1312. - "Brakujące odpowiedzi"

Brakujące odpowiedzi

Katarzyna Chmiel

Wydanie: I

Data premiery: 28.11.2022r.

Liczba stron: 526

Wymiary: 130x210 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

ISBN: 978-83-8313-301-0

Wydawnictwo: Novae Res

Moja ocena: 5/6

„lepiej jest popełniać błędy, wyciągać z nich wnioski i iść dalej, niż nie podejmować wysiłku działania w prawdzie i zgodzie z samym sobą i karmić się złudzeniami.”

Błędy są wpisane w naszą ścieżkę życiową, by pokazać nam właściwy kierunek. Są wynikiem wyborów i decyzji, które podejmujemy każdego dnia w różnych kwestiach. Skutki mogą być różne, bardziej lub mniej dotkliwe, ale zawsze są one naszymi lekcjami uczącymi właściwego postępowania w przyszłości. Bohaterka książki „Brakujące odpowiedzi” stara się mieć wszystko pod kontrolą, by uniknąć błędów. Jednak czasami nie da się ich po prostu ominąć, a skutki mogą być opłakane.

Stefania Rogosz przekonała się o tym pewnego dnia, gdy budzi się rano w swojej sypialni z bólem głowy i luką w pamięci, co do wydarzeń minionej nocy. Orientuje się, że zamiast swojej koronkowej bielizny ma na sobie jedynie męskie bokserki. Do tego za swoimi plecami słyszy męski głos. Myśląc, że to włamywacz, broni się atakując nieznajomego, na szczęście niegroźnie. Po tym emocjonalnym poranku udaje się do firmy zajmującej się reklamami, w której pełni funkcję dyrektorki działu sprzedaży. Tego dnia dochodzi do spotkania z potencjalnym klientem, prezesem firmy Softbud, dla której przygotowała prezentację. Wraz z szefem firmy wchodzi mężczyzna, z którym spędziła upojną noc. Okazuje się, że jest to wnuk właściciela Softbudu. Wkrótce wychodzi na jaw, że ich wcześniejsze spotkanie nie było dziełem przypadku, lecz przemyślanego planu.

Wszystko zaczyna się jak typowy romans erotyczny, do jakiego została ta powieść przypisana pod kątem gatunku literackiego. Jednak nie jest to w pełni jej prawdziwy charakter, bo tylko kilka scen intymnych do tego nawiązuje. Fabuła jest złożona z kilku wątków, które przybierają formę obyczajową, psychologiczną, filozoficzną a nawet detektywistyczną. Wypełniają ją liczne wydarzenia, w którym nie brakuje ciekawie nakreślonych osobowości, wielu przemyśleń, poruszanych zagadnień, tajemnic mających swoje korzenie w czasach PRL-u, intryg, zemsty i oczywiście gorących scen. Zaznaczają się w niej dwie główne osie akcji, ale od nich rozchodzi się kilka pobocznych.

Książka ma ponad 500 stron i to, co jest w niej istotne zawarte zostało na mniej więcej ¾ objętości wydania. Autorka czasami zbyt rozlegle przeciąga niektóre wątki, szczegółowo przedstawia, jakąś scenę a ich opisy potrafią się ciągnąć nawet przez kilka stron. Dużą uwagę przykłada do działalności firmy, w której pracuje Stefania ukazując jej sposób radzenia sobie z problemami, ale też do jej sfery intymnej. Stefania, bowiem jest wulkanem żądzy drzemiącym pod przykrywką pewnej siebie, zrównoważonej, mocno stąpającej po ziemi bizneswoman. Jednak w swoim domowym zaciszu, w ulubionej wannie wypełnionej pachnącą wodą z pianą, uwalnia w sobie kobietę spragnioną czułości i namiętności. Ta strona powieści została wyeksponowana dosyć wyraźnie obszernymi opisami, które nie wychodzą poza subtelność, zmysłowość i poczucie smaku, ale są zbyt długie i drobiazgowe. Ukazują piękno tej sfery naszego życia, bez wulgaryzmów i brutalności.

Autorka zdecydowała się na narrację trzecioosobową, więc na plan pierwszy wysuwają się różne osoby, w zależności, kogo dotyczy dany epizod. Jednak uważam, że lepsza byłaby punkt widzenia z poziomu pierwszej osoby, gdyż wówczas dana postać jest opowiada nam o wydarzeniach, a jednocześnie wyraża swoje myśli. W przemyśleniach bohaterki poruszane są różne zagadnienia o charakterze psychologicznym i filozoficznym, nad którymi się zastanawia, a my robimy to razem z nią. Analizuje swoje zachowanie, tok rozumowania, doświadczenia, które jej się przytrafiają, starając się znaleźć odpowiedź, dlaczego dzieje się w jej życiu tak, a nie inaczej.

Często pojawiają się takie sytuacje, których bohaterka doświadcza, a następnie wyraża swoje przemyślenia, które ujęte zostały w cudzysłowie w pierwszej osobie. Dotyczy to nie tylko Stefanii, ale też innych osób, które wyłaniają się na plan pierwszy, w zależności od dziejących się zdarzeń. Niektóre postacie pojawiają się epizodycznie, a niektóre nagle nabierają wyróżniającego się znaczenia. Dotyczy to na przykład przyjaciółki Magdy, która wkracza w akcję w drugiej połowie powieści i wówczas poznajemy jej problemy wraz z losami Stefanii.

Powieść „Brakujące odpowiedzi” jest debiutem pani Katarzyny Chmiel, która ma bardzo lekki styl i duży potencjał objawiający się ciekawymi pomysłami z intrygującymi epizodami oraz nietypowym rozwojem sytuacji. Nie spotkałam się jeszcze z tak poprowadzoną akcją i wątkami, jednak to, co najważniejsze było w tej fabule, zatopiło się w zbyt obszernych opisach i ciągnących się rozmowach, a nawet wydarzeniach, które nic nie wnosiły do przebiegu zdarzeń. Nie wszystkie wątki wybrzmiały w tej fabule, a do tego zakończenie ma charakter otwarty, co pozostawia nas z wieloma pytaniami, na które brakuje odpowiedzi. Mam zatem nadzieję, że autorka powróci jeszcze do swoich bohaterów i dokończy tę historię.

Książkę przeczytałam, dzięki wydawnictwu:

Już wkrótce "Zapomniana"! - zapowiedź

PREMIERA 22 LUTEGO 2023R.

wciągająca dylogia

ZAPOMNIANA TOM I

Czy oddasz swoją tożsamość za szansę przetrwania?

Dla Emmy, 21–letniej studentki, to miał być po prostu kolejny imprezowy wieczór spędzony w klubie ze znajomymi. Los chciał inaczej: młoda kobieta staje się świadkiem porachunków mafijnych, w wyniku których ulega poważnemu wypadkowi i traci pamięć. Gdy budzi się, kompletnie zdezorientowana, w łóżku nieznajomego mężczyzny, wie tylko jedno – jej życie już nigdy nie będzie wyglądało tak samo… Od tej pory skazana jest na łaskę bezwzględnych braci Romero z nowojorskiego kartelu. Zmuszona do wyjścia za mąż za jednego z nich, Landona, wkrótce pozna mafijne życie od podszewki. Co się stanie, gdy na horyzoncie pojawią się uczucia? I czy uda jej się przypomnieć, kim właściwie jest?

ZAPOMNIANA TOM II

Miłość nie zawsze wystarcza, by wygrać walkę o szczęście

Ktoś wie, kim naprawdę jest Emma i nie zawaha się wykorzystać tej wiedzy. Do dziewczyny zaczynają wracać postrzępione wspomnienia, a po ślubie z Landonem dodatkowo musi radzić sobie z brutalnym, mafijnym światem. Czy uda jej się odzyskać utraconą tożsamość? Co się stanie z relacją z Landonem, która stała się czymś znacznie więcej niż tylko wymuszonym małżeństwem?

Im bardziej tych dwoje pragnie zacząć nowe życie, tym częściej mroczna przeszłość do nich wraca, a los nie oszczędza ani ich, ani najbliższych im osób. Wszystko wskazuje na to, że ich walka o szczęście będzie najcięższą, jakiej doświadczyli…

1311. - "Bezdroża"

Bezdroża

Ewa Popławska

Wydanie: I

Data premiery: 25.01.2023

Liczba stron: 384

Wymiary: 200 x 130 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

ISBN: 9788383170572

Wydawnictwo Pascal

Moja ocena: 6/6

„Nic nie zwróci życia naszym bliskim.”

W czasie wojny ludzie przeszli piekło, które trudno sobie wyobrazić. Gdy koszmar się skończył w 1945 roku, wówczas z pewnością każdy miał nadzieję na lepsze życie i spokój. Z takim przeświadczeniem i wiarą przybywają do Gdańska z Wilna Anna i Kazimierz Warszawscy, bohaterowie powieści "Bezdroża". Wkrótce okazało się, że koniec wojny nie oznaczał dla nich końca problemów.

Jakiś czas temu ciotka Ani, Pola zapraszała ich do siebie, do Gdańska, wyrażając nadzieję, że wkrótce to miasto będzie polskie. Po wojnie faktycznie tak się stało, ale obiecany raj okazał się ruiną. Kilkanaście tygodni po zakończeniu wojny Ania i Kazik zastają na miejscu całkowicie zniszczone miasto, nieprzyjemną atmosferę, ogólną wrogość do obcych i niezadowolenie. Wkrótce udaje się im jednak znaleźć odpowiednie dla siebie mieszkanie, do którego prawa nabywają przez zasiedzenie. Anna zaczyna pracować w sklepie rybnym, a Kazimierz, niegdyś sławny muzyk w Wilnie, który ukończył Wileńskie Konserwatorium, teraz gra w jednym z nielicznych lokali na fortepianie do tzw. „kotleta”. Ich sytuacja się zmienia, gdy Kazik dostaje propozycję komponowania i koncertowania dla najważniejszych ludzi w mieście. Anna nie potrafi tego zaakceptować mając wciąż w pamięci tragiczne zdarzenia, jakie dotknęły jej bliskich z rąk Rosjan. Dostaje szansę pomszczenia śmierci ukochanych osób w momencie, gdy poznaje Eugeniusza Moczko działającego w podziemiu przeciwko komunistom. Anna miałaby uwodzić podejrzanych ludzi współpracujących z komunistycznymi władzami, by w tym czasie Moczko mógł wykradać z ich mieszkań tajne i kompromitujące ich dokumenty.

Książka jest efektem dobrego przygotowania podłoża tej historii, wyobraźni i talentu pisarskiego pani Ewy Popławskiej, która oparła swoją powieść o wydarzenia, których świadkiem byli jej dziadkowie. Zaletą jest umiejętne stworzenie tła dla dziejących się wydarzeń, wśród których nie brakuje prawdziwych faktów, chociażby referendum ludowego, czy egzekucji zbrodniarzy hitlerowskich. Pojawiają się też autentyczne postacie, na przykład pierwszy powojenny prezydent Gdańska, ale przedstawiona historia jest całkowicie fikcyjna. Jednak czytając ją, zapominamy o tym, gdyż została opowiedziana zwyczajnie, bez patosu, w sposób, który pozwala uwierzyć, że ta historia mogłaby wydarzyć się naprawdę. Autorka stworzyła bardzo bogatą galerię postaci z różnych kręgów społecznych nakreślając różnorodność mieszkańców Gdańska, a przy tym ukazując różne warstwy społeczne, warunki życia, zagrożenia i poglądy. Na tym tle śledzimy dzieje państwa Warszawskich, ale też brata Kazika, Konstantego, siostry Ani, Hanny oraz ich przyjaciół, znajomych na przestrzeni od drugiej połowy 1945 roku i przez cały 1946 rok.

Najmniejszą sympatią darzyłam Annę, która wciąż żyje przeszłością, ale jak sama stwierdza, stara się nie wnikać w nią za bardzo. Po prostu działała mi na nerwy swoją postawą. Nie była przecież jedyną osobą cierpiącą z powodu traumatycznych przeżyć. W tajnej pracy kieruje się początkowo chęcią zemsty, ale wkrótce uświadamia sobie, że bardzo odpowiada jej rola, jaką gra w kontaktach z wyznaczonymi przez Eugeniusza celami. Nie zauważa, że coraz bardziej oddalają się z Kazimierzem od siebie, a on zaczyna powątpiewać w ich miłość, którą oboje wobec siebie deklarują. Próbowałam ją zrozumieć, ale coraz bardziej mnie ona do siebie zniechęcała. Opanowana przez chęć zemsty coraz bardziej pogrąża się w swojej traumie, kierowana osobistymi pobudkami, nienawiścią do komunistów, nie widzi, że krzywdzi zarówno siebie, jak i najbliższą jej osobę, czyli Kazimierza. Żyje w świecie iluzji, zatracając realną ocenę sytuacji i ludzi. W swoim zacietrzewieniu jest gotowa poświęcić nawet osoby blisko związane z nią i Kazimierzem. Staje się wyrafinowana, zgorzkniała, perfidna i nieczuła. Nienawiść wnika w nią, niczym trucizna, która zatruwa jej duszę. Obcy ludzie, którzy stracili życie w czasie wojny, byli dla niej tylko nazwiskami, ale jej osobiste dramaty sprawiły, że o wiele szybciej była skłonna wybaczyć krzywdy popełnione przez Niemców niż przez Rosjan.

„Bezdroża” to tytuł, który doskonale współgra z wydarzeniami opisanymi na kartach tej książki, gdyż ogromna ilość ludzi stała wówczas na rozdrożu, próbując odnaleźć się w powojennej rzeczywistości i po prostu żyć. To powieść bardzo złożona, wielowarstwowa i kilkuwątkowa, w której zarysowują się dylematy moralne, obyczajowe, polityczne i społeczne. To nie tylko opowieść o wyborach stawianych na drodze bohaterów przez ówczesne czasy, ale też o zawiłościach ludzkich uczuć i wzajemnych relacji. Autorka skłania do refleksji i przyjrzenia się wartościom, które definiują nasze życie. Sprawia, że wczuwamy się w poszczególne postacie, zarówno te główne, jak i poboczne, próbując zrozumieć ich postępowanie.

Łatwo jest nam dziś osądzać ludzi za ich decyzje podejmowane w czasach, gdy Polska podnosiła się z powojennej pożogi. Tymczasem warto sobie zadać pytanie, co byśmy zrobili na miejscu takich osób jak Kazimierz, Tadeusz, Ania czy Kostek? Patrząc z dzisiejszego punktu widzenia trudno jest zrozumieć niektóre zachowania, ale dzięki tej historii możemy spojrzeć na to z innego punktu widzenia, spróbować wniknąć w ówczesne realia i poczuć atmosferę powojennych lat. Nie chodzi o to, by wybaczać wbrew temu, co czujemy, ale nie można wciąż żyć przeszłością, gdyż wówczas nie jesteśmy w stanie ruszyć do przodu. W tych trudnych czasach każdy chciał przeżyć, szukał dla siebie stabilizacji, o którą było trudno. Świetnie to wyraził Kostek, który na pytanie Ani, czy trzyma z komunistami, odpowiada: „Jeśli pytasz, czy wybieram życie, czy śmierć, odpowiedź jest prosta: życie.”

Książkę otrzymałam z Klubu Recenzenta serwisu nakanapie.pl

1310. - "Życie nocne"

Życie nocne

Nora Roberts

Data wydania: 25.01.2023r.

Data premiery w USA: 24.05.2022

Kategoria: Obyczajowe

Liczba stron: 640

Wymiary: 

ISBN: 9788382894165

Tytuł oryginału: Nightwork

Wydawnictwo: Świat Książki

Moja ocena: 5/6

„Każdy dzień to dar.”

Dawno temu, bo w 1905 roku francuski pisarz Maurice Leblanc w swoim opowiadaniu pt.: „Aresztowanie Arsene'a Lupina” powołał do literackiego życia niezwykle uroczego dżentelmena-włamywacza. Popularność tej postaci wśród ówczesnych czytelników skłoniła autora do napisania kolejnych przygod z tym bohaterem w osiemnastu powieściach, trzydziestu dziewięciu opowiadaniach i pięciu sztukach teatralnych. Ta fikcyjna postać doczekała się też kilku ekranizacji. Ja najbardziej pamiętam serial z Georgesem Descrières w serialu z lat 1971–1974r. Piszę o nim, dlatego, gdyż czytając „Życie nocne” miałam skojarzenia właśnie z Arsene'm Lupin. Wprawdzie pobudki skłaniające Harry’ego Bootha, miejsce i czas akcji są zupełnie inne, ale on także miał skłonności do przebierania się i przyjmowania wielu tożsamości w celu popełniania przestępstw, dlatego zaczęto nazywać go Kameleonem.

Zanim jednak Harry stał się Kameleonem, był zwykłym chłopcem. Gdy skończył 9 lat, życie zmusiło go do przestępczej działalności, gdyż wówczas na raka zachorowała jego ukochana mama Dana. Harry był wychowywany bez ojca, który ulotnił się zaraz po jego przyjściu na świat, więc chłopak pozostał pod opieką mamy i jej siostry Mags. Siostry prowadziły firmę sprzątającą, w której pomagał także młody Booth. By opłacić rachunki, terapie i kredyty hipoteczne oraz jedzenie, Harry zaczął po prostu kraść. Tę umiejętność szkolił wraz z kolejnymi latami dorastania, więc w kilkanaście lat później był mistrzem wśród złodziejaszków. Na zewnątrz – niezwykle spokojny, wycofany, inteligentny, przystojny, wzbudzający zaufanie. ale gdy przychodziła noc, zmieniał się w wyrafinowanego włamywacza. Z powodu swego skrywanego zajęcia nigdy się nie zakochał, gdyż wiązało się to z ryzykiem ujawnienia jego prawdziwego oblicza. Wszystko zmieniło się, gdy pewnego dnia poznaje Mirandę, córkę profesora Bennetta Emersona wykładającego na uniwersytecie, na który Harry uczęszcza, jako wolny słuchacz. Drugim faktem zmieniającym jego życie było pojawienie się na jego drodze pewnego bogatego i wpływowego kolekcjonera, Cartera LaPorte’a, który zleca mu kradzież cennego obrazu. To zdarzenie okazało się dla Harry'ego brzemienne w skutkach, gdyż kolekcjoner nie zamierzał poprzestać tylko na jednorazowym zadaniu, a Harry z kolei nie planował z nim współpracować. By uwolnić się spod jego wpływów, Harry musi użyć swojego sprytu i zdolności godnych Kameleona.

Sięgając po książkę „Życie nocne” nie oczekiwałam, że będzie to powieść z dreszczykiem, więc nie byłam zawiedziona, gdy zamiast kryminału i thrillera poznałam historię, której bliżej jest do romansu i gatunku obyczajowego z elementami kryminalnymi. W związku z tym lektura mnie nie zawiodła, chociaż były momenty znużenia, gdyż Nora Roberts lubi się rozpisywać i rozciągać temat do granic możliwości i podobnie jest tutaj. Dosyć szczegółowo przedstawia życie Harry'ego pokazując nam jego drogę od chwili, gdy był dzieckiem i zaczął włamywać się do domów, poprzez lata dorastania aż po dorosłość. W ten sposób przebywamy z nim przez kilkadziesiąt lat poznając go coraz lepiej i wyrabiając sobie o nim zdanie.

"Świat jest jak ostryga.

Trzeba tylko podważyć skorupę i wyjąć z niej perłę."

Swoją opowieść autorka zawarła w jednym, dosyć grubym tomie liczącym prawie 640 stron i podzieliła to na trzy części. Pierwsza była najbardziej dłużącą się i najmniej emocjonalną, mimo że opowiadała o czasie, gdy matka Harry'ego walczyła z chorobą nowotworową. Jest ona zbyt szczegółowa i opisowa. Wzruszenie wywoływała jedynie troska, z jaką syn troszczył się o matkę, będąc gotowym na każdy krok, byleby tylko pomóc jej w dojściu do zdrowia i w zapewnieniu godziwych warunków życia. Niezwykle barwną osobą jest w niej Mags, która wprowadza dużą porcję energii i barwy do dziejącej się historii. Mags jest osobą parającą się wróżbiarstwem, a wcześniej pracowała, jako showgirls, performerka, asystentka iluzjonisty. Natomiast po śmierci siostry ponownie zaczęła świadczyć usługi wróżbiarskie przez telefon. Bardzo polubiłam tę postać o duszy wolnej, niezależnej, pełnej życia, nietuzinkową, niepoddającą się standardom i normom społecznym. Dużo lepiej czytało mi się książkę od drugiej części, gdy Harry jest już dorosły i realizuje swoje marzenia o uczeniu się w prestiżowej uczelni, a potem, gdy pojawia się miłość jego życia, ale i kłopoty. Akcja w drugiej połowie powieści zdecydowanie przyspiesza i przykuwa uwagę.

„Życie nocne” zawiera historię mało prawdopodobną, bo trudno mi było uwierzyć, że ktoś, kto okrada ludzi odkąd jest dzieckiem i robi to przez cały czas, ani razu nie został złapany. Trochę płytko została potraktowana sprawa sprzedaży skradzionych przedmiotów. Mamy wrażenie, że wszystko uchodzi Harry'emu na sucho. Chociaż w pewnym momencie wspomina w jednej z licznych rozmów, że został aresztowany na pół roku, ale dowiadujemy się o tym mimochodem, przy okazji opisywania zupełnie innej sytuacji. Kilka razy zdarzyło się w fabule, że główny bohater mówi o jakimś zdarzeniu, o którym nie było mowy wcześniej. Do tego nigdzie nie pracuje, a jedynie zdobywa wiedzę, uczy się języków, stać go na dostatnie życie, podróże i luksusy, a przy tym nikt nie podejrzewa go o niecne działania.

Całość obserwujemy w narracji trzecioososbowej, ale z początku tylko z punktu widzenia Harry'ego. Gdy w jego życiu pojawia się Miranda, wówczas akcja ukazywana jest też z jej strony, więc mamy możliwość poznać też jej zdanie. Od tego momentu dzieje się znacznie więcej i z większym zaangażowaniem śledziłam losy bohaterów. Zakończenie było do przewidzenia, ale do tej chwili byłam nie raz zaskoczona pojawiającymi się wydarzeniami i rozwojem sytuacji, prowadzących do tego, by efekcie Harry zrozumiał, że najcenniejszym skarbem w życiu jest miłość.

Książkę otrzymałam z Klubu Recenzenta z serwisu nakanapie.pl

1309. - "Pokonaj przeziębienie i grypę"

Pokonaj przeziębienie i grypę

Skuteczne, naturalne metody antywirusowe 

poparte badaniami naukowymi 

na infekcje układu oddechowego - bez leków

dr Bruce Fife

Numer wydania: I

Data wydania polskiego: 08.04.2022r.

Data wydania angielskiego: 3.04.2021r.

Liczba stron: 328

Wymiary: 145 x 205 mm

Oprawa: miękka

ISBN 978-83-8272-206-2

Tytuł oryginału: Knockout Colds and Flu Naturally: Science-Based, Drug-Free Solutions to Respiratory Infections

Wydawnictwo: Vital

Miejsce wydania: Białystok

Ocena: 5/6

„Nie musisz czuć się bezradny. Możesz już teraz podjąć działania, by ochronić siebie i swoją rodzinę przed większością wirusowych infekcji dróg oddechowych.”

Grypa, przeziębienie, wirusy i bakterie są z nami od zawsze. Dawniej były to choroby śmiertelne. Dziś medycyna zna już sposoby radzenia sobie z nimi, ale i tak nie ze wszystkimi schorzeniami potrafi sobie poradzić. Pojedyńcze przypadki zachorowań nie wzbudzają niepokoju. Inaczej się ma sparwa, gdy jest ich w krótkim czasie coraz więcej. Wraz z pojawieniem się pandemii, u ludzi budzi się lęk, co jest zrozumiałe, a ostatnie lata pokazały nam, jak łatwo można zasiać strach, gdy pojawiają się ogniska epidemiczne. Autor książki „Pokonaj przeziębienie i grypę” przekonuje, że nie jesteśmy bezsilni wobec krążących wirusów i bakterii. Uważa, że „wykształcono w nas poczucie bezsilności” poprzez to, co jest nam przekazywane w mediach i prasie.

Bruce Fife napisał tę książkę w 2021 roku, a więc w czasie, gdy pandemia koronowirusa w pełni opanowała świat. Teraz, gdy tę falę mamy za sobą, warto wiedzieć, jak uchronić się przed kolejnymi zagrożeniami grypowymi.

„Niezależnie od wieku i stanu zdrowia można podjąć pewne działania, by się ochronić przed właściwie każdym wirusem oddechowym – nawet nowymi wirusami odpowiedzialnymi za pandemię”

źr. zdjęcia: amazon.com

Autor to kompetentna osoba w tym temacie, gdyż jest lekarzem naturopatą, dietetykiem i uznanym ekspertem w dziedzinie edukacji zdrowego odżywiania. Nazywany jest "Doktorem Kokosem" lub „Kokosowym Guru” gdyż propaguje zalety kokosu i produktów z nim związanych. Ja miałam okazję przeczytać kilka jego książek z kilkudziesięciu, które ma na swoim koncie. Na mojej półce pojawiły się między innymi „"Płukanie Ust Olejem", "Cud Oleju Palmowego" , "Zdrowe oczy" "Kokos - naturalny antybiotyk", "Wylecz artretyzm" czy „Kryzys Ozdrowieńczy" i inne.

W swojej najnowszej książce na początku przypomina początki pojawienia Covid-19, który został nazywany „nowym koronowirusem”. Nakreśla jego charakterystyczne cechy, uświadamia szybkość rozpowszechniania się, sposoby zarażania i kto jest najbardziej zagrożony. Zabiera nas także w przeszłość, gdy nie odróżniano przeziębienia od grypy, a metody „leczenia” bardziej szkodziły, niż pomagały. Przybliża dawne „terapie”, czasami brutalne i makabryczne, ówczesne podejście medyków, by potem uświadomić, jakie medycyna zrobiła ogromne postępy.

Analizuje, dlaczego ludzie chorują, dlaczego różnie reagują na koronowirusa i dlaczego przebieg choroby jest tak różnorodny. Opisuje cechy charakterystyczne dla przeziębienia, grypy, ale też „grypy żołądkowej”, norowirusów, rotawirusów. Odnosi się do stosowania leków przeciwwirusowych, szczepionek, przyjmowania witaminy D, witaminy C i innych ważnych składników odżywczych. Nie zabrakło też przedstawienia zalet oleju kokosowego i prawidłowego odżywiania. Omawia kroki, jakie należy podjąć w profilaktyce i leczeniu infekcji układu oddechowego. Poza swoim doświadczeniem doktor Fife korzystał z wiedzy naukowej zaczerpniętej i wynikach badań medycznych oraz dietetycznych, a także danych udostępnionych przez amerykańskie Centrum Zwalczania Chorób, które zajmuje się zagadnieniami zdrowotnymi.

Wirusy oddechowe są wszędzie i nie sposób ich uniknąć. Izolowanie się od społeczeństwa, siedzenie w domu, noszenie maseczek, ograniczenie swobodnego poruszania się, przyjmowania leków i szczepionek nie chroni nas całkowicie. Doktor Fife przekazuje w przystępnej formie proste, nieszkodliwe, niedrogie i co najważniejsze: skuteczne metody, które ochronią nas przed infekcjami i wirusami.

Uświadamia, że nasze ciało składa się z wielu ekosystemów, wśród których są drobnoustroje, bakterie, które mają korzystny wpływ na nasze zdrowie, prawidłowe funkcjonowanie organizmu. Podkreśla, że najważniejsze, by umieć o nie zadbać, by obniżyć ryzyko zarażenia się wirusem siebie oraz najbliższych. Jednym z ważniejszych jest wzmocnienie naszego organizmu. Autor podpowiada jak to zrobić, by jak najszybciej pokonać wrogie wirusy, czuć się bezpiecznie wśród czyhających na nas zagrożeń.

Egzemplarz książki otrzymałam od portalu

1308. - "Anioł z rubinowym sercem"

Anioł z rubinowym sercem

Joanna Szelągowska

Wydanie: I

Data premiery: 17 stycznia 2023r.

Liczba stron: 436

Wymiary: 140x205 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

IBSN 978-83-8202-605-4

Wydawca: Zysk i S-ka

Moja ocena: 5/6

„Od życia należy się życie 

i dobrze, że trwa.”

Dobra okładka to połowa sukcesu, więc od razu, gdy zobaczyłam front książki „Anioł z rubinowym sercem”, od razu mnie zachwyciła. Do tego niezwykle intrygująco brzmiał opis redakcyjny, więc liczyłam na niesamowitą opowieść, która pozostanie ze mną na dłużej. Nie do końca tak się stało, gdyż historia przedstawiona przez autorkę była trochę zagmatwana. Zanim dochodzi do spotkania, o którym mowa w zapowiedzi, pojawia się jeszcze szereg zdarzeń, które biegną swoim niespiesznym rytmem.

Zaczyna się trochę, jak powieść fantasy i to wrażenie przeplata się przyziemnymi wątkami, które są związane z realnymi postaciami biorącymi udział w tej opowieści. Przez cały czas odnosiłam wrażenie czegoś nieziemskiego, mistycznego i eterycznego, co za chwilę zaistnieje i wpłynie na przebieg wydarzeń oraz decyzję poszczególnych osób.

Książka nie należy do tych, które czyta się szybko, gdyż jej tempo jest raczej powolne, a wątki rozciągnięte. Ogromnym plusem jest język pisarski, który niezwkle barwnie i plastycznie poługuje się autorka. Używając pięknych słów, niemal poetyckich określeń, metafor, porównań, oryginalnych opisów oddaje atmosferę chwili, otacza słonecznym blaskiem, klangor żurawi, uwodzi zapachem lasu, otula poranną rosą tak, że niemal czujemy jej dotyk na swojej skórze.

Pośród tego leśnego krajobrazu porusza się na białym rowerze tajemniczy Rowerzysta w kapeluszu w typie fedora. Jego drogę śledzimy wraz ze ścieżkami innych postaci, wśród których jest Fabian, jego żona Klara i córka Kasia. Wszyscy docierają do Plewek, gdzie mieszka matka Fabiana – Katarzyna, z którą Fabian nie rozmawiał od wielu lat. Teraz wyrusza do niej razem z Kasią, gdyż Katarzyna złamała nogę i potrzebuje pomocy. Zanim jednak tam dotrą, czeka ich droga, która pokaże im, ile dla siebie znaczą i jakimi wartościowymi ludźmi są. W trakcie pewnych zdarzeń dołączają do nich niemieccy turyści Johann i Walburga, przyjaciel rodziny Aleksiej i wiele innych.

Książkę „Anioł z rubinowym sercem” można zaliczyć do powieści drogi, gdyż każdy z bohaterów wyrusza w podróż zmierzając do jednego celu, a w czasie jej przebiegu odkrywają siebie na nowo. Trudno napisać o niej w kilku czy kilkunastu zdaniach, gdyż jej fabuła obfituje w różne wątki mające znamiona obyczajowe obyczajowe, pokazujące różne relacje międzyludzkie, nie tylko w obrębie rodziny, ale też międzynarodowych, ale też reflksyjne, filozoficzne i magiczne.

Czytając miałam wrażenie, że jej akcja nie dzieje się współcześnie, ale nie jest dokładnie określony czas wydarzeń. Autorka pozostawiła to do rozstrzygnięcia czytelnikom. Wywnioskowałam, że ta opowieść ma miejsce krótko po wejściu Polski do Unii Europejskiej i jest rok 2004. Taki wniosek nasuwa się, gdy w pewnym momencie jest podana informacja, że córka Fabiana, Kasia, urodziła się 23.06.1988 roku, a obecnie już za kilka dni skończy szesnaście lat, więc wzniosek nasuwa się sam.

To udany debiut pani Joanny Szelągowskiej, która porusza w swojej książce wiele ważnych zagadnień, ale też zabiera w podróż przez ścieżki i drogi polskich miast, miasteczek i wsi. Opowiada o losach kilku pokoleń naznaczonych powstaniem styczniowym, wojnami, dramatami, wyrzeczeniami, przemianami gospodarczymi i politycznymi. Owiewa zapachami, szumem wiatru, ale też zabiera w podróż przez miejsca odwiedzane przez podróżników. Mieszają się w niej nie tylko gatunki literackie, ale też różne charaktery, zwyczaje, problemy i narodowości. To zatem opowieść o ludzkich losach, ale też historie zabytków, dzieje miejsc, mijanych zakątków i życiu którego udziałem jesteśmy my osobiście.

Książkę otrzymałam z Klubu Recenzenta serwisu nakanapie.pl

1307. - "Księga czarów Baby Jagi i słowiańskie praktyki magiczne"

Księga czarów Baby Jagi 

i słowiańskie praktyki magiczne

Jak tworzyć amulety ochronne i talizmany, pleść wieńce z ziół, robić zaczarowane motanki oraz pracować z duchami lasu

Madame Pamita

Numer wydania: I

Data wydania polskiego: 10.11.2022r.

Data wydania angielskiego: 8.04.2022 r.

Liczba stron: 336

Wymiary: 165 x 240 mm

Oprawa: miękka

ISBN 978-83-8301-163-9

Tytuł oryginału: Baba Yaga's Book of Witchcraft: Slavic Magic from the Witch of the Woods

Tłumaczenie: Kamila Knockenhauer

Wydawnictwo: Studio Astropsychologii

Miejsce wydania: Białystok

Ocena: 6/6

„Pamiętajcie o naszej magii. 

Nasze drogi nie mogą zostać zapomniane”.

Podziwiamy inne kultury, przyjmujemy zwyczaje pochodzące z obcych tradycji, nosimy amulety wzięte z dalekich krajów, a zapominamy o rodzimych korzeniach, jakim są nasze słowiańskie zwyczaje, obrzędy i magiczne praktyki. Niektóre z nich przypomina nam autorka książki „Księga czarów Baby Jagi”, w których możemy poznać słowiańskie praktyki nie tylko magiczne, ale też zwyczaje, które do dziś są obecne w naszej ludowej obrzędowości.

Dawno temu pewna kobieta i mężczyzna o dobrych sercach prowadzili w małej wiosce swój sklepik. Żyło im się dobrze i spokojnie w przytulnym domu. Mieli wszystko, by cieszyć się dostatnim życiem. Do szczęścia brakowało im tylko dziecka. Aż w końcu, po wielu latach, na świat przyszła śliczna dziewczynka, którą nazwali Wasylina. Z każdym rokiem dorastania jej uroda rozkwitała, a jej serce emanowało czystą życzliwością i miłością do ludzi, zwierząt, roślin i Matki Natury. Pewnego dnia jej mama zachorowała i nie mogła towarzyszyć córce w domowych obowiązkach, więc Wasylina sama musiała wykonywać każdą pracę, co nie było dla niej niczym uciążliwym. Niestety pewnego dnia ukochana matuszka umiera. Po kilku latach ojciec ponownie ożenił się z kobietą,  która miała już swoje dzieci. Jak łatwo się domyśleć, szczęśliwy czas dla Wasyliny się skończył. Ta część przypomina nieco bajkę o Kopciuszku, ale nią nie jest, bo dalsze losy Wasyliny różnią się od znanej baśni przede wszystkim tym, że pobrzemiewają w niej motywy wierzeń słowiańskich.

„Księga czarów Baby Jagi” to połączenie formy beletrystycznej z poradnikiem, gdyż każdy rozdział rozpoczyna się od krótkiej bajki, której wątek nawiązuje do tego, o czym w kolejnym akapicie będzie opowiadać Baba Jaga. Dzieli się ona swoją mądrością zdobytą od kilku pokoleń przodków, swojej mamy, babuszki i potężnej magię „wszystkich kości wszystkich babuszek, które zaprowadziły mnie aż do pierwszej z nich, Baby Jagi”

Warto zauważyć, że całość została wydana w dużym formacie, na dobrym, białym papierze, na którym tekst wydrukowano wyraźnie. Dominuje w nim kolor czerwony, którym oznaczone są ramki wzorowane na ukraińskich motywach, oraz tekst opowiadający o losach Wasyliny. Jej historię autorka napisała wzorując się na słynnej baśni pt.: „Wasylisa Piękna.” Poznajemy jej dzieje stopniowo, wnikając w dawny świat naszych przodków i ucząc się współgrać z naturą, wykorzystując jej dary.

Każdy rozdział opatrzony jest na początku urokliwą ilustracją wykonaną przez artystkę Sarę Koncilję pochodzącą ze Słowenii, a  po niej następuje kolejny odcinek opowieści o Wasylinie, po której głos zabiera Baba Jaga.  Dzieli się ona swoją wiedzą na dany temat w sposób bardzo przystępny, dając wrażenie, jakbyśmy siedzieli obok niej i słuchali jej opowieści. 

Ostatnia część każdego rozdziału należy do autorki, czyli Madame Pamity, która odnosi się do omawianego zagadnienia przywołując swoje wspomnienia z dzieciństwa oraz przekazując wiedzę swoich przodków, wiele wskazówek i informacji, ucząc tworzenia piękna wokół siebie, przyjaznych energii i przywołując klimat dawnych dni. Wprowadza w słowiańskie tradycje, omawia dokładniej temat wiodący danego rozdziału i uczy jak wykorzystać tą wiedzę. W ten sposób poznajemy magię słowa, zaklęć, wyszywanek, poszczególnych ściegów i motywów krzyżykowych, moc uzdrawiania motanki, jak ją zrobić i zastosować. Dowiadujemy się, kim jest Domownik, jakie mądrości ma nam do przekazania i jak zadbać o domowe duszki, kim jest Lisownik, kim Vidma i wielu innych ciekawostek, które możemy wprowadzić w swoje życie. Uczymy się zrobienia domowego ołtarzyka, talizmanów, tworzenia inskrypcji, zaklęcia i rytuałów, dzięki którym obudzimy w sobie ducha własnej Baby Jagi.

„Księga czarów Baby Jagi” to niezwykła publikacja o słowiańskich wierzeniach i praktykach, którą czyta się niczym dobrą baśń, zabierającą nas do minionego świata, o którym warto pamiętać. Bez naszych przodków i dawnej wiary nie byłoby dzisiejszej kultury. Madame Pamita pięknie przekazała mnóstwo ciekawych informacji o ukraińskiej kulturze, tradycjach i wiedzę, która była dawniej przekazywana ustnie. Ta wiedza odeszła wraz nastaniem chrześcijaństwa, ale dzięki takim książkom jak „Księga Baby Jagi”, możemy ponownie sięgnąć po informacje o symbolice i tradycji wschodnioeuropejskiej, która jest także elementem naszych wierzeń i są obecne do dziś.

Autorka sprawia, że wnikamy w atmosferę jej opowieści, mając możliwość usiąść razem z mądrymi kobietami, które swoją wiedzę przekazywały z pokolenia na pokolenie. Każdy z nas ma albo miał babcię, ale dzisiejsze babcie nie mają tej magii w sobie, która obecna była w nich poprzez wiedzę opartą na dawnych wierzeniach i zwyczajach. Opowieści zawarte na kartach tej książki dają możliwość wniknięcia w stare obyczaje, poczucia magii obecnej w nas i wokół nas, gdy siedzimy obok Baby Jagi słuchając jej bajania, a może niebajania.

źr. zdjęcia: amazon.com

Madame Pamita – tarocistka, przewodniczka duchowa i nauczycielka. Czarownica ukraińskiej diaspory. Właścicielka sklepu spirytystycznego Madame Pamita’s Parlour of Wonders. Jest gospodynią programów Hoodoo How To, cotygodniowego Magicznego Q&A Tea Party oraz podcastu Magic and the Law of Attraction.

Egzemplarz książki otrzymałam od portalu Sztukater

1306. - "Za żywopłotem" - Przed premierą

Recenzja przedpremierowa

Premiera 15 lutego!

Za żywopłotem

Maria Biernacka-Drabik

Wydanie: I

Data premiery: 15.02.2023r.

Liczba stron: 320

Wymiary: 130 x 205 mm

Oprawa: miękka ze skrzydełkami

ISBN 9788328725577

Wydawnictwo: Muza

Moja ocena: 6/6

„Życie jest bardziej zaskakujące, niż wynikałoby z racjonalnych przesłanek.”

Trudno mi jest zrozumieć, jak można skazać człowieka, któremu nie udowodniono winy, a mimo to zostaje zamknięty w więzieniu na długie lata, co w efekcie odbija się na jego psychice i życiu. W takiej sytuacji znalazł się bohater książki „Za żywopłotem”, który musi na nowo odnaleźć się w zupełnie nowych warunkach, gdyż w ciągu kilkunastu lat odsiadki wyroku, świat zmienił się całkowicie. Nie zmieniła się tylko ludzka podłość i uprzedzenia.

W 1996 roku trójka przyjaciół: Miłosz, Jakub i Wojtek tworzyli zgraną paczkę przyjaciół realizującą swoje marzenia, z powodzeniem prowadząc firmę specjalizującą się w produkcji części do ultrasonografów oraz tworzeniu oprogramowania dla szpitali. Dwadzieścia lat później, w 2016 roku ich świat całkowicie się zmienił, a ówczesne plany zostały zniweczone przez trzy wydarzenia. W 2001 roku - wypadek samochodowy ze śmiertelnym skutkiem, w którym zginął Wojtek, a dwa miesiące później został zamordowany, w gabinecie firmy, Jakub Tomczyk. Zebrane dowody doprowadziły śledczych do wniosku, że zabójcą jest Michał Zdebski, który został osadzony w więzieniu o zaostrzonym rygorze. 

Gdy zaczynamy poznawać wydarzenia, mija właśnie 15 lat od tamtych dramatycznych wydarzeń, a Miłosz wychodzi na wolność. To jednak dopiero początek jego gehenny, gdyż mimo, że nie był winny śmierci przyjaciela, to łatka mordercy przylgnęła do niego, niczym widoczne znamię. Miłosz postanawia dowiedzieć się, kto stoi za śmiercią Kuby i jego więziennym koszmarem, więc wszczyna własne śledztwo. Wkrótce odkrywa, że ślady prowadzą w przeszłość, która łączy ze sobą wydarzenia, które pozornie nie mają ze sobą nic wspólnego.

Nic nie zapowiadało na początku takich emocji, jakie stały się moim udziałem wskutek lektury tej książki. Pierwsze strony są raczej spokojne, bardziej przypominające powieść obyczajową, a nawet psychologiczną, gdyż stopniowo poznajemy postacie, które w tej historii odgrywają znaczącą rolę. Każda z nich mierzy się ze swoimi demonami i próbuje ułożyć sobie życie na nowo, po traumatycznych przeżyciach. 

Anna Tomczyk, pomimo upływu czasu nadal przeżywa śmierć męża, a do tego musi znosić despotyczny charakter teściowej, która zamieszkała razem z nią po tragedii sprzed piętnastu lat. Jej syn Michał nie pamięta ojca. Teraz ma 16 lat, więc gdy Jakub został zamordowany, wówczas chłopak miał roczek. Obecnie wielokrotnie wysłuchuje pochwały ojca i wciąż jest przez babkę Helenę porównywany właśnie z nim. Michał zaczyna mieć tego dość. Miłosz z kolei wciąż ma powracające koszmary i powięzienną traumę, ale mimo to nie poddaje się i coraz bardziej wnika w wydarzenia z przeszłości i próbuje odnaleźć winnego.

„Za żywopłotem” to wciągający, o niebagatelnym przebiegu kryminał, z dobrze zaplanowaną intrygą.  Bez problemów można się wczuć w dziejącą się historię i z zapartym tchem śledzić kolejne wydarzenia. Wprawdzie akcja jest zróżnicowana i czasami skupiona na przeżyciach bohaterów, ale wszystko jest tu wyważone i nie ma przesady. Pozwala to śledzić poczynania poszczególnych osób, w tym także tej, która stoi za osadzeniem Michała w więzieniu.

Autorka doskonale połączyła ze sobą atmosferę charakterystyczną dla thrillera z psychologicznym podłożem i obyczajowymi wątkami, dając nam w swojej debiutanckiej książce ogrom emocjonalnego dreszczyku, ale też stawiając pytania związane z ferowaniem wyroków, podejmowanymi decyzjami i ich konsekwencjami. Pokazuje przy tym, jak łatwo można manipulować informacją, interpretować ujawnione fakty, a tym samym zniszczyć człowieka. Zwraca też uwagę na to, że człowiek skazany, nawet za niewinność, po wyjściu na wolność zastaje zupełnie nową rzeczywistość, która przytłacza i może ponownie wepchnąć go na złą drogę. Musi na nowo się w tym odnaleźć, a nie jest to proste. Michał miał szczęście, że wśród swoich znajomych miał Igora, który obecnie jest mecenasem, a do tego ma możliwości, by wprowadzić przyjaciela w struktury społeczne. 

To udany debiut pani Marii Biernackiej-Drabik, której sposób pisania jest przejrzysty, lekki, uporządkowany, bez wrażenia początkowego pióra, a każdy wątek jest doskonale poprowadzony i wyjaśniony. Przedstawiona historia pokazuje też, że za  żywopłotem mogą skrywać się dramaty, które nie zawsze wychodzą poza ogrodzenie domu, a ujawnienie ich pozostaje szokiem dla sąsiadów i najbliższych osób.

Maria Biernacka-Drabik to polonistka nieustannie odnajdująca w swojej pracy radość. Kocha Lubelszczyznę, z której pochodzi i na której mieszka, ale najchętniej odpoczywa na bieszczadzkim szlaku lub w zaciszu mazurskiej wsi. Z potrzeby twórczej realizacji jest też autorką scenariuszy dla młodzieżowych grup teatralnych i reżyserem czerpiącym frajdę z kreatywności i spontaniczności młodych aktorów. 

Książkę przeczytałam, dzięki wydawnictwu: