[179/26] 2117 "Pamiętnik Sary Lew"

Pamiętnik Sary Lew

XOXO Writer

„Są chwile, które trwają kilka sekund, 

a później zostają w człowieku na całe lata.”

W ciągu całego życia mijamy tysiące ludzi. Ich twarze pojawiają się i znikają w tłumie, w sklepowych kolejkach, autobusach, na ulicach. Większości z nich nie pamiętamy już kilka minut później, nie przywiązujemy do nich szczególnej wagi. Jednak zdarza się, że o niektórych spotkaniach trudno zapomnieć i bywa, że mają na życie duży wpływ. Tak stało się w przypadku bohaterki książki „Pamiętnik Sary Lew”, u której pewne zdarzenie pozostało w pamięci na zawsze.

Nie wiadomo nic o autorce (autorze) tej historii. Ciekawostką jest to, że znalazłam na stronie amazon.com.au tę książkę w wersji angielskiej po tytułem: „Before I Knew His Name”, czyli „Zanim poznałam jego imię”, więc wygląda na to, że XOXO Writer tworzy za granicą. Po sposobie pisania można wnioskować, że jest to młoda osoba zaczynająca dopiero swoją karierę w świecie pisarskim.

Pewnego deszczowego, wakacyjnego poranka Julia wychodzi do sklepu, a gdy wraca, widzi podjeżdżający czarny samochód. Za kierownicą siedzi starszy od niej mężczyzna i proponuje podwózkę, by dalej nie mokła na deszczu. Ona odmawia, on odjeżdża, ale to spotkanie pozostaje w jej umyśle na dłużej. Tak oto w życie Sary wkracza Robert, a wraz z nim cała lawina niedopowiedzeń, sekretów i skomplikowanych układów z przeszłości.

Tytuł powieści sugeruje, że będzie to opowieść z perspektywy czasu i tak faktycznie jest, ale pamiętnika to raczej nie przypomina. Nie ma dat, ani jakiegokolwiek zakresu czasowego, ani konkretnej miejscowości. Nawet nie wiadomo jak dane miasto wygląda, bo nie ma nic z jego charakteru. 

Forma intymnego pamiętnika Sary miała nas zbliżyć do jej przeżyć, pokazać osobiste wewnętrzne dylematy i emocje.  I owszem, jest o nich mowa, ale nie są dobrze oddane. W ogóle ich nie czuć. Najsłabszym elementem są dialogi, które nie posiadają żadnych znamion, które pozwalałyby określić ich charakter. Są suche, bez wyrazu i sztucznie przekazane. Wymiana zdań, a najczęściej pojedynczych słów jedno za drugim jest męczące, często nic nie wnoszące do fabuły, nic niewyjaśniające, a jedynie zapełniające stronę, a my wciąż wiemy niewiele o Robercie i nie mamy wrażenie, że podążamy dalej. 

To sprawiało, że często nie wiedziałam, kto jaką kwestię wypowiada i z jakim natężeniem, nawet jeżeli dotyczy to tylko dialogu pomiędzy dwoma osobami. Taka forma nie pozwala dogłębnie wniknąć w osobowości rozmówców, w ich psychikę i emocje.

Wokół samej relacji Sary i Roberta od początku unosi się atmosfera zakazanego owocu, gdyż zbudowana została na motywie różnicy wieku. Problem w tym, że nie wiadomo jaka różnica wieku ich dzieli. Narratorka wspomina, że jest dorosła, ale co to znaczy? Czy ma osiemnaście lat, czy ponad dwadzieścia. To jest istotna różnica, bo ja, jako czytająca jakąś historię, lubię wiedzieć jaki jest bohater, bym mogła sobie wyobrazić nie tylko wygląd, ale też ogólną osobowość. Podobna zagadka dotyczy Roberta, o którym wiemy że ma ciemne włosy przyprószone przy skroniach siwizną, więc może mieć około czterdziestu lat. Do tego okazuje się być wujkiem Maćka, przyjaciela Sary, więc nie jest ich rówieśnikiem. Takie nieścisłości zawsze mnie irytują i tak było teraz. Ten brak precyzji sprawia, że sztucznie generowane napięcie traci na wiarygodności. Zamiast budować realny, namacalny kontrast pokoleniowy czy psychologiczny, autor/ka serwuje nam niedopowiedzianą zagadkę, która w żaden sposób nie tłumaczy zachowań bohaterów. Różnica wieku staje się tu jedynie pustym hasłem z okładki, kolejnym marketingowym haczykiem, który nie dostał żadnego sensownego rozwinięcia w fabule.

Akcja, która na pierwszy rzut oka powinna posuwać się do przodu, w rzeczywistości sprawia wrażenie dość statycznej. Autorka często rozpoczyna kolejne rozdziały informacją, że minęło kilka dni od jakiegoś zdarzenia. Taki zabieg powtarza się między innymi na początku trzeciego, czwartego i piątego rozdziału. Teoretycznie czas płynie, bohaterowie spotykają się ponownie, rozmawiają, uczestniczą w kolejnych wydarzeniach, ale nie przekłada się to na rzeczywistą dynamikę opowieści. Mam wręcz wrażenie, że historia przeskakuje od spotkania do spotkania, od rozmowy do rozmowy, od jednej imprezy do następnej, nie dając nam możliwości obserwowania, jak relacja bohaterów stopniowo się rozwija. Brakuje płynności, naturalnych przejść i poczucia, że kolejne wydarzenia rzeczywiście coś zmieniają. W efekcie mijają dni, pojawiają się następne sytuacje, a fabuła wciąż zdaje się tkwić w tym samym miejscu.

„Pamiętnik Sary Lew” to romans ze zmarnowanym potencjałem, w której akcja stoi niemal w tym samym miejscu, a sama historia ma wiele niewiadomych. Do tego zbyt słabo zostało nakreślone tło, ale też nie dane było poczuć emocji, które bohaterka  zapowiadana na początku.  Finałowe kwestie wskazują, że to jeszcze nie koniec tej historii, bo zakończenie ma charakter otwarty, niedokończony i pozostało wiele pozostało. Liczyłam na lepszą, głębszą, poruszającą opowieść o trudnej miłości, a to, co przeczytałam, zdecydowanie do takiej nie należy.

Egzemplarz książki otrzymałam w ramach współpracy z portalem 

Wydanie: I
Data premiery: 21.08.2026r.

Ilość stron: 237

Rozmiar pliku EPUB 1,94 MB

ISBN: 9798193467588

Wydawnictwo: Independently Publisher

Moja ocena: 2/6

[178/26] - 2116.: "Tylko jedno spojrzenie"

Tylko jedno spojrzenie

D.S. Wojciechowska

„Uczucia nie mają daty ważności”

Gdy kończymy szkołę, odbieramy świadectwo maturalne, rozstajemy się z grupą osób, z którymi spędziliśmy kilka lat w jednym budynku i klasie. Po latach przychodzi czasami ciekawość, co słychać u dawnych kolegów, koleżanek i przyjaciół ze szkolnej ławy. Okazją do tego, by porozmawiać o tym jak potoczyło się nam i innym życie są spotkania klasowe. Takie zaproszenie otrzymała bohaterka książki „Tylko jedno spojrzenie”, ale ona nie podchodzi do tego z entuzjazmem.

Julia wiedzie spokojne, uporządkowane życie we Wrocławiu i wydaje się, że pogodziła się już z tym, co wydarzyło się sześć lat temu. Wówczas jej ukochany Maks na studniówce poprosił ją, by zaczekała na niego, aż przyjdzie ich czas i pozostawił ją samą na długie kilka lat. Teraz niespodziewanie przeszłość wraca wraz z nadejściem zaproszenia na spotkanie klasowe, które ma być w górskiej chacie. Za namową przyjaciół decyduje się na ten wyjazd, mając nadzieję, że nie spotka tam swojej przeszłości. I jak można się domyślić, że dziewczyna bardzo się przeliczyła w swoich życzeniach, bo Maks pojawia się na imprezie, a wraz z nim wracają dawne wspomnienia i urazy.

Książka w wersji elektronicznej liczy 181 stron, a w papierowej niewiele ponad 200 stron, więc nie zabiera zbyt dużo czasu na przeczytanie. U mnie wypełniła czas złożony z kilku godzin rozłożonych na dwa wieczory.  Pod tym względem nie mam zastrzeżeń, gdyż pani D. S. Wojciechowska ma lekkie pióro, co ułatwia podążanie za perypetiami bohaterów. Jednak w tej historii zabrakło mi większego polotu, jeśli chodzi  o przeszłość bohaterów i sam powód nagłego zerwania związku przez Maksa. Wprawdzie obserwujemy ich w narracji naprzemiennej, ale i tak wydarzenia sprzed sześciu lat zostały nakreślone bardzo skromnie i powierzchownie. Autorka potraktowała ten kluczowy wątek po macoszemu, przez co motywacje bohatera wydają się mało wiarygodne, a cała tajemnica niedopracowana. 

Uważam, że w tej kwestii nie został wykorzystany potencjał tej historii, gdyż w pewnym momencie pojawia się wątek, który ruszyłby nieco dynamikę akcji. Autorka niemal całkowicie skupiła się na teraźniejszości i próbach odbudowania relacji pomiędzy Maksem i Julią. Niestety tutaj zabrakło szczerej rozmowy, tym bardziej, że wychodzi na jaw, że on za miesiąc bierze ślub z Olgą. 

Nie chcę zdradzać za dużo, więc jedynie napiszę, że wyjaśnienia Maksa mogłyby być bardziej rozwinięte i ten wątek  mógł wprowadzić bardziej dynamiczną akcję do fabuły. Nie przekonały mnie również wyjaśnienia Maksa dotyczące wydarzeń sprzed sześciu lat. Mam wrażenie, że autorka nie wykorzystała potencjału, jaki pojawił się w momencie, gdy zasugerowała, że w przeszłości bohatera wydarzyło się coś, co naraziło na niebezpieczeństwo zarówno jego, jak i Julię. Był to interesujący trop, który mógłby nadać fabule zupełnie inny wymiar, wprowadzając więcej dramatyzmu, poczucia zagrożenia, a nawet elementy thrillera. Niestety, wątek ten nie doczekał się odpowiedniego rozwinięcia, a szkoda, bo właśnie tutaj historia mogła nabrać większej dynamiki i głębi.

Również finał nie do końca mnie przekonał. Autorka próbuje jeszcze pod koniec zaskoczyć nas dramatycznym wydarzeniem, które w moim odczuciu niewiele wnosi do całej historii. Ponieważ pojawia się on już w epilogu, przez chwilę spodziewałam się, że będzie zapowiedzią dalszego ciągu, ale okazało się, że ta historia kończy się w sposób taki, jak można było się spodziewać. Pozostawiło to we mnie pewien niedosyt, zwłaszcza że samo zakończenie mogło zostać poprowadzone w bardziej przemyślany sposób.

„Tylko jedno spojrzenie” to lekka, poprawnie napisana historia z pięknym, zimowym tłem, która miała potencjał na coś znacznie głębszego. Gdyby D. S. Wojciechowska dała swoim bohaterom więcej przestrzeni na szczerą rozmowę, a wydarzenia z przeszłości solidniej uzasadniła i rozwinęła. W obecnej formie pozostaje jednak ładną, ale nieco zbyt powierzchowną opowieścią o miłości, która odżywa po latach i o próbach jej odbudowy.

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem

Wydanie: I

Data premiery: 22.05.2026r.

Ilość stron: 214

Okładka:  miękka ze skrzydełkami

Wymiary: 205 x 145 mm

ISBN: 978-83-8290-958-6

E-book 181 stron

EPUB Rozmiar: 1,48 MB

PDF  Rozmiar: 1,59 MB

MOBI 0,8 MB

ISBN 978-83-8290-968-5

Wydawnictwo: WasPos

Moja ocena: 4/6

[177/26] - 2115.: "Szefowie" Tom II: "Wakacje z szefem. Carter"

Wakacje z szefem

CARTER

Seria: Szefowie

Tom drugi

Iwona Feldman

„Życie potrafi czasem zabrać coś, do czego jesteśmy przywiązani… tylko po to, żeby zrobić miejsce na coś zupełnie nowego.”

Nie zawsze wszystko wygląda tak, jak to widać na pierwszy rzut oka, a każda historia ma zawsze dwie strony. Często jako czytelnicy dajemy się porwać jednostronnej narracji, bezgranicznie ufając emocjom zranionej strony i wydając natychmiastowy wyrok na drugą osobę. Dopiero zmiana perspektywy zmusza nas do przewartościowania dotychczasowych sądów. Taka sytuacja miała u mnie miejsce przy poznawaniu serii „Szefowie”. Kończąc pierwszą jej część pt.: „Wakacje z szefem. Rosy” byłam zła na Cartera za to, jak postąpił wobec Rosy, dlatego z ogromną ciekawością sięgnęłam po tom drugi pt.: „Wakacje z szefem. Carter”, w której pani Iwona Feldmann sprytnie pokazuje, że pozory potrafią nas całkowicie zwieść.

Po burzliwych wydarzeniach i nagłym wycofaniu się Cartera, zraniona Rosy Lancaster podejmuje radykalną decyzję – składa wypowiedzenie w firmie, chcąc raz na zawsze odciąć się od przeszłości i odzyskać utracony spokój ducha. Carter Bellamy jednak nie zapomniał i nie zamierza odpuszczać, mimo że tego nie daje odczuć. Okazuje się, że pod powierzchnią bezwzględności i pozornej podłości kryje się tragiczny w skutkach wewnętrzny rozdarty konflikt związany z walką o niezależność w obliczu ogromnych nacisków rodzinnych i biznesowych układów.

Z niecierpliwością czekałam na narrację Cartera, bo przez większą część fabuły znamy tylko punkt widzenia Rosy. Byłam całkowicie po jej stronie, bo uważałam, że Rosy zasługuje na wyjaśnienia. Wydaje się, że on nie rozumie, że wyrządził jej krzywdę. Zachowuje się wobec niej okropnie, biorąc po uwagę to, jaki był pierwszej części serii. Nic do niego nie dociera i naprawdę można go znienawidzić. Dopiero perspektywa Cartera wiele wyjaśnia i wie doskonale, co robi. Jednak moim zdaniem – przesadził w swoim zachowaniu do osoby, którą przecież kocha całym sobą. Dowiadujemy się, co tak naprawdę stało za jego bolesnymi decyzjami i dlaczego zrezygnował z Rosy w najmniej oczekiwanym momencie. Autorka z dużym wyczuciem maluje portret mężczyzny rozdartego pomiędzy lojalnością wobec rodziny a własnym szczęściem.

„Wakacje z szefem. Carter” to powieść o wiele bardziej emocjonalna i dojrzała niż klasyczne, lekkie romansidła. Głównym motywem, wokół którego kręci się akcja, jest brak komunikacji i destrukcyjna duma. Frustracja miesza się tu z wszechobecną miłością, a napięcie między bohaterami można wręcz kroić nożem. Obserwowanie, jak oboje cierpią przez niedopowiedzenia, momentami wywoływało u mnie złość, ale jednocześnie sprawiało, chciałam poznać do końca tę historię. 

Zupełnie też innego charakteru nabiera tutaj motyw drugiej szansy, który najczęściej opiera się na analizie wcześniejszych relacji i szukania tego, co pozwoli wybaczyć dawne błędy. Tutaj jest zupełnie inaczej, gdyż nie chodzi o sprawy z przeszłości, lecz o rodzinne powiązania Cartera. Jest on człowiekiem uwikłanym w sieć rodzinnych i biznesowych zależności, który pod wpływem presji podejmuje fatalne w skutkach decyzje. Ta perspektywa nie sprawia, że automatycznie mu wybaczamy; sprawia, że zaczynamy rozumieć mechanizm jego błędów. 

Tego jednak przez długi czas nie wie Rosy, która bije się ze swoimi uczuciami do Cartera, ale jednocześnie szuka dla siebie alternatywy, by żyć bez jego udziału. Niejednokrotnie zaimponowała mi swoim zachowaniem i podjętymi decyzjami. Na jej przykładzie autorka świetnie pokazała, jak łatwo w korporacyjnych firmach można otrzymać określone łatki i stracić dobre relacje z innymi na podstawie plotek. Podkreśla też, że firma to zespół ludzi, od których zależy sukces wszystkich, którzy wkładają swoje zaangażowanie w wytyczone zadania. Wyścig szczurów nikomu nie służy i prędzej lub później obróci się przeciwko tym, którzy tego nie rozumieją.

Drugi tom trylogii „Szefowie” był dla mnie jeszcze bardziej wciągający, bo poza warstwą romansu mieliśmy też emocjonalne rozgrywki biznesowe i rodzinne. To wciągający i pełen pasji finał dylogii, który pokazuje nową jakość tzw. romansów biurowych. Pani Iwona Feldmann świetnie pokazała, jak władza i pieniądze mogą zniszczyć w ludziach to, co ważne i piękne. Jednocześnie wyraźnie uwidoczniła fakt, że nic nie przychodzi samo. By coś osiągnąć, trzeba nie raz o to zawalczyć, nawet, jeżeli jest to własna rodzina. Zyski i pomnażanie majątku staje się tu ważniejsze niż więzi rodzinne i szczęście innych. 

Autorka stworzyła historię pełną różnorodnych emocji, które trzymają w swoich ryzach przez większość powieści. Zaserwowała mi historię pełną , pełną zwrotów akcji, bolesnych sekretów i trudnej walki o niezależność, skłaniając przy tym do refleksji nad tym, jak ważna w związku jest szczera rozmowa, ale też zaufanie.

Recenzja tomu I "Wakacje z szefem. Rosy"

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z autorką i wydawnictwem 

Wydanie: I

Data premiery: 09.07.2026r.

Ilość stron: 374

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Wymiary: 135 x 200 mm

ISBN 978-83-68883-00-8

Wydawnictwo: Krople Czasu

Moja ocena: 6/6

[176/26] - 2114.: „Posucha” Tom I

„Posucha”

Część pierwsza

Emilia Skowron

„Straszne być wrogiem dla jednych i drugich. 

To tak, jakby wyparli się ciebie i ojciec i matka.”

Debiuty literackie mają to do siebie, że ich autorzy podchodzą do swoich dzieł bazując na znanych schematach oplecionych wymyślonymi przez nich rzadko wątkami. Bywa, że oferują zbyt rozbudowane powieści, więc sięgając po nie, często musimy uzbroić się w cierpliwość. W przypadku powieści „Posucha” ta cierpliwość została wystawiona na wyjątkowo ciężką próbę, ponieważ historia jest rozbudowana ponad miarę i rozpisana na ponad 700 stron. Do tego jej wydanie ma większy od standardowego format i drobniejszą czcionkę, więc tekstu pisanego jest dosyć dużo. Na szczęście autorka zdecydowała się podzielić ją na dwie części, co zdecydowanie ułatwia poznawanie losów bohaterów.

Powieść, anonsowana jako „powieść drogi”, nie jest nią od początku. Zanim do tego dojdzie, przebywamy na pewnym dworze w państwie Scypion, które dręczy susza i wojna. Właścicielką posiadłości w Rybiance jest Anastazja, ambitna i surowa kobieta, której mąż, Dawid, zginął na wojnie. Jej gościem jest cudzoziemka Suzanne, która przybyła tu z mężem Witoldem Szejmą, który jest antrologiem. Niestety, musiał zostawić młodą żonę u swojej rodziny i ruszyć na wojnę. Sytuacja robi się trudna, gdy na dwór przybywa gubernator Heron wraz z wojskiem, które zajmuje posiadłość. Na jego terenie znajduje się obóz Filistynów, którzy traktowani są jak gatunek gorszej jakości. Pewnego dnia wszystko się zmienia, gdy wraca bratanek Anastazji, Abel, a Suzanne otrzymuje liścik z treścią, którą mógł napisać jedynie jej mąż.

To tylko skromny zarys niektórych wątków, i to nie wszystkich i nie tak jasno opisanych na pierwszych stronach. Pani Skowron od razu stawia nas w konkretnej sytuacji, bez wyjaśnień, kto jest kim i jakie ma tu znaczenie. Trudno mi było odnaleźć się w jej strukturze i zorientować się w sytuacji. Przez długi czas czułam się w tej historii zwyczajnie zagubiona, tym bardziej że miejsca przedstawione w niej są fikcyjne, więc nie można odnieść się do jakiegoś konkretnego obrazu. Akcja rozwija się bardzo wolno, z długimi opisami, w których zawartych jest sporo informacji, ale zabrakło mi większego tempa następujących po sobie wydarzeń. Dopiero po dłuższym czasie, po przejściu przez pierwszą z sześciu części tego tomu, bardziej byłam zaangażowana w poznawaniu wydarzeń.

Tytułowa susza nie jest tu jedynie kaprysem natury stanowiącym scenografię. To wszechobecny, fizyczny wręcz ciężar, który determinuje każdy krok bohaterów, wysusza krajobraz, ale przede wszystkim spopiela ludzkie odruchy. Pani Skowron z niesamowitą precyzją portretuje społeczność postawioną w sytuacji ostatecznej, gdzie wieloletni brak wody i nieustanne widmo konfliktu zbrojnego doprowadzają do całkowitego przewartościowania pojęć dobra i zła.

Niezwykle mocnym, wręcz filozoficznym akcentem powieści jest postać męża Suzanne, antropologa Szejmy. Jego nieobecność i wcześniejsze badania naukowe kładą się cieniem na całej historii. Pani Skowron dotyka tu świetnego, choć rzadko eksplorowanego w ten sposób tematu: odpowiedzialności intelektualisty za idee, które puszcza w świat. Widzimy, jak teoretyczna wiedza, odarta z empatii, może stać się paliwem dla bezwzględnej machiny propagandowej i opresyjnej ideologii. To przerażająca przestroga przed tym, jak łatwo nauka bywa instrumentalnie wykorzystywana przez totalitarną władzę do dehumanizacji drugiego człowieka. Konstrukcja psychologiczna bohaterów – od skomplikowanego moralnie Abla po bezwzględnego Gubernatora – sprawia, że ostatecznie rewidujemy swoje sympatie i antypatie, choć droga do zrozumienia ich motywacji jest długa i wyboista.

Trzeba jednak otwarcie powiedzieć, że nie jest to książka dla każdego, o czym lojalnie uprzedza wydawca poprzez oznaczenie wiekowe 18+. I nie chodzi tu o sferę erotyczną, lecz poziom psychologicznego okrucieństwa, brud wojennej codzienności i moralną degrengoladę. Bywają bowiem poruszające i ciężkie do przetrawienia.

„Posucha” to debiut, który imponuje odwagą, rozmachem, opisami mechanizmów władzy i wojennych działań. Doceniam ogrom pracy autorki włożonej w wykreowanie tego skomplikowanego, pełnego bohaterów, szczegółów, ale też dramatycznych wydarzeń historię. Z czasem tempo nieco wzrasta, rośnie napięcie, co sprawiło, że dalszą część powieści czytałam czasami z zapartym tchem. Pani Emilia Skowron stworzyła opowieść wymagającą uważności i cierpliwości w poznawaniu kolejnych wydarzeń. To głęboka, wielowątkowa, dobrze przemyślana powieść. Gdyby do tego dodać większe tempo wydarzeń i bardziej spektakularne zwroty akcji, z pewnością mogła by być to historia, która czyta się z dużym napięciem. Pokazuje w niej skomplikowane relacje międzyludzkie wywołaną sytuacją polityczną, wpływ wojny na ludzką psychikę i moralność oraz wskazuje, jak blisko obok jest przyjaźń i zdrada. Końcowe wydarzenia wzbudziły moją ciekawość dalszego rozwoju tej historii, którą mam nadzieję, będzie mi dane poznać.

Książką przeczytałam w ramach współpracy z autorką. 

Wydanie: I

Data premiery: 2026

Ilość stron: 416

Okładka: miękka

Wymiary: 230 x 155 mm

ISBN 978-83-980298-0-3

Wydawnictwo: Selfpublishing

Moja ocena: 5/6

[175/26] - 2113.: "Rodzina Tylczyńskich" - Tom IV: "Czy spojrzysz kiedyś w moją stronę?"

"Rodzina Tylczyńskich"

Tom czwarty

"Czy kiedyś spojrzysz w moją stronę?"

Monika Klara Krajniak

"Czasem brak uważności sprawia, że nie dostrzegamy, jak głęboko przywiązujemy się do czyjejś obecności. Jej prawdziwą wartość odkrywamy dopiero wtedy, gdy po wspólnych chwilach zostaje w sercu bolesna cisza - po tym, co kiedyś wydawało się zwyczajne, a było bezcenne"

Czasem to, czego najbardziej pragniemy, znajduje się bliżej, niż moglibyśmy przypuszczać. Wpatrzeni w niewłaściwe osoby, wypatrujący uczucia tam, gdzie nie ma szansy zakiełkować, nie zauważamy tych, którzy są obok i po cichu stają się ważną częścią naszego życia. Dopiero jakieś dramatyczne okoliczności uświadamiają  nam, jak wiele znaczyła ich obecność.  O tym przekonuje się bohaterka książki pt.: "Czy spojrzysz kiedyś w moją stronę?" - czwartej części serii o rodzinie Tylczyńskich. 

Tym razem pod naszą czytelniczą lupę bierzemy Klaudię, która, niestety, nie wzbudziła mojej sympatii ani w poprzednich częściach. Z całego rodzeństwa wydawała się najbardziej niedojrzała, zbyt skupiona na sobie i małostkowa. Jej podejście do życia, chaotyczność w zachowaniu  i postępowanie wobec Igora mnie irytowało. Z drugiej strony nie można winić serca, że nie bije dla przyjaciela tak, jak on by tego chciał. Z czasem moje nastawienie się zmieniło, gdy to, co przeżyła, uświadomiło jej, co dla niej jest ważne w życiu.

Niewątpliwie ta część serii należała do świetnych męskich  osobowości zestawiona z ciepłą, rodzinna atmosferą u Tylczyńskich. O ile Klaudia bywa momentami irytująca w swoich wyborach, o tyle historia Igora i Bartka po prostu łamie serce. Ich ból i zmagania z demonami przeszłości mocno uderzały w moje czułe struny. Główna oś fabularna odsłania przed nami trudne życiowe dylematy dwóch męskich bohaterów: Bartka Wiśniewskiego i Igora Sikory. Obaj pracują w jednej firmie, dzieląc biurka w tym samym pokoju i obaj noszą w sobie bolesne tajemnice, o których wie tylko garstka wybranych osób.

Igor czuje, że jest na straconej pozycji, jeśli chodzi o uczucia do niego. Zawsze będzie dla niej tylko przyjacielem, a on już od dawna ma ją w swoim sercu. Teraz, gdy Klaudia poznała Bartka, jest o tym przekonany. Nie jest też pewny, czy ich związek, jeśli by do tego doszło, przetrwał, gdyż Igor też ma swoje sekrety i cienie przeszłości. Nikomu o nich do tej pory nie mówił, bojąc się odrzucenia. Igor wraz ze swoją siostrą Blanką, mimo młodego wieku, doświadczyli w życiu trudów, które zmusiły ich do przedwczesnego dorastania – rodzeństwo wychowywane jest bowiem przez babcię oraz wujka Szymona. Ta sytuacja ukształtowała w Igorze ogromne poczucie odpowiedzialności, ale i wycofanie, przez które chłopak boi się walczyć o własne szczęście. Po tym, co wydarzyło się w przeszłości mieszka z ukochaną babcią i wujkiem Szymonem, który są dla niego ogromnym wsparciem.

Było mi żal Igora, ale też współczułam Bartkowi, którego los mocno doświadczył. Obaj mają trudną przeszłość, ale różni ich podejście do tych spraw. Bartek wciąż boryka się z problemami, gdyż jego matka tkwi w toksycznym związku i za każdym razem on biegnie jej na pomoc. Jest zmęczony tą sytuacją, czuje się osamotniony i bezradny wobec ciągle pojawiających się problemów. Skrywa swoje tajemnice za maską pewnego siebie, charyzmatycznego i przebojowego chłopaka, czy zwraca uwagę nie jednej dziewczyny. Jego postawa i wygląd przyciągnęły też Klaudię Tylczyńską. Nie wie, że on nie potrafi i nie chce być w żadnym związku, a kobiety traktuje lekko i niezobowiązująco. Jednak i on w pewnym momencie zaczyna rozważać swoje dotychczasowe życie i analizować bilans zysków i strat.

Fabuła czwartej części o rodzinie Tylczyńskich zaczyna się dzień po imprezie urodzinowej Klaudii. Powyższy wątek jej zauroczenia Bartkiem kończył trzeci tom serii noszący tytuł „Czy my jesteśmy z innych światów?”. 

Za każdym razem autorka uchyla na końcu danej części rąbka tajemnicy pokazując początek kolejnej historii, czym zawsze wzbudza moją ciekawość. Całe szczęście, że kolejne tomy serii pojawiają się szybko, więc czekanie nie ciągnie się w nieskończoność. Widać, że ma ona świetnie opracowany plan na każdego z rodzeństwa Tylczyńskich. Każda z tych opowieści zawiera inny motyw, problemy, dynamikę wydarzeń i osobliwą, oryginalną fabułę opartą na znanych schematach, ale otoczonych zupełnie świeżymi pomysłami.

Ogromnym plusem jest prowadzenie naszej uwagi poprzez kolejne epizody. Wszystko jest ułożone tak, że pomimo dosyć sporej gromadki osób, nie czujemy zagubienia. Narracja prowadzona z perspektywy trzecioplanowej pozwala śledzić działania każdej z postaci. Autorka nie skupia się tylko na Igorze, Bartku i Klaudii, ale też poznajemy relacje innych par, w tym tych, których losy śledziliśmy w trzech pierwszych częściach serii.

W czwartym tomie serii „Rodzina Tylczyńskich" pod płaszczykiem romansu autorka utkała wielowątkową, głęboką powieść, w której pierwsze skrzypce grają bolesne tajemnice oraz skomplikowana przeszłość determinująca każdy krok bohaterów. To dojrzała proza, która wymyka się sztywnym ramom gatunkowym i nie pozwala nam na tani, przesłodzony sentymentalizm. Dodanie wątku dramatycznego związanego z przeszłością Igora i Bartka podnosi adrenalinę, zwłaszcza w finałowych scenach. Czyta się to jednym tchem, głównie dzięki lekkiemu stylowi autorki, świetnym dialogom i masie błyskotliwego humoru, który idealnie balansuje te trudniejsze, cięższe momenty. Zwraca przy tym uwagę, że to rodzina to nie zawsze ci, z którymi łączą nas więzy krwi, lecz także ci, przy których naprawdę czujemy się dostrzeżeni i ważni.

Recenzja tomu I "Jesteście tylko przyjaciółmi?"

Recenzja tomu II "Skąd ta nienawiść między nami?"

Recenzja tomu III "Czy my jesteśmy z innych światów?"

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem 

Wydanie: I

Data premiery: 17.09.2026r.

Ilość stron: 376

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Wymiary: 135 × 208 mm

ISBN 978-83-8293-408-3

Wydawnictwo: Videograf

Moja ocena: 6/6

[174/26] - 2112.: "Miłość, która może nas spalić"

"Miłość, która może nas spalić"

Milena Kwiatkowska

„Czasem musimy pogodzić się z tym, co nam się przytrafia, bo mimo że teraz to wszystko zdaje się nie mieć sensu,, za jakiś czas może okazać się tym, czego potrzebowaliśmy.”

Zmiany wpisane są w nasze życie i bez nich wciąż tkwilibyśmy wciąż w tym samym miejscu. Jednak nie każdy je lubi, zwłaszcza, gdy musi pozostawić swój stabilny azyl i ukochane osoby. W takiej sytuacji znalazła się bohaterka książki „Miłość, która może nas spalić”, która nie lubi zmian i ma problem z przystosowaniem się do nowego środowiska. Blurb tej powieści, jak i pierwsze sugeruje typowy romans Young Adult, lecz podążając za kolejnymi wydarzeniami wszystko zmienia się w emocjonalny, tajemniczy, pełen napięcia thriller sensacyjny.

Główna bohaterka, siedemnastoletnia Audrey musiała wyprowadzić się z ukochanego miasteczka w nowe miejsce, w którym trudno jej się odnaleźć. Nowe okoliczności, ludzie, szkoła sprawiają, że wciąż tęskni za swoimi przyjaciółmi i ukochanym chłopakiem Loganem. Wprawdzie dosyć szybko zawiera znajomości z nowymi osobami, ale nostalgia i poczucie obcości wciąż jej towarzyszą. Miłość na odległość jest trudna dla młodych osób, ale zarówno ona, jak i Logan wierzą, że im się uda przetrwać najbliższy rok, bez siebie. Jak zawsze często bywa, obietnice lubią być weryfikowane przez życie. Wszystko zmienia się, gdy na jej drodze staje Nicolas. Ich relacja, oparta na dynamice enemies to lovers, nie jest jednak kolejną przesłodzoną historią o naprawianiu się nawzajem. To raczej magnetyczne przyciąganie dwóch skrajności, w którym od początku czuć podskórne napięcie i zbliżającą się katastrofę.

Pani Milena Kwiatkowska pisze z lekkością pióra o przeżyciach bohaterów, wnikając w ich wewnętrzne rozterki. Z dobrze zaplanowanym rozwojem wydarzeń podsyca naszą ciekawość, dzieląc fabułę na trzy części. Pierwsza z nich pt.: „Iskra” całkowicie należy do Audrey i to z jej perspektywy obserwujemy wydarzenia, więc możemy poczuć jej ból po przeprowadzce oraz zagubienie w nowej rzeczywistości. Wiemy tyle, co ona i śledzimy jej tok myślenia i motywy działania. Część druga pt.: „Płomienie” i trzecia pt.: „Popiół” to całkowita zmiana narracji, gdyż staje się ona naprzemienna. Oddanie głosu Nicolasowi rzuca nowe na wiele wcześniejszych spraw, sporo wyjaśnia, tym bardziej, że nie raz jego zachowanie wydawało się dziwne i niezrozumiałe. Dowiadujemy się, dlaczego tak postępował i kim naprawdę jest, ale te informacje są odpowiednio dozowane, gdyż w większości fabuły dominuje narracja Audrey.

Niezwykle istotnym i spajającym całość elementem jest postać matki Audrey. Okazuje się, że o ile dla Audrey nowe miejsce zamieszkania jest czymś nieznanym, to dla jej matki stanowi powrót do miejsca z jej młodości. Z jakiegoś powodu patrzy na znajomość córki z Nicolasem nieprzychylnie i stara się przed nim ostrzec. To staje się kluczem do sekretów z przeszłości, które powoli wychodzą na jaw.

Pani Milena Kwiatkowska napisała kolejną emocjonującą historię, w której odważnie miksuje ze sobą motywy tworzące razem dużą mieszankę emocjonalną. Mamy tu tradycyjne problemy nastolatków, szkołę i miłość na odległość, które nagle zderzają się z brutalnym światem gangów, narkotyków i zdrady. Co ciekawe, autorka osadza tę nowoczesną, dynamiczną intrygę w otoczeniu zamku i lokalnych legend. Ten gotycki, tajemniczy motyw nadaje historii unikalny klimat, odróżniając ją od innych romansów mafijnych czy typowych opowieści New Adult.

Na pochwałę zasługuje też warstwa obyczajowa. Na pierwszym planie stoi burzliwa relacja Audrey i Nicolasa, ale autorka znalazła przestrzeń na pokazanie ciepłych, rodzinnych więzi, zwłaszcza relacji typu: młodszy brat - starsza siostra.  Stanowią one doskonałą przeciwwagę dla dramatycznego wątku głównego, związanego z Nicolasem.  Autorka doskonale oddaje też niepowtarzalny, duszny klimat, który powoli wsącza się w życie bohaterki, która zostaje wyrwana ze strefy komfortu i rzucona w wir uczuć, nad którymi nie potrafi zapanować.

Niestety, książka nie ustrzegła się wad, a jedna z nich wyjątkowo mocno rzucała mi się w oczy i... zwyczajnie czasami irytowała podczas czytania. Zamiast imion czy zróżnicowanych opisów, autorka zdecydowanie zbyt często serwuje nam „bruneta”, „blondynkę”, „szatyna” czy „rudowłosą”. Na dłuższą metę staje się to potwornie męczące i sztuczne, odciągając uwagę od samej akcji. Historia sama w sobie jest świetna, z dobrym pomysłem, ale jedno mnie irytowało: nagminne, określanie bohaterów poprzez kolor ich włosów. 

Gdyby nie to, nie miałabym żadnych zastrzeżeń. 

Nie jest to moja pierwsza książka autorki, którą przeczytałam, gdyż miałam możliwość poznania jej pierwszych powieści i jednocześnie pierwszej serii „Sinusoida serc” – „Przetłumacz mnie” i „Chroń mnie”, w których także występuje tego rodzaju maniera. Przyznam, że dla mnie zawsze taka forma określana osób jest męcząca, gdyż można mieć w pewnym momencie mętlik kolorystyczny.

„Miłość, która może nas spalić” to emocjonalna i angażująca lektura, która idealnie wpisuje się w ramy mroczniejszego romansu Young Adult.. Mimo kilku niedociągnięć fabularnych, książka trzyma w napięciu od pierwszej do ostatniej strony. Gdyby nie niektóre potknięcia stylowe, o których pisałam wcześniej, można by ją uznać za całkowicie udaną lekturę. Finałowe rozstrzygnięcia burzą krew i podnoszą napięcie, ale mimo wszystko czuję niedosyt. Zabrakło mi ostatecznego zakończenia, takiej przysłowiowej „kropki na i”.

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem

Wydanie: I
Data premiery: 19.06.2026r
E-book: 25.05.2026r.
EPUB 3,0 MB
Ilość stron: 290
Wymiary: 205x145 mm
Okładka: miękka ze skrzydełkami
ISBN: 978-83-8290-960-9
ISBN e-booka 978-83-8290-970-8
Wydawnictwo: WasPos
Moja ocena: 5/6

[173/26] - 2111.: "Detektyw Iks" - Tom III: "Warmia ekspres"

"Warmia Ekspres"

seria: Detektyw Iks

Tom trzeci

Piotr Bolc

„Czasami jedna rozmowa potrafi uratować życie.”

Na pewno niemal każdy kojarzy serial o gangu Olsena, których działania zawsze kończyły się fiaskiem i wszystko szło inaczej, niż sobie zaplanowali. Takie porównanie od razu pojawiło się w moim umyśle, gdy czytałam poczynania trójki mężczyzn w książce pt. "Warmia ekspres".

Po prologu, w którym dowiadujemy się, że żona Iksa, Diana, została porwana, cofamy się nieco w czasie, by poznać... porywaczy. I tu można przypuszczać, że wprawdzie nie znamy ich prawdziwych imion, ale wiemy, co planują, dlaczego i jak chcą swój plan zrealizować. To typowi amatorzy, którzy zmagają się z bólami kręgosłupa, toksycznymi układami rodzinnymi i chronicznym brakiem gotówki. Ich pomysł na szybki zarobek przypomina raczej tragikomiczną operację w stylu gangu Olsena niż precyzyjnie zaplanowany skok. Obserwowanie, jak idealna w teorii wizja zderza się z chaosem realizacji, dostarcza mnóstwa frajdy. Ich sposób działania i motywy wzbudzają niejednokrotnie pobłażliwy uśmiech. Ta część fabuły ma znamiona komedii kryminalnej i  właśnie ten czarny humor jest jednym z mocniejszych atutów powieści. Nie wynika on wyłącznie z celnych dialogów czy absurdalnych sytuacji, ale przede wszystkim z ludzkich słabości i nieporadności bohaterów. Ich działania bywają jednocześnie komiczne i niepokojące, a kolejne komplikacje sprawiają, że trudno przewidzieć, dokąd właściwie zmierza ta historia.

A zmierza w kierunku, którego w ogóle się nie spodziewałam i w tym momencie już nie jest wesoło. Komediowe akcenty i ludzkie potknięcia ustępują miejsca surowemu, gęstemu thrillerowi o najwyższą stawkę. Kiedy sprawa dotyka detektywa Iksa osobiście, a na szali ląduje życie jego żony Diany, znika przestrzeń na żarty. Zaczyna się bezkompromisowa walka z czasem i demonami przeszłości. Ta nagła transformacja klimatu sprawia, że od książki nie da się oderwać, tym bardziej, że autor bawi się z nami w kotka i myszkę, podrzucając fałszywe tropy i zmuszając do ciągłego przewartościowywania tego, co wiemy o bohaterach. Akcja przyspiesza, a wraz z nią emocje i gęstość wydarzeń. Autor nie oszczędza ani bohaterów ani nas, czytelników, trzymając w napięciu do samego końca.

Śledzę poczynania detektywa Iksa od początku, czyli od książki pt.: "Nudziarz", a wraz z tym pisarskie dokonania pana Piotra Bolca. To była pierwsza jego powieść, którą przeczytałam. Nie spodziewałam się wówczas, że będzie mi dane śledzić dalsze losy detektywa. Wsiadając z nim do najnowszego literackiego pociągu, spodziewałam się klasycznego zamknięcia trylogii o detektywie Iksie. Tymczasem dostałam coś oryginalnego złożonego z czarnego humoru, thrillera i gangsterskich porachunków.

Prawdziwy kunszt autora ujawnia się jednak w sposobie zarządzania naszymi emocjami, a to ze względu na  „Warmia ekspres” ma wyraźnie ciekawą konstrukcję. Wydarzenia obserwujemy bowiem z perspektywy nieudolnych porywaczy w trzecioosobowej narracji, oraz z punktu widzenia Iksa w narracji pierwszoplanowej. Początkowo lekka, momentami wręcz ironiczna opowieść w pewnym momencie gwałtownie zmienia tor. Komediowe akcenty ustępują miejsca surowemu, gęstemu thrillerowi, w którym stawka staje się naprawdę wysoka. 

„Warmia ekspres” to, według mnie, najlepsza z dotychczasowych części z detektywem Iksem. Pan Piotr Bolc stworzył pozorny chaos, z którego wylania się sensowna, dobrze przemyślana intryga kryminalna. Udało mu się uniknąć schematycznych rozwiązań i stworzyć wciągającą, kilkuwątkową i pełną wydarzeń opowieść o ludzkich słabościach, desperacji i konsekwencjach pozornie niewinnych decyzji.

To propozycja dla tych, którzy w kryminałach szukają czegoś więcej niż mechanicznego rozwiązywania zagadki „kto jest winien”. Przypomina w swojej powieści, że życie rzadko trzyma się przygotowanego scenariusza. I nie wystarczy mieć plan działania, ale też umiejętność jego zrealizowania. Bo czasem wystarczy jeden zakręt, by cały pociąg zwany życiem wypadł z torów.

Recenzja tomu I: "Nudziarz"

Recenzja tomu II "Cisza po strzale"

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z autorem i wydawnictwem

Wydanie: I

Data wydania: 02.09.2026r.

Ilość stron: 470

Okładka: miękka

Wymiary: 195 x 125 mm

ISBN: 978-83-68657-66-1

Wydawnictwo: Wydawnictwo Nocą

Moja ocena: 6/6

[172/26] - 2110.: "Gdy naprawdę się poznamy"

Gdy naprawdę się poznamy

Agnieszki Dyniakowskiej

„Nie błędy są najważniejsze, 

ale to, co robimy później”

Motyw drugiej szansy jest częstym tematem romansów więc łatwo można ulec powielaniem schematów, co czyni powieść przewidywalną. Nie jest to oczywiście wada i osobiście nie mam nic przeciwko takim standardom, bo w końcu wszystko już w książkach było. Mimo to zawsze oczekuję, że autor czy autorka mnie czymś zaskoczy. I tak było w przypadku książki „Gdy naprawdę się poznamy”, w której druga szansa, nie dotyczy wybaczenia krzywd z przeszłości, lecz raczej danie szansy miłości, która kiedyś była tą pierwszą.

Główna bohaterka, Zuza Jantos, to samotna matka i nauczycielka. Jej codzienność nie przypomina sielanki to raczej codzienny maraton wypełniony troską o córkę Polę oraz próbami przetrwania w wymagającym środowisku szkolnym, mając z przełożonego despotycznego i szowinistycznego dyrektora. Ten aspekt towarzyszy wątkowi poświęconego Zuzie, która staje w obronie dręczonej uczennicy przez chłopaka, który okazuje się być synem dyrektora.

Grzegorz Brand to dawna, szkolna miłość Zuzanny, który na jakiś czas wyjechał do Kanady. Jeszcze rok temu nie przypuszczał, że wróci do Polski, ale nagła śmierć taty spowodowała, że podjął taką decyzję, by być bliżej mamy i siostry. Wprawdzie ojciec borykał się z problemami z sercem, ale nikt nie jest przygotowany na to, co nastąpiło ostatecznie. U Grzegorza ból jest tym większy, gdyż ma do siebie żal o niewypowiedziane słowa. Krótko przed śmiercią taty doszło między nimi do kłótni i zabrakło czasu na przeprosiny z jego strony.

„Gdy naprawdę się poznamy” nie jest jednak wyłącznie opowieścią o miłości. Dużą zaletą książki jest mocne osadzenie jej w realiach zawodowych bohaterki. Wątek szkolny wnosi do powieści sporo dynamiki i ciężaru gatunkowego. Drugą płaszczyzną jest samotne rodzicielstwo, z jakim doskonale radzi sobie Zuza. Po nieudanym związku z Markiem, stara się córeczce zapewnić wszystko, by czuła się kochana.

Z kolei Grzegorz zaczyna swoje życie w nowej rzeczywistości, prowadząc firmę z kuzynem Zuzy, Maksem, który wiele lat temu postawił mu warunek, by nie próbował zbliżyć się do dziewczyny. Takie zabranianie komuś uczucia zawsze mnie w książkach irytuje, bo niby jakim prawem ktoś komuś zabrania kochać? No, ale to jest częste w powieściach. Na szczęście teraz, gdy minęło dwadzieścia lat, Maks zmienił swoje nastawienie, więc Grzegorz stopniowo próbuje zdobyć serce Zuzy. Zrozumiał też, że niektóre decyzje z przeszłości okazały się właściwe, mimo że w tamtym czasie miał inne zdanie. Ciąży mu też kłótnia z ojcem tuż przed jego śmiercią, więc musi też poradzić sobie z poczuciem winy i wybaczeniem sobie.

Istotnym motywem jest przyjaźń, która tworzy dodatkowo barwne i ciekawe tło. Zuza i Grzegorz mają wokół siebie grono znajomych, z którym nie raz spędzają czas, przekomarzają się, śmieją i rozmawiają o swoich sprawach. Pani Dyniakowska pięknie pokazała wzajemne wspieranie się, lojalność i grupę, która doskonale czuje się w swoim towarzystwie. eksponuje wątek lojalności i grupy wsparcia.

Inaczej natomiast wyglądają relacje rodzinne. Grzegorz ma obok siebie kochającą mamę i siostrę, z którymi układają razem życie po śmierci bliskiej osoby. Ma u nich zawsze dobre słowo, zrozumienie i pocieszenie. Natomiast u Zuzy jest zupełnie inaczej, gdyż jej rodzice nie utrzymują z nią kontaktu, po tym jak ona zerwała z ojcem Poli.

„Gdy naprawdę się poznamy” to romans połączony z obyczajowymi problemami, dotykającymi społecznych spraw, na tle których toczy się prywatne życie bohaterów. Autorka świetnie zbudowała tło dla ich przeżyć wraz z ich otoczeniem, w którym funkcjonują. Zamiast typowego romansu serwuje nam powolny, psychologiczny proces „docierania się” dwojga dorosłych ludzi, którzy noszą w sobie bagaż bolesnych doświadczeń. Ich uczucie rozwija się naturalnie, bez dramatycznych uniesień, złości, nieporozumień, co obserwujemy w naprzemiennej narracji pierwszoplanowej. Dzięki temu możemy mieć lepszy, dokładniejszy obraz jakiejś sytuacji. Dostajemy pełen wgląd w dwie, często skrajnie różne interpretacje tych samych wydarzeń. To sprawia, że bez problemów angażujemy się w ich perypetie i możemy zrozumieć motywy ich działania.

Pani Agnieszka Dyniakowska napisała historię jakby wziętą prosto z czyjegoś życia, gdyż nie ma w niej nic sztucznego i niemożliwego. Są emocje, wątpliwości, trudne decyzje, niepewność, wewnętrzne rozterki, ale zawsze, gdy mamy wsparcie, kogoś, kto zawsze poda pomocną dłoń, przytuli i po prostu jest, łatwiej przez to wszystko przejść.

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem 

Wydanie: I

Data premiery: 20.08.2026r.

Ilość stron: 376

Wymiary: 135 × 208 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

ISBN 978-83-8293-399-4

Wydawnictwo: Videograf SA

Moja ocena: 6/6