.03.2023!

Pełna magii opowieść o zakazanym uczuciu, które jest silniejsze niż przeznaczenie

W królestwie Avereel trwają konkury o rękę następczyni tronu – księżniczki Asteriee. Wybór wydaje się przesądzony, jednak sytuacja ulega diametralnej zmianie, gdy do sali tronowej wkracza władca barbarzyńców, żądając ręki księżniczki dla swojego syna. Oburzony król nie zgadza się, a lud z Wężowego Lasu nie przyjmuje dobrze odmowy. Tak rozpocznie się seria nieszczęść, w wyniku których Avereel spłynie krwią…

Kiedy lud z Wężowego Lasu ostatecznie zawłaszcza królestwo, na tronie zasiada odrzucony kandydat na męża.

Handar to potężny wojownik, który pożąda Asteriee i zamierza za wszelką cenę złamać jej opór. Dziewczyna zostaje wystawiona na najcięższą z możliwych próbę. Nie tylko będzie zmuszona walczyć z rozprzestrzeniającym się przekleństwem, potworami i dzikimi,

ale przede wszystkim z własnym sercem, zaczynającym zdradliwie bić dla wroga.

Co musi się wydarzyć, by narastające pożądanie wygrało z nienawiścią?

Czy można pokochać oprawcę swojego ludu?

Przeznaczona diabłu

Tom I

Premiera 29.03.2023!

Kiedy przyjdzie po ciebie sam diabeł, wiedz, że nie ma ucieczki od przeznaczenia.

Gdy w domu Alessy Rossie, córki jednego z bossów mafii, pojawia się Antonio Bonettie, dziewczyna jest przekonana, że właśnie ujrzała diabła. I to wcale nie z powodu jego porywczego temperamentu ani pseudonimu, pod jakim zna go cały półświatek. Alessa wie, że pojawił się, by zabrać ją ze sobą prosto do piekła. Na mocy zawartej z jej ojcem umowy dziewczyna zaraz po osiągnięciu pełnoletności ma zostać wydana za mąż za Antonio.

Wybór jest prosty – śmierć lub zniewolenie. Bo z tego świata nie ma innej drogi ucieczki…

Jak potoczy się życie dziewczyny uwikłanej w związek z najbrutalniejszym mężczyzną w Nowym Jorku?

Czy zaaranżowane małżeństwo stanie się dla niej przekleństwem czy… szansą na odnalezienie namiętności, jakiej nigdy nie doświadczyła?

1326. - "Zaufaj i podążaj" Tom III

"Oblicza miłości"

seria: Zaufaj i podążaj

Tom trzeci

Urszula Pieńkowska

Wydanie: I

Data wydania: 20.09.2022r.

Liczba stron: 268

Okładka: miękka

ISBN: 978-83-67395-07-6

Wydawnictwo: Liberum Verbum

Moja ocena: 6/6

„Im mniej masz, 

tym mniej możesz stracić.”

Miłość czasami chodzi krętymi ścieżkami, na której nie brakuje potknięć, poszukiwania właściwego kierunku, zanim dane osoby rozpoznają ją w swoich sercach. Wiadomym jest też, że miłość może mieć różne odcienie, wiele barw, odmian, które doskonale można dostrzec w książce „Oblicza miłości”, ale też pokazuje, że między nienawiścią a miłością jest cienka granica.

Kaja Gromska po rozstaniu z Darkiem korzysta z życia pełnymi garściami ciesząc się z roli singielki. Czasami tego nadużywa, gdyż niemal każdy wieczór spędza w klubach i przy alkoholu. Natomiast jej przyjaciółka Majka jest szczęśliwa w związku z Maksem, na którym zawsze może polegać. Cały czas obie panie prowadzą agencję detektywistyczną KAJMAK INVESTIGATION, która cieszy się coraz większym uznaniem. Po sprawie z pierwszego tomu „To nie przypadek” i drugiego pt. ”Trudny wybór” zlecenia płyną ciągłą falą. Tego dnia, gdy ponownie spotykamy się z bohaterkami, do Kai dzwoni zapłakana i zrozpaczona kobieta, prosząc o spotkanie. Gdy razem z Majką i Maksem podjeżdża pod wskazany adres, okazuje się, że dom zleceniodawczyni jest ogromną rezydencją, należącą do Agaty i Grzegorza Płockich. Wkrótce dowiadują się, że małżeństwo formalnie istnieje tylko na papierze, bo pan Grzegorz zniknął z życia pani Agaty osiem miesięcy temu, a teraz ich córeczka, trzyletnia Gabrysia, została porwana. Pani Płocka posądza o to swego męża. Wkrótce, wraz ze śledztwem okazuje się, że sprawa nie jest taka prosta i wszystko wygląda zupełnie inaczej, niż widać to na początku.

Autorka nie trzyma nas w niepewności zbyt długo, gdyż dosyć szybko ujawnia kulisy porwania, ale też pokazuje zdarzenia, które do niego doprowadziły. Czyni to poprzez ukazanie tej sytuacji z kilku punktów widzenia, więc znamy nie tylko działania Kai, Majki i Maksa, ale też Agaty i Grzegorza Płockich. Moje jedyne zastrzeżenie dotyczy braku oznaczenia, że wraz z relacją Agaty, a potem Grzegorza, przenosimy się o kilka lat wstecz, czyli ich opowieść dotyczy okresu sprzed porwania Gabrysi. Poznajemy historię ich znajomości od początku aż do chwili obecnej.

„Zaufaj i podążaj” to napisana z polotem trylogia z dobrze zaplanowaną fabułą, wieloma zwrotami akcji i nieprzewidywalnym ciągiem zdarzeń. Najbardziej z tych trzech historii podobała mi się część pierwsza „To nie przypadek” i niniejsza, czyli „Oblicza miłości”, która jest udanym zwieńczeniem serii i całkowicie zasługuje na finałowe fanfary. Każdy z tomów dotyczy osobnej sprawy, która zawsze jest wyjaśniona w jednym tomie, ale wątki związane z działalnością agencji Kajmak Investigation, łączą się ze sobą. Z tego względu dobrze jest znać tę historię od początku, ale nie stanowi problemu poznawania ich osobno. Wszystkie części są dynamiczne, podszyte humorem i z ciekawie poprowadzoną fabułą. W trzecim tomie, tak jak i w poprzednich tomach, akcja szybko się zmienia, dochodzą wciąż nowe elementy, zbiegi okoliczności i zabawne gagi. Wprawdzie autorka wyjawia wszystko od razu, więc znamy zarówno działania agencji detektywistycznej, jak i przestępców oraz innych osób związanych z tą sprawą, ale to nie zmniejsza zainteresowania przebiegiem zdarzeń i podążania za kolejnymi rozdziałami.

Nie można tej trylogii sklasyfikować jednoznacznie pod względem gatunkowym, gdyż nie jest to typowy kryminał. Oprócz niego zaznaczają się w niej wątki romansu, obyczajowe, a nawet mafijne, co w efekcie daje udany mix gatunkowy składający się na złożoną i kilkuwątkową fabułę. Poszczególne motywy ukazane są w osobnych rozdziałach, które oznaczone są imieniem osoby opowiadającej nam o swoich przeżyciach. Dzieje się w niej bardzo dużo, nie ma zbyt długich opisów, wszystko jest spójne, a nawet czasami zwariowane, ale to już zasługa bohaterek, które mają zdolność pakowania się w kłopoty. „Zaufaj i podążaj” to nieszablonowy kryminalny zestaw przygód, wraz z którym pani Urszula Pieńkowska dostarczyła mi dużej porcji rozrywki, ale też emocji, których nie brakuje w całej trylogii. Polecam!

Recenzja tomu pierwszego: "To nie przypadek"

Recenzja tomu drugiego "Trudny wybór"

Książkę przeczytałam, dzięki autorce.

"1325. - Melodia serca"

„Melodia serca”

Agata Suchocka

Wydanie: I

Gatunek: romans historyczny

Data premiery: 20 września 2022

Wymiary: 130 x 200 mm

Oprawa: miękka

Liczba stron: 336

ISBN: 978-83-67295-50-5

Wydawnictwo: Replika

Moja ocena: 5/6

„Proza życia tak szybko rozwiewała wszystkie ideały.”

Wielka wojna czyli I wojna światowa jest tak bardzo wyeksponowana w opowieściach, jak ta tocząca się w latach 40. Tymczasem także ona przyniosła wiele ofiar i nieszczęść ludziom żyjący w tamtym czasie. Jedną z nich był bohaterka książki "Melodia serca", na której zostawiła ona swój ślad.

Książka zabiera nas do pierwszych lat po I wojnie światowej. Jedną z jej ofiar jest Julia Corbert i jej matka Amaldine, która straciła wszystko: męża, majątek i marzenia. Pozostały długi i zhańbiona córka, dla której pozostały dwa wyjścia: klasztor, albo wyjście za mąż za jakiegoś bogatego mężczyznę. Kandydatów nie ma zbyt wielu, więc gdy chęć wzięcia Julie za żonę wyraża amerykański biznesmen Maurice Boncoeure, Amaldine bez namysłu zgadza się na wysłanie córki statkiem z Francji do Ameryki, tym bardziej, że hojny narzeczony przysyła jej bilet pierwszej klasy na rejs luksusowym transatlantykiem "Paris".  O Boncoeure wiadomo tylko tyle, że zajmuje się handlem dóbr luksusowych. 

Na statku Julie poznaje rodzeństwo, Romea i Delię Jonesów. On jest saksofonistą, a jego siostra to gwiazda jazzowej estrady. Umilają czas rejsu  pasażerom, by w ten sposób zarobić na  wymarzony klub jazzowy w Nowym Orleanie. Między Julie a Romeem szybko rodzi się uczucie, a dziewczyna jest gotowa bez namysłu porzucić wizję życia przy boku Maurice’a Boncoeure’a. Wkrótce dowiadujemy się, że rodzeństwo nie jest tak całkiem niewinnymi artystami. Występy są jedynie przykrywką dla ich nieczystych interesów. Spośród uczestników rejsu zawsze wybierają jakąś ofiarę i tym razem padło na samotną Julie, która wydaje się im łatwym kąskiem. Gdy poznają się bliżej, misterny plan rozsypuje się w pył, gdyż do głosu dochodzą uczucia.

Spodziewałam się trochę innej historii, bardziej romantycznej opowiadającej o płomiennej miłości, ale mimo to przeczytałam ją z zainteresowaniem. Okładka przyciąga wzrok i zachęca do poznania ukrytej za nią historii. Jej fabuła toczy się w większej części na statku i złożona została z kilku wątków. Początkowo wszystko zaczynało się, jak typowy romans retro, jednak z czasem wszystko potoczyło się w sposób nieprzewidywalny. Zaczynają wychodzić na jaw ukryte plany rodzeństwa, ale też prawdziwa twarz narzeczonego, do którego płynie bohaterka. Całość otoczona została klimatem Nowego Orleanu, wraz z muzyką jazzową, magią i czarami Voodoo. Autorka ma lekki styl pisania, dzięki temu możemy poczuć emocje przetaczające się przez kolejne epizody, skutecznie też oddziałuje na wyobraźnię, sugestywnie opisując wygląd danej osoby, jej zachowanie i myśli. Stosuje barwne porównania, metafory i   onomatopeje. 

"Melodia serca" bazuje na przemianie głównej bohaterki, która z cichej, skromnej i wycofanej osoby przeistacza się w pewną siebie, gotową na wszystko kobietę gotową walczyć o siebie, zwłaszcza wówczas, gdy musi zmierzyć się z rzeczywistością i życiem z obleśnym mężem, którego głos brzmi niczym "zgrzyt gwoździa", a w nocy słychać „bulgoczące pochrapywanie”. To powieść, która przenosi nas w lata 30 XX wieku, więc mamy okazję wniknąć w atmosferę ówczesnej epoki. Nie brakuje w niej emocji, zaskakujących splotów wydarzeń i intryg.

Dłuższa recenzja znajduje się na portalu Dobre Chwile

Książkę przeczytałam, dzięki współpracy z Bonito.pl 

1324. - "Sobie pisani"

Sobie pisani

Jolanta Kosowska

Wydanie: I

Data premiery: 10.02. 2023 r.

Liczba stron: 296

Wymiary: 130x210 mm

Okładka miękka ze skrzydełkami

ISBN: 978-83-8313-355-3

Wydawca: Zaczytani

Moja ocena: 6/6

„W życiu sztuką jest odróżnienie mistyfikacji od prawdy. Tylko od nas zależy, czy iluzję weźmiemy za prawdę, czy prawdę za iluzję.”

W związku dwojga ludzi podstawą wspólnego, udanego życia jest zaufanie i szczera rozmowa oraz umiejętność oddzielenia fałszu od prawdy. Gdy tego brakuje, wówczas sytuacja może wymknąć się spod kontroli, tak jak to miało miejsce u bohaterów książki „Sobie pisani”.

Marta prowadzi biuro podróży w Pradze, które współpracuje z biurem w Gdańsku, którym zarządza Hubert, jej chłopak. Poza tym Marta oprowadza turystów po Pradze, pokazując im piękno miasta, opowiadając fascynujące historie i legendy. Narzeczonych dzieli wiele kilometrów, ale mimo to Hubert pokonuje tę trasę dosyć często, by spędzić z ukochaną chociaż kilka dni. Razem planują wspólną przyszłość i odkładają pieniądze na ślub, wesele i własny dom. Niestety, ostatnia wizyta narzeczonego w Pradze skończyła się dla niech rozłamem. Hubert przyjechał do stolicy Czech ze swoją asystentką Anną na targi turystyczne. Podczas kolacji w restauracji Marta zauważa, że Hubert wciąż zajęty jest rozmową z Anną, jakby zapominał o siedzącej obok narzeczonej. Natomiast na nią zwraca uwagę nieznajomy mężczyzna, który zaprasza ją do tańca, co w Hubercie wzbudza złość i zazdrość. Po powrocie do mieszkania wynajmowanego u babki Sofii, dochodzi do burzliwej awantury, w wyniku której Hubert trzaska drzwiami, pozostawiając Martę w rozsypce emocjonalnej. Przyjaciółka Marty i wnuczka Sofii Alena, dowiedziawszy się o tym, co się stało, wpada na pomysł, by ochronić Martę przed nieszczęściem, rozgoryczeniem i pomóc odnaleźć szczęście.

To moje trzecie spotkanie z powieściami pani Jolanty Kosowskiej, po której dzieła zawsze sięgam w przeświadczeniu, że będzie to kolejna romantyczna i niezwykła historia. Tak było w przypadku książki „Bożonarodzeniowa Księga Szczęścia” oraz „Wielkie włoskie wakacje” i tak jest w „Sobie pisani”. Zwraca w niej uwagę na wartości, które są istotnie w życiu, a przede wszystkim podkreśla ważną rolę rozmowy, której w tej powieści zabrakło.

Fabuła oparta została na niedomówieniach, niewłaściwej ocenie sytuacji, zbyt szybko wyciąganych wnioskach pokazując, że każdy ma prawo popełniać błędy, ale nikt nie powinien ingerować w czyjeś życie, aranżować go według własnych wyobrażeń, gdyż każdy musi pokonać swoje problemy po swojemu.

Autorka umiejętnie stworzyła iluzję, w którą wnikamy od samego początku. Bardzo zgrabnie poprowadziła fabułę wykorzystując do tego zmienną narrację kilku osób. Każda z nich opowiada nam swoją wersję wydarzenia odsłaniając jednocześnie to, czego nie dostrzegaliśmy wcześniej. Dokłada swoją „cegiełkę” do fabuły poszerzając też nasze postrzeganie sytuacji, a my mamy coraz więcej informacji, poznajemy więcej szczegółów i zaczynamy dostrzegać prawdziwy obraz wydarzeń. Nagle okazuje się, że nie wszystko jest takie, jakie widzieliśmy na początku tej opowieści.

Najpierw widzimy sytuację i przeżycia z punktu widzenia Marty i razem z nią przeżywamy jej smutek, złość, zmęczenie, frustrację i emocjonalne cierpienie. Patrząc z jej perspektywy wydaje się nam, że wiemy w jakim kierunku podąży ta historia, lecz gdy do głosu dochodzi babka Sofia, Alena i Pepe, wszystko nabiera zupełnie niespodziewanego obrotu sprawy. Ulegamy iluzji, tak jak Marta, wokół której toczy się intryga. Sofia, Alena i Pepe podejmują działania w dobrej wierze, ale, gdy iluzja opada, okazuje się, że za nią jest gorycz i niesmak.

To powieść otoczona praskim klimatem, wschodami i zachodami słońca nad Wełtawą, urokiem wąskich uliczek i magii zaklętej na Moście Karola, emanująca feerią barw o różnych porach dnia. Autorka uwielbia Pragę, o której pisze w tej powieści z miłością. Pokazuje, że jest to miejsce, w którym może wydarzyć się wszystko. Odkrywa jej uroki, zwraca uwagę na romantyczne zakątki i tajemnice zaklęte w starych kamienicach.

„W tym mieście może wydarzyć się wszystko. Nigdzie w Europie nie ma tyle magii, czarów i kontaktów z diabłem.”

Kwestią, która wyłania się w trakcie poznawania tej historii jest miłość i różnice pokoleniowe w tym względzie. Poprzez osobę babki Sofii i jej wypowiedzi, autorka ukazuje urok dawnego podejścia do miłości, odkrywania siebie stopniowo, skradzionych spojrzeń, pierwszych pocałunków, piękno chwili, której dziś młodzi nie potrafią docenić. Zbyt szybko przechodzą z fazy poznania, do seksualnego zbliżenia, odzierając miłość z jej romantycznej otoczki. Wciąż pędzimy za karierą, sukcesem, poruszamy się w kieracie obowiązków, pracy, by gromadzić coraz więcej przedmiotów, a zapominamy o sobie i najbliższych osobach. Nie mamy czasu dla siebie i nie zauważamy, że proza życia zaczyna nas dzielić.

„Sobie pisani” to przepiękna historia, świetnie zaplanowana, ułożona z misternie splecionych ze sobą wątków. Wzbudza wiele emocji, skłania do refleksji, wzrusza i uświadamia, że życie to seria przypadków, ale też przeznaczenia, które kieruje ku sobie odpowiednie osoby, a przede wszystkim naszych decyzji. Każdy jest za nie odpowiedzialny i zbiera ich konsekwencje. Podobnie było z bohaterami tej książki. Każdy z nich dokonywał wyborów, które wprowadziły jeszcze większy zamęt. Marta zatopiona w swoim bólu tworzy w swoim umyśle obrazy, interpretując fakty po swojemu. Alena zbyt pochopnie wyciąga wnioski, co powoduje szereg zdarzeń, które okazują się pasmem pomyłek i nieporozumień, a pomoc ze strony Sofii i jej wnuczka Pepe wprowadza dodatkowy zamęt. Na ich przykładzie wyraźnie widać, że pomagać też trzeba umieć.

Czasami robimy coś w dobrej wierze, będąc przekonanym, że pomagamy danej osobie w jej trudnym momencie życia. Tymczasem nie mając wglądu w czyjeś życie, nie znając wszystkich elementów, możemy swoimi działaniami bardziej zaszkodzić, niż pomóc. Nie raz można usłyszeć, by się w coś nie wtrącać, zgodnie z przysłowiem „Nie pchaj palca między drzwi”, bo może się okazać, że zrobiliśmy komuś niedźwiedzią przysługę, o czym przekonali się boleśnie bohaterowie książki „Sobie pisani.” Chętnie pomagamy widząc czyjeś nieszczęście, ale pomagać też trzeba umieć, gdyż swoimi działaniami możemy sprawę jeszcze bardziej pogorszyć.

Książkę przeczytałam, dzięki wydawnictwu:

1323.- "Kwantowe uzdrawianie energią"

Kwantowe uzdrawianie energią

Sprawdzone techniki na podniesienie wibracji i przeprogramowanie świadomości

Michniewicz Grzegorz

Numer wydania: I

Data wydania polskiego: 13.05.2023

Liczba stron: 224

Wymiary: 145 x 205 mm

Oprawa: miękka

ISBN 978-83-8171-955-1

Wydawnictwo: Studio Astropsychologii

Ocena: 5/6

„Kwantowe pole energii i informacji są bazą działania ciała i umysłu.”

Bioenergoterapia jest dziedziną, która wzbudza kontrowersje. Jedni wierzą w jej działanie, inni podchodzą do niej sceptycznie, a jeszcze inni obawiają się jej, są i tacy, którzy widzą w tym szatańskie wpływy. Oczywiście te ostatnie są kompletną bzdurą, a obawy i negowanie wynika z niewiedzy na ten temat, albo spotkania nieuczciwych terapeutów. Jednak jest niezaprzeczalnym faktem, że są ludzie, którzy zostali obdarowani ponadprzeciętnymi zdolnościami i wykorzystują to dla dobra drugiego człowieka. Takim człowiekiem jest autor książki „Kwantowe uzdrawianie energią”, który przybliża nam ten temat posługując się badaniami z dziedziny fizyki kwantowej. Jest to, bowiem bardzo pomocna nauka w poznawaniu tego, czego nie widzimy tzw. „gołym okiem.”

Pan Grzegorz Michniewicz jest Wielkim Mistrzem Reiki, bioenergoterapeutą i od ponad 25 lat zajmuje się uzdrawianiem ludzi, więc często widzi efekty swoich działań. Jakiś czas temu zaczął się zastanawiać jak to wszystko działa, na czym polega mechanizm uzdrawiania, więc zaczął zgłębiać ten temat. Wiedział, że bioenergoterapia ma pozytywny wpływ na człowieka i pomaga w kwestiach zdrowotnych, ale jego wiedza na temat mechanizmu działania tego typu terapii opierała się na ogólnodostępnych informacjach. Z reguły ludzie postrzegają świat w zerojedynkowej rzeczywistości, ale, jak przekonuje autor, „Wszechświat tak nie działa”. Wszechświat oferuje nam wiele możliwości rozwiązania naszych problemów i jedną z nich jest uzdrawianie energetyczne.

Autor przekonuje, że każdy z nas posiada pole informacyjne, które przenika każdą naszą komórkę i wychodzi poza nasze ciało fizyczne, by połączyć się z energią Wszechświata. Przytacza niektórych badaczy, którzy zgłębiali ten temat i udowodnili, że w takim polu informacyjnym zostały zakodowane różne informacje, w tym związane z naszym zdrowiem. W swojej niewielkiej objętościowo książce udowadnia, że ma to ogromny wpływ na proces uzdrawiania. Przybliża pojęcie energii, prawa Wszechświata, jego powiązanie z mechanizmem leczenia energetycznego i udowadnia, że każdy z nas posiada w sobie potencjał pozwalający zwalczyć chorobę.

Temat fizyki kwantowej jest trudny do zrozumienia, gdyż najczęściej wykładany jest w typowej, naukowej formie. Pan Grzegorz Michniewicz robi to w lekkim stylu, bazując na własnym doświadczeniu, ale też sięgając do badań i opracowań naukowych. Przytacza od czasu do czasu znanych badaczy tematu i na bazie tego wyjaśnia wiele kwestii związanych z głównym tematem książki. Poprzez zebrany w niej materiał pragnął przybliżyć ludziom niekonwencjonalne metody uzdrawiania, pokazując, że istnieją różne drogi do zdrowia.

W prosty sposób opisuje przyczyny chorób i jednocześnie pokazuje jak sobie z nimi radzić przy pomocy wysokich wibracji oraz narzędzi pomocnych w tym procesie, takich jak wahadła i różdżki. Odsłania tajniki bioenergoterapii i swoich dokonań w czterech częściach, w których wyjaśnia, czym jest energia, materia, świadomość, podświadomość i nadświadomość. Przybliża pojęcie hologramu, teorię strun i preonów. Wyjaśnia, co jest nośnikiem uzdrawiających wibracji, na czym polega kreowanie rzeczywistości, czym jest uzdrawianie korpuskularno-falowe, promieniowanie elektromagnetyczne. Tym samym wyjaśnia, jak to się dzieje, że uzdrowiciele wysyłają energię, która powoduje poprawę funkcjonowania konkretnych organów i ustąpienie objawów.

Rozdziały są krótkie, a wiedza przybliżona została w bardzo przystępny sposób. Każdy z nich rozpoczyna zawsze krótki wstęp do poruszanego tematu, oraz ma podsumowanie po omówieniu zagadnień. Poszczególne rozdziały wnoszą wiele istotnych i ciekawych informacji, ale najbardziej zainteresowała mnie ostatnia część książki, w której autor przedstawia praktyczne terapie, które możemy wykonać sami. Podkreśla, bowiem, że każdy z nas może wyzwolić w sobie tego typu umiejętności. Trzeba tylko poznać zasady bezpieczeństwa i etyczne, których nie wolno przekraczać. Ważna jest też motywacja i odpowiedni poziom rozwoju duchowego, bez którego nie jest możliwe skteczne działanie w tym względzie. Autor uważa, że poznając zasady i mechanizmy procesu uzdrawiania oraz łącząc je z odpowiednimi metodami leczenia energetycznego można wyleczyć każde schorzenie i dolegliwość.

Trudno jest ludziom zrozumieć tego rodzaju praktyki, więc najczęściej korzystają tylko i wyłącznie z medycyny konwencjonalnej, co niestety nie raz nie przynosi oczekiwanych efektów. Są też tacy, którzy poszukują różnych metod pomagających skutecznie zwalczyć choroby, więc często zwracają się do tzw. „uzdrowicieli”. Medycyna konwencjonalna potrafi już radzić sobie z wieloma przypadłościami, ale nie ze wszystkimi. Natomiast bioenergoterapia, jako uzupełniająca terapię i stosowana przez wiarygodnych terapeutów może być ogromnym wsparciem w drodze do zdrowia.

Egzemplarz książki otrzymałam od portalu

1322. - "Sansara Nirwana i Natura Buddy" Tom III

Sansara Nirwana i Natura Buddy

cykl: „Biblioteka Mądrości i Współczucia”

Tom trzeci

Jego Świątobliwość Dalai Lama

Thubten Chodron

Numer wydania: I

Data wydania polskiego: 13.09.2022r.

Data wydania angielskiego: 22.01.2019 r.

Liczba stron: 384

Wymiary: 240 x 170 mm

Oprawa: miękka

ISBN 978-83-283-7758-5

Tytuł oryginału: Samsara, Nirvana, and Buddha Nature

Tłumaczenie: Krzysztof Krzyżanowski

Wydawnictwo: Editio Grupa Helion S.A

Ocena: 6/6

„Jesteśmy wartościowymi istotami, 

które zasługują na szczęście.”

Jego Świątobliwości XIV Dalajlamy nie trzeba nikomu przedstawiać. To najbardziej znany i rozpoznawalny przywódca duchowy Tybetańczyków propagujący w każdym zakątku świata współczucie i pokój. Jest niezwykle skromnym, empatycznym i serdecznym człowiekiem mówiącym o sobie, że jest zwyczajnym, buddyjskim mnichem. Przy współpracy z buddyjską mniszką Thubten Chodron powstał cykl „Biblioteki Mądrości i Współczucia”, który przybliża sens buddyjskiej filozofii. Książka „Sansara Nirwana i Natura Buddy” jest jej trzecią częścią.

Początki stworzenia cyklu  sięgają 1995 roku, gdy autorka: Bhikszuni Thubten Cziedryn (ang transk. Chodron) zwróciła się do Dalajlamy z prośbą o napisanie krótkiego tekstu na temat stopni ścieżki rozwoju. Ku jej zaskoczeniu, duchowy przywódca wyraził chęć napisania książki, w której zostaną szerzej omówione  materiały z traktatów filozoficznych. W efekcie powstał cykl oparty na tekstach z wykładów Dalajlamy, ale też na podstawie pytań kierowanych ze strony uczniów Dalajlamy pochodzących spoza Tybetu. Intencją tego opracowania miało być wyjaśnienie nieporozumień i błędnych teorii krążących na temat buddyzmu, ale też przybliżenie sensu buddyzmu.

Pierwszy tom nosił tytuł „Podążaj ścieżką Buddy” (2019), w którym Thubten Chodron rozmawiała z Dalajlamą o buddyjskim spojrzeniu na życie, umysł i emocje. Drugi tom ukazał się w 2020 roku pt. „Podstawy praktyki buddyjskiej”, który miałam okazję przeczytać. Poruszał on zagadnienia związane z odrodzeniem, przewodnikami duchowymi, drodze ku Oświeceniu i wielu aspektom naszego życia, wskazując ścieżki, którymi warto kroczyć, by rozwijać się duchowo.

Niniejsza część to kolejna porcja materiału do rozważania, który został ułożony w 14 tematycznych rozdziałach, w których omówione są różne zagadnienia związane z wieloma zagadnieniami duchowymi i istotą ludzkiej egzystencji. Autorzy skłaniają nas do przemyśleń prowadzących do odkrycia w sobie tego, co w nas tkwi najlepszego, przewartościowania swego życia, przyjrzeniu się swoim dobrym cechom, ale też tym, które są dla nas szkodliwe i nie pozwalają się przebudzić.

Całość opracowana jest tak, że może stanowić osobną lekturę w oderwaniu od poprzednich części. Każdy kolejny tom serii można czytać niezależnie i bez znajomości wcześniejszego opracowania, chociaż poznanie wszystkich tomów wzajemnie się uzupełnia. Można je traktować, jako źródło wiedzy w jakimś temacie, który jest nam w danym momencie potrzebny. Może być też pomocna w poszukiwaniu odpowiedzi na nurtujące nas pytania dotyczące naszego istnienia, sensu życia, refleksji, albo też w przypadku chęci przemyślenia jakiejś kwestii. W tym celu bez problemu odnajdziemy interesujący nas rozdział w przejrzystym spisie treści, w którym wyszczególniono poruszane zagadnienia. Można też zdać się na los i otworzyć książkę na przypadkowej stronie.

Thubten Chodron podkreśla, że książka jest wprawdzie wspólnym dziełem, ale zaznacza, że przedstawione zagadnienia są materiałem pochodzącym z nauk Jego Świątobliwości a ona jedynie zgromadziła w jednym miejscu wiedzę przekazaną przez Dalajlamę.

Materiał został przedstawiony w bardzo przystępnym stylu, chociaż wymaga skupienia nad poruszanymi zagadnieniami i czasu, by poznać całą publikację. Z tego względu nie jest to lektura, przez którą przelatuje się szybko. Przy niemal każdym temacie znajdziemy okazję do zastanowienia się nad tym, co przeczytaliśmy. Skłaniają do tego pytania i ćwiczenia zamieszczone na końcu rozważań na dany temat, ujęte pod nazwą Refleksje i oddzielone od głównej partii materiału liniami oraz wyróżnione mniejszą czcionką, więc trudno ich nie zauważyć.

Zaczynamy poznawać treść od przyjrzenia się naszej jaźni, Czterem Prawdom, sytuacjom, które są niezadowalające dla nas, a następnie w kolejnych rozdziałach wnikamy bardziej w zagadnienie związane z duhkhą i poznajemy przyczyny ich istnienia. Dowiadujemy się, co je przyciąga do naszego życia poprzez poznanie sześć rdzennych splamień. Dalsze rozważania dotyczą dwunastu ogniw współzależnego powstawania opisujące sposoby radzenia sobie z negatywnymi wpływami i pomagają wejść na duchową ścieżkę prowadzącą do szczęśliwego życia, a tym samym do Oświecenia.

Recenzja tomu drugiego 

Egzemplarz książki otrzymałam od portalu

1321. - "Listy do E."

Listy do E.

Kristine Turowska

Wydanie: Pierwsze

Data premiery: 22.02.2023r.

Liczba stron: 310

Wymiary: 130x210 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

ISBN: 978-83-8313-317-1

Wydawca: Novae Res

Moja ocena: 6/6

"Uciekając od samego siebie, 

nigdy nie zaznasz pełni szczęścia."

W dobie współczesnych form komunikacji między ludźmi pod postacią smsów, maili, Messengera itp., tradycyjne pisanie listów wypełnionych piękną treścią odeszło do lamusa. A jeszcze nie tak dawno był to popularny zwyczaj i możliwość opowiedzenia swoich przeżyć i myśli drugiej osobie, z którą nie możemy porozmawiać bezpośrednio. Powieść „Listy do E.” przywołuje urok słowa pisanego dając poczuć czar minionych czasów.

Źr. zdjęcia: Facebook strona Pałac Rozalin

Jej fabuła zabiera nas do dziewiętnastowiecznej podwarszawskiej wsi, ale też do stolicy, Krakowa, Łańcuta, a nawet na Morawy i do Wiednia. Gościmy u księżnej Rozalii, w jej pięknej posiadłości w Rozalinie. Autorka wyznała w swoim posłowie, że nieco dodała lat temu dworkowi, by dostosować go do swoich bohaterów. W rzeczywistości budynek został zbudowany w 1847 roku, a wydarzenia w powieści mają miejsce w 1823 roku.

Ogromnym plusem książki jest jej eleganckie wydanie, uzupełnione kolorowymi zdjęciami, na których autorka pozuje w sukni z epoki w przestrzeniach dworku w Rozalinie. Tekst został wydrukowany na białym papierze wyraźną czcionką, więc nie ma problemu z czytaniem treści. Całe dzieło otrzymało okładkę ze skrzydełkami, na której utrzymana została delikatna oprawa kolorystyczna.

Bohaterką książki jest kobieta, która skrywa swoją tożsamość przedstawiając się tylko literką K. - inicjałem imienia. Pozostawiając swoje dotychczasowe, paryskie życie za sobą, przybywa 12 lipca A.D. 1823 do niewielkiej, podwarszawskiej wsi Rozalin, gdzie swoją rezydencję wybudowała niedawno Księżna Rozalia. Tylko ona oraz przyjaciółka autorki listów i jednocześnie ich adresatka, tytułowa E., zna prawdziwe powody przyjazdu K. do Polski. Obie panie wymieniają swoje wrażenia zwierzając się sobie, pisząc często do siebie listy. W ten sposób poznajemy historię pewnego romansu i wyłaniające się stopniowo zdarzenia z przeszłości K. oraz bieżące wydarzenia.

Fabuła spleciona została z wątków fikcyjnych, które przeplatają się z prawdziwymi wydarzeniami i postaciami. To czasy, gdy Chopin miał 13 lat, a Adam Mickiewicz skończył 25 lat i dopiero zdobywał uznanie wśród arystokratycznego środowiska. Autorka poprzez słowa pisane przez K. tworzy w naszych umysłach obrazy ówczesnego świata opisując panującą wówczas modę, potrawy, wydarzenia kulturalne, a nawet pogodę panującą w poszczególnych dniach korespondencji. Na ostatnich kartach książki pisarka zamieściła indeks osób żyjących w latach 20. XIX wieku, które pojawiły się w tej historii.

„Listy do E.” to debiut pani Kristine Turowskiej, która napisała ciekawy, pełen uroku romans historyczny ujęty w formę epistolarną. Z tego względu nie ma w niej typowych dialogów, gdyż poszczególne listy są jednocześnie rozdziałami wypełnionymi tekstem opisowym. W ten sposób autorka listów opisuje zarówno wydarzenia, swoje emocje, myśli i wrażenia oraz prowadzone rozmowy. Można zauważyć, że zmieniła się wprawdzie obyczajowość, warunki życia, podejście do kobiet, ale nie zmieniła się ludzka natura.

Pani Turowska zadbała o detale zarówno dotyczące obyczajowości, jak i tła historycznego. Oparła tę historię o znane fakty historyczne czerpiąc wiedzę z dostępnych źródeł z tamtej epoki oraz w wielu dokumentach i publikacjach opisujących życie w dawnej Polsce. Inspiracją były także powieści Jane Austin oraz romans historyczny napisany w 1823 roku pt.: „Jadwiga Królowa Polski”, którego premierę zaznaczyła autorka w swojej powieści. 

Wraz z bohaterką listów uczestniczymy w koncertach, przedstawieniach, balach, spotkaniach towarzyskich, mając możliwość poczuć ówczesną atmosferę, panujące obyczaje, dworską etykietę, zaściankowość i normy społeczne, które ograniczały pozycję kobiety do roli matki, żony i pani domu dbającej o domowy mir. Kobieta była wciąż pod ostrzałem osądzającego społeczeństwa i każde odstępstwo od ogólnie przyjętych obyczajów spotykało się z krytykanctwem, plotkami, osądzaniem a nawet ostracyzmem. Przykładem może być pisanie powieści przez kobietę, co było postrzegane, jako coś złego i nieprzyzwoitego.

Autorka z rozmysłem nie ujawnia prawdziwego imienia i nazwiska osoby podpisującej się jako K., podobnie jak nie jest znana tożsamość adresatki, której imię też zostało skrócone do pojedynczej literki E. Listy zawsze tytułowane są w bardzo ciepły sposób, podobnie jak ich zakończenie, w których można zauważyć serdeczną zażyłość pań. Ten zabieg okazał się bardzo trafny i dobrze przemyślany, gdyż znając treść listu tylko z jednej strony, tworzy się otoczka tajemnicy, która zostaje stopniowo ujawniana, by całkowicie zaskoczyć w finałowym, ostatnim liście. Wówczas wszystko staje się jasne i nabiera całkowicie niespodziewanego znaczenia. Ostatni list pozostawia nas z pytaniem, co dalej? i tworzy pole dla czytelniczej wyobraźni. Mam jednak nadzieję, że pani Kristine Turowska ujawni nam dalsze losy bohaterów, gdyż ich historia bardzo przypadła mi do gustu.

Książkę przeczytałam, dzięki wydawnictwu: