[50/26] - 1988.: „Addicted. Związani przeszłością”

"Addicted. 

Związani przeszłością"

Hope S. Ward

„Nie ma magicznego przycisku, 

który kasuje wspomnienia 

czy idiotyczne riposty, 

nawet jeżeli były zgodne z prawdą.”

Niewypowiedziane słowa, niedomówienia i pochopne decyzje potrafią zniszczyć nawet bardzo silną więź. Czasem wystarczy kilka błędów, brak rozmowy i ingerencja osób trzecich, by coś, co kiedyś było ważne, zamieniło się w żal i wzajemną niechęć. A kiedy po latach los ponownie stawia takie osoby na swojej drodze, dawne emocje bardzo szybko wracają na powierzchnię. I właśnie o tym opowiada książka „Addicted. Związani przeszłością”.

Brealyn Gray, nazywana Bree lub Lyn, oraz Killian Hayes kilka lat temu tworzyli szczęśliwą parę. Dziś jednak trudno im nawet spokojnie ze sobą rozmawiać. Ich relacja pełna jest napięcia, niedomówień i wzajemnych pretensji. Sytuację dodatkowo komplikuje decyzja ich ojców, którzy planują przekazać im udziały w rodzinnej firmie. Oznacza to, że Bree i Killian będą musieli razem nią zarządzać, mimo że oboje nie potrafią sobie tego wyobrazić.

W prologu jesteśmy świadkami chwili, w której bohaterowie dowiadują się o planach swoich rodziców. Zanim jednak zobaczymy, jak potoczy się ich wspólna przyszłość, autorka cofa czytelnika do wydarzeń z przeszłości. To właśnie one doprowadziły do rozpadu ich związku i sprawiły, że dawne uczucie zamieniło się w niechęć.

Czytając o tych wydarzeniach, trudno było mi jednoznacznie stwierdzić, kto tak naprawdę ponosi większą winę za całą sytuację. W opisie książki możemy przeczytać, że Brealyn jest inteligentną młodą kobietą, jednak po jej zachowaniu i sposobie wyciągania wniosków nie zawsze było to dla mnie oczywiste. Owszem, Killian również nie jest postacią bez skazy, ale miałam wrażenie, że Bree zbyt łatwo przyjęła pewne rzeczy za pewnik i nie próbowała ich dokładnie wyjaśnić.

Autorka bardzo ciekawie prowadzi narrację. W części dotyczącej przeszłości wydarzenia poznajemy wyłącznie z perspektywy Brealyn, przez co otrzymujemy dość jednostronny obraz sytuacji. Dopiero w teraźniejszości narracja staje się naprzemienna i możemy poznać również punkt widzenia Killiana. Dzięki temu historia zyskuje szerszy kontekst i pozwala spojrzeć na relację bohaterów z innej strony.

Po latach sprawa wciąż pozostaje żywa – wywołuje emocje i tkwi niczym zadra. Zarówno u niej, jak i u niego. Różnica polega jednak na tym, że Bree wciąż wraca do tamtych wydarzeń, podczas gdy Killian przez długi czas nie mówi głośno o tym, co go boli i co wciąż nie daje mu spokoju. Przyznam, że w tej sytuacji częściej rozumiałam właśnie jego reakcje i łatwiej było mi spojrzeć na całą historię z jego perspektywy.

Istotną rolę odgrywają także postacie drugoplanowe, które w różny sposób wpływają na rozwój wydarzeń. Szczególnie wyraźnie widać kontrast między przyjaciółką Bree – Jasmine, której rady często wydają się bardziej impulsywne niż rozsądne, a przyjacielem Killiana – Milo. Ten drugi znacznie częściej pełni rolę głosu rozsądku i stara się spojrzeć na sytuację z dystansu.

Powieść „Addicted. Związani przeszłością” można określić jako romans o charakterze biurowym, ponieważ znaczna część wydarzeń rozgrywa się właśnie w tej przestrzeni. Motyw hate-love również nie jest tutaj całkiem typowy. Historia bohaterów rozwija się raczej od miłości do nienawiści, a następnie ponownie w stronę uczuć, gdy Bree i Killian zaczynają przypominać sobie, że łączy ich coś więcej niż tylko wspólne obowiązki zawodowe.

Dużą rolę odgrywa także styl autorki. Pani Hope S. Ward pisze bardzo lekko i wciągająco, dzięki czemu łatwo wczuć się w emocje bohaterów i zrozumieć ich rozterki. Z zainteresowaniem śledziłam kolejne rozdziały, chcąc zobaczyć, jak dalej potoczą się ich losy i czy uda im się uporać z przeszłością.

Fabuła oparta została na kilku dobrze znanych schematach charakterystycznych dla romansów. Już na wczesnym etapie można się domyślić, w jakim kierunku rozwinie się relacja Bree i Killiana. Nie oznacza to jednak, że historia jest nudna. Autorka potrafi w taki sposób prowadzić narrację i budować napięcie między bohaterami, że mimo pewnej przewidywalności nie traci się zainteresowania ich dalszymi losami. Jednym z motywów pojawiających się w tej historii jest popularny w romansach schemat drugiej szansy. W tym przypadku dotyczy on jednak obojga bohaterów, którzy po latach muszą ponownie zmierzyć się z emocjami oraz wydarzeniami z przeszłości. Wspólna praca sprawia, że nie mogą już dłużej udawać, że ich historia należy do zamkniętego rozdziału.

To opowieść, w której wiele dzieje się nie tylko w samych wydarzeniach, ale również w emocjach bohaterów. Przede wszystkim pokazuje, jak niewyjaśnione sprawy, błędne wyobrażenia i brak szczerej rozmowy potrafią na lata skomplikować życie. Jednocześnie przypomina, że w takich sytuacjach wina rzadko leży wyłącznie po jednej stronie – czasem wystarczy kilka pochopnych decyzji i zbyt szybkie wyciąganie wniosków, by relacja, która kiedyś była ważna, zaczęła się powoli rozpadać.

Egzemplarz książki otrzymałam w ramach współpracy z portalem 

Wydanie: I

Data premiery: 16.12.2025r.

Ilość stron: 360

Wymiary: Wymiary 140 x 200 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

ISBN: 978-83-289-2894-7

Wydawnictwo: Editio

Moja ocena: 5/6

[49/26] - 1987.: "Ptaki, które śpiewają nocą" Tom I

"Ptaki, które śpiewają nocą"

Tom pierwszy

Marta Łabęcka

„Czasami musisz zaufać, że wszechświat najlepiej wie, 

co dla Ciebie dobre.”

W życiu każdy z nas popełnia błędy. Niektóre decyzje są świadome, inne podejmujemy pod wpływem impulsu. Czasem właśnie te „złe” wybory prowadzą do najlepszych przygód. Austin Hale bohater książki „Ptaki, które śpiewają nocą” wie o tym doskonale, gdyż od zawsze żyje od jednej decyzji do drugiej, nie patrząc na konsekwencje. Z kolei Savannah Rivers jest jego przeciwieństwem. Ona ma problem z podejmowaniem najdrobniejszych decyzji, ale pewnego dnia robi coś, czego nigdy by się po sobie nie spodziewała. Plan, który wydawał się bezpieczny i pewny, nagle zaczyna przypominać klatkę, z której chce się uciec jak najdalej. A gdy już zrobi się ten pierwszy krok w nieznane, okazuje się, że droga przed nami może prowadzić w miejsca, których wcześniej nawet nie braliśmy pod uwagę.

Austin Hale to mistrz złych decyzji i dobrych historii. Głośny, charyzmatyczny, pewny siebie, i pełen energii, ma w sobie magnetyzm, obok którego trudno przejść obojętnie. Osiem lat temu opuścił Richmond, by udowodnić rodzicom, że poradzi sobie sam, lecz jego skłonność do ryzyka sprawiła, że wciąż nie osiągnął niczego, z czego byłby dumny. Mimo to zachowuje optymizm i wierzy, że nawet błędy mogą prowadzić do czegoś wartościowego. Wszystko zmienia się, gdy w barze w Dakocie Północnej zauważa dziewczynę w sukni ślubnej i różowego kampera Savannah.

Savannah Rivers jest jego przeciwieństwem: poukładana, ostrożna, trzymająca się planów. Ucieczka w dniu ślubu i podróż kamperem zmarłej siostry to pierwszy tak impulsywny krok w jej życiu i moment, w którym zaczyna rozumieć, że jedyna słuszna droga to ta, która prowadzi naprzód, by spełniać marzenia. Jedną z niespodzianek na tej drodze okazuje się Austin.

Między tą dwójką szybko rodzi się nić porozumienia, która przeradza się w przyjaźń. Austin nie wie, dokąd zaprowadzi go podróż z Savannah, ale jest pewien, że dostarczy mu nowych doświadczeń. Postanawia więc towarzyszyć jej przynajmniej do Richmond, dokąd sam zamierza wrócić po latach nieobecności. Wspólne spędzanie czasu przez wiele dni sprawia, że bohaterowie zaczynają poznawać się coraz lepiej, odkrywają zarówno swoje dobre, jak i te mniej idealne cechy i swoje wcześniejsze doświadczenia.

Zderzenie tych dwóch zupełnie różnych osobowości wypada bardzo ciekawie. Savannah, która do tej pory trzymała się sztywnych zasad i planów, zaczyna powoli otwierać się na spontaniczność. Austin natomiast przy niej zaczyna momentami patrzeć na świat bardziej refleksyjnie. Ich relacja rozwija się stopniowo i naturalnie bez nadmiernego dramatyzmu, ale z dużą dawką emocji i humoru. Z czasem przekonują się, że łączy ich znacznie więcej, niż początkowo sądzili. Austin okazuje się mieć swoje sekrety, które ukrywa pod maską wyluzowanej osobowości, natomiast Savannah dostrzega, że związek z niedoszłym mężem Landonem nie byłby tym, który dawał jej szczęście i swobodę.

Dużą rolę w tej historii odgrywa sama podróż. Droga przemierzana różowym kamperem staje się nie tylko tłem wydarzeń, ale również metaforą zmian zachodzących w bohaterach. Każdy kolejny przystanek, spotkani ludzie czy nowe doświadczenia sprawiają, że Savannah zaczyna patrzeć na swoje życie z innej perspektywy.

Ciekawym rozwiązaniem i uzupełnieniem historii jest grafika zamieszczona przy każdym rozdziale. Zaznaczony jest na niej stan USA, w którym w danym momencie przebywają bohaterowie. Dzięki temu możemy świadomie śledzić ich podróż, towarzyszyć im w kolejnych przygodach, przemyśleniach, a przy okazji odkrywać różne zakątki kraju.

Autorka posługuje się lekkim i bardzo wciągającym stylem, dzięki czemu książkę czyta się naprawdę przyjemnie. Bohaterowie są wyraziści i autentyczni, a dialogi między nimi wypadają naturalnie i często potrafią wywołać uśmiech. Historia dobrze balansuje między momentami lekkimi i zabawnymi a bardziej refleksyjnymi fragmentami.

Byłam jednak zaskoczona, gdy na ostatniej stronie zobaczyłam informację, że to dopiero koniec pierwszej części historii. Miałam nadzieję, że całość zamknie się w jednym tomie. Na okładce ani w opisie nie ma wyraźnej informacji o tym, że jest to początek serii. Tym bardziej że autorka w finale postanowiła zaburzyć tworzącą się między bohaterami harmonię. To, co wydarzyło się na końcu, wpisało się w schemat znany z wielu innych powieści i muszę przyznać, że poczułam się tym rozwiązaniem trochę rozczarowana. Mimo to historia Austina i Savannah pozostaje na długo w pamięci i z ciekawością czekam, by w kolejnej części, by zobaczyć, co dla niech zaplanowała autorka.

„Ptaki śpiewają nocą” to powieść drogi, która zaczyna się od ucieczki sprzed ołtarza, a kończy znacznie dalej niż tylko na mapie. To historia o odwadze, która pojawia się wtedy, gdy wszystko inne zaczyna się rozpadać. O wychodzeniu poza schematy, własne granice, życiu chwilą i o tym, że czasem trzeba zrobić coś kompletnie nierozsądnego, by wreszcie zacząć żyć po swojemu.

Egzemplarz książki otrzymałam w ramach współpracy z portalem

Wydanie: I

Data premiery: 29.10.2025r.

Ilość stron: 456

Wymiary: 140 x 208 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

ISBN 978-83-289-0862-8

Wydawnictwo: beYA

Moja ocena: 5/6

[48/26] - 1986.: "Złudzenia"

"Złudzenia"

Alicja Flis

„Zemsta ma słodki smak, 

ale najlepiej smakuje na zimno”

Czasem jedno przypadkowe spotkanie potrafi odmienić bieg wydarzeń bardziej, niż moglibyśmy przypuszczać. Właśnie od takiego momentu zaczyna się powieść „Złudzenia”, której opis zapowiada historię trzech kobiet, ale tak naprawdę poznajemy cztery różne bohaterki, których drogi splatają się w niezwykłych okolicznościach w Rzymie.

Aleksa, która od niedawna mieszka w Rzymie i pracuje w redakcji czasopisma prowadzonego przez Lorenzo. Każdego dnia, idąc do pracy, mija restaurację, w której pracuje młoda kelnerka. Dziewczyna zawsze przyjaźnie do niej macha, choć Aleksa nie rozumie dlaczego. To przypadkowe spotkanie z kelnerką wprowadza ją w serię tajemniczych wydarzeń.

Drugą z kobiet jest Weronika, która przyjechała do Rzymu z nadzieją na dobrą pracę i możliwość zarobienia pieniędzy na studia oraz pomoc rodzinie w Polsce. Rzeczywistość okazuje się jednak znacznie bardziej brutalna. Zamiast spełnienia marzeń czeka ją ciężka praca w restauracji kontrolowanej przez mafiosa Karlosa. To ona zawsze radośnie wita Aleksę, myśląc, że to Cristina, jej przyjaciółka. Cristina nie ma pojęcia, że w Rzymie mieszka kobieta, która jest do niej łudząco podobna, co wywołuje nieporozumienia i zaskoczenie.

Marita pamięta dzień, gdy zginęli jej rodzice i wówczas pozostała bez środków do życia. Wtedy na jej drodze pojawił się Karlos oferując opiekę. Była wówczas nastolatką, więc był to dla niej uśmiech od losu. Teraz postrzega tę relację inaczej, ale nie może zbyt wiele zrobić, by odejść od mafijnego bossa. To mogłoby się dla niej źle skończyć.

Cztery kobiety nie wiedzą, że łączy je nie tylko Rzym, jako miejsce zamieszkania i polskie pochodzenie, ale znacznie więcej. Z czasem zaczynają dostrzegać, że ich przeszłość jest pełna tajemnic i niedopowiedzeń, a dotychczasowe życie mogło być jedynie złudzeniem. Każde odkrycie prawdy zmienia ich spojrzenie na samych siebie i świat, a niektóre odkrycia mogą całkowicie odmienić ich przyszłość.

Powieść „Złudzenia” to wciągająca historia łącząca elementy sensacji, dramatu psychologicznego, romansu, powieści obyczajowej, a nawet mafijnych motywów, ale nie jest on dominujący. W tej wielowątkowej opowieści wyraźnie uwidaczniają się najważniejsze motywy: prawda ukryta za pozorami, siostrzana więź i utracona rodzina oraz poszukiwanie własnej tożsamości, a pomiędzy nimi ujawnia się miłość jako siła nadająca sens życiu. Śledzimy to wszystko w narracji trzecioosobowej, więc możemy poznawać wydarzenia z perspektywy różnych postaci – zarówno pierwszoplanowych, jak i drugoplanowych, dzięki czemu historia nabiera większej głębi.

Powieść okazała się dla mnie miłym zaskoczeniem, napisana bardzo wciągającym stylem i z oryginalną historią. Nie brakuje także momentów napięcia i niebezpiecznych wydarzeń, więc nie brakuje w niej emocji o różnym zabarwieniu.

Fabuła wciąga niemal od początku, jest pełna zakrętów i skrywanych prawd, a autorka umiejętnie prowadzi nas przez świat, w którym obok trudnych wydarzeń pojawiają się także momenty skłaniające do refleksji, wzruszeń i wywołujące niepokój. Pani Flis przypomina, że za wieloma wyborami stoją doświadczenia i emocje, o których często nie mamy pojęcia, a które potrafią całkowicie zmienić naszą perspektywę.

Miałam już okazję poznać styl Alicji Flis w książce pt.: „Pocałunek Boga”, dlatego do powieści „Złudzenia” podchodziłam z ciekawością i pewnymi oczekiwaniami. Sięgając po jej kolejną książkę, spodziewałam się historii pełnej emocji, tajemnic i psychologicznej głębi i taką otrzymałam.

Ta opowieść pozytywnie mnie zaskoczyła, bo okazała się znacznie bardziej wielowymiarowa, niż początkowo przypuszczałam. Autorka ponownie stworzyła historię, która łączy w sobie elementy sensacji i psychologicznej wrażliwości, a jednocześnie skłania do refleksji nad tym, jak wiele w naszym życiu opiera się na złudzeniach. To opowieść o poszukiwaniu prawdy, o błędach, które potrafią nas ukształtować i o nadziei, która pojawia się nawet w najmniej sprzyjających okolicznościach.

Egzemplarz książki otrzymałam w ramach współpracy z portalem 

Wydanie: I

Data wydania 14.11.2025r.

Wymiary: 140 x 205 mm

Okładka: Miękka

Ilość stron 354

ISBN 978-83-8011-332-9

Wydawnictwo: Warszawska Firma Wydawnicza

Moja ocena: 6/6

[47/26] - 1985.: " To są jakieś jaja" Tom III

"To są jakieś jaja"

Seria: Faceci są beznadziejni”

Tom trzeci

Katarzyna Bester

„Życie potrafi zaskoczyć”

Powyższy cytat idealnie pasuje do książki „To są jakieś jaja”. Czasami wydaje nam się, że zamknęliśmy już pewien rozdział w życiu. Zostawiliśmy za sobą ludzi, wspomnienia i emocje, które kiedyś były dla nas ważne. Los jednak bywa przewrotny i potrafi zaskoczyć w najmniej spodziewanym momencie. Niewyjaśnione sprawy mają bowiem to do siebie, że lubią wracać, a drugie szanse pojawiają się często wtedy, gdy wcale ich nie planujemy. Właśnie o takich spotkaniach z przeszłością, o uczuciach, których nie da się tak łatwo uciszyć, oraz o przyjaźni, która pomaga przetrwać największy emocjonalny chaos, opowiada najnowsza powieść Katarzyny Bester.

Trzecia odsłona historii o przyjaciółkach, które czytelnicy poznali w powieści „Chętnie przyjmę oświadczyny”, której bohaterka była Mallory, a w drugiej odsłonie pt.: „Faceci są beznadziejni” poznaliśmy Susan. Trzecia z tej trójki kobiet to June, której historia biegnie w tle, więc spodziewałam się kolejnej części, która przybliży tę postać. Jednak pani Katarzyna Bester zrobiła mi niespodziankę, czyniąc Emily Larsen postacią wiodącą w powieści „To są jakieś jaja”. Tytuł od razu wskazuje na humorystyczny ton fabuły i faktycznie nadaje on lekki ton opowiadanej historii. Ponownie zabiera nas w świat pełen humoru, emocji i relacji, które bywają równie skomplikowane co zabawne. 

Choć książki Katarzyny Bester nie są formalnie oznaczone jako seria i każdą z nich można czytać oddzielnie, znajomość wcześniejszych części sprawia, że spotkanie z bohaterkami staje się jeszcze przyjemniejsze. Autorka nie nadała jakiejś jednej nazwy dla tej serii, ale doskonale pasuje do niej tytuł "Faceci są beznadziejni", bo bohaterki takie czasami mają wrażenie. Jednak nie zawsze to przekonanie ma pokrycie w rzeczywistości, bo wiele nieporozumień wynika z niedopowiedzeń, pochopnych ocen i błędów popełnianych przez obie strony.

Emily Larsen pojawiła się w drugim tomie trylogii jako obiecująca autorka romansów. Teraz jest już znaną pisarką, której pierwsza książki ukazała się półtora roku temu. Wówczas miała narzeczonego Granta Donovana i plany na ich wspólną przyszłość. Teraz, gdy ją poznajemy po tych planach nic nie pozostało, a ona postanawia leczyć złamane serce w Macedonii, a dokładniej w malowniczej Ochrydzie, miasteczku położone nad pięknym jeziorem, które zachwyca spokojem, kojącymi widokami i południowym klimatem. Emily wierzy, że to właśnie tam odzyska równowagę, spokój i przede wszystkim dystans do wszystkiego, co wydarzyło się w jej życiu uczuciowym. Ma być to czas tylko dla niej — bez dramatów, bez byłego narzeczonego i bez kolejnych emocjonalnych komplikacji.

Jak łatwo się domyślić, rzeczywistość szybko weryfikuje te plany.

W Ochrydzie niespodziewanie pojawia się były narzeczony Emily, którego miała nadzieję już nigdy nie spotkać. Jego obecność całkowicie burzy wizję spokojnego wyjazdu. Niewyjaśnione sprawy z przeszłości, napięcie, które wciąż unosi się między bohaterami, tajemnicze zachowania Granta oraz fakt, że muszą przebywać blisko siebie, sprawiają, że emocje szybko wracają ze zdwojoną siłą. Emily, zamiast odpoczywać i układać życie na nowo, zaczyna prowadzić własne śledztwo, próbując odkryć, dlaczego Grant pojawił się właśnie tutaj i jakie sekrety może przed nią ukrywać. Zaalarmowane o tym wszystkim przyjaciółki Mallory, Susan i June niezwłocznie lądują w Macedonii, by wesprzeć Emily w jej perypetiach i pomóc odkryć, co skrywa Grant. 

Ich obecność wprowadza do historii sporą dawkę chaosu, energii i charakterystycznego humoru. Spokojny urlop zamienia się w serię zabawnych, czasem absurdalnych sytuacji, które pokazują, że z taką ekipą nie da się długo utrzymać powagi. Jednocześnie to właśnie relacje między bohaterkami stanowią emocjonalny fundament powieści. Ich wsparcie, lojalność i szczerość przypominają, jak ważną rolę w życiu odgrywają przyjaźnie, szczególnie w momentach życiowych kryzysów. To właśnie ich przyjaźń, temperament i wzajemne wsparcie są bowiem jednym z najmocniejszych elementów całej historii.

Styl autorki pozostaje lekki, dynamiczny i pełen humoru. Dialogi są naturalne, często zabawne, a bohaterowie mają wyraźnie zarysowane charaktery. Pani Bester dobrze balansuje między komedią obyczajową a historią o emocjach i relacjach. Dzięki temu powieść nie jest jedynie lekką historią romantyczną, ale także opowieścią o radzeniu sobie z rozczarowaniem, o próbie zamknięcia przeszłości i o tym, że czasem uczucia wracają wtedy, gdy najmniej się tego spodziewamy.

Jednym z dużych atutów książki jest także miejsce akcji. Katarzyna Bester z dużą swobodą i wyczuciem buduje atmosferę Macedonii. Opisy Ochrydy, jeziora, wąskich uliczek i lokalnych smaków sprawiają, że czytelnik może niemal poczuć wakacyjny klimat tej historii. Autorka nie przesadza z długimi opisami, ale potrafi stworzyć tło, które działa na wyobraźnię i sprawia, że cała opowieść nabiera lekkości oraz letniego charakteru. To jedna z tych książek, które czyta się z poczuciem, jakby samemu było się na urlopie razem z bohaterami.

Elementem, który momentami nieco mnie dystansował wobec bohaterek, był sposób, w jaki autorka przedstawia ich podejście do relacji z mężczyznami. Dziewczyny bywają bardzo bezpośrednie, czasem nawet zbyt wulgarne w języku i zachowaniu. Ich podejście do związków i seksu jest niezwykle swobodne, a momentami można odnieść wrażenie, że traktują mężczyzn z podobną lekkością, z jaką stereotypowo robią to niektórzy mężczyźni wobec kobiet. Przez to chwilami sprawiają wrażenie mniej subtelnych i mniej kobiecych, niż mogłyby być, choć jednocześnie rozumiem, że taki sposób kreowania bohaterek ma podkreślać ich niezależność i temperament.

Trzecia część serii „To są jakieś jaja” to ciepła, lekka, romantyczna i bardzo przyjemna historia o przyjaźni, drugich szansach i uczuciach, przed którymi nie da się uciec, nawet jeśli spróbujemy zmienić kraj, otoczenie i zacząć wszystko od nowa.

Recenzja tomu I "Chętnie przyjmę oświadczyny"

Recenzja tomu II "Faceci są beznadziejni"

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem

Wydanie: I

Data premiery: 11.02. 2026

Ilość stron: 312

Wymiary: 130x210 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

ISBN: 978-83-8423-339-9

Wydawca: Amare

Moja ocena: 5/6

[46/26] - 1984.: "Joanna Szmidt" - Tom I -"Ukochany z piekła rodem"

"Ukochany z piekła rodem"

Seria: Joanna Szmidt

Tom pierwszy

Alek Rogoziński

„Trzeba sobie uświadomić, co się widziało, 

a wtedy wszystko staje się prostsze.”

Wznowienia powieści uważam za bardzo dobre pomysły, zwłaszcza gdy dotyczą debiutanckich książek znanych autorów. Nie każdy miał przecież okazję śledzić karierę pisarza od samego początku, a przypominanie ich pierwszych powieści daje możliwość poznania tytułów, które z czasem mogły zejść w cień nowszych, bardziej rozpoznawalnych publikacji. Właśnie dlatego z zainteresowaniem sięgnęłam po wznowienie powieści „Ukochany z piekła rodem”, która pozwala zajrzeć do literackich początków pana Alka Rogozińskiego i zobaczyć, jak kształtował się jego styl oraz sposób budowania historii.

To książka otwierająca serię o Joannie Szmidt, która jako pisarka romansów zawodowo tworzy opowieści o miłości, ale w życiu prywatnym szczęścia do niej nie ma. Ten przewrotny kontrast staje się jednym z fundamentów całej serii, a w pierwszym tomie szczególnie wyraźnie widać, jak autor bawi się schematami gatunku, jednocześnie pokazując bohaterkę pełną wad, emocji i nie zawsze trafnych decyzji. Jej codzienność wypełniają spotkania autorskie, terminy wydawnicze i kolejne literackie historie o miłości, jednak prawdziwe uczucie wciąż pozostaje poza jej zasięgiem.

Kiedy więc na jej drodze pojawia się przystojny jak sam diabeł fotograf Konrad, a między nimi wybucha namiętny romans, Joanna zaczyna wierzyć, że wreszcie los się do niej uśmiechnął. Nowa relacja daje jej nadzieję na szczęście, którego tak długo szukała. Szybko jednak okazuje się, że to tylko złudzenie. Konrad zostaje zamordowany, a na jaw wychodzą fakty, które jasno pokazują, że jego intencje wobec Joanny były dalekie od szczerych.

Zamiast trzymać się z dala od kłopotów i pozwolić policji prowadzić śledztwo, Joanna – ku rozpaczy swojej menadżerki Betty i wyraźnej irytacji komisarza Krzysztofa Darskiego – postanawia wziąć sprawy w swoje ręce. Kierowana ciekawością i potrzebą poznania prawdy zaczyna prowadzić własne, często dość chaotyczne dochodzenie. Jej działania prowadzą do szeregu nieoczekiwanych i zabawnych sytuacji, a jednocześnie stopniowo odsłaniają kolejne tajemnice związane z przeszłością Konrada. W ten sposób powieść łączy elementy kryminału, romansu i komedii, tworząc lekką, dynamiczną historię pełną ironii, zwrotów akcji i barwnych bohaterów.

Pan Alek Rogoziński to autor, którego miłośnikom polskich komedii kryminalnych raczej nie trzeba przedstawiać. Znany jest z licznych powieści utrzymanych właśnie w tym gatunku oraz z charakterystycznego poczucia humoru. Nazywany często „Królem Komedii Kryminalnej”, udowodnił, że pozornie wykluczające się słowa – „komedia” i „kryminał” – mogą ze sobą świetnie współgrać, tworząc lekkie, a jednocześnie wciągające historie.

Moja przygoda z twórczością autora zaczęła się od jego powieści „Teściowie muszą zniknąć”, jednak początki kariery pisarskiej pana Rogozińskiego sięgają 2015 roku. To właśnie wtedy, 23 marca, ukazała się jego debiutancka książka „Ukochany z piekła rodem”, wydana nakładem wydawnictwa Melanż. Już pierwsze wydanie przyciągało uwagę bardzo udaną i zapadającą w pamięć okładką.

Kilka lat później, 14 kwietnia 2021 roku, powieść doczekała się wznowienia. Autor postanowił wówczas wprowadzić do niej pewne poprawki. Jak sam przyznał we wstępie, początkowo planował jedynie dokonać drobnych zmian, jednak z czasem „rozpędził się” na tyle, że dopisał kilka fragmentów, zmodyfikował niektóre sceny oraz zmienił część dialogów. W efekcie powstała tak zwana jego „wersja autorska” książki, którą obecnie znowu możemy przeczytać w nowej odsłonie wydanej 14 stycznia 2026 roku.

Styl pisarski pana Rogozińskiego jest lekki, dynamiczny i bardzo przystępny. Autor stawia na humor sytuacyjny, błyskotliwe dialogi oraz liczne przerysowania postaci i zdarzeń. Dzięki temu książkę czyta się szybko, z uśmiechem i przyjemnością, chociaż kłopoty Joanny nie są wesołe. Umiejętna równowaga między elementami kryminału a komedii, sprawia, że nie odczuwamy strachu ani lęku, a jedynie próbujemy rozwiązać zagadkę śmierci fotografa. Narracja w trzeciej osobie ukazuje fabułę z kilku stron, a jej pełna ironii i dystansu forma sprawia, że nawet poważne wydarzenia przedstawione są w lżejszy, momentami wręcz absurdalny sposób. Wątek kryminalny nie zawsze wysuwa się na pierwszy plan, ustępując miejsca komediowym sytuacjom i dialogom, przez co sama zagadka może wydawać się mniej skomplikowana, niż można by oczekiwać po klasycznym kryminale.

„Ukochany z piekła rodem” to lekka i pełna humoru komedia kryminalna, która świetnie sprawdzi się jako rozrywka na jeden wieczór. Łączy w sobie elementy romansu, kryminału i komedii, tworząc historię pełną zabawnych sytuacji oraz nieoczekiwanych zwrotów akcji. Dla czytelników ceniących literaturę rozrywkową i charakterystyczne poczucie humoru Aleka Rogozińskiego będzie to z pewnością bardzo przyjemna lektura.

Egzemplarz książki otrzymałam w ramach współpracy z portalem 

Wydanie: III

Data premiery: 14.01.2026

Ilość stron 336

Wymiary: 136 x 205 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

ISBN: 978-83-8430-120-3

Wydawnictwo: Skarpa Warszawska

Moja ocena: 5/6

[45/26] - 1983.: "Wskrzeszeni do życia"

"Wskrzeszeni do życia"

Dorota Zalepa

„Bezczynność jest wrogiem duszy”

Ścieżek do samorozwoju i spełnionego życia jest bardzo dużo. Dla jednych drogą rozwoju będzie duchowość, medytacja, buddyzm, modlitwa, psychoterapia, coaching, praca z emocjami, praca z ciałem, joga czy taniec. Inni odnajdują sens w sztuce, pisaniu, podróżach lub odkrywaniu pasji. A są też osoby, takie jak pani Dorota Zalepa, dla których kluczowa jest żywa, głęboka i prawdziwa relacja z Bogiem, o której pisze w swojej książce "Wskrzeszeni do życia" .Widząc ten tytuł miałam pierwsze skojarzenie z  opowieściami w stylu „życie po życiu” i spektakularnych doświadczeń, które w jednej chwili odmieniają wszystko. Tymczasem książka okazała się czymś znacznie subtelniejszym, a przez to głębszym. To historia przemiany dokonującej się w codzienności: w drobnych wyborach, cichych refleksjach i w odwadze, by spojrzeć w głąb siebie.

Prawdziwe odrodzenie – jak pisze autorka – zaczęło się w momencie, gdy pozwoliła, by w tej wędrówce towarzyszył jej Bóg. W relacji z Nim zaczęła odkrywać sens wydarzeń, które wcześniej wydawały się przypadkowe, oraz siłę potrzebną do budowania życia zgodnego z własnym sercem. Choć z zewnątrz jej życie wyglądało na uporządkowane i stabilne, pod tą powierzchnią kryło się zmęczenie, cicha pustka i pytanie: „czy to naprawdę moja droga?”. Dorota opisuje te chwile z taką szczerością, że miałam wrażenie, jakby czytała we mnie samej.

"Wskrzeszeni do życia" to opowieść właśnie o takim poszukiwaniu. Pani Dorota Zalepa – autorka bloga "Kameralna", influencerka, żona i mama – dzieli się osobistą historią przemiany. To zapis drogi pełnej pytań i wątpliwości, ale też wiary, która stopniowo prowadziła ją do odnalezienia siebie.

Książka zachwyca również formą. Kolorowe zdjęcia, ukazujące codzienne momenty z życia autorki, dodają lekturze autentyczności i ciepła. Pozwalają zobaczyć nie tylko słowa, ale też świat, w którym Dorota odkrywa swoje pasje, radości i zwykłe chwile. Tworzą intymną atmosferę – jakby zapraszała czytelnika do swojego domu i pokazywała, że przemiana dzieje się tu i teraz.

Największą siłą tej książki jest jej uniwersalność. Dorota pokazuje, że przebudzenie i rozwój mogą przybierać różne formy. Dla jednych będzie to duchowość, modlitwa, medytacja czy relacja z Bogiem. Dla innych – psychoterapia, coaching, praca z ciałem, joga, taniec, sztuka, pisanie czy podróże. Każda z tych dróg jest wartościowa, bo prowadzi do słuchania siebie i odkrywania własnego potencjału.

Autorka podkreśla, że przemiana nie przychodzi nagle. Jest procesem – powolnym odkrywaniem tego, co naprawdę ważne. W jej przypadku kluczem okazała się wiara i relacja z Bogiem, która stopniowo nadawała nowy sens codzienności.

"Wskrzeszeni do życia" to książka o drodze do autentycznego życia – bez masek i udawania. O odkrywaniu swojej wartości, talentów, pasji i kobiecości. O uczeniu się kochania siebie w całości, a nie przez pryzmat braków. To zapis procesów, które trwały długo i wciąż trwają, bo prawdziwa przemiana nie kończy się w jednym momencie – jest żywą, codzienną wędrówką.

Podczas lektury miałam wrażenie, że pani Dorota rozmawia ze mną jak bliska przyjaciółka – ktoś, kto widzi moje zmęczenie, wątpliwości i pytania, a mimo to pokazuje, że można iść dalej. Jej słowa są kojące, a jednocześnie inspirujące. To książka dla tych, którzy chcą przestać działać na autopilocie i pragną więcej: sensu, spokoju, odwagi i duchowej bliskości.

Dla mnie "Wskrzeszeni do życia" stało się przypomnieniem, że prawdziwe cuda nie muszą być spektakularne. Dzieją się w zwykłych dniach – w codziennych wyborach, w chwilach refleksji i w odwadze, by słuchać własnego serca. Treść, którą autorka w niej przekazuje jest skierowana nie tylko do osób wierzących, ale każdego, kto poszukuje sens i cel w życiu. Można powiedzieć, że to książka niosąca nadzieję. Łagodna, ciepła, pełna światła. Pokazuje, czym może być wiara w Boga w codziennym życiu – nie jako zbiór zasad, lecz jako relacja, która koi, prowadzi i daje siłę, gdy wszystko inne się chwieje. W tym sensie ma wyraźny, choć nienachalny religijny charakter. Nie narzuca, nie poucza, ale otwiera przestrzeń do refleksji i zaprasza, by spojrzeć na własną drogę z większą łagodnością i ufnością. Często bowiem pokazuje się wizerunek Boga, jako surowego i karzącego sędziego. Tymczasem w ogóle nie funkcjonuje w naszej społecznej świadomości jego obraz kogoś, kto nas wspiera, pokazuje drogą, obdarza nas bezwarunkową miłością, którą możemy poczuć, gdy tylko się na nią otworzymy. Jest to zupełnie inny portret Boga, niż serwuje nam Kościół i o którym uczono nas na lekcjach religii. Autorka opowiada o sobie wskazując w jaki sposób podążanie za boskimi  wskazówkami  wpłynęło na jej życie i jak ona rozumie nauki spisane w Biblii czy przekazywane  podczas kazań. 

"Wskrzeszeni do życia" to zatem książka, z której każdy z pewnością znajdzie coś dla siebie, nawet jeżeli nie są praktykującymi katolikami. Szczególnie może być poruszająca dla tych, których życie z zewnątrz wygląda dobrze, a jednak w środku pojawia się pytanie o głębszy sens. Nie jest ona poradnikiem rozwoju osobistego ani religijnym manifestem , lecz szczerą opowieścią o poszukiwaniu siebie, znaleźć harmonię między światem wewnętrznym naszej duszy, a tym, co nas otacza na zewnątrz.

Książkę przeczytałam, dzięki księgarni Bonito i portalowi Dobre Chwile

Wydanie: I

Data premiery: 29.09.2025r.

Ilość stron: 272

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Wymiary: 140 x 200 mm

ISBN 978-83-68317-86-2

Wydawnictwo: Esprit

Moja ocena: 5/6

[44/26] - 1982.: "Uzdrawiająca moc mis grających"

"Uzdrawiająca moc mis grających"

Jak wykorzystywać misy tybetańskie, indyjskie i kryształowe 

do relaksu, medytacji i terapii dźwiękiem

Maria Neuberg

„Ludzkie ciało to prawdziwe arcydzieło natury”

Nasze życie wypełniają liczne obowiązki, codzienne troski i problemy, które często prowadzą do stresu, przemęczenia i spadku energii. Nic więc dziwnego, że coraz częściej szukamy sposobów na wyciszenie, regenerację i odzyskanie wewnętrznej równowagi. Jednym z takich narzędzi może być dźwięk, który od wieków towarzyszy człowiekowi i pełni w jego życiu wiele różnych funkcji. Jednym z takich elementów jest dźwięk, który od zawsze towarzyszy ludzkości i spełnia różną rolę.

Fale dźwiękowe oddziałują na nas na wiele sposobów. Wystarczy pomyśleć o muzyce, która potrafi wzruszyć, uspokoić lub dodać energii. Nasze ciało reaguje na wibracje, dlatego dźwięk może wywoływać nie tylko emocje, ale także określone reakcje fizyczne. Szczególnie interesującym przykładem takiego działania są misy grające, a zwłaszcza misy kryształowe, czy tybetańskie. Ich subtelne, czyste brzmienie wprowadza ciało w delikatne wibracje, które wielu osobom przynoszą uczucie głębokiego odprężenia i wyciszenia. O właściwościach tych niezwykłych instrumentów pisze Maria Neuberg w swojej książce pt.: „Uzdrawiająca moc mis grających”.

Autorka jest doświadczoną terapeutką, która od wielu lat zgłębia tajemnice mis uzdrawiających, więc ma w tym temacie sprawdzoną, gdyż prowadzi warsztaty i sesje dla osób szukających dobroczynnych wibracji wspierających nasze zdrowie. Z tego względu jej wiedza w tym temacie jest z pewnością wiarygodna i rzetelna. Swoją wiedzę zawarła w ośmiu rozdziałach dodając na koniec bonus w postaci wiedzy o wzmacnianiu aury poprzez dźwięki tych instrumentów. Całość ma formę przystępnego przewodnika, który wprowadza w temat pracy z tymi misami zwanymi też misami śpiewającymi.

Krok po kroku jesteśmy wprowadzaniu w ich świat, dowiadując się czym są misy grające, skąd się wywodzą oraz na jakiej zasadzie działają, a przede wszystkim, jakie korzyści nam oferują. Autorka opowiada między innymi o tym, jakie są rodzaje mis, z jakich materiałów są wykonywane, czym różnią się ich brzmienia oraz na co zwrócić uwagę przy wyborze odpowiedniego instrumentu. Podpowiada także, jak dbać o misy i w pełni wykorzystywać ich możliwości. Wyjaśnia również podstawowe pojęcia związane z działaniem dźwięku opisując czym są fale akustyczne, wibracje czy rezonans. Dzięki temu lepiej zrozumiemy, dlaczego dźwięk wpływa na nasze samopoczucie i w jaki sposób może wspierać proces relaksacji. W książce znajdują się liczne ilustracje, tabele oraz instrukcje, które ułatwiają zrozumienie omawianych zagadnień i pomagają przełożyć teorię na praktykę.

Podczas lektury uświadamiamy sobie, jak niezwykłym instrumentem są misy dźwiękowe. Różnią się wielkością, kształtem i barwą brzmienia, dzięki czemu mogą wydobywać zarówno głębokie, rezonujące tony, jak i delikatne, wysokie dźwięki. Ich wspólną cechą są wibracje, które oddziałują nie tylko na słuch, ale także na ciało.

Miałam okazję osobiście doświadczyć działania mis dźwiękowych i było to naprawdę niezwykłe przeżycie. Gdy misa zaczyna brzmieć, fale dźwiękowe rozchodzą się w przestrzeni i można je odczuć również fizycznie. Zjawisko to związane jest ze zjawiskiem rezonansu polegającego na tym, że drgania jednego obiektu mogą wprawić w ruch inny. Właśnie dlatego nasze ciało reaguje na dźwięk mis. Subtelne wibracje przenikają przez nasze tkanki i komórki, wprowadzając je w delikatny ruch, co sprzyja rozluźnieniu, wyciszeniu i stopniowemu uwalnianiu napięcia nagromadzonego w ciele.

Praca z misami bywa także wykorzystywana jako metoda wspierająca organizm w różnych dolegliwościach. Wiele osób sięga po nią między innymi w przypadku napięciowych bólów głowy, problemów trawiennych czy podwyższonego ciśnienia. Odpowiednio dobrane dźwięki oraz właściwa technika gry mogą stworzyć przestrzeń sprzyjającą regeneracji i głębokiemu odprężeniu.

„Uzdrawiająca moc mis grających” to przystępnie napisany poradnik dla wszystkich osób, które chcą poznać świat dźwięku i jego wpływ na organizm. Książka wprowadza w temat pracy z misami, wyjaśnia ich działanie i pokazuje, jak można wykorzystać ich brzmienie w codziennym życiu, by znaleźć chwilę spokoju i wyciszenia. To wartościowy przewodnik zarówno dla osób początkujących, jak i tych, które chcą poszerzyć swoją wiedzę o dźwiękoterapii.

Egzemplarz książki otrzymałam w ramach współpracy z portalem

Wydanie: I

Data premiery: 21.11.2025r.

Data premiery wydania niemieckiego: 24.01.2023r.

Ilość stron: 208

Okładka: miękka

Wymiary: 145 x 205 mm

ISBN: 978-83-8301-937-6

Tytuł oryginału: Klangschalen für Einsteiger - Das Praxisbuch: Wie Sie mit der Kraft der Klänge seelische & körperliche Leiden heilen und Ihr Wohlbefinden steigern | inkl. Klangschalenmeditation & Klangschalenmassage

Tłumaczenie: Kinga Wierzbicka

Wydawnictwo: Studio Astropsychologii

Moja ocena: 4/6