[90/26] - 2028.: "Niania dla sąsiadów"

"Niania dla sąsiadów"

cykl „Reverse harem romance”

Lily Gold

„To nie papierek tworzy rodzinę”

Miłość potrafi przyjść w najróżniejszych formach. Czasem serce zaczyna bić szybciej na widok jednej konkretnej osoby, a czasem los lubi skomplikować sprawy i sprawić, że uczucia rozkwitają jednocześnie do kilku… Miłość przychodzi w różny sposób i formach. Najczęściej serce bije mocniej na widok jednej konkretnej osoby, czasami jednak los potrafi wszystko skomplikować i sprawić, że uczucia rodzą się jednocześnie do kilku ludzi naraz. W przypadku bohaterki książki "Niania dla sąsiadów" są to trzej niesamowicie atrakcyjni sąsiedzi, którzy nagle muszą odnaleźć się w zupełnie nowej roli — opiekunów małej dziewczynki.

Bethany Ellis potrafi uspokoić każde płaczące dziecko, zaopiekować się nim troskliwie i umiejętnie, gdyż jest zawodową nianią. To bohaterka, którą łatwo polubić. Nie jest typem złośnicy, lecz rozważną, inteligentną, miłą dziewczyną, dziewczyna znalazła się w trudnym momencie życia. Ma empatyczne podejście do dzieci, wie, jak się nimi zaopiekować, jak pomóc i uspokoić. Od roku pozostaje jednak bez pracy, gdyż agencja dla opiekunek, która ją zatrudniała, zbankrutowała. Brak zatrudnienia i kończące się oszczędności sprawiają, że desperacko szuka zajęcia. Na szczęście los stawia na jej drodze trzech sąsiadów: Jack'a, Cyrusa i Sebastiana, którzy niespodziewanie zostają opiekunami półrocznej Camilli.

Pewnego dnia panowie otrzymują nosidełko z półroczną dziewczynką o imieniu Camilla wraz z notatką: „Do chłopaków spod numeru 5A: Gratulacje. Macie dziecko” podpisaną przez Anishę, z którą kiedyś tworzyli nietypową relację. Okazuje się, że nie tylko dziecko potrzebuje opieki, ale trzej przystojni sąsiedzi, gdyż żaden z nich nie ma pojęcia, jak postępować z jak zająć się niemowlęciem. Do tego dochodzi problem, który z nich jest ojcem, bo że na pewno jeden z nich, to jest pewne. Ich układ szybko nabiera rumieńców.

Ten motyw wprowadza do fabuły dynamikę, a trzech zagubionych mężczyzn próbujących odnaleźć się w roli ojców wypada zabawnie, ale też uroczo. Z czasem okazuje się, że panowie wzbudzają u Beth niespodziewane emocje, które wykraczają daleko poza zwykłą sympatię, a jej uporządkowany świat zaczyna niebezpiecznie przyspieszać. Bethy coraz bardziej przywiązuje się zarówno do uroczej dziewczynki, jak i zauważa, że coraz bardziej traci głowę, dla swoich pracodawców. W pewnym momencie jedno staje się jasne: Ma dość bycia dziewczyną z sąsiedztwa.

Książka należy do cyklu „Reverse harem romance”, w ramach której w wersji angielskiej ukazało się pięć tomów. W Polsce rok temu ukazała się „Faking with Benefits”, a w tym roku „Niania dla sąsiadów”. Każda z części stanowi osobną historię z zupełnie nowymi bohaterami, więc można je czytać niezależnie i bez chronologii. Cechą charakterystyczna jest to, że we wszystkich historiach jest to opowieść o relacjach 3+1, czyli ich trzech, a ona jedna. Z tego względu powieść jest pełna erotycznych, zmysłowych scen, na które trzeba się przygotować. Nie są one jednak odrażające, a wręcz przeciwnie, napisane bardzo zmysłowo, dając obraz tego, jakie emocje i wrażenia przy tym towarzyszą. Nie jest ona nastawiona jedynie na tego rodzaju klimat, bo porusza wiele ważnych, trudnych tematów. Każdy bowiem z bohaterów ma swoje trudne przeżycia, skrywa sekrety i nie o wszystkich swoich doświadczenia chce opowiadać. To dodaje powieści głębi i sprawia, że książka nie jest tylko romansem erotycznym ale też obyczajowym. Dodam jedynie, że najbardziej skomplikowaną osobowością okazał się Sebastian, któremu matka przypięła w dzieciństwie łatkę agresywnej osobowości.

„Niania dla sąsiadów” to lekki, pełen humoru, podszyty erotycznym klimatem, emocjonalny romans, który od pierwszych stron wciąga nietypowym pomysłem. Lily Gold po raz kolejny udowadnia, że potrafi tworzyć historie pełne chemii między bohaterami, a jednocześnie nadać im ciepły, momentami wręcz rodzinny klimat.

Największą siłą książki są relacje między bohaterami. Każdy z mężczyzn ma inny charakter i wnosi do historii coś wyjątkowego, dzięki czemu nie są jedynie „kopiami” typowych romantycznych bohaterów. Autorka dobrze pokazuje rozwijające się uczucia, żwietnie nakreśla atmosferę namiętności, buzujących uczuć, ale też pokazuje wzajemne wsparcie oraz stopniowe budowanie zaufania. Chemia między Bethany a jej pracodawcami jest wyraźnie wyczuwalna, a romantyczne sceny są odważne, ale nie przytłaczają całej fabuły.

Dużym atutem powieści jest również humor. Chaos związany z opieką nad niemowlęciem, nieporadne próby odnalezienia się w nowej rzeczywistości i słowne przepychanki bohaterów sprawiają, że książkę czyta się bardzo szybko i z uśmiechem na twarzy. Jednocześnie autorka przemyca temat samotności, potrzeby bliskości i odnalezienia własnego miejsca.

„Niania dla sąsiadów” to bardzo dobrze napisana powieść erotyczna, która mimo wykorzystania znanych motywów wyróżnia się świeżym podejściem i lekkością. Lily Gold stworzyła historię pełną emocji, subtelności i zmysłowości, zachowując przy tym odpowiedni balans między romantyzmem a namiętnością. Autorka umiejętnie buduje chemię między bohaterami, opisując ich relacje w sposób naturalny i pełen wyczucia, bez przesadnej dosadności czy wulgarności. Dzięki temu książka ma w sobie zarówno delikatność i ciepło, jak i wyraźne emocjonalne napięcie. To idealna propozycja dla fanów romansów reverse harem i historii, w których obok namiętności pojawia się również ciepło rodzinnej atmosfery, ale też poważne problemy. To lekka, wciągająca i bardzo komfortowa lektura, która dostarcza zarówno emocji, jak i dobrej zabawy. Ja bawiłam się przy niej świetnie i mam nadzieję, że wydawnictwo zdecyduje się na wydanie kolejnych części serii.

Recenzja tomu "Faking With Benefits"

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem

 

Wydanie: I

Data premiery: 07.04.2026r.

Data premiery oryginału: 08.06.2021r.

Ilość stron: 448

Wymiary: 140x205 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Tytuł oryginalny: Nanny for the Neighbors

Tłumaczenie: Katarzyna Krawczyk

ISBN: 978-83-8335-806-2

Wydawnictwo: Zysk i S-ka

Moja ocena: 6/6

[89/26] - 2027.: "Perswazje"

"Perswazje"

Jane Austen

„dobre towarzystwo to towarzystwo ludzi mądrych; 

ludzi światłych, którzy potrafią prowadzić rozmowę.

Dzieła Jane Austen często określane są jako ponadczasowe, ponieważ łączą w sobie wnikliwą obserwację życia społecznego z uniwersalnymi tematami miłości, wyborów i konsekwencji ludzkich decyzji. „Perswazje” to jedna z tych powieści, które należą do klasyki literatury angielskiej i wciąż pozostają aktualne mimo upływu czasu. To ostatnia powieść tej pisarki, która. jest inna niż jej wcześniejsze książki. Po raz pierwszy została wydana w 1817 roku, czyli już po śmierci pisarki. Autorka pokazuje w niej bardzo dojrzałe spojrzenie na miłość, związki między ludźmi i to, co dzieje się w środku bohaterów, ale też kreśli obraz ówczesnej angielskiej arystokracji.

Główną bohaterką powieści jest Anne Elliot — kobieta łagodna, wrażliwa i obdarzona dużą umiejętnością obserwacji otoczenia. W momencie rozpoczęcia fabuły ma 27 lat, a więc już ma małe szanse wyjścia za mąż. Jej sytuacja rodzinna nie jest łatwa — bliscy nie darzą ją szczególną sympatią, Osiem lat temu, będąc jeszcze młodą dziewczyną, Anne zakochała się w kapitanie Fredericku Wentworthie. Ich relacja była jednak wystawiona na próbę przez różnice społeczne i finansowe. Pod wpływem presji rodziny oraz przyjaciółki, która uznała, że mężczyzna nie ma wystarczającej pozycji, Anne zerwała zaręczyny. Ta decyzja okazała się dla niej bardzo bolesna i na długo wpłynęła na jej życie — od tamtej pory żyła z poczuciem straty i niespełnionej miłości. Z czasem role się odwracają, gdyż to rodzina Elliotów traci finansowe bezpieczeństwo. Ojciec, Sir Walter Elliot, swoją próbnością i rozrzutnością doprowadza do tego, że rodzina musi opuścić rodową posiadłość Kellynch Hall i zamieszkać w Bath. Okazuje się, że Kellynch Hall wynajmuje admirał Croft, którego żona jest jedyną siostrą kapitana Fredericka Wentwortha, który zrobił karierę w marynarce wojennej i teraz wraca jako człowiek majętny, odnoszący sukcesy i pewny siebie. Anne postanawia go unikać, ale i tak los stawia ich na swojej drodze w Bath.

Spotkanie Anne i Wentwortha staje się początkiem emocjonalnej konfrontacji z przeszłością. Oboje muszą zmierzyć się z dawnymi uczuciami, żalem oraz dumą, która nie pozwala im łatwo otworzyć się na nowo. W tle tej historii Austen przedstawia społeczeństwo angielskiej arystokracji XIX wieku, gdzie ogromną rolę odgrywają opinia publiczna, status majątkowy i konwenanse społeczne.

Jednym z ciekawszych atutów powieści jest subtelny i bardzo wnikliwy obraz psychologiczny bohaterów. Anne Elliot wyróżnia się spośród innych bohaterek Austen. Nie jest impulsywna ani romantycznie naiwna, lecz dojrzała, cicha i refleksyjna. Jej emocje są ukazane w sposób delikatny, ale bardzo autentyczny, co sprawia, że łatwo możemy się z nią utożsamić. Równie interesująca jest postać Wentwortha, który z osoby odrzuconej i zranionej staje się człowiekiem sukcesu, ale wciąż nosi w sobie ślad dawnych uczuć.

Powieść porusza wiele uniwersalnych tematów, takich jak wpływ presji społecznej na decyzje jednostki, siła dumy, znaczenie czasu w dojrzewaniu emocjonalnym oraz pytanie o to, czy prawdziwa miłość może przetrwać lata rozłąki. Austen pokazuje, że choć społeczeństwo często kieruje się rozsądkiem i statusem, to uczucia i tak pozostają jednym z najważniejszych elementów ludzkiego życia.

Książkę czytało mi się wolno, gdyż styl pani Austen ma charakter w większości opisowy. Pisarka posługuje się językiem subtelnym, pełnym ironii i trafnych obserwacji społecznych. Dialogi są naturalne, chociaż jak na dzisiejsze czasy, mogą wydawać się nieco archaiczne. Fabuła toczy się spokojnie, niespiesznie, bez gwałtownych zwrotów, ale napięcie emocjonalne rośnie stopniowo, prowadząc do satysfakcjonującego zakończenia.

„Perswazje” to poruszająca opowieść o drugiej szansie na miłość oraz o tym, jak trudne może być pogodzenie się z przeszłością. To także historia o dojrzewaniu, dumie i sile uczuć, które potrafią przetrwać nawet długie lata rozłąki. Powieść skłania do refleksji nad tym, jak łatwo ulegamy wpływom innych i jak ważne jest, by podejmować decyzje zgodne z własnym sercem.

Egzemplarz książki otrzymałam w ramach współpracy z portalem 

Data premiery tej edycji: 11.03.2026r.
Pierwsze polskie wydanie: 1962

Pierwsze wydanie angielskie: 1817r.
Ilość stron: 288
Okładka: twarda
Wymiary: 145×205 mm
Tytuł oryginału: Persuasion
Tłumaczenie: Anna Przedpełska-Trzeciakowska

ISBN 978-83-8241-199-7

Wydawca: Wydawnictwo MG
Moja ocena: 4/6

[88/26] - 2026.: „Wystarczy kochać”

„Wystarczy kochać”

Kinga Kalinowska

„żeby żyć tak naprawdę, pełnią życia, 

wystarczy kochać”

„Nic dwa razy się nie zdarza” — pisała Wisława Szymborska, jednak życie czasami potrafi zaskakiwać i pokazywać, że nawet po trudnych doświadczeniach można jeszcze odnaleźć szczęście, spokój i miłość. Taki właśnie motyw pojawia się w „Wystarczy kochać”, krótkiej opowieści o codzienności, wspomnieniach i nadziei na nowy początek.

„Wystarczy kochać” to licząca zaledwie 84 strony historia o miłości, poszukiwaniu szczęścia oraz próbie odnalezienia sensu życia mimo trudnych doświadczeń. Główna bohaterka, Kinga, jest czterdziestoczteroletnią kobietą po rozwodzie, która ma za sobą nie zawsze łatwe wspomnienia. Mimo tego nie traci wiary w miłość i uważa, że czasem naprawdę wystarczy kochać, by życie stało się prostsze, spokojniejsze i bardziej wartościowe.

Kinga mieszka w Olsztynie i pracuje jako lektorka języka hiszpańskiego oraz pilotka zagranicznych wycieczek. Jej codzienność związana jest więc z częstymi podróżami, poznawaniem nowych ludzi i ciągłym ruchem. Ma dorosłą córkę Martę, która podobnie jak matka uwielbia podróżować i rzadko bywa w domu. Co ciekawe, mimo rozwodu bohaterkę i jej byłego męża nadal łączą dobre relacje, co pokazuje dojrzałe podejście do życia i rodzinnych więzi. Kinga sprawia wrażenie kobiety pogodzonej ze swoją codziennością, wdzięcznej za to, co posiada i nastawionej do świata z dużą życzliwością oraz spokojem.

Historia rozpoczyna się w momencie, gdy bohaterka przygotowuje się do kolejnego wyjazdu. Podczas pakowania walizki stopniowo opowiada o swoim życiu, pracy, przeszłości, dzieciństwie oraz różnych doświadczeniach. Każda kolejna rzecz wkładana do bagażu staje się pretekstem do wspomnień i krótkich refleksji, dlatego pierwsze rozdziały mają spokojny, bardzo osobisty i wspomnieniowy charakter. Akcja rozpoczyna się w lipcu 2015 roku, a następnie, po kilku krótkich rozdziałach, przenosi się do października.

Kluczowym wydarzeniem, do którego fabuła dochodzi dopiero niemal w połowie książki, jest wyjazd Kingi do Malagi. Bohaterka wyjeżdża do Hiszpanii, aby zaopiekować się domem swojej przyjaciółki ze studiów, która wraz z mężem planuje wyjazd do Włoch. Pobyt w Maladze okazuje się dla niej nie tylko zmianą otoczenia, ale również początkiem nowej znajomości. To właśnie tam poznaje Jerzego, z którym zaczyna spędzać coraz więcej czasu, a ich relacja stopniowo się rozwija.

Ze względu na niewielką objętość książki cała historia została przedstawiona w dużym skrócie. Fabuła ma głównie charakter opisowy i momentami przypomina relację z wydarzeń lub osobiste wspomnienia. Nie ma tutaj rozbudowanych dialogów ani wielowątkowej akcji. Najważniejsze pozostają emocje, refleksje oraz kolejne etapy życia bohaterki. Styl narracji jest prosty, spokojny i bardzo bezpośredni, więc całość sprawia momentami wrażenie pamiętnika albo osobistych zapisków.

Interesującym elementem jest fakt, że główna bohaterka nosi to samo imię i nazwisko co autorka — Kinga Kalinowska. Może to sugerować autobiograficzny charakter historii lub przynajmniej inspirowanie się własnymi doświadczeniami. Warto również wspomnieć, że jest to debiut autorki, co częściowo tłumaczy prosty styl narracji i kameralny charakter tej opowieści.

„Wystarczy kochać” ma w sobie potencjał na pełnowymiarową powieść, jednak w obecnej formie przypomina raczej szkic lub zarys większej historii, który aż prosi się o rozwinięcie. Zabrakło mi głębszego wejścia w poszczególne sytuacje oraz lepszego poznania postaci pojawiających się w życiu bohaterki. W wielu momentach czułam, że poszczególne sceny mogłyby zostać bardziej rozbudowane, a relacje między bohaterami pogłębione. Jest w niej dużo motywów proszących się o rozwinięcie, chociażby depresja jej byłego męża, która doprowadziła do rozwodu, czy praca jako pilot wycieczek, o której poczytałabym więcej, gdyż sama jestem związana z branżą turystyczną. Autorka prowadzi narrację bardzo skrótowo, przez co wiele wątków zostaje jedynie zasygnalizowanych, zamiast naprawdę wybrzmieć i zostać rozwiniętych. W efekcie otrzymujemy bardziej emocjonalny szkic niż pełną, literacko nasyconą opowieść.

Odkryłam też, że to opowiadanie miało już swoją premierę w 2016 roku jako "Ja to mam szczęście", i wówczas autorka ujawniła, że napisała ją pod pseudonimem, a zebrane historie sa nie tylko o niej, ale też jej bliskim. Szkoda więc, że autorka  bardziej nie poszerzyła tej historii.  Byłaby  z pewnością pełniejsza i emocjonalna. A tak - w tak krótkiej wersji brakowało mi większych emocji i mocniejszego zaangażowania w przedstawiane wydarzenia. Miałam raczej wrażenie przyglądania się kolejnym epizodom z życia Kingi niż prawdziwego uczestniczenia w jej historii. To trochę tak, jakby szybko jechać samochodem przez nieznaną okolicę i jedynie pobieżnie spoglądać na mijane miejsca oraz ludzi, zamiast zatrzymać się i lepiej ich poznać. Widać, że autorka ma pomysł na historię i potrafi tworzyć ciepły, spokojny klimat, jednak całość kończy się zdecydowanie zbyt szybko. Mam wrażenie, że gdyby pani Kinga Kalinowska zdecydowała się wrócić do tej historii i bardziej ją rozbudować, mogłaby powstać interesująca, obyczajowa powieść o dojrzałej miłości, podróżach i odnajdywaniu siebie na nowo. Tym bardziej, że w jej stylu pisania widać potencjał, który warto rozwijać.

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem

Wydanie: I

Data premiery: 07.04.2026r.

Ilość stron: 86

Wymiary: 121x195 mm

Okładka: miękka

ISBN: 978-83-8313-942-5

Wydawca: Novae Res

Moja ocena: 3/6

[87/26] - 2025.: "Sonka. Ostatnia żona Jagiełły"

"Sonka.

Ostatnia żona Jagiełły"

Dorota Pająk-Puda

„Może byłam dzika, może głupia. 

Ale szybko się uczę. 

Jak być królową też.”

Zofia Holszańska, nazywana Sonką, odegrała w historii dynastii Jagiellonów bardzo ważną rolę. Sonka przeszła do historii nie tylko jako ostatnia żona Jagiełły, ale również matka królów: Władysława III Warneńczyka oraz Kazimierza IV Jagiellończyka. Jej życie dalekie było od bajki o królewskim dworze. Intrygi, plotki i walka o pozycję sprawiły, że Sonka przez lata musiała udowadniać swoją wartość w świecie rządzonym przez mężczyzn. Nic więc dziwnego, że jej historia do dziś inspiruje historyków i pisarzy, a pani Dorota Pająk-Puda postanowiła oddać jej głos w swojej powieści „Sonka. Ostatnia żona Jagiełły”.

Trudno mi nawet sobie wyobrazić, co musiała czuć dziewczyna, która nagle trafia na Wawel, do świata pełnego zasad, chłodnych, niechętnych, a nawet u niektórych nienawistnych spojrzeń i ludzi walczących o wpływy.

Pani Dorota Pająk-Puda doskonale wykreowała postać Sonki, ukazując jej przeżycia w narracji pierwszoosobowej, więc widzimy świat tak, jak ona go widzi. Poznajemy bohaterkę jako młodziutką osobę, która czuje się trochę zagubiona i próbuje znaleźć swoje miejsce w życiu. Śledzimy jej losy od momentu przybycia na Wawel w 1422 roku aż do śmierci królowej, która nastąpiła w 1461 roku, ale książka na tym się nie kończy, bo mamy jeszcze dwa interesujące bonusy. Jeden dzieje się kilka lat po odejściu Sonki, a drugi to zaskakujący epilog.

Bardzo podobało mi się, że autorka niczego nie wybiela, ani króla, ani Zbigniewa Oleśnickiego, czy innych znanych z kart historii postaci. Dzięki temu wszystko wydaje się bardziej prawdziwe. Króla Władysława II Jagiełłę znamy jedynie poprzez pryzmat jego zwycięstwa nad Krzyżakami na polach grunwaldzkich w 1410 roku. Jego wizerunek mamy stworzony poprzez karty historii i film „Krzyżacy”, ale tak naprawdę nie wiemy jaki był. Jedynie na podstawie informacji z podręczników szkolnych, czy filmów mamy stworzony jego wizerunek.

Książka "Sonka. Ostatnia żona Jagiełły" pokazuje nam zupełnie innego króla Jagiełłę, którego trudno mi było polubić. Nie ma w tym przesadnego patosu ani sztucznego podkręcania emocji. Styl autorki pozostaje lekki i naturalny, przez co książkę czyta się naprawdę płynnie, mimo że opowiada o wydarzeniach sprzed kilkuset lat.

Ogromną rolę odgrywa też atmosfera samego Wawelu, w którym wydaje się, że „ściany mają uszy”, a każda z przebywających w nim osób coś knuje, nie zawsze ma dobre zamiary. Nad wszystkim unosi się cień Zbigniewa Oleśnickiego, człowieka potężnego, wpływowego, żądnego władzy i potrafiącego wykorzystać swoje stanowisko. Autorka świetnie pokazuje, jaką ogromną władzę mieli wtedy duchowni i jak łatwo można było zniszczyć komuś reputację jednym słowem, podejrzeniem, czy plotką. Nawet narodziny synów nie dają Sonce pełnego bezpieczeństwa. Plotki o zdradzie i podważanie ojcostwa dzieci pokazują, jak kruche było miejsce kobiet nawet na samym szczycie.

Najbardziej ujęło mnie jednak obserwowanie przemiany samej Sonki. Z początku jest przestraszoną dziewczyną, która nie rozumie świata wokół siebie. Z czasem staje się kobietą świadomą swojej pozycji i ceny, jaką musi za nią zapłacić. Młoda królowa po prostu uczy się przetrwać, milczeć wtedy, kiedy trzeba, i walczyć wtedy, kiedy nie ma już wyboru. Czytając o jej życiu możemy też być świadkami wydarzeń, które miały miejsce w tamtym czasie i razem z Sonką przeżywać związane z nimi emocje.

„Sonka. Ostatnia żona Jagiełły” nie jest romantyczną historią, chociaż są elementy romansu z niespełnioną miłością. Historia jest tu ważna, ale najważniejsze pozostają emocje i człowiek. Dzięki temu książka trafi do osób interesujących się historią Polski, ale też do tych, którzy po prostu lubią opowieści o kobietach, o których mówi się niewiele, albo nie zawsze tak, jak na to zasługują. Po zamknięciu tej historii najbardziej pozostała mi chyba myśl o tym, jak samotne musiało być życie kobiet takich jak Sonka. Królowa, matka przyszłych władców, a jednocześnie dziewczyna, która przez większość życia musiała walczyć o własne miejsce, pozycję i własny honor.

Egzemplarz książki otrzymałam w ramach współpracy z portalem 

Wydanie: II

Data premiery: 25.03. 2026 rok (I wydanie: 30.09.2020r.)

Ilość stron: 320

Wymiary: 150 x 210 mm

Okładka: twarda

ISBN 978-83-8241-313-7

E-book ISBN 978-83-7779-650-4

Wydawnictwo: MG

Moja ocena: 5/6

[86/26] - 2024.: "Dom na Groblach" Tom II

"Pogrążeni w ciemności"

seria: "Dom na Groblach"

Tom drugi

Wiktoria Gische

„wzgardzona kobieta 

jest najniebezpieczniejszym przeciwnikiem"

Gdy rozstawałam się z Wandą Krzeszowską i Iwo Bironem w pierwszym tomie serii „Dom na Groblach”, wszystko zmierzało ku temu, by oboje wiedli szczęśliwe, wspólne życie. Tymczasem drugi tom pt.: "Pogrążeni w ciemności", pokazuje, jak szybko szczęście potrafi się rozsypać. Sześć lat później spotykamy Iwo w zupełnie innym momencie życia, przygnębionego, zagubionego i próbującego poradzić sobie z bólem, który powoli go wyniszcza. Na szczęście jego ojciec ma w Anglii energiczną, mądrą siostrę, która doskonale rozumie swego bratanka i postanawia mu pomóc.

Blurb książki informuje, że Biron skorzystał z zaproszenia cioci Mali, ale wciąż pogrążony jest w depresji. Dlaczego? Tego oczywiście nie zdradzę, choć moje przypuszczenia dość szybko okazały się trafne. Wiadomo również, że Londynem wstrząsają brutalne morderstwa, które budzą strach mieszkańców i coraz bardziej komplikują sytuację głównego bohatera. W życiu Iwo pojawiają się także dwie kobiety, które, podobnie jak ukochana Wanda, próbują przełamywać obowiązujące stereotypy i walczyć o własne miejsce w świecie zdominowanym przez mężczyzn. Jedną z nich jest pielęgniarka, Ewa Cavell, która mimo wiedzy i zaangażowania nadal bywa traktowana przez niektórych z pobłażaniem tylko dlatego, że wykonuje zawód uznawany wówczas za mało prestiżowy. Drugą ważną bohaterką jest Emma Owen, która od początku jest zafascynowana Bironem i wyraźnie wyróżnia się na tle kobiet swojej epoki charakterem oraz sposobem myślenia. Jej ambicją jest zdobycie stopnia naukowego z paleontologii, co w tamtym czasie nie było łatwe dla kobiet.

Fabułę otwiera prolog opatrzony datą: listopad 1888 roku i umiejscowiony właśnie w Londynie. Zastajemy Iwo Birona w trudnym położeniu, gdyż leży w szpitalu po tym, jak został brutalnie napadnięty w jednej z londyńskich dzielnic. Następnie cofamy się o dwa lata, by zobaczyć, co wydarzyło się w Biskupicach i dlaczego Biron zdecydował się wyjechać do stolicy Anglii. Dopiero później śledzimy kolejne wydarzenia prowadzące do sceny z prologu oraz dowiadujemy się, co stało się dalej.

Pani Wiktoria Gische stopniowo odsłania kolejne elementy układanki, a my próbujemy je dopasować, zanim zrobią to bohaterowie. Przy okazji bardzo sugestywnie oddaje klimat miasta końca XIX wieku. Londyn pokazany jest jako miejsce pełne kontrastów. Z jednej strony życie toczy się w eleganckich salonach i bogatych miejskich domach, z drugiej - w mrocznych zaułki, w które lepiej nie zaglądać, zwłaszcza po zmroku.

Styl Pani Wiktorii Gische wciąga od początku, między innymi dlatego, że autorka nie ma zwyczaju przeciągać scen czy niepotrzebnie rozwlekać wydarzeń. Dłuższe opisy są czasami przy przedstawianiu jakiejś osoby, ale przy tym powstaje rys psychologiczny danej postaci. Często kończy rozdziały w najbardziej emocjonujących momentach, tworząc rodzaj suspensu. 

Narracja prowadzona jest w trzeciej osobie, a historia składa się z kilku wątków,  dzięki czemu możemy obserwować wydarzenia z perspektywy różnych bohaterów. Autorka pokazuje zarówno losy postaci pierwszoplanowych, jak i bohaterów drugoplanowych, którzy również mają znaczenie dla całej historii. Bardzo zgrabnie wprowadza również motyw kryminalny, umiejętnie budując atmosferę zagrożenia, odsłaniając przed nami niektóre fakty, o których nie wie nawet policja. My widzimy więcej, poznajemy sprawców, ich motywy oraz sposób działania, ale mimo tego i tak długo nie znamy całej prawdy. To sprawia, że napięcie utrzymuje się niemal do samego końca.

„Dom na Groblach” to seria bardzo udanie łącząca romans historyczny z kryminałem retro. W pierwszym tomie ginęły kobiety w Krakowie i sprawa ta została wyjaśniona, a sprawca ukarany. Jednak teraz powstaje wątpliwość, czy na pewno wszystko zostało wyjaśnione. W drugim tomie pt.: „Pogrążeni w ciemności” pani Wiktoria Gische ponownie stworzyła historię pełną emocji, tajemnic, ekspresyjnych wydarzeń, a przy tym wykreowała wiele ciekawych postaci, będących przekrojem londyńskiego społeczeństwa. Można w niej dostrzec różne tematy, ale najbardziej widoczna jest kwestia wychodzenia z trudnej przeszłości, radzenia sobie z cierpieniem i stratą, ale też o dawaniu sobie drugiej szansy na miłość. Dzięki temu książka angażuje nie tylko intrygą kryminalną, lecz także samymi bohaterami i ich przeżyciami. Trzyma w napięciu i niepokojącym klimacie do ostatniej strony, by wraz finałem pozostawić nas z rosnącą ciekawością i nieodpartą potrzebą sięgnięcia po kolejny tom.

Recenzja tomu I: "Dom na Groblach"

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem 

Wydanie: I

Data premiery: 09.04.2026r.

Ilość stron: 400 a samego tekstu 392

Wymiary: 135 × 208 mm

Oprawa: miękka ze skrzydełkami

ISBN 978-83-8293-256-0

Wydawnictwo: Videograf

Moja ocena: 6/6

[85/26] - 2023.: „Domek nad jeziorem Borzyńskim”

„Domek nad jeziorem Borzyńskim”

Agnieszka Łepki

"Ludzie nie lubią, gdy innym się poszczęści."

Piękna, klimatyczna okładka książki "Domek nad jeziorem Borzyńskim" nastraja pozytywnie i obiecuje romantyczną, ciepłą historię z nutą tajemnicy. Szybko jednak okazuje się, że pod malowniczą atmosferą kryje się opowieść znacznie cięższa i bardziej emocjonalna.  

Czterdziestopięcioletnia Oliwia Pachnicka od lat żyje głównie dla innych. Po rozwodzie z Jackiem Wałkonikiem związała się z Tymonem Kaczmarkiem, z którym tworzy wolny związek.  Tymon nie jest złym człowiekiem, jednak pozostaje pod silnym wpływem swoich dzieci i byłych partnerek, które chętnie wykorzystują jego dobroć i poczucie obowiązku. Skutki ich roszczeniowych zachowań bardzo często odczuwa właśnie Oliwia, dodatkowo zmagająca się z toksyczną, apodyktyczną matką.

Relacja Oliwii i Tymona od początku wzbudzała we mnie mieszane uczucia. Nie polubiłam Kaczmarka po tym wszystkim, co robił, co mówił i jak się zachowywał. Momentami trudno było mi zrozumieć, dlaczego Oliwia wciąż trwa w tej relacji i godzi się na ciągłe ustępstwa.

Przełomem staje się wiadomość o spadku po Franciszce — przyjaciółce babci Zyty — która zapisuje Oliwii domek nad jeziorem w Borzymiu. Miejsce owiane mrocznymi legendami staje się dla bohaterki symbolem wolności i nowego początku, choć rodzina szybko zaczyna postrzegać spadek wyłącznie jako źródło korzyści materialnych.

Równolegle śledzimy historię Moniki, młodszej siostry Oliwii, przedstawioną w narracji trzecioosobowej. Kobieta przez lata żyje z kompleksem „starej panny”, podsycanym przez matkę. Zdesperowana, by za wszelką cenę wyjść za mąż, trafia na despotycznego mężczyznę i wpada w pułapkę toksycznego małżeństwa. 

Kontrast pomiędzy siostrami buduje oś całej powieści. Monika coraz bardziej pogrąża się w poczuciu krzywdy i zależności od innych, natomiast Oliwia stopniowo zaczyna walczyć o siebie i bronić swojej niezależności przed rodziną, która chce decydować o jej życiu oraz przejąć kontrolę nad spadkiem. Domek nad jeziorem staje się nie tylko miejscem akcji, lecz także metaforą wolności, odwagi i możliwości zerwania z toksycznymi schematami wyniesionymi z domu rodzinnego.

„Domek nad jeziorem Borzyńskim” to historia o kobietach uwikłanych w toksyczne rodzinne schematy, niespełnionych oczekiwaniach i traumach przekazywanych z pokolenia na pokolenie. Autorka pokazuje, jak destrukcyjny wpływ mogą mieć staroświeckie przekonania dotyczące małżeństwa i społecznej roli kobiet. Matka Oliwii i Moniki przez lata wpajała córkom, że bycie rozwódką lub „starą panną” jest życiową porażką, przez co obie siostry w dorosłości próbują desperacko dopasować się do cudzych oczekiwań, zatracając własne potrzeby i poczucie wartości.

Spadek w postaci domku nad jeziorem Borzyńskim staje się w powieści swoistym testem charakterów i doskonale pokazuje, „kto jest kim”. Gdy pojawiają się pieniądze i możliwość zysku, maski zaczynają opadać, a rodzina Oliwii oraz bliscy Tymona coraz wyraźniej pokazują swoją pazerność i interesowność. Wśród całej galerii bohaterów to właśnie Oliwia wzbudziła moją największą sympatię, choć nie zawsze zgadzałam się z jej decyzjami. Mimo wszystko kibicowałam jej, szczególnie wtedy, gdy zaczęła stawiać granice i walczyć o siebie. Z satysfakcją obserwowałam, jak przeciwstawia się zarówno własnej toksycznej rodzinie, jak i rodzinie Tymona, która najchętniej uszczknęłaby coś ze spadku dla siebie.

Powieść "Domek nad jeziorem Borzymskim" była  moim trzecim spotkaniem z twórczością autorki i kolejnym udanym.  Wcześniej miałam okazję przeczytać "Lekarstwo na miłość" oraz "Pokochaj mnie wreszcie!" I ponownie otrzymałam historię opartą na emocjach, trudnych relacjach i bohaterach dalekich od idealnych, ale przez to bardzo prawdziwych. 

Pani Agnieszka Łepki po raz kolejny pokazała, że potrafi tworzyć opowieści życiowe, poruszające i skłaniające do refleksji nad tym, jak ogromny wpływ na dorosłe życie mają doświadczenia wyniesione z domu rodzinnego. Jej styl początkowo wydaje się dość mocno opisowy i momentami rozwija się spokojniej, jednak z czasem historia nabiera dynamiki i emocjonalnej intensywności. Im bardziej autorka odsłania rodzinne konflikty, tajemnice oraz prawdziwe oblicza bohaterów, tym trudniej oderwać się od lektury. Dzięki temu powieść stopniowo wciąga coraz mocniej, a napięcie budowane wokół relacji rodzinnych i spadku sprawia, że chce się poznać dalsze losy bohaterek.

"Domek nad jeziorem Borzymskim" to przede wszystkim opowieść o toksycznych relacjach rodzinnych,  odwadze bycia sobą, spełnianiu swoich pragnień, stawianiu granic i o dwóch kobietach uwikłanych w toksyczne relacje, próbujących wyrwać się ze schematów narzucanych im przez innych. Wyłania się z niej wniosek, że jeżeli chcemy naprawdę dowiedzieć się, jacy są ludzie, wystarczy postawić na ich drodze pieniądze, spadek albo możliwość łatwego zysku. Wtedy bardzo szybko opadają maski, a na wierzch wychodzą chciwość, zazdrość i egoizm. Domek nad jeziorem Borzyńskim świetnie pokazuje, jak cienka bywa granica między rodziną a interesownością oraz jak trudno zawalczyć o siebie, gdy przez całe życie uczono nas spełniać oczekiwania innych. To emocjonalna, momentami gorzka, ale bardzo życiowa historia o kobietach próbujących odzyskać własny głos i wyrwać się z toksycznych schematów.

Wydanie: I
Data premiery: 03.04.2026r.
Ilość stron: 454
Wymiary: 130x210 mm
Okładka: miękka ze skrzydełkami
ISBN: 978-83-8423-365-8
Wydawca: Novae Res
Moja ocena: 5/6