[85/26] - 2023.: „Domek nad jeziorem Borzyńskim”

„Domek nad jeziorem Borzyńskim”

Agnieszka Łepki

"Ludzie nie lubią, gdy innym się poszczęści."

Piękna, klimatyczna okładka książki "Domek nad jeziorem Borzyńskim" nastraja pozytywnie i obiecuje romantyczną, ciepłą historię z nutą tajemnicy. Szybko jednak okazuje się, że pod malowniczą atmosferą kryje się opowieść znacznie cięższa i bardziej emocjonalna.  

Czterdziestopięcioletnia Oliwia Pachnicka od lat żyje głównie dla innych. Po rozwodzie z Jackiem Wałkonikiem związała się z Tymonem Kaczmarkiem, z którym tworzy wolny związek.  Tymon nie jest złym człowiekiem, jednak pozostaje pod silnym wpływem swoich dzieci i byłych partnerek, które chętnie wykorzystują jego dobroć i poczucie obowiązku. Skutki ich roszczeniowych zachowań bardzo często odczuwa właśnie Oliwia, dodatkowo zmagająca się z toksyczną, apodyktyczną matką.

Relacja Oliwii i Tymona od początku wzbudzała we mnie mieszane uczucia. Nie polubiłam Kaczmarka po tym wszystkim, co robił, co mówił i jak się zachowywał. Momentami trudno było mi zrozumieć, dlaczego Oliwia wciąż trwa w tej relacji i godzi się na ciągłe ustępstwa.

Przełomem staje się wiadomość o spadku po Franciszce — przyjaciółce babci Zyty — która zapisuje Oliwii domek nad jeziorem w Borzymiu. Miejsce owiane mrocznymi legendami staje się dla bohaterki symbolem wolności i nowego początku, choć rodzina szybko zaczyna postrzegać spadek wyłącznie jako źródło korzyści materialnych.

Równolegle śledzimy historię Moniki, młodszej siostry Oliwii, przedstawioną w narracji trzecioosobowej. Kobieta przez lata żyje z kompleksem „starej panny”, podsycanym przez matkę. Zdesperowana, by za wszelką cenę wyjść za mąż, trafia na despotycznego mężczyznę i wpada w pułapkę toksycznego małżeństwa. 

Kontrast pomiędzy siostrami buduje oś całej powieści. Monika coraz bardziej pogrąża się w poczuciu krzywdy i zależności od innych, natomiast Oliwia stopniowo zaczyna walczyć o siebie i bronić swojej niezależności przed rodziną, która chce decydować o jej życiu oraz przejąć kontrolę nad spadkiem. Domek nad jeziorem staje się nie tylko miejscem akcji, lecz także metaforą wolności, odwagi i możliwości zerwania z toksycznymi schematami wyniesionymi z domu rodzinnego.

„Domek nad jeziorem Borzyńskim” to historia o kobietach uwikłanych w toksyczne rodzinne schematy, niespełnionych oczekiwaniach i traumach przekazywanych z pokolenia na pokolenie. Autorka pokazuje, jak destrukcyjny wpływ mogą mieć staroświeckie przekonania dotyczące małżeństwa i społecznej roli kobiet. Matka Oliwii i Moniki przez lata wpajała córkom, że bycie rozwódką lub „starą panną” jest życiową porażką, przez co obie siostry w dorosłości próbują desperacko dopasować się do cudzych oczekiwań, zatracając własne potrzeby i poczucie wartości.

Spadek w postaci domku nad jeziorem Borzyńskim staje się w powieści swoistym testem charakterów i doskonale pokazuje, „kto jest kim”. Gdy pojawiają się pieniądze i możliwość zysku, maski zaczynają opadać, a rodzina Oliwii oraz bliscy Tymona coraz wyraźniej pokazują swoją pazerność i interesowność. Wśród całej galerii bohaterów to właśnie Oliwia wzbudziła moją największą sympatię, choć nie zawsze zgadzałam się z jej decyzjami. Mimo wszystko kibicowałam jej, szczególnie wtedy, gdy zaczęła stawiać granice i walczyć o siebie. Z satysfakcją obserwowałam, jak przeciwstawia się zarówno własnej toksycznej rodzinie, jak i rodzinie Tymona, która najchętniej uszczknęłaby coś ze spadku dla siebie.

Powieść "Domek nad jeziorem Borzymskim" była  moim trzecim spotkaniem z twórczością autorki i kolejnym udanym.  Wcześniej miałam okazję przeczytać "Lekarstwo na miłość" oraz "Pokochaj mnie wreszcie!" I ponownie otrzymałam historię opartą na emocjach, trudnych relacjach i bohaterach dalekich od idealnych, ale przez to bardzo prawdziwych. 

Pani Agnieszka Łepki po raz kolejny pokazała, że potrafi tworzyć opowieści życiowe, poruszające i skłaniające do refleksji nad tym, jak ogromny wpływ na dorosłe życie mają doświadczenia wyniesione z domu rodzinnego. Jej styl początkowo wydaje się dość mocno opisowy i momentami rozwija się spokojniej, jednak z czasem historia nabiera dynamiki i emocjonalnej intensywności. Im bardziej autorka odsłania rodzinne konflikty, tajemnice oraz prawdziwe oblicza bohaterów, tym trudniej oderwać się od lektury. Dzięki temu powieść stopniowo wciąga coraz mocniej, a napięcie budowane wokół relacji rodzinnych i spadku sprawia, że chce się poznać dalsze losy bohaterek.

"Domek nad jeziorem Borzymskim" to przede wszystkim opowieść o toksycznych relacjach rodzinnych,  odwadze bycia sobą, spełnianiu swoich pragnień, stawianiu granic i o dwóch kobietach uwikłanych w toksyczne relacje, próbujących wyrwać się ze schematów narzucanych im przez innych. Wyłania się z niej wniosek, że jeżeli chcemy naprawdę dowiedzieć się, jacy są ludzie, wystarczy postawić na ich drodze pieniądze, spadek albo możliwość łatwego zysku. Wtedy bardzo szybko opadają maski, a na wierzch wychodzą chciwość, zazdrość i egoizm. Domek nad jeziorem Borzyńskim świetnie pokazuje, jak cienka bywa granica między rodziną a interesownością oraz jak trudno zawalczyć o siebie, gdy przez całe życie uczono nas spełniać oczekiwania innych. To emocjonalna, momentami gorzka, ale bardzo życiowa historia o kobietach próbujących odzyskać własny głos i wyrwać się z toksycznych schematów.

Wydanie: I
Data premiery: 03.04.2026r.
Ilość stron: 454
Wymiary: 130x210 mm
Okładka: miękka ze skrzydełkami
ISBN: 978-83-8423-365-8
Wydawca: Novae Res
Moja ocena: 5/6

[84/26] - 2022.: "Trzy kroki we mgle"

"Trzy kroki we mgle"

Natalia Kulpińska

„Życie jednak nie jest z zasady proste,

a błędy, które się kiedyś popełniło, 

lubią się mścić.”

Czasem w życiu przychodzi taki moment, kiedy idziemy jakby we mgle — powoli, ostrożnie, niepewni, czy stawiany krok prowadzi nas naprzód, czy może wcale nie ruszamy z miejsca. Mgła potrafi otulić, ale też zagłuszyć to, co najważniejsze. Zniekształca kształty, tłumi dźwięki, sprawia, że nawet dobrze znane ścieżki wydają się obce. A jednak właśnie w takiej półprzezroczystej, chłodnej zasłonie często kryją się odpowiedzi, których nie potrafimy znaleźć w pełnym świetle dnia. To wrażenie błądzenia, szukania drogi, stawiania kolejnych kroków mimo strachu i niepewności idealnie oddaje klimat powieści "Trzy kroki we mgle", po którą sięgnęłam tym razem.

Akcja powieści rozgrywa się w niewielkim szkockim miasteczku Hillside. Tam właśnie mieszka Hope Hill, której życie pozornie wygląda na spokojne i ciche. Ona sama prowadzi mały pensjonat, który dostała po swoich dziadkach, hoduje owce i pracuje też w lokalnej policji. Czuje silny związek z tym miejscem i nazywa je domem. Wielu mieszkańców, w tym jej rodzice, zdecydowało się wyjechać i zacząć nowe życie gdzie indziej, lecz ona nie potrafi opuścić rodzinnego miejsca, które kocha. Towarzyszą jej wierny pies Karma oraz kruk Zazu, którzy dodają tej historii uroku i charakteru.

Na pierwszy rzut oka życie Hope wydaje się uporządkowane, jednak pod powierzchnią kryje się wiele bólu i napięcia. Kobieta od dłuższego czasu tkwi w toksycznym związku z Anthonym, który skutecznie odbiera jej spokój i poczucie własnej wartości. Choć zdaje sobie sprawę, że relacja ją niszczy, trudno jej podjąć decyzję o definitywnym rozstaniu. Dodatkowo wciąż wracają wspomnienia związane z Emmettem Andersonem, jej dawną miłością, który przed laty złamał jej serce i bez słowa wyjechał do Londynu, zrywając kontakt ze wszystkimi.

Fabuła nabiera tempa w chwili, gdy Hope postanawia zawalczyć o siebie i zakończyć destrukcyjny związek. Wtedy jej życie zaczyna się gwałtownie komplikować. Powrót Emmetta po ośmiu latach nieobecności wywołuje lawinę emocji i pytań, pojawia się tajemnicza choroba, dochodzi do niespodziewanej śmierci, a sama Hope zostaje uwikłana w sprawę morderstwa. Na szczęście okazuje się, że Emmett jest dziś cenionym i skutecznym detektywem śledczym, który nie zamierza zostawić jej samej z problemami. Razem próbują odkryć prawdę ukrytą w dawnych wydarzeniach, pozostawionych notatkach i sekretach mieszkańców Hillside.

To kolejna książka autorki, po którą sięgnęłam właściwie bez większego zastanowienia. Jej wcześniejsze powieści: „Paper Birds” oraz „His Game, Her Rules”, bardzo mi się podobały, dlatego byłam ciekawa, jak poradzi sobie z historią utrzymaną w nieco innym klimacie. Już od pierwszych stron czuć atmosferę szkockiej prowincji, gdzie mgła, deszcz i sekrety mieszkańców tworzą idealne tło dla historii o trudnej przeszłości, stracie i próbie odzyskania kontroli nad własnym życiem. Autorka bardzo sprawnie łączy tutaj kilka gatunków. To jednocześnie romans, dramat obyczajowy i historia z wyraźnie zarysowanym wątkiem kryminalnym. W porównaniu z wcześniejszymi książkami jest zdecydowanie bardziej niepokojąco. Pojawia się więcej napięcia, emocjonalnych konfliktów oraz tajemnic, które dotyczą nie tylko uczuć, ale również win, przemilczeń i trudnej przeszłości.

Bardzo lubię styl autorki, ponieważ prowadzi zawsze fabułę w lekki, naturalny sposób, bez przesadnego dramatyzmu. Wszystko dzieje się płynnie, sceny przechodzą jedna w drugą niemal niezauważalnie, a emocje bohaterów wypadają wiarygodnie. Dzięki temu nawet spokojniejsze momenty nie nużą, a całość wciągnęła mnie od pierwszych stron.

Muszę jednak przyznać, że sama Hope początkowo trochę mnie irytowała. Szczególnie w scenach, gdy Emmett próbował wyjaśnić wydarzenia z przeszłości, a ona reagowała głównie złością i pretensjami. Miałam wrażenie, że momentami uparcie nie chce dopuścić do siebie prawdy i zamiast rozmowy wybiera atak. Wpisuje się taką postawą w typowe bohaterki romansów, które nie chcą rozmawiać, wolą pomijać temat i unikać znienawidzonej osoby. Z drugiej strony trudno się temu całkowicie dziwić. Lata spędzone w toksycznym związku i życie w ciągłym napięciu mocno wpłynęły na jej sposób myślenia i relacje z innymi. To, co wydarzyło się przed laty między nią a Emmettem, można było częściowo przewidzieć, jednak Hope bardzo długo nie potrafiła odpuścić dawnych urazów i dopuścić do siebie głosu serca.

Dużym atutem tej powieści jest umiejętne wyważenie wszystkich elementów. Romans nie dominuje nad fabułą, kryminał nie przytłacza, a wątki obyczajowe nadają historii autentyczności. Autorka potrafi budować napięcie, ale jednocześnie nie rezygnuje z cieplejszych momentów i subtelnego humoru. Dzięki temu „Trzy kroki we mgle” to nie tylko opowieść o miłości, drugiej szansie, tajemnicach i szukaniu prawdy, ale także historia o odzyskiwaniu siebie, odwadze i próbie uporządkowania życia po latach bólu. To książka pokazująca, że czasem trzeba przejść przez własną mgłę, by w końcu zobaczyć, co naprawdę jest ważne.

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem 

Wydanie: I

Data premiery: 24.03. 2026r.

Ilość stron: 324

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Wymiary: 205 x 140 mm

ISBN: 978-83-8290-925-8, 9788382909258

Wydawnictwo: WasPos

Moja ocena: 5/6

[83/26] - 2021.: "Wakacje z szefem" - Tom I "Rosy"

Wakacje z szefem

Rosy

seria: Szefowie

Tom pierwszy

Iwona Feldman

„czasem to, czego nie widzimy, 

jest bliżej, niż myślisz”

Relacje w miejscu pracy często bywają trudne i skomplikowane. Codzienny stres, presja oraz nadmiar obowiązków sprawiają, że człowiek zaczyna funkcjonować automatycznie, podporządkowując wszystko pracy. Z czasem bardzo łatwo zatracić granicę pomiędzy obowiązkiem a życiem prywatnym. Właśnie w takim świecie funkcjonuje bohaterka powieści „Wakacje z szefem. Rosy”.

Rosy Lancaster to kobieta obowiązkowa, rozsądna i odpowiedzialna. Praca w dużej korporacji jest dla niej sposobem na utrzymanie siebie i pomoc chorej matce. Kobieta całkowicie podporządkowała swoje życie obowiązkom i nawet nie zauważyła momentu, w którym przestała mieć czas dla samej siebie. Większość dni spędza w biurze, czego ostatecznie nie wytrzymuje jej partner. Dni, tygodnie i miesiące mijają jej tak szybko, że trudno byłoby jej powiedzieć, kiedy ostatni raz zrobiła coś wyłącznie dla siebie.

Jej szef, Carter Bellamy, wcale nie ułatwia jej codzienności. Jest surowy, wymagający, zdystansowany i nieustannie stawia przed nią kolejne wyzwania. Rosy przez lata stara się zachować wobec niego emocjonalny dystans i wykonywać swoje obowiązki perfekcyjnie. Jednocześnie Carter zaczyna dostrzegać w niej kogoś więcej niż tylko sumienną pracownicę — kobietę, która coraz mocniej wpływa na jego emocje. Wszystko wydaje się uporządkowane aż do momentu, gdy Carter niespodziewanie zabiera Rosy na delegację do Kalifornii. To właśnie wtedy coś zaczyna się zmieniać.

„Wakacje z szefem. Rosy” to romans biurowy oparty na motywie relacji szef–pracownica, jednak bardzo szybko okazuje się historią znacznie bardziej emocjonalną, niż mogłoby się wydawać. Autorka nie skupia się wyłącznie na romansie i fizycznym przyciąganiu między bohaterami, ale pokazuje również samotność, przemęczenie i życie podporządkowane obowiązkom. Dzięki temu historia Rosy i Cartera wydaje się autentyczna i wiarygodna.

Największą uwaga skupia się na tej parze i to jak rozwija się ich relacja. Typ osoby, jaką reprezentuje Rosy, nie jest często spotykany w tego typu powieściach. Ona nie epatuje seksapilem czy wyzywającym zachowaniem. Wręcz przeciwnie jest zwykłą kobietą skupioną na swoich zadaniach. Jest ciągle zmęczona, bardzo dużo pracuje. Od sześciu lat żyje według tego samego schematu. Każdy jej dzień wygląda prawie tak samo. Wstaje, idzie do pracy, robi to, co musi, wszystko ma dobrze ułożone i cały czas za coś odpowiada. Do tego jeszcze dochodzi sprawa chorej matki, której rehabilitacja wymaga uwagi, opieki i finansów. To wszystko sprawia, że nie ma czasu na własne sprawy i jej życie osobiste prawie nie istnieje.

Pani Feldman pokazuje bardzo prawdziwie, że można zgubić siebie przez codzienność i pracę. Równie ciekawie została poprowadzona postać Cartera Bellamy’ego. Na pierwszy rzut oka wpisuje się on w motyw chłodnego miliardera przyzwyczajonego do kontroli, jednak autorka nie robi z niego jednowymiarowego bohatera. Carter jest zdystansowany, momentami wręcz niepokojący, a jego obecność od początku buduje napięcie. Poznawanie jego perspektywy odsłania nam wiele z jego prawdziwego charakteru, prywatnego życia i uczuć, jakie budzą się w nim na widok Rosy. Jednak jego perspektywa jest tutaj bardzo skromna, bo w większości narracja należy do tytułowej bohaterki.

Warto wspomnieć również o samym wydaniu książki, które zostało przygotowane bardzo estetycznie. Kolorowe wnętrze okładki utrzymane w czarno-różowej stylistyce świetnie oddaje klimat historii. Wnętrze jest czarno-białe, ale początek każdego rozdziału został wyróżniony subtelnymi grafikami. Dodatkowym atutem są ilustracje nawiązujące do fabuły i przedstawiające bohaterów w różnych sytuacjach, co jeszcze bardziej pozwala wczuć się w klimat historii.

„Wakacje z szefem. Rosy” to romans, który rozwija się stopniowo, co jest ogromnym plusem tej historii. Autorka niczego tutaj nie przyspiesza i nie przytłacza erotyką, mimo że opowiadanie pod tym samym tytułem zostało zaliczone do literatury erotycznej. Ukazało się ono w 2023 roku i zdobyło status bestsellera w Empik Go oraz Legimi. W tym roku autorka rozbudowała historię i wydała pełnowymiarową powieść skupiającą się na Rosy.

W książce nie ma przesadnej ilości scen intymnych, a te, które się pojawiają, zostały przedstawione ze smakiem i bez przesady. Znacznie mocniej wyczuwalne są tutaj napięcie, chemia między bohaterami oraz emocje stopniowo przejmujące kontrolę nad ich myślami. Relacja Rosy i Cartera opiera się na latach wspólnej pracy, niedopowiedzeniach i uczuciach budowanych powoli przez długi czas, dzięki czemu całość wypada wiarygodnie i naturalnie.

W 2025 roku ukazała się również nowela „Wakacje z szefową”, będąca drugą odsłoną serii „Ryzykowne relacje”, dlatego mam nadzieję, że także historia Rosy i Cartera zostanie jeszcze bardziej rozwinięta. Pozostaje więc czekać na kontynuację i przekonać się, w jakim kierunku autorka poprowadzi dalsze losy bohaterów, zwłaszcza że finał pierwszego tomu okazał się dla mnie dużym zaskoczeniem. Do samego końca wszystko wskazywało na to, że historia zmierza w dość przewidywalnym kierunku, jednak autorka bardzo umiejętnie wyprowadziła mnie z poczucia bezpieczeństwa. Końcowe wydarzenia całkowicie zmieniają odbiór tej historii i pozostawiają ogromną ciekawość tego, co wydarzy się dalej.

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z autorką i wydawnictwem

Wydanie: I

Data premiery: 02.03.2026r.

Ilość stron:

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Wymiary:

ISBN

Wydawnictwo: Krople Czasu

Moja ocena: 5/6

[82/26] - 2020.: "Samouzdrawianie według Tradycyjnej Medycyny Chińskiej"

"Samouzdrawianie według 

Tradycyjnej Medycyny Chińskiej"

Najskuteczniejsze naturalne metody na ból, stres, zaburzenia hormonalne i choroby przewlekłe

Dr Lily Choi

Bess Koutroumanis

„Każdy z nas ma w sobie moc samoleczenia.”

W świecie, w którym współczesna medycyna jest na wysokim poziomie, nadal ludzie zmagają się z problemami zdrowotnymi. Wielu z nich nie wie dokładnie dlaczego chorują i bywa często, że nie dana jest im nadzieja na wyleczenie. Na tym tle Tradycyjna Medycyna Chińska proponuje zupełnie inne spojrzenie - holistyczne, spokojne i oparte na uważności wobec własnego ciała. Książka „Samouzdrawianie według Tradycyjnej Medycyny Chińskiej” zaprasza do takiego właśnie podejścia, pokazując, że powrót do równowagi zaczyna się od małych kroków i lepszego rozumienia siebie. To książka, która mówi o zdrowiu w rzeczowy, prosty sposób. Treść jest jasna i oparta na tym, co doświadczamy na co dzień.

Autorki nie dają obietnic szybkiej poprawy czy łatwych metod na wszystkie bóle i problemy. Krok po kroku pokazują nam, jak możemy wrócić do dobrej równowagi w naszym ciele. Podkreślają, że ważne jest, by patrzeć na swoje ciało, słuchać go i rozumieć, skąd bierze się każdy sygnał, który nam ono wysyła. Często przyczyna jest głębsza, a to, co czujemy, ma związek z naszym życiem, tym jak się czujemy i z tym, co robimy każdego dnia. Można samemu zobaczyć, jak małe zmiany wpływają na nasz stan. Samouzdrawianie według tej książki to wolny proces, który zaczyna się od siebie i daje szansę na lepsze życie.

Warto też zaznaczyć, że poradnik został bardzo ładnie wydany, z wieloma ilustracjami, rysunkami, tabelkami, kolorowymi zdjęciami i czcionkami. Do tego tekst jest wydrukowany wyraźną czcionką, urozmaiconą kolorystycznie, a do tego na dobrym papierze. Jedyny minus to miękka okładka i klejone brzegi, co nie gwarantuje trwałości. Całość została dobrze zaplanowana, ujęta w dwóch częściach i sześciu rozdziałach.

Autorki w zrozumiały i przejrzysty sposób uczą o podstawach Tradycyjnej Medycyny Chińskiej. Pokazują ważne jej zasady jako nietrudne elementy do zastosowania w codziennym życiu. Tym samym pomagają zrozumieć, czym jest równowaga energii w ciele, jak płynie Qi, oraz jak różne części ciała współpracują ze sobą. To uświadamia, jakim zgranym mechanizmem jest nasz organizm, w którym każdy narząd, komórka, układ nie są odrębnymi obszarami, lecz współgrającym razem zespołem.

Pierwsza część książki skupia się głównie na wprowadzeniu do teorii TMC w bardzo przystępny sposób. Nie brakuje w niej praktycznych wskazówek oraz ćwiczeń i wiele porad, które można bez problemu wykorzystać na co dzień i stopniowo wprowadzać do swojego życia. Znajdziemy tu między innymi proste ćwiczenia wspierające ciało, podstawowe techniki oddechowe, sposoby pomagające się wyciszyć i odprężyć, a także elementy masażu oraz inspiracje związane z łagodną aktywnością fizyczną. Książka porusza również temat odżywiani, więc pojawiają się w niej też łatwe przepisy, napary i propozycje ziołowe, które mają naturalnie wspierać organizm i poprawiać samopoczucie.

Natomiast druga część poświęcona została w całości najczęściej spotykanym chorobom, schorzeniom i dolegliwościom. Jest to niezwykle cenna wiedza, gdyż autorki wskazują przyczyny ich występowania i sposoby poradzenia sobie z nimi według zasad Tradycyjnej Medycyny Chińskiej.

Książka pokazuje, że dbanie o zdrowie to proces, który trwa każdego dnia i nie kończy się jedynie na reagowaniu wtedy, gdy pojawi się ból czy gorsze samopoczucie. Organizm cały czas się zmienia, a wpływ na jego kondycję mają nawet drobne codzienne nawyki. Znaczenie ma nie tylko to, czy coś nam dolega, ale również jakość snu, tempo życia, poziom stresu czy relacja między ciałem a emocjami. Dopiero spojrzenie na zdrowie w szerszy sposób pozwala zauważyć zależności, których wcześniej często nie dostrzegaliśmy. Taka większa uważność pomaga lepiej rozumieć własny organizm i świadomiej troszczyć się o siebie na co dzień. Metody, o których autorki piszą, to wsparcie dla organizmu. Nie są po to, by zastąpić zwykłą medycynę, tylko by wspomóc ciało w powrocie do zdrowia i wzmocnić to, co daje lekarz. Tekst zachęca, by dbać o siebie na wiele prostych sposobów i łączyć to, co naturalne, z tym, co sprawdzone.

Egzemplarz książki otrzymałam w ramach współpracy z portalem

 

Wydanie: I

Data premiery: 14.11.2025r.

Data wersji oryginalnej: 19.09. 2023r.

Ilość stron: 232

Okładka: miękka

Wymiary: 145 x 205 mm

ISBN: 978-83-8429-020-0

Tytuł oryginału: Heal Yourself with Traditional Chinese Medicine: Find Relief from Chronic Pain, Stress, Hormonal Issues and More with Natural Practices and Ancient Knowledge

Tłumaczenie: Anna Bergiel

Wydawnictwo: Vital

Moja ocena: 6/6

Hurra! Wygrana! od bloga ADRASTEJA

Miesiąc temu wzięłam udział w konkursie ogłoszonym przez Olimpię z bloga ADRASTEJA z okazji 11 rocznicy jego istnienia.  Do zgarnięcia był zestaw kosmetyków z firmy Fluff z kolekcji pachnącej wiosną. Zadanie polegało na tym, by odpowiedzieć na pytanie: 

"Z czym kojarzy Ci się wiosna?"

I napisałam tak:

Mam dużo skojarzeń z tym czasem. Przede wszystkim kojarzy mi się ze świeżością, nadzieją, słońcem i ciepłem. Przede wszystkim - z budzącą się do życia naturą, rozkwitającymi kwiatami, śpiewem ptaków o poranku, dłuższymi dniami i spacerami, podczas których widzę, jak świat budzi się do życia. Wiosna kojarzy mi się też z odrodzeniem, czasem, w którym wszystko nabiera kolorów. To tak, jakby świat zaczynał znowu oddychać pełną piersią: pojawia się zapach świeżej trawy i wilgotnej ziemi, pierwsze kwiaty nieśmiało wychylają się spod liści, a dłuższe, cieplejsze dni potrafią poprawić humor bardziej niż niejedna kawa. W powietrzu czuć ruch – ptaki wracają, ludzie częściej wychodzą na spacery, a parki i ulice zaczynają tętnić energią. Wiosna niesie też wrażenie nowego początku, jakby wszystko było możliwe i jakby świat dawał nam kolejną szansę na świeży start. I wreszcie wiosna, to moment, gdy w końcu zmieniam ubranie na lżejsze!

I okazało się, że moja wypowiedź spodobała się organizatorce.

Bardzo dziękuję!

I właśnie wczoraj dotarła do mnie paczuszka z obiecanymi kosmetykami.

Wszystkie pięknie pachną i faktycznie kojarzą się z wiosną.

A oto one na zdjęciu:

• Odżywcza mgiełka do twarzy, malina, 150 ml 
• Odżywczy krem do twarzy, malina & migdał, 50 ml 
• Łagodzący żel do mycia twarzy, wiśnia, 75 ml 
• Rozświetlający krem do twarzy, wiśnia, 50 ml 

[81/26] - 2019.: „Światło w tunelu” Tom II

„Światło w tunelu”

seria: Światło ze snów

Tom drugi

Graham Shaw

„Wszyscy mamy swój termin ważności”

Życie bywa ulotne — kruche niczym szkło, które potrafi pęknąć w najmniej spodziewanym momencie. Czasem wystarczy jeden dzień, jedna decyzja lub jedno spotkanie, by wszystko nagle zmieniło swój bieg. Powieść „Światło w tunelu”  jest właśnie taką historią — opowieścią o cienkiej granicy między życiem a śmiercią, nadzieją i rezygnacją, a także o tym, że czasem najtrudniej jest pozwolić sobie naprawdę żyć.

Claire wie, że umiera i nie widzi dla siebie nadziei na ratunek. Może liczyć jedynie na łagodzenie bólu i spokój. Ten ostatni nie jest jej jednak dany, ponieważ przy jej łóżku nieustannie czuwa Irene Davis — apodyktyczna matka dziewczyny. Autorka, w tym momencie, bardzo sugestywnie pokazuje, jak destrukcyjna potrafi być nie tylko sama choroba, lecz także relacja z kimś, kto kocha w sposób duszący, kontrolujący i odbierający drugiej osobie podmiotowość. 

Wszystko zmienia się w chwili, gdy lekarzem prowadzącym zostaje Ethan Anderson, śledzący najnowsze badania nad zastosowaniem terapii CAR-T prowadzonych przez Chińczyków. Ethan wciąż ma w sobie pasję nieskażoną rutyną i przytłaczającą codziennością pracy w szpitalu. Widzi, że Claire nie walczy, nie szuka cudów i nie liczy na odmianę losu — jej jedynym pragnieniem jest koniec cierpienia. Za zgodą pacjentki decyduje się więc przeprowadzić eksperymentalne leczenie nowymi farmaceutykami. Jednocześnie pomaga jej uwolnić się spod kontroli matki i, przy wsparciu Alice oraz Jamesa, zmienia jej otoczenie. Dom Hardy’ch staje się dla Claire miejscem, w którym może nie tylko wracać do zdrowia, ale także na nowo nauczyć się żyć. Gdy jednak wszystko zaczyna zmierzać ku szczęśliwemu zakończeniu, śmierć ponownie daje o sobie znać, przypominając, że czasem jest bliżej, niż mogłoby się wydawać.

Cztery lata temu miałam przyjemność poznać debiut pisarki ukrywającej się pod pseudonimem Graham Shaw pt. „Światło ze snów” - powieść, która pozostawiła po sobie bardzo pozytywne wrażenie. Nie przypuszczałam wtedy, że jeszcze spotkam jej bohaterów, Alice Stajer i Jamesa Hardy’ego, choć tym razem w rolach drugoplanowych. 

„Światło w tunelu” to powieść, którą można zaliczyć do romansów z motywem dużej różnicy wieku. Autorka podchodzi jednak do tego schematu w nieco odmienny sposób. Tym razem to mężczyzna broni się przed uczuciem, świadomy zarówno różnicy wieku, jak i tego, że Claire jest jego pacjentką. Choć bohaterowie znali się wcześniej, nie łączyła ich bliższa relacja.  Claire pracowała jako barmanka w klubie Jamesa Hardy’ego, dzięki czemu poznała Ethana oraz Alice - narzeczoną Jamesa.

Bardzo polubiłam również samą Claire. To bohaterka szczera, otwarta i pełna pozytywnej energii, mimo że proces wychodzenia z choroby wcale nie jest łatwy. Nie robi fochów, nie wścieka się bezpodstawnie, nie rozkłada problemów na drobne czynniki, lecz postępuje zgodnie ze swoim sercem. Podobało mi się, że doskonale wie, czego chce i co czuje, a jednocześnie nie zamierza zbyt łatwo odpuścić walki o własne szczęście.

Początkowo Claire nie dopuszcza do siebie myśli, że Ethan mógłby stać się dla niej kimś więcej niż tylko lekarzem. Jej stan zdrowia się poprawia, więc coraz częściej korzysta z uroków życie, ale też  uświadamia sobie swoje uczucia, jaki rodzą się wobec przystojnego lekarza. Z wdziękiem, delikatnością i dużą naturalnością daje Ethanowi do zrozumienia, że staje się dla niej kimś ważnym. Robi wszystko, by przekonać go do siebie i skłonić do wyjścia poza bezpieczną strefę, którą sam wokół siebie stworzył.

Podobało mi się również to, że bohaterowie ze sobą rozmawiają. Nie ukrywają emocji i nie budują relacji na niedomówieniach czy sztucznych konfliktach. Ethan doskonale zdaje sobie sprawę, że Claire staje mu się coraz bliższa, jednak trudno mu przekroczyć granicę lekarz – pacjent. To właśnie z tego wynikają liczne zabawne sytuacje i dialogi, które wprowadzają do historii lekkość oraz wywołują uśmiech.

Na uwagę zasługuje również sam styl autorki, dzięki któremu poznawanie tej historii było dla mnie prawdziwą czytelniczą przyjemnością. Pani Graham Shaw pisze lekko i naturalnie, a jej sposób prowadzenia narracji sprawia, że przez książkę płynie się z dużą łatwością. Mimo poruszania trudnych tematów, takich jak śmiertelna choroba, lęk przed stratą, czy samotność, powieść nie przytłacza emocjonalnym ciężarem.

Autorka nie skupia się wyłącznie na relacji damsko-męskiej. Jednym z ważniejszych motywów jest trudność pogodzenia się matki z tym, że ukochana córka chce zacząć decydować o sobie i przestaje jej potrzebować w takim stopniu jak wcześniej. Irene Davis za wszelką cenę próbuje utrzymać kontrolę nad życiem Claire, nie dostrzegając, że swoim zachowaniem bardziej szkodzi, niż pomaga. Jej miłość jest zaborcza, podszyta lękiem przed utratą, a jednocześnie tak silna, że prowadzi ją do działań mających zatrzymać córkę blisko siebie — nawet kosztem jej wolności. Autorka świetnie oddaje tę emocjonalną ambiwalencję: z jednej strony Irene kocha Claire ponad wszystko, z drugiej — nie potrafi pozwolić jej żyć po swojemu. To sprawia, że wątek matki i córki staje się jednym z najbardziej poruszających elementów powieści, a jednocześnie jednym z najbardziej autentycznych.

„Światło w tunelu” to powieść przypominająca, że życie nie zawsze układa się według naszych oczekiwań, a los potrafi być przewrotny nawet wtedy, gdy wreszcie zaczynamy dostrzegać światełko nadziei. Graham Shaw z niezwykłą wrażliwością pokazuje, że czasem największą odwagą nie jest walka ze śmiercią, lecz decyzja, by zawalczyć o siebie, własne pragnienia i prawo do szczęścia — nawet jeśli droga do niego okazuje się trudna i pełna lęku.

To historia o cienkiej granicy między rezygnacją a nadzieją, o kruchości życia i o tym, że czasem najtrudniej jest pozwolić sobie naprawdę żyć. Bo każdy z nas ma swój termin ważności. Ważne jednak, by potrafić dobrze wykorzystać czas, który został nam dany.

Recenzja tomu I: "Światło ze snów"

Za możliwość przeczytania książki dziękuję autorce.

Wydanie: I

Data premiery: 01.03.2026r.

Ilość stron: 444

Okładka: miękka

Wymiary: 235 x 165 mm

ISBN 978-83-979204-1-5

Wydawnictwo: Graham Shaw

Moja ocena: 6/6

[80/26] - 2018.: „Czarne ptaki”

„Czarne ptaki”

Bartosz Szczygielski

„Przed Tobą niezwykła podróż 

i tylko od Ciebie zależy, 

jak chcesz ją przeżyć.”

W powieściach, w których fabuła złożona jest z dwóch różnych przestrzeni czasowych, śledzimy je naprzemiennie poznając jakąś historię. Ja jednak nie raz poznawałam je czytając najpierw jeden wątek, a potem drugi. Najczęściej najpierw to, co było kiedyś, a potem wydarzenie w obecnym czasie. Często bowiem jest tak, że przeskoki czasowe wprowadzają pewien rodzaj nieuporządkowania. Gdy skończymy rozdział dotyczący przeszłości i zaczniemy czytać o teraźniejszości, wówczas nie pamiętamy, co wcześniej się wydarzyło, jeśli nie robimy notatek. 

Pan Bartosz Szczygielski podszedł do tego rodzaju konstrukcji fabuły w oryginalny sposób. Jeżeli spojrzymy na jego książkę pt.: „Czarne ptaki”, wówczas dostrzeżmy, że ma ona z obu stron niemal identyczną okładkę. Okazuje, się, że w jednej książce mamy dwie historie osadzone w dwóch różnych czasach i środowiskach.

Pierwsze strony zarówno jednego, jak i drugiego opowiadania zawierają dwie odmienne dedykacje, więc można odnieść wrażenie, że w jednym wydaniu mamy jakby dwie książki ułożone tyłem do siebie. Do tego od razu widać, że została pomyślna tak, że gdy kończy się jedno opowiadanie to za nim jest drugie, ale od końca. By poznać jego początek i przebieg wydarzeń, musimy po prostu książkę odwrócić. Muszę przyznać, że pierwszy raz spotkałam się z takim rozwiązaniem, które uważam za interesujące, gdyż poznajemy jakby dwie osobne historie. Gdy już mamy je za sobą, wówczas dopiero odkrywamy ich połączenie i sens całości.

Autor w pierwszych słowach napisał, że nieważne jak będziemy czytać tę historię. Można też poznawać rozdziały naprzemiennie, lub w dowolnych konfiguracjach. To nie ma znaczenia, bo w efekcie wszystko i tak ułoży się w jedną całość.

I faktycznie, gdy zaczynałam je poznawać, wydawało mi się, że pozornie te dwie historie się nie łączą, bo osadzone są w dwóch różnych okresach czasowych. Gdy docieramy do końca, okazuje się, że mają ze sobą wiele wspólnego.

Ja zdecydowałam się rozpocząć od historii rozgrywającej się w latach dziewięćdziesiątych XX wieku.

Arek Rosiewski i Kamil Zagórny, tuż po tym, jak skończyli świętować maturę przy ognisku w lesie, znaleźli się w niewłaściwym miejscu i byli świadkami morderstwa. Nie mogą już popełniać błędów młodości. Muszą dorosnąć szybciej od innych. Ludzie, którzy ich szukają, nie znają bowiem litości.

Drugie opowiadanie: Małgorzata Tinc i Amelia Baczyńska - dwie kobiety, które są pozornie dla siebie obce. Ich światem są nietypowe kolekcje sztuki, wielkie pieniądze i tajemnice, które nigdy nie mogą ujrzeć światła dziennego. Każda jednak funkcjonuje w nim w różny sposób. To świat dwóch kobiet, które nigdy się nie spotkały. Jedna jest gotowa kłamać, zmienić tożsamość i wyrządzić krzywdę, by osiągnąć swój cel. Druga wspina się po szczeblach kariery, szukając życiowej stabilizacji. Kiedy ich drogi się przecinają, dochodzi do zderzenia, z którego nie wszyscy wychodzą żywi.

Uważam, że zabieg dwóch pozornie niezależnych historii osadzonych w różnych czasach zadziałało świetnie. Pierwsze opowiadanie buduje fundament emocjonalny, opowiadając o przyjaźni, która okazuje się nie do końca szczera. W wyniku pewnych wydarzeń wkrada się strach, a w efekcie walka o przetrwanie. Druga historia jest bardziej skupiona na intelektualnym aspekcie, gdyż pokazuje jak rodzi się intryga poprzez planowanie, manipulację, by osiągnąć cel. Nie wszystko od razu jest też jasne, nie do końca wiemy, dlaczego Małgorzata podejmuje takie a nie inne decyzje i co naprawdę skrywa szef Amelii.

Kluczowe jest to, że taka konstrukcja konfrontowana jest z tym, czego oczekuje osoba czytająca. Zakładamy , że ma do czynienia z dwoma oddzielnymi historiami – może nawet różnymi gatunkowo. Tymczasem finał zmusza do reinterpretacji wszystkiego, co wcześniej przeczytaliśmy. Jeśli powiązania są dobrze przemyślane (np. poprzez motywy, postacie, konsekwencje dawnych wydarzeń), efekt może być naprawdę mocny – coś w rodzaju momentu w stylu: „aha!”, który każe wrócić myślami do początku lub wcześniejszych wydarzeń.

Muszę przyznać, że pomysł na taką formę poznawania historii ma znamiona ciekawego eksperymentu wydawniczego i czytelniczego. Jednak, jeśli miałabym wskazać potencjalne ryzyko, to takie, że finał musi być naprawdę precyzyjny i wyrazisty, a tutaj takiego nie było, chociaż wyjaśnione zostały wątki zarówno z jednego, jak i drugiego opowiadania. Przy takiej konstrukcji oczekiwałam czegoś więcej niż luźnego powiązania, jasnego satysfakcjonującego spięcia obu wątków, niż finału na zasadzie domysłu. W moim odczuciu trochę samo zakończenie takie nie było zbyt jasno opisane. Spodziewałam się bardziej wyrazistego rozwiązania, chociaż i tak było sporo emocji.

Obie historie czytałam z zaciekawieniem, doszukując się połączeń między nimi. Gdy połączymy je w całość, dostrzeżemy wyłaniającą się refleksję, że przeszłość nie znika, tylko ewoluuje i wraca w nieoczekiwany sposób. To razem dobrze współgra z hasłem „prawda zawsze ma drugie oblicze”, sugerując, że nie da się zupełnie odciąć od przeszłości. Powróci ona zawsze z większą siłą, by wyrównać rachunki za dokonane krzywdy.

Egzemplarz książki otrzymałam w ramach współpracy z portalem 

Wydanie: I

Data premiery: 25.02.2026r.

Ilość stron: 352

Wymiary: 130 x 205 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

ISBN 978-83-287-3899-7

Wydawnictwo: Muza

Moja ocena: 5/6