[06/26] - 1944.: "Ósma ofiara"

"Ósma ofiara"

Katarzyna Bester

„pośpiech nie wnosi niczego dobrego. 

Jest tylko ułudą, że się nad czymś panuje.”

Niektórzy autorzy lubią zaskakiwać swoich czytelników, wychodząc poza swoją strefę gatunku literackiego, z którego są najbardziej znani. Wymaga to z pewnością dużej odwagi, ponieważ zmiana konwencji wiąże się z koniecznością zmierzenia się z nowymi oczekiwaniami odbiorców. Katarzyna Bester, dotychczas znana z powieści romantycznych, w książce "Ósma ofiara" proponuje nam kryminał, pokazując zupełnie inną odsłonę swojej twórczości.

Akcja powieści rozpoczyna się o świcie nad rzeką Hudson, gdzie zostają odnalezione zwłoki kobiety. Szybko okazuje się, że nie utonęła, a okoliczności jej śmierci mogą mieć związek z serią brutalnych zbrodni sprzed trzech lat. Śledztwo trafia w ręce detektyw Faith Adams, która z polecenia przełożonego zostaje wysłana do Harry’ego Belmonta, byłego policjanta prowadzącego przed laty sprawę seryjnego mordercy kobiet. Nierozwiązana sprawa oraz tragedia, do której wówczas doszło, sprawiły, że Belmont wycofał się z pracy w policji i od dwóch lat prowadzi samotne życie w chacie na odludziu. Izolacja, w jakiej funkcjonuje, jest wyraźnym sygnałem jego wewnętrznego rozbicia i nieprzepracowanej traumy. 

Pierwsze spotkanie z Faith dalekie jest od uprzejmości, bo mężczyzna wykazuje wobec niej niechęć i nie ma zamiaru wracać do bolesnej przeszłości. Traktuje młodą policjantkę gburowato, próbując zniechęcić ją do dalszej współpracy. Ich relacja od początku oparta jest na napięciu, nieufności i zderzeniu dwóch odmiennych doświadczeń zawodowych. Jak można się domyślić, Harry zmienia decyzję i pojawia się na komisariacie - ku zaskoczeniu wszystkich.

Pani Katarzyna Bester pokazuje, że dobrze czuje się nie tylko w romansach, lecz także w kryminalnych opowieściach. Umiejętnie komplikuje prowadzone śledztwo, stopniowo odsłaniając kolejne tropy i mylnie naprowadzając nas na fałszywe kroki. Sprawnie buduje atmosferę zagrożenia, w której morderca pozostaje w cieniu, a każda nowa informacja rodzi więcej pytań niż odpowiedzi. Motywy zbrodni długo pozostają niejasne, a pozorny brak powiązań między ofiarami potęguje poczucie chaosu i niepewności.

Dużą rolę odgrywa również osobowość bohaterów. Faith Adams to postać ambitna i zdeterminowana, ale jednocześnie świadoma własnych ograniczeń. Z kolei Harry Belmont jawi się jako człowiek złamany przez przeszłość, lecz wciąż dysponujący imponującą intuicją śledczą. Ich współpraca rozwija się powoli i w sposób wiarygodny, ale nie poprzez nagłe porozumienie, lecz stopniowe przełamywanie wzajemnej rezerwy. Fascynacja, która zaczyna się między nimi rodzić, ma charakter czysto zawodowy i opiera się na szacunku do kompetencji drugiej osoby i umiejętności wiązania ze sobą faktów. 

Narracja prowadzona jest w trzeciej osobie, więc  naprzemiennie poznajemy punkt widzenia Harry’ego i Faith. Taki zabieg pozwala lepiej zrozumieć motywacje bohaterów oraz ich sposób myślenia, a jednocześnie zwiększa dynamikę opowieści. Retrospekcje związane z wydarzeniami sprzed trzech lat oraz ponowne analizy dawnych akt śledztwa stopniowo odsłaniają dramatyczne kulisy wcześniejszych niepowodzeń policji.  Dzięki temu fabuła zyskuje dodatkową wartość, a przeszłość i teraźniejszość przenikają się, wpływając na decyzje podejmowane przez bohaterów.

Istotną rolę w powieści odgrywa także miejsce akcji, jakim jest Nowy Jork, a zwłaszcza okolice rzeki Hudson. Nie stanowią jedynie tła wydarzeń, lecz współtworzą mroczny klimat historii. Woda staje się symbolicznym miejscem ukrywania tajemnic i śladów zbrodni, a jednocześnie nośnikiem lęku przed tym, co może zostać z niej wyłowione.

"Ósma ofiara" to kryminał, w którym stajemy się aktywnym uczestnikiem śledztwa. Razem z bohaterami analizujemy fakty, łączymy tropy i próbujemy przewidzieć kolejne ruchy mordercy. Autorka umiejętnie dawkuje napięcie, nie pozwalając na chwilę wytchnienia, a jednocześnie pozostawia przestrzeń na refleksję nad konsekwencjami nierozliczonej przeszłości. Łączy dynamiczną intrygę z warstwą psychologiczną, udowadniając, że potrafi sprawnie operować napięciem, budować wielowymiarowych bohaterów i prowadzić fabułę w sposób angażujący od pierwszych stron aż do ekspresyjnego, zaskakującego finału. 

Duet młodej, ambitnej policjantki i doświadczonego, nie tylko zawodowo, ale przez życie detektywa  to doskonały materiał na pasjonującą serię z ich udziałem. Pozostawiają po sobie wrażenie, że razem mogą rozwiązać każdy problem i każdą zagadkę kryminalną, a przy tym być dla siebie świetnymi przyjaciółmi. To właśnie w tym połączeniu profesjonalizmu, wzajemnego szacunku i stopniowo rozwijającej się przyjaźni tkwi największa siła powieści, co sprawia, że chętnie jeszcze przebywałabym w ich towarzystwie w innych powieściach pani Bester, dla której zmiana gatunku okazała się odżywcza, świeża ale też dobrze przemyślaną decyzją pisarską.  

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem

Wydanie: I
Data premiery: 15.10.2025r.
Ilość stron: 388
Wymiary: 130x210 mm
Okładka: miękka ze skrzydełkami
ISBN: 978-83-8423-023-7
Wydawca: Zaczytani
Moja ocena: 6/6

[05/26] - 1943.: "Niechciany współlokator"

"Niechciany współlokator"

A.T. Michalak

„Nie uciekniesz od tego, co czujesz”

Niektóre spotkania zmieniają wszystko i w jednej chwili powoduję, że dotychczasowe wybory tracą znaczenie, a serce staje się przewodnikiem w labiryncie uczuć, których nie sposób przewidzieć. „Niechciany współlokator” to powieść, która od pierwszych stron daje do zrozumienia, że nic w niej nie będzie proste ani jednoznaczne. To historia o miłości, lojalności, tajemnicach i decyzjach, które nie mają łatwych odpowiedzi.

Logan i Sydney najpierw spotkali się pewnej sylwestrowej nocy na imprezie domowej. Tam po raz pierwszy uświadomili sobie, że czują do siebie nie tylko sympatię, ale coś więcej. Problem polega na tym, że oboje są w związkach, a do tego jej chłopakiem jest przyjaciel Logana.

Spotykają się ponownie rok później, gdyż Logan, jako początkujący lekarz, otrzymał rezydenturę w nowojorskim szpitalu na oddziale dziecięcym, co było jego marzeniem. Wprawdzie wiązał swoją karierę z Bostonem, gdzie do tej pory mieszkał, ale praca w Nowym Jorku też spełniała jego oczekiwania. Teraz szuka mieszkania, ale nie jest z tym łatwo. Niczego nieświadomy Colin proponuje mu pokój w swoim mieszkaniu. Na tę propozycję nie godzi się Sydney, bo doskonale pamięta pocałunek sprzed roku. Bliskość Logana jawi się dla niej czymś trudnym do przyjęcia i zaakceptowania. Każde spojrzenie, każdy gest przypomina jej o uczuciu, które nigdy nie wygasło. A miłość, która nie miała prawa się narodzić, może okazać się silniejsza niż rozsądek, lojalność i złożone obietnice. Sydney nie widzi innego wyjścia, jak jawnie okazywać niechęć nowemu lokatorowi, ale nie jest to takie proste.

O książce „Niechciany współlokator” można by powiedzieć, że to opowieść o miotaniu się między głosem serca a rozsądkiem. Pani Michalak świetnie ujęła w słowach to, co się dzieje między bohaterami, ich wątpliwości, rozważania, wszelkie emocje, a przede wszystkim chemię, która działa na bohaterów. Jest to bardzo fascynująca obserwacja, tym bardzie, że pokazana została w narracji naprzemiennej z perspektywy pierwszoosobowej.

Autorka zgrabnie prowadzi opowieść o relacji, które od początku wydaje się być skazana na niepowodzenia. Stopniowo, lecz konsekwentnie wyciąga na powierzchnię to, co ukrywane najgłębiej: tłumione emocje, bolesne dylematy, lęki, pragnienia oraz tajemnice, które realnie wpływają na bieg wydarzeń i mają moc zmienić wszystko. Narracja naprzemienna, prowadzona w pierwszej osobie zarówno z perspektywy Sydney, jak i Logana, pozwala obserwować ich wewnętrzne rozterki i dostrzegać, jak różnie każdy z nich próbuje radzić sobie z tym samym uczuciem.

Logan na pierwszy rzut oka może wydawać się lekkoduchem, imprezowiczem i kobieciarzem, lecz w rzeczywistości kryje się w nim ogrom empatii, wrażliwości i troski. Jego praca z dziećmi w szpitalu ujawnia jego prawdziwą naturę człowieka oddanego, zdolnego do głębokiego współczucia i poświęcenia. Sydney natomiast ukazuje swoją siłę w chwilach, gdy musi stawić czoła własnym emocjom i ograniczeniom narzuconym przez lojalność i przyzwoitość. Jest rozchwiana emocjonalnie, co wprowadza chaos w jej życie nie widząc wyjścia z sytuacji. To bohaterowie pełni sprzeczności, przez co ich historia staje się bardziej autentyczna i poruszająca.

Autorka porusza trudne tematy, pokazując, że czasami jesteśmy pewni swoich wyborów i tego, jakie chcemy wieść życie, z kim i dlaczego, dopóki los nie postawi na naszej drodze kogoś lub czegoś, co jednym gestem, zwrotem wydarzeń, burzy misternie zbudowany porządek i sprawia, że wszystko, co wydawało się stałe i bezpieczne, zaczyna się chwiać. W tej powieści napięcie emocjonalne nie wynika wyłącznie z konfliktów między bohaterami, lecz także z tajemnic i niedopowiedzeń, które stopniowo wychodzą na światło dzienne, zmuszając ich do zmierzenia się z prawdą.

Styl autorki jest przystępny i lekki, dzięki czemu powieść czyta się szybko i z dużym zaangażowaniem. Nie popierałam każdej decyzji bohaterów, ale jednocześnie czułam, że autorka znajdzie sposób, by mogli być razem. To historia, w której zakończenie można przewidzieć, ale droga do niego jest pełna zwrotów akcji, napięcia i emocjonalnych pułapek. Pani Michalak potrafiła w niezwykle sugestywny sposób pokazać, że miłość i prawda rzadko pojawiają się w idealnym momencie i że prawdziwe uczucia wymagają odwagi, szczerości oraz gotowości na zmiany, które czasem przewracają życie do góry nogami.

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem

 

Wydanie: I

Data premiery: 09.12.2025r.

Ilość stron: 312

Wymiary: 140x208 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

ISBN 978-83-289-2527-4

Wydawnictwo: Editio Red

Moja ocena: 5/6

[04/26] - 1942.: "W sieci powiązań" Tom I

"W sieci powiązań"

Tom pierwszy

Dorota Magdalena Bukowska

„Człowiek jest zwierzęciem stadnym 

i potrzebuje towarzystwa”.

Nasze życie wypełnione jest niespodziewanymi zbiegami okoliczności, które prowadzą do nieoczekiwanych sytuacji i spotkań — często pozornie przypadkowych, a jednak z czasem okazujących się kluczowymi. Tak, jakby ktoś pociągał za niewidzialne sznurki, sprawiając, że ścieżki konkretnych ludzi przecinają się w ściśle określonym momencie. Dopiero z perspektywy czasu dostrzegamy sens tych połączeń i zauważamy, że pojedyncze decyzje, gesty czy chwile układają się w większą sieć zależności, w której każdy element ma znaczenie. Tak właśnie potoczyło się życie Magdy Radwańskiej, bohaterki pt.: „W sieci powiązań”, która po bolesnym rozwodzie zmuszona jest zacząć wszystko od nowa, samotnie wychowując siedmioletniego syna, Maćka.  Codzienność toczy się w cieniu wspomnień, psychiczne rany bolą, ale kobieta wie, że musi sobie poradzić. Praca w szkole jako nauczycielka języka angielskiego, poranne wstawanie, by zdążyć na autobus, odbieranie syna ze szkoły oraz ciche, samotne wieczory z książką stają się jej rutyną. 

Pewnego dnia tę monotonię zakłóca spotkanie Tomasza Wilczyńskiego, który przychodzi do szkoły po Igora — syna swojej siostry, Roksany. Początkowo ta znajomość nie zapowiada się obiecująco, ponieważ Magda odnosi wrażenie, że mężczyzna w ogóle jej nie zauważa. Szybko okazuje się jednak, że była w błędzie, o czym czytelnik dowiaduje się bezpośrednio z perspektywy Tomasza. Autorka prowadzi bowiem narrację dwutorowo — każdy rozdział rozpoczyna się relacją Magdy, a kończy spojrzeniem Tomasza, który dzieli się swoimi myślami, emocjami i stopniowo odsłania własną historię.

Ich codzienne, pozornie błahe spotkania na szkolnym korytarzu z czasem przestają być obojętne i zaczynają nabierać głębszego znaczenia. Magda podchodzi jednak do rodzącego się uczucia z dużą ostrożnością, naznaczona doświadczeniami z byłym mężem, Jarkiem. Tomasz okazuje się być jego przeciwieństwem. Jest empatyczny, cierpliwy i budzący zaufanie. Jego obecność powoli zmienia życie Magdy, a uczucia zaczynają przybierać realne kształty, lecz okazuje się, że do wspólnego szczęścia jest przed nimi długa i kręta droga.  Nagle, nieoczekiwanie i brutalnie powraca przeszłość, zarówno do niej, jak i do niego.

„W sieci powiązań” to debiut, który zaskakuje dojrzałością i przemyślaną konstrukcją. Autorka z wyczuciem splata losy kilku bohaterów, nie tracąc przy tym z oczu głównego wątku, jakim jest relacja Magdy i Tomasza. To właśnie ich historię śledzimy z największym zaangażowaniem, choć z czasem coraz większego znaczenia nabierają także postacie drugoplanowe, wzbogacające fabułę i nadające jej wielowymiarowości. Wśród nich znajduje się chociażby siostra Magdy — Kaśka, która nie ma szczęścia do mężczyzn, czy osoby z przeszłości Tomasza, niespodziewanie wkraczające ponownie w jego uporządkowane życie.

Na szczególne wyróżnienie zasługują również młodsi bohaterowie — Maciek i Igor — których szczera, dziecięca przyjaźń wnosi do opowieści ciepło i naturalność, równoważąc trudniejsze emocjonalnie wątki. To debiut dopracowany, spójny i angażujący, pokazujący, że autorka potrafi opowiadać o relacjach w sposób autentyczny i poruszający.

Pani Dorota Magdalena Bukowska napisała wciągający romans z wyraźnymi elementami obyczajowymi, który w subtelny, a zarazem przekonujący sposób pokazuje, jak mały potrafi być świat. Wykreowała bardzo realistycznych, ciekawych bohaterów, którzy są rozsądni, wiarygodni, a przez to bardzo naturalni i ludzcy. Zarówno Magda, jak i Tomasz nie są napędzani złością ani dumą; zamiast tego próbują zrozumieć własne emocje i potrzeby, stopniowo poznając samych siebie.

"Kobieta nie jest w stanie poradzić sobie w świecie sama. Jasne, może próbować i na siłę wszystkim udowadniać, jaka to jest zajebista i samowystarczalna. jak to sobie świetnie radzi w pracy, w domu, w towarzystwie, a potem za zamkniętymi drzwiami tuli kota, bo potrzebuje uczucia i przywiązania, poczucia bezpieczeństwa. Może nosić sobie sama zakupy, worki ze śmieciami, przestawiać meble, zawieszać karnisze i robić całą masę niepotrzebnych męskich czynności. Ale pytanie: po co?"

Autorka pokazuje, że samowystarczalność bywa jedynie pozorem, a prawdziwa siła tkwi w umiejętności przyznania się do potrzeby drugiego człowieka. Zwraca bowiem uwagę na to, że kobiety i mężczyźni są sobie nawzajem potrzebni, ale nie z poczucia słabości, lecz z naturalnej potrzeby bliskości, wsparcia i równowagi. Jak trafnie zauważa Magda, że czasem nawet najsilniejsza kobieta potrzebuje czyjegoś wsparcia i ciepła, a Tomasz stwierdza w pewnym momencie, iż bliskość drugiego człowieka pozwala znaleźć spokój i poczuć, że nie trzeba wszystkiego dźwigać samemu.

"Kobiety są nam potrzebne. Roztaczają wokół siebie potrzebę wsparcia, opieki i przywiązania. Przy nich można znaleźć spokój. Odwdzięczają się tym samym, ale w innej formie, bardziej kruchej i delikatnej."

Powieść „W sieci powiązań” zrobiła na mnie bardzo dobre wrażenie oraz pobudziła wyraźny apetyt na kolejne historie w wykonaniu autorki. Wyłania się z niej refleksja o tym, że życie niejednokrotnie zaskakuje, splatając ludzkie losy w najmniej spodziewanych momentach i odsłaniając sieć powiązań, której sens dostrzegamy dopiero z czasem. Ważne w tym jest, by chwycić w odpowiednim czasie właściwą nić przeznaczenia, która wprowadzi w nasze życie spokój i szczęście.

Zakończenie tej opowieści pozwala przypuszczać, że możemy doczekać się kontynuacji, mimo że na okładce ani w opisie nie pojawia się informacja, iż jest to pierwsza część cyklu. Wprawdzie historia Magdy i Tomasza ma swoje zamknięcie, to pozostawione są niedokończone wątki, które wyłoniły się w trakcie jej poznawania stanowiąc furtkę do ich kontynuacji.

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem 

Wydanie: I

Data wydania: 26.11.2025r.

Ilość stron: 318

Okładka: miękka

Wymiary: 130x210 mm

ISBN: 978-83-8423-219-4

Wydawnictwo: Novae Res

Moja ocena: 5/6

[03/26] - 1941.: "Niewinna brzoskwinia"

"Niewinna brzoskwinia"

Laura Koch

„Piękno jest w oczach patrzącego”

Rocznica ślubu dla każdego związku, zwłaszcza takiego, w którym czujemy się szczęśliwi, jest szczególnym dniem, który powinien być symbolem miłości i wzajemnego zaufania. Z reguły zaznaczają to romantyczną kolacją i prezentami. Bohaterka powieści „Niewinna brzoskwinia” też liczy na niezapomniany wieczór, ale nie spodziewała się, że będzie on aż tak zaskakujący.

Julita ma trzydzieści osiem lat i życie, które z zewnątrz można uznać za spełnione. Stała praca, rodzina, stabilne małżeństwo, ukochana córeczka, spokój, czyli wszystko to, do czego dąży wiele osób. Choć jej związek z Karolem daleki jest od ideału, Julita od lat powtarza sobie, że tak właśnie wygląda dorosłość: kompromisy, przyzwyczajenia i trwanie przy tym, co znane. Przecież skoro większość tak żyje, nie może to być całkiem błędne.

W dniu ich kolejnej rocznicy ślubu Karol rezerwuje hotel, by w nim świętować ten szczególny dzień. Julita wierzy, że ten wieczór stanie się szansą na odbudowanie relacji z mężem. Nadzieja szybko jednak ustępuje miejsca zaskoczeniu, gdy mąż wręcza jej nietypowy prezent – propozycję, która zmusza bohaterkę do zakwestionowania dotychczasowych zasad i przekonań.

Thorsten uważa się za nudziarza. Ma 42 lata wciąż jest sam, mieszka z uroczym kotem Puszkiem, ale nie czuje się nieszczęśliwy. Wręcz przeciwnie, dobrze mu samemu ze sobą i niespieszno do trwałych związków. Czas wypełnia grą pracą, grą w siatkówkę, czytaniem książek, spotkaniami z bratem i pomaganiem mu w opiece nad trzyletnią córeczką. Thorsten mieszka w Moguncji, a Lars w niedaleko położonym Wiesbaden,  więc w wolnych chwilach razem spędzają czas. Tego dnia, gdy go poznajemy również mają taki wypad, ale ze względu na córeczkę, Lars musi wracać do siebie.  Thorsten nie przypuszcza, że ten dzień będzie jego ostatnim nudnym czasem. Poznaje bowiem Karola, który składa mu niedwuznaczną propozycję. 

Szczerze mówiąc, nie spodziewałam się, że „Niewinna brzoskwinia” wywrze na mnie aż tak duże wrażenie. Sięgając po tę książkę, byłam niemal pewna, że mam do czynienia z typowym romansem erotycznym, w którym fabuła stanowi jedynie tło dla bardziej odważnych scen. Opis zapowiadał historię skupioną głównie na cielesności, dlatego moje oczekiwania były dość umiarkowane. A tu zaskoczenie, bo po początkowej dawce ładnie i estetycznie opisanych scen intymnych,  przez dłuższy czas tego rodzaju doznań nie było. Okazało się, że historia skrywa znacznie głębsze motywy i nie jest przeładowana erotyką. Wyłaniają się inne, ważne kwestie, w tym nieoczywisty rozwój relacji głównych bohaterów. Poznajemy ich poprzez narrację naprzemienną pierwszoosobową, więc możemy poznać dwie różne perspektywy wydarzeń.

Wraz z rozwojem fabuły postać Julity zaczęła mnie irytować. Wciąż wysyłała sprzeczne sygnały Thorstenowi, nie potrafiła podjąć odważnych decyzji, na zasadzie: chciałabym i boję się.  Z jednej strony zbliżała się do niego i dawała nadzieję na coś więcej, z drugiej nagle się wycofywała, kierując się lękiem i niepewnością, a to prowadzało do ciągłego napięcia, niepewności i ryzyka utraty uczuć mężczyzny, który jest nią zauroczony od początku. Julita sprawiała wrażenie osoby niezdecydowanej, pełnej wątpliwości, które przerzucała na drugą stronę, wystawiając cierpliwość Thorstena na poważną próbę. Momentami jej reakcje wydawały się wręcz mało dojrzałe, zwłaszcza jak na kobietę w jej wieku.

Jednocześnie warto zaznaczyć, że kobieta ma swoje powody, by mieć wątpliwości, ale brakowało jej zdecydowania. Odniosłam wrażenie, że autorka zbyt długo przeciągała sprawę, gdyż można było to ukrócić. Z drugiej strony też można to zrozumieć, gdyż nie wszystko można od razu szybko załatwić, więc jest  tak jak to bywa w życiu. To wyraźnie pokazuje, jak silnie na decyzje Julity wpływa lęk przed zmianą, obawa przed oceną społeczną oraz poczucie winy. Dzięki temu bohaterka, mimo swoich wad, pozostaje wiarygodna i realistyczna. Jej wahania i błędy można odczytywać jako odbicie rzeczywistych dylematów wielu osób, które stoją przed koniecznością podjęcia trudnych życiowych decyzji.

Na tym tle Thorsten wypada zdecydowanie korzystniej. Od początku wzbudził moją sympatię i z czasem tylko ją umacniał. To bohater czuły, troskliwy i niezwykle cierpliwy, który – mimo własnych wątpliwości – stara się postępować wobec innych uczciwie i w porządku. Autorka kreśli jego postać z dużą wrażliwością, pokazując mężczyznę, który nie narzuca się ze swoimi emocjami, lecz daje przestrzeń i szanuje granice. Jego postawa stanowi wyraźny kontrast wobec wewnętrznego chaosu Julity, a jednocześnie pokazuje, że dojrzałość emocjonalna nie zawsze idzie w parze z wiekiem.

Styl autorki zasługuje na szczególne wyróżnienie. Język jest płynny, naturalny i pełen emocji, a jednocześnie pozbawiony przesady. Autorka potrafi budować napięcie i dramaturgię w sposób subtelny, stopniowo angażując skutecznie w śledzenie losów bohaterów. Fabuła rozwija się w przemyślanym tempie, a kolejne wydarzenia wynikają logicznie z wcześniejszych wyborów postaci, dzięki czemu czytałam z zainteresowaniem, do samego końca.

„Niewinna brzoskwinia” to książka, która pozytywnie mnie zaskoczyła. porusza wiele ważnych tematów: kryzys w długoletnim związku, lęk przed zmianą, potrzebę bliskości oraz presję społeczną, która często zmusza nas do trwania w relacjach niespełniających naszych oczekiwań. To książka, która pokazuje, że przełomowe momenty potrafią obnażyć prawdziwe pragnienia i uświadomić nam, czego tak naprawdę chcemy od życia. Choć zawiera elementy erotyczne, nie one są jej główną osią. To przede wszystkim historia o poszukiwaniu szczęścia, odwagi i prawdy o sobie. Mimo że nie zawsze zgadzałam się z decyzjami Julity, właśnie ta niejednoznaczność bohaterów sprawiła, że powieść wydała mi się autentyczna i warta uwagi.

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem

Wydanie: I

Data premiery: 27.11.2025r.

Ilość stron: 354

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Wymiary:143 x 205 mm

ISBN: 978-83-8290-892-3

Wydawnictwo: WasPos

Moja ocena: 5/6

[02/26] - 1940.: "Fire & Ice" - Tom I "Blue fire"

"Blue fire"

Seria: Fire & Ice

Tom pierwszy

Karolina Żynda

„Powroty zawsze smakują gorzko, zwłaszcza gdy wracasz, 

żeby zburzyć to, co kiedyś budowałeś.”

W podsumowaniu rocznym 2025 wspomniałam, że zostało mi kilka książek, które czytałam, dzięki współpracy z serwisem Dobre Chwile, na którym są publikowane moje recenzje. Nie pojawiła się jednak ona jeszcze na moim  blogu, więc czynię to teraz, pisząc nieco inaczej, niż wcześniej. Powieść „Blue Fire” bardzo mnie poruszyła i wciągnęła, gdyż zawiera historię w stylu, jaki lubię. 

Powyższy cytat rozpoczyna ich historię, która nie jest łatwa, prosta i przewidywalna. Bohaterka wraca bowiem w miejsce, które wiąże się boleśnie z przeszłością. Graham i Tate Kelly byli kiedyś zespołem idealnym. Nie tylko jako małżeństwo, ale także jako para na lodzie, gdzie wspólnie odnosili sukcesy i budowali sportową karierę. 

Teraz, po kilku latach, Tate wraca do rodzinnego miasta z jasno określonym celem: chce zamknąć ostatecznie przeszłość. Nie spodziewa się jednak, że spotkanie z Grahamem całkowicie ją zdezorientuje. Mężczyzna, którego spotyka, nie ma już nic wspólnego z tym, którego pamięta. Samotny, wycofany, żyjący w cieniu dawnych wydarzeń, zamknięty w czterech ścianach i we własnych myślach, bardziej przypomina cień samego siebie niż sportowca, w którym kiedyś była zakochana. A jednak coś nie pozwala jej po prostu odejść i zamknąć tego rozdziału.

„Blue Fire” było moim pierwszym spotkaniem z twórczością Karoliny Żyndy i muszę przyznać, że autorka potrafi pisać o emocjach w sposób niezwykle ekspresyjny, a jednocześnie bardzo realistyczny. Z dużą wrażliwością oddaje nastroje bohaterów, ich wewnętrzne rozdarcie, wahania i momenty zwątpienia. Każde drgnienie emocji, każda zmiana tonu czy gest mają tutaj znaczenie

Powieść opowiada o miłości, która została wystawiona na najcięższą próbę, o samotności, która boli bardziej niż zdrada i o ludziach, którzy muszą zmierzyć się nie tylko ze sobą nawzajem, ale przede wszystkim z własnymi demonami. To historia dwojga ludzi, których przeszłość rozdzieliła, ale teraźniejszość zmusza do ponownego spotkania i konfrontacji z tym, co zostało niedopowiedziane. Nie obserwujemy tej relacji od początku,  gdyż zostajemy wrzuceni w sam środek emocjonalnego chaosu, w moment, gdy wszystko już się rozpadło, a bohaterowie muszą zdecydować, czy warto jeszcze raz zawalczyć o „my”.

Miałam wrażenie, że fabuła „Blue Fire” przypomina emocjonalny teatr dwóch aktorów, którzy krążą wokół siebie, wspomnień i niewypowiedzianych słów. Dialogi są intensywne, pełne napięcia i niedomówień, a cisza między bohaterami często mówi więcej niż słowa. To opowieść o konfrontacji z przeszłością i z samym sobą. Obecny od początku motyw drugiej szansy został wykorzystany przez autorkę w niekonwencjonalny sposób.  Wszystko dzieje się powoli, w atmosferze niepewności, bólu i wewnętrznych rozterek. Odczuwamy wszystko bardzo dosadnie i wyraziście, gdyż narracja prowadzona jest naprzemiennie z perspektywy Tate i Grahama, co pozwala lepiej zrozumieć ich emocje, motywacje i decyzje. 

„Blue Fire” pokazuje, że uczucia potrafią jednocześnie parzyć i chłodzić, a odbudowanie relacji bywa procesem równie bolesnym, co koniecznym. Relacja między bohaterami przypomina trochę bajkę o żurawiu i czapli: gdy jedno się zbliża, drugie się oddala. Ich uczucia są skomplikowane, pełne sprzeczności. Tate nie wie, czy potrafi wybaczyć zdradę, a Graham nie potrafi wyjść z cienia przeszłości. Ich rozmowy są pełne napięcia, niedopowiedzeń, ale też tęsknoty i nadziei. To nie jest łatwa miłość — to uczucie, które wymaga odwagi, cierpliwości i gotowości do zmierzenia się z własnymi demonami.

Stopniowe odkrywanie prawdy jest jednym z najmocniejszych elementów powieści. Z czasem okazuje się, że nie wszystko było tak jednoznaczne, jak mogło się wydawać na początku. Poznajemy historię Grahama, jego tajemnice, lęki i powody, dla których zniknął z życia Tate. To bolesne odkrycia, ale niezbędne, by móc zrozumieć to, co naprawdę ich rozdzieliło. Bardzo podobało mi się podejście Tate, która wykazała się determinacją, nieustępliwość i gotowością do wysłuchania drugiej strony, nawet wtedy, gdy wydaje się, że nie ma już czego ratować. To pokazuje, jak ważne jest poznanie całej prawdy, zanim podejmie się ostateczną decyzję. Łatwo bowiem kogoś osądzać, wydawać opinie, złościć się, ale zawsze warto wgłębić się w powody takiego, a nie innego zachowania.  Historia tate i Grahama zwraca uwagę, że nie wszystko jest takie, jak sobie wmawiamy. Jeżeli nie poznamy prawdy, trudno jednoznacznie ocenić zachowanie i motywy działania drugiego człowieka.

To opowieść o konsekwencjach wyborów i o tym, że druga szansa nigdy nie jest łatwa ani oczywista. Dla mnie była to lektura intensywna, momentami bolesna, ale bardzo satysfakcjonująca. Finał zostawił mnie z mieszanką emocji, która towarzyszyła mi przez większą część fabuły, a ostatnie akapity wręcz krzyczały, więc z ogromną ekscytacja czekam na kontynuację, której tytuł brzmi: „Broken Ice”.

Książkę przeczytałam, dzięki księgarni Bonito i portalowi Dobre Chwile, 

na którym znajduje się moja recenzja w nieco innej formie.

Wydanie: I

Data premiery: 27.08.2025r.

Ilość stron: 472

Wymiary: 135 x 210 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

ISBN 978-83-8380-345-6

Wydawca:  Wydawnictwo Ale!

Moja ocena: 6/6

[01/26] - 1939.: "Tajemnica przeznaczenia zawarta w imieniu, nazwisku i dacie urodzenia”

„Tajemnica przeznaczenia

zawarta w imieniu, nazwisku i dacie urodzenia”

Cykl: Tajemnica życia

Tom trzeci

Aleksandra Jakubowska (Słowek)

„dźwięk jest jedną z najpotężniejszych energii odgrywający ważną rolę we wszechświecie”

Zagadnienie przeznaczenia, które wpływa na ludzki los, intryguje ludzi od zawsze. Dla jednych jest ono siłą nadrzędną, determinującą bieg wydarzeń, dla innych – mapą możliwości, którą można świadomie współtworzyć poprzez własne wybory. Niezależnie od przyjętej perspektywy, refleksja nad przeznaczeniem pozostaje jednym z najbardziej fundamentalnych tematów ludzkiego doświadczenia.

Jaka jest nasza droga? Jaki jest nasz cel? Kim naprawdę jesteśmy? To pytania, które od wieków nurtują osoby pragnące lepiej poznać siebie. Na wiele takich dylematów pomaga odpowiedzieć książka „Tajemnica przeznaczenia zawarta w imieniu, nazwisku i dacie urodzenia”. To trzecia książka z tego cyklu „Tajemnica życia”, jaką miałam przyjemność poznać do tej pory. Najpierw poznałam wspaniałą publikacją "Tajemnica życia zawarta w dacie urodzenia" zawarta w dacie urodzenia, potem „Tajemnica zdrowia. Synchronizm", która była wspólnym przedsięwzięciem pani Aleksandry Jakubowskiej i jej męża Lukasa Słowka.

„Tajemnica przeznaczenia” jest  samodzielną książką autorki, która zaprasza nas w fascynującą podróż odsłaniając kolejne sekrety astrologii ukazując nam lekcje, wyzwania, przesłania, wskazówki i wiele innych informacji zawartych w naksztarach, czyli w gwiazdach. Nie jest to jednak kolejny poradnik z horoskopami i opisami znaków zodiaku, chociaż stanowią jedne z elementów. Nie jest to także poradnik numerologiczny, jak można by się spodziewać, gdyż najczęściej właśnie w tym kontekście analizuje się dane, z którymi przychodzimy na świat.

Pani Jakubowska podkreśla, że książka „powstała w wyniku pasji i z szacunku do przekazanej wiedzy i mądrości tych, którzy szli przed nami i torowali drogę, dzieląc się otrzymywanymi przekazami.” Inspiracją zdobywania wiedzy były dokonania znanych autorytetów ze świata astrologii, które w połączeniu z osobistymi doświadczeniami autorki bazujący latach badań i obserwacji.

To doskonale opracowany, spójny i przystępnie przedstawiony nowatorski program, który wnosi świeże spojrzenie na znaczenie imienia, nazwiska oraz daty urodzenia. Ukazuje je jako nośniki głębszych sensów, zakodowanych w brzmieniu słów, którymi jesteśmy nazywani. Dźwięki te oddziałują na naszą psychikę, emocjonalność oraz sposób, w jaki postrzegamy siebie i otaczający nas świat. Wypowiadając swoje imię i nazwisko, wraz z każdą sylabą przekazujemy określoną energię zawartą w dźwiękach, tworząc osobistą mantrę towarzyszącą nam przez całe życie i nadającą mu określoną wibrację.

Znaczenie tej zależności zostało szczegółowo omówione w piątej części książki, poświęconej charakterystyce wszystkich dwudziestu siedmiu nakszatr. Każdy z nich została opisana bardzo dokładnie, więc otrzymujemy solidną porcję ciekawych informacji o osobach urodzonych w danym okresie. Poznajemy nie tylko położenie danej nakszatry, przypisane jej głoski, znaczenie nazwy i archetypu, lecz także charakterystykę osób znajdujących się pod jej wpływem. Autorka przedstawia zarówno jasne, jak i ciemne strony osobowości, a także potencjał przejawiający się w relacjach, związkach, zdrowiu, działalności zawodowe, aktywności fizycznej i w wielu innych obszarach naszego życia.

Zanim jednak do nich przejdziemy, konieczne jest poznanie wcześniejszych informacji zawartych w pierwszych czterech częściach, w których między innymi poznajemy zagadnienia astrologii weddyjskiej,  różne korelacje dźwięku z naszym układem nerwowym, datą urodzenia, imionami i nazwiskami i znakami zodiaku. Dowiadujemy się, co to jest częstotliwość solfeżowa, jakie znaczenie mają nasze imiona pod kątem wypowiadanych sylab, czym są naksztary, jak są położone na niebie, jakie znaczenie ma dźwięk w naszym życiu i kogo reprezentują poszczególne domy astrologiczne.

Rozważania te autorka osadza na solidnych podstawach teoretycznych, dbając o to, by nawet złożone zagadnienia zostały przedstawione w sposób przejrzysty i przystępny dla każdego czytelnika. Krok po kroku wyjaśnia pojęcia, z którymi warto się zapoznać, zanim zgłębiona wiedza zostanie wykorzystana w praktyce. W charakterystyczny dla siebie sposób łączy energię dźwięków poszczególnych głosek z odpowiadającymi im gwiazdami i nakszatrami, ukazując ich wzajemne oddziaływanie. Dzięki temu umożliwia odczytanie przeznaczenia, z jakim przychodzimy na świat, a jednocześnie wprowadza do codziennego doświadczenia mądrość płynącą z astrologii wedyjskiej, kultury, literatury oraz wielowiekowej tradycji duchowej.

Lektura książki „Tajemnice przeznaczenia” uświadamia, że nasze dane osobowe, towarzyszące nam od urodzenia lub przyjęte w późniejszym okresie życia, stają się swoistym zapisem doświadczeń, predyspozycji i potencjału, z jakim wchodzimy w kolejne etapy egzystencji. Otwiera drogę do refleksji nad indywidualną ścieżką życiową i relacją człowieka z kosmicznym porządkiem. Pozwala dostrzec powiązania między datą urodzenia, imieniem i nazwiskiem a cechami charakteru, życiowymi wyzwaniami oraz kierunkiem rozwoju. Dzięki temu zyskujemy możliwość głębszego wglądu w siebie i swoich bliskich, lepiej rozumiemy mechanizmy rządzące jego decyzjami oraz odnajdujemy inspirację do bardziej świadomego kształtowania własnego życia. Autorka sięga również po przykłady postaci znanych z dziejów kultury, sztuki, religii czy literatury, ukazując uniwersalność omawianych zależności i ich ponadczasowy wymiar.

To obszerna publikacja wydana w pięknej oprawie z twardą okładką mieniąca się złotym frontem, ze szytym grzbietem, co gwarantuje trwałość przy użytkowaniu. Jest to ważna kwestia, gdyż nie wystarczy ją raz przeczytać, bo wówczas nie jesteśmy w stanie wszystko przyswoić. Wymaga uważności, analizy, ćwiczeń, pracy z przedstawionym materiałem, na pewno będziemy wielokrotnie do niego powracali.

„Tajemnica przeznaczenia” jest przewodnikiem, który pozwala zrozumieć lepiej siebie, bliskie nam osoby, ludzi z naszego otoczenia, a to ułatwia podejmowanie każdych decyzji. Skierowany jest do osób, które od dawna zastanawiają się, co kryje się w imionach, nazwiskach oraz datach urodzenia – zarówno ich własnych, jak i należących do bliskich im osób. To lektura dla tych, którzy pragną lepiej poznać i zrozumieć siebie, swoje przeznaczenie oraz życiowe obowiązki, aby z każdym dniem świadomie dążyć do wewnętrznego rozwoju i stawania się lepszą wersją siebie. Z myślą o rodzicach, dzieciach, partnerach, przyjaciołach i wszystkich ważnych osobach w swoim życiu, czytelnicy znajdą tu wskazówki pomagające wspierać innych w harmonijnym podążaniu własną ścieżką.

Publikacja zainteresuje również osoby chcące poznać podstawy astrologii, ze szczególnym uwzględnieniem astrologii wedyjskiej, oraz nauczyć się interpretowania imion, nazwisk i dat urodzenia. Jest propozycją dla tych, którzy lubią analizować i zgłębiać ludzką naturę, łącząc wiedzę o dźwiękach zawartych w imionach i nazwach z obserwacją cech charakteru i życiowych doświadczeń. Książka trafi do czytelników interesujących się astrologią, numerologią oraz szeroko pojętą wiedzą duchową, pragnących pogłębiać swoje badania, poszerzać horyzonty interpretacyjne i poznawać fundamenty wiedzy wedyjskiej. To lektura dla osób otwartych na łączenie analizy z intuicją i twórczym myśleniem, a także dla tych, którzy poszukują własnej drogi i odpowiedzi na pytania stawiane przez życie.

Recenzja "Tajemnica życia zawarte w dacie urodzenia"

Recenzja "Tajemnica zdrowia. Synchronizm"

Za możliwość poznania tej  pięknej i wspaniałej książki dziękuję autorce 

i wydawnictwu

Wydanie: I

Data premiery: 01.12.2025r.

Ilość stron: 448

Okładka: Twarda

Ilość stron: 448

Wymiary:170 x 235 mm

ISBN 978-83-954541-2-7

Wydawnictwo: Tajemnica Życia

Moja ocena: 6/6

Taki był 2025 rok

Był to bardzo bogaty rok dla mnie w wydarzenia, zarówno czytelniczo, jak i w innych życiowych obszarach. Trochę podróżowałam, byłam na koncertach, oprowadzałam po moim historycznym terenie, ale przede wszystkim czytałam i pisałam recenzje. 

W 2025 roku przeczytałam 230 książek. Nie wszystkie udało mi się opisać na portalach czytelniczych, ale na moim blogu pojawiło się 226 recenzji. 

A to wszystko dlatego, że lubię czytać i pisać, ale też to zasługa waszych odwiedzin i komentarzy, za które serdecznie dziękuję!

                         Ognisty Kamień recenzja                     Język magii   recenzja

Moje preferencje literackie według granice.pl

Poza recenzjami na moim blogu pojawiają się one też na portalu DOBRE CHWILE. Nie wszystkie zdążyłam opisać na blogu, więc teraz poniżej umieszczam linki do tekstów zamieszczonych na powyższym serwisie recenzenckim. 

Cena niewinności
Rozczarowane
Mad as Hell t.2
Kolczaste łzy 
Blue fire

Te tytuły jeszcze czekają na publikację na blogu i na Dobre Chwile:

"Asfaltowa Pustynia"

"Pod gwiazdami Paryża"

Wspaniałych historii było naprawdę sporo i nie jestem w stanie wymienić wszystkich. 

Największą ilość punktów otrzymała:

"Tkająca wiatr"

recenzja

bo 6+ w mojej sześciostopniowej skali

Inne zobaczycie na   filmiku:

Debiut, który bardzo mi się podobał:

recenzja

Seria roku

są dwie:

Za piękne wydanie, wyjątkową oprawę i treść

 recenzje

i też za emocje, ale nieco w innym klimacie

recenzje 

Jak wiecie, czytam nie tylko beletrystyczne książki, ale też poradniki i publikacje ezoteryczne. 

Spośród nich najlepsze były:

 recenzja książki "Tajemnica przeznaczenia"

Niestety były też rozczarowania

Z najmniejszą liczbą punktów

bo 2/6 była

recenzja

Były też wygrane:

w wyzwaniu lubimyczytac.pl

i w rozdaniu bloga Kocie Czytanie

W nowy rok wchodzę z książką

"Niewinna brzoskwinia"

Plany na najbliższy czas:

do przeczytania:

I do opisania:

Bardzo dziękuję wszystkim, którzy zaglądali na mój blog w ciągu ostatnich 365 dni, za komentarze, miłe słowo i zainteresowanie tym, co mam do powiedzenia na temat przeczytanych książek.

Nie byłoby to możliwe bez wspaniałych współprac z wydawnictwami i serwisami takimi jak Jaguar, Novae Res, Amare, czyli grupie Zaczytani, Zysk i S-ka, Sztukater, księgarnia Bonito, Dobre Chwile, Grupie Helion, Klub Recenzenta nakanapie.pl, Wydawnictwo Kobiece, WasPos oraz pani Bognie Piechockiej z PRart Media

Dziękuję też autorom, którzy mi zaufali i mogłam poznać ich najnowsze dzieła: Robertowi Noble, Wojciechowi Kulawskiemu, Marzenie Hryniszak, Piotrowi Bolcowi, Krzysztofowi Łabendzie, Justynie Wnuk, Agnieszce Łepki i pani Aleksandrze Jakubowskiej - Słowek

Dziękuję Wam, że tu zaglądacie :)